W tym wpisie podzielę się naszym top 5, jeśli chodzi o zabawki dla psa. Naszych ulubionych produktów dla psów jest oczywiście o wiele więcej, ale chciałbym przedstawić rzeczy, bez których trudno byłoby nam się obejść.

Zabawki edukacyjne – miejsce 5

Zabawki edukacyjne to świetna zabawa dla każdego psa. To fascynująca aktywność, gdzie nasz przyjaciel musi zrozumieć i rozwiązać ”zagadkę” poprzez manipulowanie zabawką i jej wieloma skrytkami. Na rynku można znaleźć wiele różnych typów, form i poziomów trudności.

U nas najlepiej się sprawdzają zabawki Niny Ottosson i je najchętniej polecamy. Na początek rekomendujemy zabawkę edukacyjną Smart.

Mata do lizania – miejsce 4

Mata do lizania to produkt, który od razu nas zainteresował. Uwielbiamy zabawy w domu, a dodatkowo lubimy wykorzystanie psich instynktów. Lizanie jest dla psa bardzo naturalne, a specjaliści twierdzą, że działa uspokajająco i relaksująco. Idealne dla naszej Legion, która generalnie jest dość nerwowa i nadpobudliwa.

Na rynku można znaleźć sporo różnych modeli. Nasze ulubione są te, które posiadają przyssawki. Poza standardową zabawą i zajęciem psa stosujemy maty do lizania również jako pomoc przy zabiegach pielęgnacyjnych, których nasze psiaki nie lubią. Przyczepiamy taką matę do ściany w łazience – pies sobie liże, a my możemy spokojnie czesać. U nas naprawdę się ta zabawka sprawdza.

Wąż na przysmaki – miejsce 3

Trochę mata do lizania, trochę zabawka na przysmaki. Pewne jest jedno – to fantastyczna zabawa! Sneaky Snake to pocieszny wąż wykonany z elastycznego tworzywa. Od środka ma specjalne rozcięcie, w które można włożyć przysmaki lub wypełnić całość pastą albo kremem.

Dodatkowo w głowie ukryta jest piszczałka, co jest dużym plusem dla psich miłośników takich bajerów.

Szarpak polarowy – miejsce 2

Szarpaki polarowe są u nas prawdziwym hitem, szczególnie ukochane przez samojedy. Są miłe i mięciutkie, a dodatkowo bardzo wytrzymałe. Psy uwielbiają się nimi przeciągać i szarpać. Można je wykorzystać również do aportu.

Wykonane są z materiału polarowego i odpowiednio zaplatane, dzięki czemu podczas zabawy przyjemnie się rozciągają i amortyzują. Mogą się bawić nimi szczeniaki i psy dorosłe. Szarpaki dadzą radę nawet przy dużych i silnych psach :)

Mata węchowa – miejsce 1

O matach węchowych wspominamy na blogu często. To jedna z tych zabawek, które zmieniają życie. Maty ogromnie nam pomogły, jeśli chodzi o problemy Legion z nadpobudliwością i ogólnym stresem. Zabawa węchowa pomogła jej się uspokoić, nauczyć odpoczynku i generalnie ustabilizować się emocjonalnie.

Ćwiczymy regularnie od kilku lat – nawet parę razy dziennie. Nic się nie nudzi, a każdy nasz pies uwielbia wąchać w macie. Jeśli miałbym wybrać tylko jedną zabawkę to właśnie byłaby to mata węchowa. Psy mają ogromną przyjemność, a my uwielbiamy obserwować je podczas pracy.

Więcej o matach węchowych można przeczytać tutaj.

Post Zabawki dla psa – nasze top 5 pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Spacer z psem to pozornie prosta sprawa, ale przez lata dodawano do tej aktywności mnóstwo ideologii. W związku z tym obecnie urosła do rangi najważniejszego elementu życia psa. Dochodzi do sytuacji, gdzie bez względu na możliwości i sytuację, każdy powie, że ”spacerować trzeba”. Brak spaceru w wielu kręgach to najgorsza rzecz, jaką można psu zrobić. Bezrefleksyjnie doradza się ”jeszcze więcej spacerów” na problemy, a większość psiarzy widząc psa w ogrodzie od razu porównuje to do znęcania się nad psem, bo przecież taki pies nie wychodzi na spacer.

Prowadzi to tylko do tego, że niektórym wszystko inne uchodzi płazem ”bo przecież wychodzi z psem na spacer”, a osoby, które rzeczywiście troszczą się o psa, a z różnych powodów nie spacerują tak często, są demonizowane. Tak naprawdę trzeba wiedzieć, że spacer z psem też może być różny, a nie każda jego forma będzie dla psa dobra.

Rola spaceru

Jednak tak serio – po co w ogóle jest ten spacer i jaką rolę w życiu psa pełni? Czy rzeczywiście trzeba wychodzić, a pies w ogrodzie to pies smutny i znudzony?

Uwaga: Ten wpis to nie ma być przyzwolenie, żeby z psem w ogóle nie wychodzić. Nie jest to również krytyka opiekunów, którzy wychodzą trochę mniej. Artykuł ma na celu skłonić do przemyśleń i refleksji, po co ten spacer jest i co daje nam oraz psu. Spacer niskiej jakości sam w sobie szczęścia nie daje – w końcu spacer to też dreptanie codziennie wokół bloku po 15 minut, a raczej zgodzimy się, że dla psa to średnia sprawa.

Spacer z psem – skąd w ogóle ten pomysł?

Pies to towarzysz człowieka od wielu lat. Na przestrzeni wieków pełnił różną rolę, ale taką pierwszą była rola użytkowa. Psy były wykorzystywane do obrony, a najpowszechniej znane są ze swojego zastosowania w myślistwie. Możemy założyć, że dawne psy nie spacerowały w takim sensie, w jakim myślimy o tym teraz. Pradawny myśliwy raczej nie wychodził ze swoim pimpkiem na smyczy wokół osiedla.

Jednak psy wraz z postępem czasu coraz częściej wykorzystywane były jako domowy pupil i przyjaciel człowieka. Zmiany w tym obrębie najłatwiej zauważyć studiując obrazy charakterystyczne dla danych czasów. W średniowieczu psy były przede wszystkim ukazywane jako element wypraw myśliwskich, jednak później coraz częściej można zobaczyć psa w roli pupila.

Tytuł: Miss Beatrice Townsend Rok: 1882 Autor: John Singer Sargent

Spacerowanie z psem

Logicznie można założyć, że wraz z przemieszczaniem się ludności z terenów wiejskich do miast, za człowiekiem podążały psy. W nowych realiach, gdzie pupil nie miał dostępu do swobodnego chodzenia na zewnątrz narodziła się potrzeba umożliwienia psu załatwienia swoich potrzeb.

Warto również zauważyć, że koncepcja ”modnego” designerskiego psa to nie jest wymysł wyłącznie współczesny. Już dawna arystokracja często pokazywała się z małymi, urokliwymi pieskami, które pełniły rolę głównie dekoracyjną.

Jak to się jednak ma do obecnej koncepcji spaceru? Na ”chłopski rozum” można dojść do wniosku, że potrzeba spacerowania z psem ma swoje podłoże w dwóch kontekstach:

• pies musi gdzieś załatwić swoje potrzeby fizjologiczne
• pies w warunkach miejskich powinien mieć możliwość ruchu

Obecnie spacerowi nadaje się wręcz mityczny charakter i dopisuje ogromną ilość ideologii. Nowe bodźce, możliwość węszenia, eksploracja, socjalizacja, spotkania z innymi psami i wiele innych. I jak najbardziej to wszystko jest prawda, bo spacer z psem to świetna sprawa i na pewno naszemu przyjacielowi dużo daje. Jednak trzeba wiedzieć, że nie każdy spacer będzie dawał nam te wszystkie korzyści. Bo spacerować też trzeba umieć.

Spacer z psem – po co psu spacer?

Spacer z psem daje mnóstwo korzyści, ale trzeba ten spacer umieć zrobić, jeśli nam na tym zależy. Zwykłe chodzenie po osiedlu to często słaba atrakcja dla naszego psa. Warto też wiedzieć, że elementy takie jak węszenie, aktywność fizyczna, aktywność umysłowa, potrzeba socjalna – można zrealizować w inny sposób niż tylko poprzez spacerowanie. Obecnie mamy ogrom możliwości jak: nosework, maty węchowe, zabawki edukacyjne lub tropienie użytkowe.

Spacer z psem daje nam możliwość zapewnienia psu wielu potrzeb w ramach jednej aktywności i jak najbardziej spacerować warto, ale trzeba wiedzieć też po co. Pies ma różne podstawowe potrzeby, które warto realizować. Jest wśród nich na przykład potrzeba eksploracji, którą umożliwia właśnie spacer. Spacerowanie daje psu rozrywkę i możliwość poznawania świata. To również możliwość węszenia i rozpoznawania nowych zapachów.

To również możliwość realizacji potrzeby aktywności fizycznej, a poza tym ruch to zdrowie. Dodatkowo spacer to też możliwość realizacji potrzeby kontaktu socjalnego poprzez interakcję z opiekunem w jego trakcie.

Jednak spacer, aby realizował te potrzeby powinien być przeprowadzony w odpowiedni sposób. Krótki spacer wokół bloku, gdzie opiekun patrzy w telefon, a pies jest na krótkiej smyczy to raczej nie jest najlepszy pomysł. Oczywiście pies się przejdzie i wysika, ale to tylko tyle.

Dobry spacer powinien być na dłuższej smyczy, aby pies miał komfort i możliwość podejścia tam, gdzie chce. Idealny spacer z psem to również regularna zmiana miejsc spacerowych, aby pies mógł odkrywać nowe miejsca i zapachy.

Spacer to tylko spacer i AŻ spacer

Spacer zapewnia podstawową potrzebę ruchu u psa, a dodatkowo pozwala na realizację potrzeb fizjologicznych. Poza tym daje psu rozrywkę, ponieważ na zewnątrz zawsze coś się dzieje, co może być dla psa interesujące. Oczywiście węszenie też jest dobre, dlatego warto psu na to pozwalać podczas spaceru. W ogóle warto czasami robić takie sesje ”eksploracyjne”, że to my idziemy za psem, a nie pies za nami.

Często opiekunowie robią tak, że cały czas przywołują psa do siebie i kontrolują go na smyczy. Wtedy pies mniej skupia się na przyjemności spacerowania, a bardziej zwraca uwagę na człowieka i narzucony przez niego kierunek.

Generalnie spacer daje nam sporo zalet podczas jednej czynności, co jest szczególnie dobre jeśli ktoś ma ograniczone zasoby czasowe.

Warto przemyśleć zakup długiej linki, jeśli mamy taką możliwość (albo znaleźć miejsce, gdzie możemy puszczać psa bezpiecznie luzem). Wspólne spacerowanie jest fajne, ale krótka smycz jednak ogranicza psa. Długa (10-15 m) linka pozwoli psu iść we własnym tempie, podbiegać i tak dalej. Tempo chodu człowieka nie jest zbyt wygodne dla psa, ponieważ psy poruszają się w inny sposób. Z tego powodu ciągłe nakazywanie psu chodzenie przy nodze nie jest komfortowe. Wiele osób ma problem z psem ciągnącym na smyczy,  ale nie myśli, że jest to spowodowane tym, że pies po prostu preferuje szybsze tempo. Z czasem pies dostosowuje się do naszej prędkości, ale nadal nie jest to ergonomiczny model poruszania się dla psa.

Nie zamykaj się tylko na spacer

Warto też pamiętać, aby nie zamykać się wyłącznie na spacer. Spacery są fajne, ale na pewno nie powinna to być jedyna aktywność psa w ciągu dnia. Nadal warto proponować psu inne rozrywki: maty węchowe, szkolenie, wspólna zabawa, szarpaki i inne. 

Ogólnie chciałbym przekazać to, że spacer to naprawdę fajna sprawa, ale też trzeba myśleć o tej aktywności realnie, bez napompowanej, mitycznej ideologii. Pomyślmy dlaczego spacerujemy z psem. Robimy to dla siebie, czy dla psa? Lubimy to, czy po prostu realizujemy coś, co narzuca nam społeczeństwo? Bo tak naprawdę, tak zupełnie naprawdę. Tak szczerze i bez mydlenia oczu. Dla 99% ludzi spacer to po prostu sposób na to, żeby pies przestał zawracać dupę i żeby odbębnić z psem cokolwiek, żeby nie mieć wyrzutów sumienia, że się psem ten ktoś nie zajmuje.

Spacer nie wymaga od opiekuna nic. Idziesz z jednego miejsca do drugiego, potem wracasz i zrobione. Wielu psiarzy doszło do takiej perfekcji w spacerowaniu z psem, że potrafi to zrobić bez żadnej komunikacji z psem, cały czas wzrok mając wlepiony w ekran telefonu. I jeśli taki jest nasz pomysł – odbębnić obowiązek i tyle to ok, nikt nie może tego zabronić. Jednak w takim razie ta aktywność ma średnie znaczenie dla psa, a można to zrealizować lepiej.

Nie lubisz spacerować?

Jeśli nie lubisz spacerować to może skróć czas spacerów, a za to znajdź przyjemniejszą dla Was aktywność? Może zakochasz się w nosework, zabawach węchowych lub szkoleniu? Generalnie uważam, że wszystko, co robimy z psem świadomie jest dla psa fajne. Jeśli robimy cokolwiek ”bylejak” to korzyści dla psa będą znikome. W sensie oczywiście możemy spacerować niejako osobno – człowiek swoje, pies swoje, a jesteśmy połączeni tylko smyczą. Można, ale to nie ma takiego efektu jak świadome, skoncentrowane na psie spacery, gdzie skupiamy się na przyjacielu.

Można też robić takie spacery eksploracyjne, że bierzemy psa na linkę i idziemy na długi czas do lasu, wtedy pozwalamy psu na więcej wolności, a my idziemy za nim. Takie rozwiązanie jest już lepsze niż bezmyślne chodzenie codziennie ciągle po tej samej ulicy. Jednak spacery eksploracyjne to też nie powinno być całe życie psa, a raczej jedna z dostępnych dla niego aktywności.

Bo uwaga zdradzę Wam sekret – pies najbardziej w życiu potrzebuje człowieka. Wiele osób mówi ”mój pies cieszy się na widok smyczy, dlatego wiem, że spacer jest najlepszy dla psa!”. Jednak w wielu przypadkach, jeśli przeanalizowalibyśmy całą relację z psem to wygląda ona tak: człowiek cały dzień w pracy, a jedyny czas spędzony z psem to ten 20 minutowy spacer po osiedlu wieczorem. No i nic dziwnego, że pies się cieszy. Jednak nie cieszy się na spacer, a nauczył się, że to jedyny czas, który opiekun z nim spędza. Tak naprawdę cieszy się na wspólną rozrywkę.

Najważniejszy jest kontakt z opiekunem

Kiedyś czytałem badania, że pies może się cieszyć nawet jeśli człowiek będzie go bił kijem, jeśli to będzie jedyna relacja, jaką pies zna z człowiekiem. W związku z tym, że prawdopodobnie większość psów ma relację z opiekunem polegającą tylko na tych kilku spacerach w ciągu dnia to naprawdę nie dziwmy się, że pies się na te chwile cieszy. Nie oznacza to jednak, że to zasługa spaceru. 

Naturalnie logiczne jest, że to działa w drugą stronę – to też nie oznacza, że spacer jest zły. Po prostu punktem, na którym trzeba się skupić to relacja z psem, a nie sama aktywność. Bardzo zachęcam na zwrócenie uwagi na naszą relację z psem, bo to jest naprawdę istotne.

Wiele osób tak bardzo skupia się na spacerze, że zaczyna myśleć o tym jak o nieprzyjemnym obowiązku. Warto przypomnieć sobie dlaczego wzięliśmy psa i dlaczego to w ogóle wszystko robimy.

Pies w ogrodzie – czy to koszmar?

Bardzo częsty argument pojawiający się w internecie to ”pies w ogrodzie się męczy”, ale jeszcze nikt nie potrafił mi zargumentować dlaczego. Jeżeli pies ma dostęp do malutkiego ogrodu, a drugi mieszka w bloku, a świat zewnętrzny widuje tylko kilkanaście minut dziennie na krótkim spacerze to z mojej perspektywy nie ma to znaczenia. Jak zawsze ważne są szczegóły, a nie ogół.

Bo co jest dla psa lepsze? Duży ogród czy małe mieszkanko z krótkimi spacerami wokół bloku? Czy jeżeli pies ma mnóstwo ciekawych aktywności w ogrodzie to nadal jest to mniej szczęśliwy pies niż taki, który może i wyjdzie na 30 minutowy spacer, ale poza tym nie ma dostępu do żadnych atrakcji?

Wiele osób skupia się wyłącznie na samej kwestii spaceru w sensie ”jest spacer czy nie ma”. Nie zastanawiamy się, czy jak spacer jest to jaki on jest, ile razy dziennie, jak długi, na jakich trasach, czy poza spacerem pies ma inne rozrywki. Jednak jak słyszymy, że pies jest na ogrodzie to bez względu na wszystko od razu wszyscy wiedzą, że to pies nieszczęśliwy.

Dla psa nie ma aż takiego znaczenia, gdzie mieszka

Z mojej perspektywy wygląda to tak, że nie ma aż takiego znaczenia czy mamy ogród czy mieszkanie w bloku. Znaczenie ma jak spędzamy czas z psem. Jeśli ktoś by mi powiedział, że jego pies nigdy nie chodzi na spacer, ale ma dostęp do dużego ogrodu, ma mnóstwo ciekawych rozrywek (ćwiczy agility na podwórku, obedience, trenuje nosework, a okazyjnie wpadają znajome psiaki w odwiedziny) to wiecie co? Dla mnie to są super warunki. Jak poza tym pies ma wysokiej jakości dietę i regularne badania wraz z dbaniem o zdrowie to nie wyobrażam sobie bardziej szczęśliwego psa.

Z drugiej strony ktoś może mi wmawiać ile on nie spaceruje wokół tego bloku  – jeśli je syf, nie dbamy o zdrowie, a poza spacerami pies nie ma żadnych rozrywek to niestety, ale nie robi to na mnie wrażenia. Oczywiście to dwie skrajności, które rzadko się zdarzają. Ogólnie chodzi mi o to, że powinniśmy wyjść ze schematu myślowego, że liczy się tylko spacer. Spacer jest spoko sam w sobie, ale sam spacer to nie wszystko.

Zachęcam do tego, aby przestać myśleć o ”spacerze”, a zacząć myśleć o ”aktywnościach”. Spacer jest tylko jedną z nich i oczywiście jedną z lepszych, ale nadal uważam, że warto zaproponować psu również inne, dodatkowe. Może Twój pies będzie wolał bieganie? Może zaganianie owiec? Przeciąganie ciężarów? Frisbee, agility, aportowanie – sposobów na utrzymanie psa w dobrej kondycji jest naprawdę dużo. Dostęp do aktywności umysłowych również obecnie jest ogromny, więc serio można wybrać to, co nam i psu się najbardziej spodoba.

Spacer z psem – co to wszystko znaczy?

Cały ten wpis ma na celu zachęcenie do pomyślenia. Nie mówimy, że spacer jest zły. Nie mówimy też, że jest najlepszy. Mówimy, że każdy pies jest inny, ma inne potrzeby, a najważniejsza w życiu psa jest relacja z opiekunem.

Jeżeli ktoś chwali się ilością i długością spacerów to nie przyklaskujmy automatycznie. Pies nie potrzebuje do szczęścia robić 50 kilometrów dziennie ludzkim marszem. Jak ktoś wychodzi 20 razy dziennie, ale po 10 minut wokół bloku to też to nie jest jakaś fantastyczna rozrywka dla psa.

Z drugiej strony wydaje mi się, że jeśli pies ma zapewnione wszystkie potrzeby (aktywność fizyczna i umysłowa) to nie ma znaczenia w jaki sposób to realizuje i gdzie.

I też niech mnie nikt nie zrozumie źle – nie chodzi teraz o gloryfikowanie ogrodu, ani demonizowanie samego spaceru. Liczy się całokształt naszej relacji z psem. Chciałbym, aby więcej ludzi robiło coś z psem poza samym spacerem.

Pozwól sobie odpocząć

Tak jak wiele osób mówi, że ogród to ”przyzwolenie na brak spacerów z lenistwa” tak ja uważam, że spacery to ”przyzwolenie na brak zajmowania się psem, bo odbębniło się spacer, więc więcej nie trzeba”. Nie chodzi o to, żeby z psem spędzić jak najmniej czasu, bo nie po to mamy psa moim zdaniem. Z mojej perspektywy nie jest to zdrowe podejście, gdzie jedyną rozrywką psa jest ten spacer. Niestety wiele osób myśli, że jak wyszło się z psem, to potem jest taryfa ulgowa i więcej nie trzeba.

Naturalnie jest też odmienna sytuacja, że ktoś ma psa w ogrodzie – kilka razy pobawi się z psem tam szarpakiem i koniec, a spacery są raz na 2 tygodnie. To też nie jest super oczywiście.

Każdy musi zastanowić się sam. Ja jestem świadomy tego, że też mam takie dni, że mi się nie chce. Każdy tak ma i to normalne. Nie chodzi o to, że trzeba z psem codziennie cały czas coś robić. Trzeba sobie znaleźć taki kompromis, że sobie dajemy z tym radę. Nie brać za dużo na siebie, ale też nie ograniczać się tylko do tego spaceru, bo w internecie mówią, że spacer najważniejszy.

Widzę, że wielu opiekunów jest po prostu przemęczonych. Wpadamy w taki wir obowiązków, a z psa robimy jeden z nich. Nie chce nam się, źle się czujemy, ale dreptamy z psem, chociaż nie mamy na to ochoty. My jesteśmy niezadowoleni, a to przerzuca się na naszego psa.

I to tyle. To są trudne tematy i nie jestem pewien, czy przekazałem wszystko tak, że jest zrozumiałe. Jeśli miałbym powiedzieć jedną rzecz, którą chcę, aby każdy wyciągnął z tego artykułu to niech będzie to to: ”Nie oceniaj psiarza po samym spacerze” :)

Powodzenia!

Post Spacer z psem – po co w ogóle wychodzić z psem? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Z tego powodu cały tekst będzie tylko i wyłącznie naszymi obserwacjami naszych psów w tych dwóch środowiskach. Jak psy zachowywały się w mieszkaniu, a jak w domu – każdy, kto ma podobny problem musi zdecydować samodzielnie. Mam nadzieję, że tekst ten pozwoli mniej więcej pokazać różnice oraz dostosowanie psów do poszczególnych warunków.

Posiadanie małego mieszkania wcale nie uniemożliwia posiadanie psa, a duży dom z ogrodem nie zawsze gwarantuje, że pies będzie szczęśliwy. Natomiast na pewno trzeba mieć na uwadze swoje możliwości i warunki przed decyzją o psiaku.

Czy pies męczy się w bloku?

Głównym minusem mieszkania jest jego mała powierzchnia – często pies musi szukać idealnego miejsca do odpoczynku. Nie da się ukryć, że im większy pies tym ciężej. My mieliśmy małe mieszkanko 35 m2, więc z Legion trochę się cisnęliśmy.

Często było tak, że ona leżała w przejściu lub idealnie za krzesłem od biurka, więc poruszanie się po pomieszczeniach było utrudnione. Levi kochał leżeć przed drzwiami do łazienki, więc za każdym razem trzeba było go przesuwać.

Minusem mieszkania jest również brak dostępu do ogródka (nie zawsze – niektóre mieszkania na parterze mają dostęp). Codziennie trzeba regularnie wychodzić na spacery – nawet jeśli nie dla sportu to dla psiej potrzeby. Moim zdaniem najgorsze są poranki, bo człowiek chciałby poleżeć, ale psiak potrzebuje ”na siku”. Niemniej w domu też nie ma tak kolorowo – nasze psy wstają dość wcześnie, więc i tak trzeba wstać im otworzyć drzwi.

To tak ogólnie o kwestii mieszkania, ale co na to psy? Zapytajmy!

Czy pies męczy się w bloku? – owczarek niemiecki w mieszkaniu

Czy pies męczy się w bloku? Owczarek niemiecki w mieszkaniu to często temat wielu gorących dyskusji. Mieszkając z Legion w naszej dziupli często słyszałem od niektórych, że pies się w takim miejscu męczy.

Jednak z moich obserwacji wynika, że wcale tak nie było. Legion w mieszkaniu przede wszystkim jadła i odpoczywała. Wiedziała, że jest to miejsce, gdzie trzeba zebrać siły. Całą energię wykorzystywała podczas spacerów, zabaw, aktywności i szkoleń.

Legion dość szybko nauczyła się komunikować, że musi wyjść – po prostu skakała na drzwi. Był to znak, że musi ”siku” poza normalnymi spacerami. Oczywiście wychodziliśmy za potrzebą regularnie (rano, po południu i wieczorem przed spaniem), ale wiadomo, że czasem zdarzy się nagła potrzeba.

Generalnie nie było żadnych problemów podczas mieszkania z owczarkiem niemieckim w małym mieszkaniu. Sporo osób zastanawiających się nad tą rasą pisze do mnie maile i często właśnie pytają ”czy można w mieszkaniu?” – moim zdaniem można.

Jedyny minus to właśnie mało miejsca, a owczarki niemieckie to jednak większe psy. Jeśli ktoś jednak nie ma problemu z przeciskaniem się przez psa do toalety lub kuchni to cała relacja nie powinna sprawiać większych kłopotów. Myślę, że psy pracujące dobrze sprawdzą się w mieszkaniu właśnie dlatego, że lubią zadaniowość.

Potrafią dobrze oddzielić etap odpoczynku od etapu pracy/aktywności. Kluczem jest regularność w ciągu dnia. Jeżeli pies wie, że od 8 do 10 jest spacer, potem od 10 do 14 odpoczywamy i od 14 do 16 jest kolejny spacer to nie powinniśmy mieć problemów. Po prostu pies taki się dostosuje do naszego planu dnia.

Legion oczywiście bardzo lubiła przebywać na świeżym powietrzu, ale też wszystko zależało od warunków. Podczas deszczu, upału lub w najmroźniejsze dni sama ciągnęła do mieszkanka. Z drugiej strony w piękną wiosnę kochała leżeć w parku na trawce i nawet nie myślała wracać. Jednak nie zauważyłem, żeby jakoś bardzo cierpiała jak trzeba było jednak spacer zakończyć. Wracała się, kładła i szła spać.

Tutaj jednak uwaga – nasze doświadczenia obejmują owczarka niemieckiego w małym mieszkaniu w sytuacji, gdzie opiekun zawsze był dostępny (praca zdalna). Jednak moim zdaniem odpowiednie wprowadzenie kennela lub nauka odpoczynku i nie powinno być problemu.

Czy pies męczy się w bloku? – samoyed w mieszkaniu

Z Levim było zupełnie inaczej niż z Legion. Za szczeniaka jeszcze dało się przetrwać, bo dla małego psa mieszkanie było wystarczająco duże. Bawiliśmy się sporo w pokoju, potem trochę spaceru i szczenior szedł spać.

Natomiast im bardziej dorastał tym bardziej pokazywał swoją preferencję do pobytu na zewnątrz. Wielokrotnie było tak, że samoyed w ciągu dnia wielokrotnie przychodził i ”jęczał”. Wył, szczekał i zachęcał do wyjścia na dwór. Robił to również w nocy.

Człowiek się denerwuje, że może jakaś biegunka albo nagłe siku, ale nie – samoyed zadowolony spaceruje w blasku księżyca i dopiero na koniec łaskawie się delikatnie załatwi.

Levi kocha być na dworze – w upał, w deszczu, w śniegu. Niekoniecznie musi coś konkretnego robić, ale po prostu chce być związany z naturą. Lubi po prostu siedzieć/leżeć/chodzić na zewnątrz. Wąchać kwiatki, gonić motylki, kopać dziury i takie tam.

W związku z tym samoyed w mieszkaniu to dla nas nie był dobry pomysł. Jestem pewien, że przy stosowanym treningu da się okiełznać samoyeda w taki sposób, żeby nie żądał cały czas wyjścia. Jednak to tylko maskuje problem – ogranicza psa. Mimo wszystko osobiście wydaje mi się, że nie jest to rasa dobra do mieszkania, a na pewno wiem, że Levi w mieszkaniu się trochę męczył.

Nie męczył w sensie, że była to dla niego kompletna męczarnia. Bardziej coś w stylu, że był to dla niego duży dyskomfort i mało optymalne warunki. Jak ktoś bardzo będzie chciał to pewnie coś wymyśli – może więcej spacerów, może masa rozrywek w domu, może kennel? Próbować można, ale moim zdaniem samoyed to nie jest pies do mieszkania.

Pies w domu

Dom z ogrodem tak naprawdę nie ma minusów, jeśli chodzi o posiadanie psa. Przynajmniej nie ma takich minusów bezpośrednich. Jest większa powierzchnia, więc nie trzeba się z psem cisnąc. Mamy dostęp do ogrodu, więc rano wystarczy otworzyć drzwi i pies sam sobie poradzi.

Wiele osób, które ma psa w mieszkaniu szukają trochę negatywów domu na siłę. Najczęściej jest to ”psy w ogrodzie się męczą, bo nie wychodzą na spacer”. Moim zdaniem to mocno nad wyrost, bo jaki jest problem, żeby wyjść z psem na spacer? To już raczej problem podejścia opiekuna niż wina nieruchomości.

Oczywiście, że mając ogród nie ma takiego fizycznego przymusu wyjścia na spacer, ale dla chcącego nic trudnego. Jeżeli sytuacja mieszkaniowa jest jedynym powodem, dla którego ktoś wychodzi z psem to ta relacja zbyt dobra nie jest. Spacer powinien być przyjemnością, a nie przymusem.

Dla mnie największym plusem ogrodu są właśnie poranki. W mieszkaniu zawsze rano się stresowałem, bo człowiek chce się ogarnąć, ale jednocześnie czuje presję, że pewnie psu po całej nocy mocno chce się sikać, więc trzeba wyjść. Jak wyjść to najlepiej od razu zaliczyć spacer, a jak spacer to na pewno frisbee. Frisbee to oczywiście bieganie, więc lepiej na głodnego, bo skręt żołądka i tego typu sprawy.

Jak pies nie je to ja też solidarnie nie jadłem śniadania, więc ani dla mnie fajnie ani dla psa. Oczywiście to tylko takie moje sprawy w mojej głowie, ale tak było. Poranki to nie było nic przyjemnego. W domu mam ten komfort, że rano wychodzę na ogródek – psiaki załatwią co muszą, trochę pobiegają, a normalny spacer robimy później.

Nie wszystkich będzie to dotyczyć, ale dla mnie plusem naszego domu jest lokalizacja. W bloku na nasze miejsce spacerowe musieliśmy dojść przez ruchliwe ulice. Mnóstwo samochodów, innych psów, ludzi, hałasów. Parki były zasyfione – mnóstwo śmieci, butelek, odchodów, szkła. Zresztą Legion raz się nadziała i trzeba było szybko biec do weterynarza szyć. Tutaj mamy z tyłu ogrodu wyjście prawie bezpośrednio do lasu, więc naprawdę super, jeśli chodzi o spacery.

Oczywiście ktoś może mieć dom przy głównej ulicy w centrum, więc wtedy tego plusu nie będzie – jeśli ktoś szuka dom pod psa (bo jest takim świrem jak my i rzeczywiście bierze to w głównej mierze pod uwagę decydując się na dom) to warto na lokalizację zwrócić mocno uwagę.

Owczarek niemiecki w domu

Jeżeli ktoś zapytałby mnie, czy jest jakaś drastyczna zmiana z Legion w domu to powiedziałbym ”nie”. Legion zachowuje się bardzo podobnie tutaj jak zachowywała się w mieszkaniu.

Większość dnia spędza przy nas – nawet jak całe lato były otwarte drzwi 24/7 to głównie siedziała w domu. Na początku nawet nie pilnowaliśmy wychodzenia z nią regularnie (myśleliśmy, że sobie poradzi, jeśli ma dostęp do ogrodu), więc potrafiła się zapomnieć i zsikać w domu.

W sensie, że nikt z nią nie wychodził regularnie na ogród. Ona zapominała, że jej się chce, potem nagle ktoś wstał, ona się ocknęła i od razu wysikała. Także teraz tak samo jak w mieszkaniu musimy pamiętać, żeby z nią wychodzić, bo sama nie będzie tego pilnowała.

Tutaj nie wiem czy to jej defekt, czy za bardzo przyzwyczaiła się do mieszkania czy co tam jeszcze. Nie ogarniam dlaczego ona nie myśli o sikaniu – taka psia tajemnica. Teraz zrobiło się chłodniej, więc drzwi zamykamy w ciągu dnia, więc i tak musimy z nimi regularnie wychodzić, ale to taki detal, o którym chciałem wspomnieć.

Legion generalnie sama z siebie na ogrodzie nie przebywa. Czasami coś się stanie, że wyjdzie pobiegać, ale to głównie jak Levi ją do tego mocno zachęci. Ogólnie rzecz biorąc jej styl życia nie zmienił się i nie widzę jakiegoś ogromnego wpływu przeprowadzki na jej życie.

Główne plusy biorą się z takiego komfortu po prostu. Nie ma zasyfionego parku, więc jest bezpieczniej. Mamy duży ogród, więc frisbee możemy się bawić kiedy tylko chcemy. Do tego mamy blisko las, więc mamy bardziej urozmaicone miejsce do spacerów.

Swoją drogą takie lasy mają też minusy. Mieszkając w bloku mieliśmy ogarnięty park, który dobrze znaliśmy. Legion biegała więc cały czas luzem. W lesie już koniecznie smycz, bo o ile mocno jej ufam, tak czasami wyskoczy coś niespodziewanego, że nawet ona zareaguje. Przykładowo wczoraj jakaś dziewczyna jeździła sobie konno po głównej ścieżce w lesie.

Raczej ludzie z bloku nie myślą, żeby socjalizować swojego psa z koniem, więc dla Legion był to mocny szok. Z drugiej strony świetna sprawa mieć takiego konia i blisko las, że można jeździć. Także nic złego się nie dzieje, ale jednak Legion na spacerze ma mniej luzu niż w parku.

Samoyed w domu

Dla samoyeda dom to ogromny plus, a dla nas jeszcze większe ułatwienie. Levi praktycznie od pierwszej chwili zakochał się w swoim ogrodzie. Przez pierwszy tydzień w ogóle odmawiał wracania do domu i całe doby spędzał na zewnątrz.

Serio – nawet jak padało to on leżał w deszczu i cieszył się naturą. Levi uwielbia leżeć na słonku, kopać i generalnie przebywać na dworze. Tak bardzo uwielbiał tam być, że baliśmy się, że już w ogóle nie wróci. Nawet były myśli, żeby mu budę zbudować czy coś.

Na szczęście po pewnym czasie zrozumiał, że jesteśmy tu na stałe, a nie na wakacje i zaczął do nas wracać. Najpierw tylko na noc, ale potem powolutku zwiększał czas. Obawialiśmy się, że jak przyjdzie zima i nagle zamkniemy drzwi to Levi wróci do czasów z bloku – będzie znowu nas budził i prosił o wyjście na dwór.

Zrobiło się chłodniej, zamykamy drzwi i nic złego się nie dzieje. Rano wypuszczamy psiaki za potrzebą, a potem normalnie wracamy do domu na śniadanie. Potem wychodzimy co jakiś czas na krótką rundę wokół ogrodu – trochę porzucamy frisbee, Levi coś pokopie, powącha i wracamy. Po południu mamy długi spacer po lesie i jak wrócimy to psiaki są na tyle zmęczone, że mocno zasypiają. Jeszcze wieczorem jakieś siku i spać.

Jeżeli chodzi więc o samoyeda to przeprowadzka była dla nas na ogromny, gigantyczny plus. Levi w końcu jest całkowicie szczęśliwy i ma wszystko, czego potrzebuje.

Trudno to wyjaśnić, ale wydaje mi się, że psy pierwotne po prostu takie są. Nie mam jakiegoś doświadczenia z innymi psami tego typu, więc to zapewne generalizowanie z mojej strony, ale tak mi się wydaje. Levi po prostu kocha być na zewnątrz (i będę to wielokrotnie powtarzał).

Przykładowo on potrafi po prostu siedzieć przed płotem przez długi czas i obserwować kury sąsiada. Potrafi usiąść na wzniesieniu i patrzeć jak drzewa się ruszają. Potem godzinami kopie dziury i wraca taki cały w piachu oraz błocie – cały szczęśliwy i zadowolony.

Wydaje mi się, że właśnie o to w tym chodzi. Ja uwielbiam widzieć, że pies jest szczęśliwy, a nie widziałem tego aż tak bardzo jak mieszkaliśmy w mieszkaniu. Wiem, że wiele osób ma samoyeda w bloku i raczej się ze mną nie zgodzą. Może akurat ich ”egzemplarze” są inne i przystosowały się do takiego życia? A może niektórzy nie chcą przyznać, że nie mogą zapewnić psu idealnych warunków?

Czy pies męczy się w bloku? Moim zdaniem nie, ale czy nasz samoyed męczyłby się w bloku? Tu już raczej uważam, że tak.

Pies w mieszkaniu kontra pies w domu

Jak to więc jest? Czy pies męczy się w bloku? Lepsze dla psa jest mieszkanie czy dom? Tak naprawdę odpowiedź jest taka sama jak zawsze – to zależy. Każdy pies jest inny i potrzebuje innych warunków.

Ten wpis pokazuje jak to było u nas i jakie są nasze doświadczenia. Można z tego wywnioskować, że na Legion przeprowadzka nie zrobiła wrażenia – plusy wynikają głównie z wygody. Nie da się ukryć, że duży ogród jest wygodny i ułatwia relację z psem. Nie powiedziałbym również, że w mieszkaniu nasz owczarek niemiecki się męczył. Było ok, tak samo ok jest w domu. Tak jak napisałem – plusy są z wygody. Więcej miejsca, ogród, brak spiny o poranku.

Ocena końcowa: dla naszego ON nie ma różnicy – może być mieszkanie, może być dom. Najważniejsze, żeby było sporo aktywności, głównie mentalnej (szkolenia, polecenia, maty węchowe).

Samoyed w mieszkaniu natomiast czuł się na pewno gorzej, a w domu jest rewelacyjnie. Może spędzać czas w taki sposób, w jaki lubi, czyli na dworze. Nawet jak w zimniejsze dni chce ciągle wychodzić to wystarczy otworzyć drzwi i go wypuścić. Jak chce wrócić to szczeka pod drzwiami – znowu otwieramy, samoyed do środka i po robocie. Najważniejsze jest jednak, że Levi jest szczęśliwy i to naprawdę widać.

Ocena końcowa: dla naszego samoyeda mieszkanie to mała męczarnia. Na pewno woli żyć w domu z ogrodem, gdzie ma większy dostęp do świata zewnętrznego. Zapewne można to obejść przez bardzo regularne wyjścia oraz trening, ale moim zdaniem jednak ogród to jest to, jeśli chodzi o tę rasę.

Generalnie żaden wstyd w razie czego – jeśli już mamy psa, a jednak nie chcemy się tylko dla niego przeprowadzać do domu. Rzadko kto ma możliwość zapewnić psu wszystko – w końcu też nie chodzi o to, aby pies pławił się w luksusach. Nie chcę, aby ktoś pomyślał, że się chwalę ”ja mam dom, a Wy nie” – tak nie jest. Akurat ja miałem takie szczęście, że mogłem mieć takie warunki, a nie inne.

Raczej jest to wpis dla osób, które jeszcze psa nie mają – mają konkretne warunki i się zastanawiają nad jakąś rasą. Nasze doświadczenia mają pokazać jak miejsce zamieszkania psa ma wpływ na zachowanie psa oraz komfort jego życia.

Wiele osób może myśleć ”mam małe mieszkanko, ale chcę malamuta – jakoś damy radę”. Może po tym wpisie jednak ktoś przemyśli decyzję? Może jednak poczyta więcej, może inne osoby również będą odradzały taką rasę do mieszkania i finalnie ten ktoś zdecyduje się na rasę, która nie ma problemu z mieszkaniem?

Jeszcze raz wspomnę – ten wpis nie ma być i nie będzie jednoznaczny. Nie jest to finalny werdykt, że owczarek niemiecki może być do mieszkania, a samoyed nie. Raczej ma to pokazać jak jest u nas – w końcu każdy pies jest inny. Na pewno znajdzie się jakoś samoyed domator lub owczarek niemiecki, który nienawidzi życia w bloku. Czy pies męczy się w bloku? Moim zdaniem nie. Jednak wszystko zależy przede wszystkim od opiekuna i jego podejścia, a nie samych warunków mieszkaniowych.

Jakie jest Wasze zdanie? Wasze psy lepiej czują się w domu czy w mieszkaniu?

Post Czy pies męczy się w bloku? Czy dom jest lepszy dla psa? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Wiele mitów jest trochę zabawnych, ale niestety sporo jest głupich i po prostu niebezpiecznych, ponieważ jeśli ktoś w taki mit uwierzy to jest na prostej drodze do krzywdzenia swojego psa. Szczególnie uciążliwe jest to podczas spacerów, ponieważ wielu opiekunów spotyka ”ekspertów” na ulicy, którzy chętnie poradzą co i jak trzeba ze swoim owczarkiem robić. Dzisiaj więc taki luźniejszy wpis, gdzie rozwiewamy różne wątpliwości, obalamy najgorsze mity oraz pokazujemy owczarka niemieckiego takim, jaki jest.

Oczywiście trzeba wziąć pod uwagę fakt, że każdy pies – nawet w obrębie jednej rasy, jest inny. Cechy charakterystyczne rasy to raczej takie wskazówki niż gwarancja.

Owczarek niemiecki? To kaganiec musi być – Pan wie, to taka rasa

To takie moje ulubione stwierdzenie, które słyszę regularnie. Owczarek niemiecki to jedna z ras, która ”skazana” jest na kaganiec. Wystarczy wyjść z owczarkiem niemieckim na spacer, a już zbierze się troskliwe grono, które wyprowadzi nas z błędu jakim jest wyprowadzanie owczarka bez tego mitycznego gadżetu.

Rozumiem te obawy i całkowicie toleruję uciekających przechodniów na widok 40 kg owczara, ale nie rozumiem tego typu stwierdzenia. Wiele osób owczarki niemieckie kojarzy głównie z psami łańcuchowymi ze wsi i niestety stąd takie poglądy. Ten mit spowodowany jest również faktem, że owczarek niemiecki to spory pies z jeszcze większymi zębiskami, więc też rozumiem pewien strach. Jednak strach nie jest powodem, aby każdego owczarka od razu ładować do kagańca.

Od razu śpieszę dementować – owczarek niemiecki nie musi mieć kagańca – nie jest rasą wpisaną na listę ras agresywnych. Co więcej – to całkiem miłe psiaki, nie żadni mordercy.  Zresztą coraz częściej owczarek niemiecki wybierany jest na psa domowego i rodzinnego, a nie do pilnowania posesji. Oczywiście są sytuacje, gdzie kaganiec jest wskazany, ale to u wielu ras, nie tylko u owczarka niemieckiego.

Owczarek niemiecki? Łatwizna – to takie posłuszne i grzeczne psy, nie to co mój

Również bardzo ciekawe stwierdzenie. Wiele osób patrzy na owczarki niemieckie przez pryzmat tych znanych psów z mediów np.:  Szarika z Czterech Pancernych lub Aleksa z serialu telewizyjnego. Oczywiście wpływ na takie poglądy ma również fakt, że rasa ta jest wykorzystywana w wojsku i policji, czyli musi być grzeczna, posłuszna i łatwa ”w prowadzeniu”.

Prawda jest taka, że żadna rasa z automatu nie jest grzeczna, posłuszna i idealna. Każdy pies ma swoje problemy i każdy opiekun psa chętnie by coś w nim naprawił. Grzeczności się nie dostaje, ”grzeczność” się uzyskuje poprzez wspólne treningi, szkolenie, ćwiczenia oraz budowanie relacji i zaufania z psem.

Skąd w ogóle wypominanie opiekunom owczarków, że mają ”łatwo”? Trudno powiedzieć, ale zazwyczaj tego typu komentarze słyszy się od opiekunów psów, które już takie grzeczne nie są. Może to być więc w pewien sposób usprawiedliwianie zachowania własnego psa. Bardzo łatwo patrzeć trochę tak instrumentalnie na swojego psa pod kątem rasy. Naturalnie każda rasa ma trochę takie swoje specyficzne predyspozycje i możliwości, ale każdy pies może osiągnąć taki podstawowy poziom, który umożliwia przebywanie w przestrzeni publicznej.

Ogólnie zauważyłem, że jest taki pogląd jakby owczarki niemieckie były psami wręcz prostymi w obsłudze. Spotkałem się nawet z takim pobłażliwym spojrzeniem i stwierdzeniami ”tak, tak – Pan ma owczarka – to takie łatwe psy, nie to co mój Mastif z Lasów Amazonki w wersji Hardcore – tej bestii nie da się uczyć, taki niezależny jest, że to on mnie szkoli – prawdziwy samiec alfa”.

Ten mit jest szkodliwy również z takiego powodu, że owczarki niemieckie uchodzące za rasę łatwą często wybierane są przez niedoświadczonych psiarzy. Potem niestety okazuje się, że owczarki niemiecki to rasa głośna, z dużą tendencją do reaktywności i z ogromną potrzebą pracy i taka osoba może być zdziwiona jak trudna jest to rasa.

Owczarek niemiecki? Trzeba kolczatkę – najlepiej trzy! I łańcuch, koniecznie łańcuch

Ogólnie wiele osób, najczęściej takie, które psów lekko się boją – uważa, że owczarki niemieckie to urodzeni mordercy i nieposkromione bestie. Często spotykam osoby, które wręcz nakazują stosowanie kolczatki i łańcucha. Kolczatka dla owczarka niemieckiego to wpis, który już tutaj się pojawił, więc zapraszam do czytania.

Owczarki niemieckie nadal wielu osobom kojarzą się z uwiązanymi na sznurze psami wiejskimi, które doskakują, szczekają i napinają się na każdego, kto przechodzi w pobliżu płotu. Stereotyp i tyle. To ciężkie i duże psy, więc wiele osób stosuje jednak te kolczatki. Generalnie zarówno wśród miłośników rasy jak i zupełnych nie-psiarzy są zwolennicy kolczatek.

Miłośnicy lubią szkolić swoje psy na kolczatkach, bo to w krótkiej perspektywie wydaje się szybkim i skutecznym rozwiązaniem. Problemy pojawiają się potem i jest szok i niedowierzanie, że pies się buntuje. Z drugiej strony zwykły spacerowicz również jest za trzymaniem owczarka niemieckiego na kolczatce, bo daje to złudzenie bezpieczeństwa z jakiegoś powodu – tak samo jak wcześniej wspomniany kaganiec.

Podobnie jest z łańcuchem, dla wielu po prostu obrazek owczarka niemieckiego na łańcuchu jest czymś normalnym, więc powielany jest mit, że w domu z ogrodem owczarek może biegać na łańcuchu.

Owczarek niemiecki w mieszkaniu? Paaaanie

Generalnie wiele osób uważa, że owczarki niemieckie to typowo wiejskie psy i tam ich miejsce, a nie w cywilizowanym mieście. Widok owczarka niemieckiego na chodniku powoduje czasami taki szok, jakby ktoś widział człowieka idącego z małpą na smyczy. Jednocześnie zdarza się też oburzenie, że przecież owczarek niemiecki nie nadaje się do mieszkania i koniecznie musi mieć dom z ogrodem.

Owczarek niemiecki nadaje się do miasta i do mieszkania tak samo jak każda inna rasa. Absolutnie nie jest to rasa stworzona do ciasnego kojca i łańcucha. Oczywiście zawsze trzeba pamiętać, że odpowiednia dawka ruchu się psu należy. Nie ma różnicy czy mamy dom z dużym ogrodem, czy małe mieszkanko – jeżeli zrealizujemy owczarkowi niemieckiemu niezbędne potrzeby (ruch, szkolenie, aktywności umysłowe itd.) to wszyscy będą zadowoleni.

Osobiście jestem zdania, że warunki mieszkaniowe są drugorzędne, ponieważ w domu pies ma odpoczywać, a nie się realizować poprzez bieganie w kółko. Patrząc z tej perspektywy nie ma znaczenia dom czy mieszkanie, o ile te potrzeby są realizowane.

Panie, te uszy to mu już na pewno nie staną – szwagier takiego miał i mu nie stanęły

To bardzo ciekawy owczarkowy mit, który naturalnie pojawia się podczas okresu szczenięcego. Legendy miejskie mówią o niestających uszach, stosowaniu galaretki z nóg kurczaka lub wręcz o podklejaniu. Chodzi o to, że jak w wieku młodzieńczym owczarek ma jakieś ucho klapnięte to już mu ”nie stanie”. Jak ktoś nie wie to owczarki za szczeniaka mają klapnięte uszy i dopiero z wiekiem im stają. Zazwyczaj staje jedno, a drugie jeszcze jest klapnięte przez dłuższy czas.

Wielu opiekunów mocno się tym faktem niepokoi i szukają metod. Często w internecie można znaleźć dziwne rady typu suplementacja, a w wersji ekstremalnej nawet podklejanie, żeby pomóc ”naturze”. Ogólnie proszę nie panikować jak ktoś ma takiego owczarka. Uszka potrafią stawać, potem sobie klapać, potem znowu stawać. Jeśli mamy dobrego owczarka z dobrej hodowli to uszka w końcu staną – cierpliwości.

To nie jest owczarek długowłosy – chyba jakiś mieszaniec?

Ten punkt dotyczy Długowłosych Owczarków Niemieckich – maluchy nie mają wcale takiej długiej sierści, więc szereg ekspertów zawsze się znajdzie. Ogólnie owczarki długowłose to stosunkowo ”nowy” twór. Przez pewien czas nie były uznawane przez FCI (w sensie długi włos był uznawany za wadę), a potem wyodrębniono je i zakwalifikowano jako odrębną rasę. Generalnie długość tego włosa jest różna, a po szczeniaku często trudno ocenić jak to będzie wyglądać.

Zdarza się więc, że ktoś widzi szczeniaka, słyszy, że ”jest długowłosy”, a potem próbuje popisywać się wiedzą. Czasami jest tak, że ktoś decyduje się na owczarka długowłosego, potem specjalista ocenia go na krótkowłosego i jest stres. Jeśli masz owczarka z hodowli to zobacz rodziców – na 99% Twój szczeniak będzie miał podobną długość włosa jak dorośnie. Dla większości społeczeństwa każdy podpalany pies to ”owczarek niemiecki”, więc aż tak bym się komentarzami nie sugerował.

I moje ulubione – Ten pies jest agresywny! Ma ciemne podniebienie i te plamki na języku!

Tak, wiele osób nadal wierzy w przesądy i jakieś dziwne stereotypy. U owczarków niemieckich to dość normalna sprawa, że mają czarne podniebienie i często również plamkę na języku. Jednak z jakiegoś powodu funkcjonuje przesąd, że to cechy psa agresywnego. Na pewno nie jest to dobra sprawa ani bezpieczna, bo jeszcze początkujący opiekun owczarka w to uwierzy.

Dla początkujących miłośników owczarka niemieckiego: trzeba wiedzieć, że dla wielu osób te elementy oznaczają, że pies jest absolutnie i niezaprzeczalnie agresywny. Matki zamykają dzieci w domach, a niewiasty cicho płaczą na widok takiego puchatego mordercy. Powinno się wystąpić o automatyczne odizolowanie takich psów. Od zaraz. I dać im kolczatkę. I na łańcuch.

Prawda jest taka natomiast, że to nie jest nic złego i absolutnie nie przesądza o przyszłym charakterze naszego psa. Śpijcie spokojnie.

Kilka słów na koniec

Oczywiście do tego wszystkiego trzeba podchodzić z humorem i nie brać tego do siebie. Jestem pewien, że właściciele innych ras również mają swoje problemy, które są specyficzne dla ich rasy. Niestety posiadanie psa wiąże się z tego typu smaczkami, do których warto się przyzwyczaić i starać się wyluzować. Owczarki niemieckie to popularna rasa i wiele osób miało z nią jakiś kontakt. Z tego powodu często ktoś potrafi zaczepić na spacerze i podzielić się spostrzeżeniami.

O ile takie żarciki to nie jest problem, tak stres pojawia się jak zaczepi nas ktoś mocno zaborczy. Ja osobiście miałem wiele przypadków, że ktoś o tę kolczatkę albo kaganiec dość mocno się wykłócał.  Trzeba się trochę uzbroić w cierpliwość i spokój.

Post Owczarek Niemiecki – najgłupsze mity pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

W końcu po to ma się psa, żeby z nim spacerować, prawda? Prawda! Zakładamy maluchowi wygodne szelki albo obrożę, a w rękę bierzemy smycz i jesteśmy gotowi na przygodę. Chcesz wiedzieć jak zrobić to dobrze, aby poza samym spacerem zacząć od razu budować dobrą relację ze swoim psiakiem? Postaram się to wyjaśnić w tym artykule.

Pierwszy spacer szczeniaka – akcesoria

Akcesoria to ważna sprawa, więc warto się tym zainteresować zanim psiak pojawi się w naszym domu. Moim zdaniem na początek wystarczą nam szelki albo obroża – oczywiście dostosowane do wielkości naszego psa. Do tego smycz lub linka. Szczeniaki szybko wyrastają z akcesoriów, więc nie musimy od razu wybierać sprzętu z najwyższej półki. Najważniejsze, aby szelki i obroża były wygodne i bezpieczne. Jeśli szelki to nie wybierajmy tej z poziomym pasem na klatce piersiowej (typ norweski lub easy-walk), ponieważ blokują one pełną ruchomość stawów, więc psu nie będzie wygodnie. Jeśli obroża to moim zdaniem najbezpieczniejsza jest taka na klamrę metalową (nie plastikowy zatrzask, ponieważ zdarza się, że się odpina).

Smycz polecam dłuższą – nawet taką 3-5 metrów, a najlepiej długą linkę (10 m). Mały szczeniak nie potrafi jeszcze chodzić grzecznie na smyczy, więc dłuższe akcesoria ułatwią nam wspólne wyjście i nie będą uczyć psa ciągnięcia. Na pewno odradzam smycz automatyczną.

Pierwszy spacer szczeniaka – wychodzimy na spacer

Pierwszy spacer szczeniaka to na pewno ogromne emocje, ale nie ma sensu się stresować. Najważniejsze jest, aby cały spacer był przyjemny dla malucha. Im więcej pozytywnych skojarzeń z samym spacerem oraz najważniejsze – opiekunem, tym lepiej. Na pierwsze wyjście warto wybrać spokojniejsze miejsce. Zatłoczone centrum miasta lub park z wieloma psami mogą być dla szczeniaka zbyt mocnymi wrażeniami. O ile socjalizacja szczeniaka jest bardzo ważna, tak trzeba realizować ją z głową. Nie wrzucajmy młodego psa w sytuacje, gdzie tych emocji i bodźców jest za dużo. Wszystko trzeba robić na spokojnie.

Sam spacer również powinien być spokojny. Dostosowujmy się do tempa szczeniaka i obserwujemy go. Nie gonimy, nie pośpieszamy – jeśli szczeniak stanie coś powąchać lub obejrzeć to pozwólmy mu na to. Od samego początku warto budować u psa pewną samodzielność i pewność siebie. Z drugiej strony warto też pokazać od pierwszego spaceru, że spacer oczywiście jest fajny, ale opiekun też nie jest gorszy.

Weźmy ze sobą kilka fajnych zabawek oraz różne przysmaki. Co jakiś czas róbmy przerwę w spacerze, aby się z psem pobawić. To nasze pierwsze chwile razem, więc głównie skupmy się na:

• uczeniu ładnej zabawy i budowaniu motywacji psa na zabawkach
• skupianiu uwagi psa na opiekunie
• chętnego przyjmowania przysmaków z ręki

Te trzy elementy mocno pomogą nam na początku oraz będą podstawą do dalszego szkolenia. Prawidłowa zabawa piłkami lub szarpakami przyda nam się jako alternatywny sposób nagradzania psa – zabawki doskonale się do tego nadają, ale pies musi nauczyć się je lubić. Bawmy się razem z psem i bądźmy entuzjastyczni, a na pewno będziemy na dobrej drodze.

Skupienie uwagi na opiekunie to bardzo ważna umiejętność, która zawsze się przydaje, a w szczególności podczas spaceru. Nie chcemy, aby nasz szczeniak wyłączał się w trakcie wyjścia i tylko parł do przodu. Chcemy, aby zwracał czasami na nas uwagę. Dlatego zachęcamy psa, aby spojrzał na nas i nagradzamy go za to. Przyjmowanie przysmaków z ręki to również podstawa, bez której trudno sobie wyobrazić wspólną naukę. Pokaż szczeniakowi, że zawsze masz coś ciekawego i smacznego w kieszeni.

Życzę udanych spacerów!

Pierwszy spacer szczeniaka to fantastyczna przygoda, a jednocześnie doskonała okazja do budowania wspólnej relacji. Od samego początku warto pokazać maluchowi, że to Ty – opiekun, jesteś źródłem najfajniejszych rzeczy na spacerze. Drzewka i krzaczki są ciekawe, pewnie, ale jak opiekun wyciąga szarpaka to wtedy dopiero zaczyna się prawdziwa zabawa.

Jak najbardziej warto dać psu trochę przestrzeni do eksplorowania. Pies powinien wąchać i poznawać okolicę. Jednak warto również robić przerwy pod drzewem i poświęcić dosłownie 2-3 minuty na krótką sesję nauki skupienia lub zabawy, które dodatkowo wiążą się z dużą ilością pysznych nagród.

Post Pierwszy spacer szczeniaka pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Wiek tak naprawdę jest kwestią drugorzędną w tym przypadku. Każdego opiekuna czeka ten moment. Pies może mieć 6,7,8 a nawet 9 lat zanim zauważymy pierwsze oznaki starości. Bez względu na to, kiedy pierwszy raz zorientowaliśmy się, że nasz psiak się starzeje – zawsze towarzyszy temu wydarzeniu pewne uczucie niepokoju. W końcu psisko przestało być słodkim szczeniaczkiem. Minął również okres beztroskiej dorosłości. Nadszedł ostatni etap psiego życia.

W dzisiejszym wpisie będą właśnie takie generalne przemyślenia o psiej starości i co możemy z nią zrobić. Tak naprawdę zrobić można całkiem sporo. Czasu się nie oszuka, jednak można podjąć działania, które sprawią, że nasz pies jak najdłużej będzie cieszył się zdrowiem fizycznym oraz co często jest ważniejsze – zdrowiem psychiczny.

Jednak najważniejsze jest jedno: psia starość to nie wyrok ani powód do smutku. Nasze życie z psim seniorem nadal może być pełne radości. Wystarczy wprowadzić pewne zmiany do życia, może trochę wcześniej się zatroszczyć o zdrowie psiaka i na pewno będzie dobrze. Mamy nadzieję, że ten wpis pomoże opiekunom przygotować się do tego momentu albo wspomóc tych, którzy właśnie się z psią starością borykają.

Psia starość – co to znaczy?

Psia starość to kwestia bardzo indywidualna i każdy psiak oraz opiekun przechodzą ją inaczej. Niektóre psy trzymają się naprawdę dobrze praktycznie do samego końca. Energia je rozpiera, chętnie się bawią i nie mają większych problemów zdrowotnych. Takiej starości wszystkim psiakom serdecznie życzymy.

Jednak po wielu widać pewne sygnały już nawet kilka lat wcześniej. Spada poziom energii, więc psiak ma mniej ochoty na zabawę. Może to być również związane z rozwojem różnych chorób i generalną degradacją sprawności fizycznej. Łapkom coraz trudniej utrzymać ciężar ciała, a stawy nie są już takie silne. Psiak może zaczynać kuleć i nie ma ochoty na dłuższe spacery.

Ostatecznie ”starość” to tylko termin, którym sami definiujemy pewien stan naszego psa. Każdego dotknie to w inny sposób i w innym wieku, ale w końcu niestety starość spotka Twojego psa. To trudna sprawa, ale warto o tym mówić. Nasza Legion od lat miała jednego siwego wąsa. Była to jej taka specyficzna cecha, bo miała go już jako młody psiak. Jednak z czasem pojawiały się kolejne siwe włosy na pyszczku, a nagle i bez konkretnej przyczyny stało się – zauważyliśmy, że nasz pies jest już stary.

Nie znaczy to, że mamy psa żałować, ponieważ starość to po prostu kolejny etap. Jak najbardziej zauważenie psiej starości po raz pierwszy może być dla wielu opiekunów szokiem. Będzie smutek, przygnębienie i melancholia. Mogą pojawić się również głębsze refleksje na temat życia samego w sobie.

Warto jednak zdać sobie sprawę z jednej, bardzo istotnej rzeczy. Nie mamy wpływu na postęp wieku naszego psa. Mamy natomiast ogromny wpływ na jakość psiej starości. To właśnie od nas w dużej mierze zależy jak ta starość będzie wyglądała.

Mój pies się starzeje – im wcześniej zareagujemy tym lepiej

Starość naszego psa będzie w dużej mierze zależała od całego psiego życia. Wielu opiekunów myśli, że ”jeszcze jest czas”, ale prawda jest taka, że im wcześniej będziemy myśleli o psiej starości tym lepiej. Przykładowo ogromny wpływ na ogólne zdrowie naszego psa będzie miała dieta. Niestety nie da się w kilka ostatnich lat naprawić dekady błędów. Dieta powinna być prawidłowa, czyli zaspokajać potrzeby psa i być jak najmniej przetworzona, z dużą zawartością zdrowego białka. To takie zupełne podstawy.

Bardzo ważna jest prawidłowa waga psa, o czym niestety również łatwo zapomnieć. Nadmiarowe kilogramy obciążają psi organizm, a przede wszystkim stawy. Wieloletnie życie z nadwagą często prowadzi do problemów zdrowotnych właśnie w trakcie starości. Zużyte stawy z wiekiem robią się jeszcze bardziej słabe, co zmniejsza mobilność psiaka.

Podobnie jest ze zdrowiem umysłowym – badania na ludziach wskazują, że osoby ćwiczące umysł przez całe życie mają mniejsze ryzyko wystąpienia demencji w okresie starości. Nie ma powodu, aby u psów było inaczej. Dlatego bardzo ważne jest, aby wprowadzić w psi harmonogram zabawy węchowe i umysłowe.

Generalnie zasada jest taka ”jakie życie taka starość”. Jeżeli nasz psiak jest powolny, apatyczny i większość dnia spędza na kanapie to trudno oczekiwać, że na starość będzie mega ruchliwy i aktywny. Warto o tym pamiętać już w czasie młodości naszego psa, aby potem nie żałować pewnych wyborów. Z drugiej strony też nie ma sensu zbędnie panikować i już od szczeniaka ”cisnąć” psa nadmiarem aktywności. Zachowajmy zdrowy umiar.

Podsumowując całą myśl: idealnie jest zadbać o psią starość zanim w ogóle ją zauważymy. Wtedy i my i nasz psiak będziemy najlepiej przygotowani na ten etap. Jednak życie nie jest idealne, więc trzeba sobie radzić na bieżąco.

Mój pies robi się stary – zrób przegląd zdrowia!

Siedzimy sobie wieczorem na kanapie i czytamy książkę. Obok nas leży pies, którego od czasu do czasu głaskamy. W pewnym momencie z czułością patrzymy na przyjaciela i nagle zauważamy siwy włos w okolicach mordki. Śmiejemy się ”starzejesz się piesku”, ale potem zaczynamy o tym myśleć. Psiak ma już 8 lat, swoje już przeżył. Coraz chętniej przesiaduje na kanapie, a na spacerach nie jest już w sumie tak żwawy jak dawniej. Ogarnia nas powoli przerażenie ”ile lat nam jeszcze razem zostało? 2,3?”. Przestaje być zabawnie.

Pierwszym i najważniejszym co możemy w tej sytuacji zrobić to udać się do weterynarza. Psa badać powinniśmy regularnie przez całe życie, ale jeżeli różnie z tym u nas bywało w ostatnich latach to na pewno w tym momencie należy zrobić ”przegląd psiaka”. Szczegóły najlepiej skonsultować z weterynarzem. Na pewno warto zrobić generalny przegląd zdrowia: sprawdzić zęby, stawy, podstawowe badania neurologiczne. Koniecznie zróbmy rozszerzone badania krwi. To wszystko powinno uświadomić nam obecny stan zdrowia psa.

Na podstawie tego stanu zdrowia razem z weterynarzem należy ustalić kolejne badania. Przykładowo jeżeli zauważone zostaną jakieś bóle lub problemy ze stawami to być może konieczne będzie wykonanie prześwietlenia. Wraz z wiekiem mogą pojawiać się zmiany zwyrodnieniowe.

Generalnie im wcześniej zauważymy potencjalne problemy tym łatwiej będzie nam pomóc psu i ulżyć na starość. Często wystarczy podawanie suplementów, które pozwolą psu zachować lepszą sprawność i nadal cieszyć się życiem mimo wieku.

Pies się starzeje – zadbaj o zdrowy umysł

Ogromnym problemem psiej starości są różne kłopoty związane ze sprawnością umysłową. Psia demencja to nic przyjemnego – dla psiaka i dla opiekuna. W ostatnich latach pies może coraz częściej bywać zdezorientowany,  nie rozpoznawać ludzi lub zacząć być lękliwy. Lękliwość często wiąże się właśnie z tym, że pies nie pamięta swojego otoczenia, więc może być przestraszony swoją dezorientacją. To brzmi tragicznie i oczywiście w ekstremalnych przypadkach tak jest, ale warto pamiętać, że nie każdego psa spotkają tego typu problemy. Nawet jeśli to mają one różny poziom intensywności, więc nie bójmy się na zapas.

Sprawność umysłowa psa w okresie starości zależy od kilku czynników. Pierwszym jest genetyka, na którą niestety nie mamy wpływu. Kolejny to czynniki środowiskowe jak czystość powietrza lub stres. Tutaj też często mamy ograniczone możliwości. Trzecim jest ćwiczenie umysłu. Pies regularnie używający umysłu ma większą szansę na zachowanie sprawności intelektualnej do późnego wieku. Podobnie jest u ludzi. Umysł to ”mięsień”, który można trenować jak każdy inny. Jeżeli będziemy ćwiczyć ciało to bardzo prawdopodobne, że zachowamy dużą mobilność do późnej starości. Jeżeli będziemy ćwiczyć umysł to na pewno będziemy sprawniejsi umysłowo niż osoby, które takich ćwiczeń nigdy nie realizowały.

U psa możemy zadbać o sprawność umysłową bardzo prosto. Najlepszym rozwiązaniem są zabawy i aktywności węchowe. Węch u psów jest ogromnie ważny i bezpośrednio powiązany ze sprawnością umysłową. Pies właśnie poprzez węch odbiera, analizuje i rozpoznaje świat. Nawet psy niewidome mogą stosunkowo normalnie funkcjonować tylko przy pomocy nosa. Z tego powodu to właśnie ćwiczenia węchowe będą miały największy wpływ na sprawność umysłową naszego psa na starość.

Na tym polu mamy sporo możliwości. Możemy na przykład chodzić z psem na zajęcia mantrailingu (tropienie użytkowe), w trakcie których Twój przyjaciel nauczy się szukać ”zaginionych” ludzi wyłącznie przy użyciu swojego nosa. Świetnym rozwiązaniem jest również nosework, czyli dyscyplina polegająca na lokalizowaniu próbek zapachowych.

Naturalnie bardzo gorąco zachęcamy do spróbowania maty węchowej. To super prosta w realizacji i mega angażująca psa aktywność, którą bez problemu można realizować w domu. W strukturze maty ukrywamy przysmaki, a zadaniem psiaka jest wyszukanie jedzenia przy pomocy zmysłu węchu. Najlepsze w matach węchowych jest to, że spokojnie mogą ćwiczyć nawet psie staruszki. Zabawa nie wymaga sprawności fizycznej, a bawią się w ten sposób także psy niewidome.

Aktywności węchowe to rewelacja, jeżeli chodzi o pobudzenie psiego umysłu. Na pewno taka aktywność pomoże w utrzymaniu sprawności intelektualnej do późnego wieku.

Poza pracą węchową warto również próbować innych rzeczy. Nauka sztuczek, zabawki edukacyjne, a nawet poznawanie nowych miejsc i ludzi – to wszystko świetnie działa na umysł. Każdy nowy element w życiu psa wymaga analizy i poznania, a to wspomaga powstawanie nowych połączeń neuronów w mózgu.

Psi staruszek – wrzuć na luz

Starość może być przerażająca, ponieważ często zauważenie pierwszych siwych włosów u psa powoduje kontemplację nad nieuchronnością śmierci. Ciężka sprawa, bardzo trudny temat. Każdy musi to przetrawić we własnym tempie, a niektórych na szczęście takie skomplikowane rzeczy w ogóle się nie trzymają.

Tak czy inaczej wielu opiekunów stara się szybko nadrobić psie zaległości i spróbuje wszystkiego, byleby czas rozciągnąć. Przede wszystkim spokojnie – pierwsze siwe wąsy nie znaczą, że psiak zaraz umrze. Czekają Was jeszcze lata wspólnego życia, więc nie śpieszmy się tak wyprawiać psa na tamten świat.

Nie da się również pewnych rzeczy nadrobić. Jeżeli zauważymy jakieś niepokojące symptomy (zwyrodnienia, początki demencji) to musimy się z tym pogodzić. Jak najbardziej próbujmy pomóc. Aktywności węchowe i umysłowe mogą spowolnić postęp demencji, a zastosowanie leczenia stawów przywrócić psu mobilność.

Z drugiej strony też starajmy się, aby swojego ”staruszka” nie przeforsować. Naturalnie warto proponować przyjacielowi dodatkowy, spokojny spacer jeżeli macie na to ochotę. Jednak jeżeli psiak już preferuje odpoczynek to nagle nie zabierajmy go na kilkugodzinną wyprawę w góry.

Ogólnie chodzi o to, aby po zauważeniu tych pierwszych oznak starości nie przekombinować. Nawet jeżeli wpadniemy na pomysł, żeby spróbować psiaka jeszcze rozruszać to róbmy to powoli, a nie nagle i na siłę. Jeżeli kondycja jest ”już nie ta” to na spokojnie zwiększajmy długość spacerów. Dodajmy w trakcie dnia jakąś nową aktywność, nauczmy psiaka nowej sztuczki.

A im późniejszy wiek tym mocniej zastanówmy się nad łatwiejszymi alternatywami. Szczególnie jeżeli rzeczywiście pojawiają się oznaki zmęczenia organizmu. Nawet najbardziej wysportowany pies może z wiekiem borykać się z degeneracją stawów. Jeżeli wcześniej biegaliście to może teraz lepsze będą zwykłe spacery.

Trzeba to przemyśleć i zdecydować tak, aby nie zrobić źle w żadną stronę. Jeżeli pies czuje się dobrze i nie ma przeciwskazań zdrowotnych to nie traktujmy go jak ”umierającego staruszka” i trzymajmy się normalnego, wspólnego życia. Jednak jeżeli są pewne sygnały, że wiek robi swoje to lepiej się uspokoić.

Nie bój się psiej starości

Co można powiedzieć jeszcze? Psia starość to na pewno nie jest nic przyjemnego. Bardziej w sensie psychologicznym niż rzeczywistym. Ludzie nie lubią myśleć o śmierci w ogóle, a co dopiero o tej psiej. A nie da się ukryć, że te siwe włosy i generalnie zauważenie psiej starości to pierwszy sygnał.

Nieszczęściem człowieka jest to, że psy niestety żyją od nas krócej. Jednak można na to spojrzeć również z innej strony – kto by się zaopiekował naszymi psami, jeżeli to my byśmy odchodzili przed nimi? Lepiej patrzeć na pozytywne strony i cieszyć się z czasu, który razem mamy.

Pod względem fizycznym psia starość również nie musi być straszna. Być może trzeba będzie częściej odwiedzać weterynarza, podawać leki lub suplementy i ograniczyć spacery. Z drugiej strony będzie można razem więcej odpoczywać. Leżeć razem na kanapie, oglądać tv albo realizować inne, spokojniejsze zabawy.

Życzymy wszystkim opiekunom i ich staruszkom wszystkiego dobrego!

Post Mój pies się starzeje! Co robić i jak sobie poradzić? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Zapraszam do czytania!

Rok 2021 u nas

Na samym początku warto opisać, co działo się u nas. Przede wszystkim był to rok wytężonej pracy, ponieważ był to pierwszy pełny rok działania naszego sklepu. Praca przy własnym sklepie to dla nas ogrom szczęścia i satysfakcji, więc naprawdę jest świetnie. Ogromnym sukcesem było także przeprowadzenie kompleksowego odchudzania naszych psiaków,  a w szczególności Legion. Jeżeli ktoś pamięta to Legion miała w 2019 roku bardzo poważny skręt żołądka. Przeprowadzona była skomplikowana i bardzo długa operacja. Niestety trzeba było również usunąć śledzionę. Następnie była restrykcyjna dieta i powolne wracanie do zdrowia. W związku z tym wszystkim psina mocno przybrała na wadze.

Bardzo trudno było nam się zabrać za odchudzanie, bo trochę tak podświadomie nie chcieliśmy jej dodawać dyskomfortu. Odchudzanie wiąże się ze zmniejszeniem jedzenia, a po diecie pooperacyjnej Legion wyrobiła jakąś dziwną traumę na jedzenie, jakby bała się powrotu do tych ubogich kleików. Jednak w 2021 zabraliśmy się na to poważnie i udało nam się ją powolutku odchudzić. Dla kogoś może się to wydawać niewarte wspominania, ale my jesteśmy bardzo dumni z efektów odchudzania – to wcale nie taka łatwa sprawa. Jeżeli ktoś ma problem z wagą psa to zapraszam do wpisu: Jak odchudzić psa?

• Kilka słów jeszcze o Legion: to jak zawsze fantastyczny psiak. Trochę nadpobudliwy i nerwowy, ale skupienie się na aktywnościach uspokajających dało naprawdę niesamowite rezultaty u niej. Legion świetnie czuje się z nami i serio serce rośnie jak się na nią patrzy. W tym roku będzie obchodziła swoje 8 urodziny. Szok jak szybko ten czas leci. Masa czasu spędzona razem z tym psem i serio bardzo długa droga, która zaczynała się od naprawdę poważnych problemów behawioralnych. Naturalnie idealnie nie jest, bo w sumie nigdy nie jest. Dla nas jest jednak super i Legion zawsze będzie tym naszym wyjątkowym, jedynym psem. Rok 2021 to był kolejny niesamowity rok z Legion!
• Jeżeli chodzi o Leviego to niestety w tym roku zdiagnozowano u niego niedoczynność tarczycy. Nie jest jednak źle, bo wprowadzone leki działają, a Levi czuje się naprawdę dobrze – wróciła mu energia i chęć do zabawy. Levi zawsze był psem idealnym i całkowicie bezproblemowym, jeśli chodzi o kwestię zachowania. Od szczeniaka był mega grzeczny, słodki i delikatny. Uwielbia głaskanie, przysmaczki i spacery. Nad wszystko kocha przebywanie na dworze – praktycznie większość dnia spędza w ogrodzie, a do nas zachodzi na drzemki i głaskanie. Moim zdaniem Levi to była dla nas taka nagroda za ten koszmar, który zgotowała nam Legion. Widocznie zasłużyliśmy na grzecznego psa, który da nam trochę odpocząć. Nie ukrywam również jednego. To ogromna zasługa Legion, która w dużej mierze zajęła się wychowywaniem Leviego od szczeniaka. Pokazała mu co i jak, pozwalała po sobie skakać i zdjęła z nas trochę ten trud zabawiania młodego, energicznego psa. Levi w roku 2021 nadal był fantastyczny!
• Na końcu mamy naszego Lempusia. Jeśli ktoś śledzi bloga to wie, że adoptowaliśmy go w 2018 roku od rodziny, która nie dawała sobie z nim rady. Nie pomogli specjaliści ani żadna forma szkolenia lub wychowania. Jak do nas trafił to miał 7 miesięcy. Poradziliśmy sobie z większością problemów w kolejnych latach, ale powiem jedno – w roku 2021 Lempo po prostu rozkwitł, a cała nasza praca z nim zaprocentowała. W poprzednich latach Lempo był bardziej psem Leviego. Trzymał się z nim non stop, chodził za nim, bawił głównie z nim i generalnie go głównie obserwował. Z nami naturalnie miał mnóstwo kontaktu, ale nadal najpewniej czuł się przy Levim. W 2021 Lempo mocniej związał się z nami. Teraz spędza dużo czasu w domu przy nas, sam domaga się głaskania i przytulania. I mega piękna sprawa – Lempo każdej nocy przychodzi spać do nas do łóżka! Naprawdę wspaniale patrzeć jak pies się otwiera, a relacja z nim jest coraz bliższa.

Ogólnie rok 2021 był dla nas i dla naszych psów dość łaskawy. Psiaki czują się fantastycznie, a jak psy są szczęśliwe to my też :)

Rok 2021 na blogu Życie z psem

Na blogu naprawdę sporo się działo, również ”za kulisami”. W tym roku bombardowaliście mnie pytaniami. Były maile, zapytanie na facebooku i sporo wiadomości na instagram. Robiłem co mogłem cały rok, aby wszystkim odpowiedzieć i udzielić pomocy. Tego często nie widać na blogu, ale to też spora część mojej pracy. Pytacie naprawdę o wiele spraw, ale przede wszystkim dzielicie się swoimi problemami. Na pewno zauważam trend zwyżkowy, jeśli chodzi o psie kłopoty na tle behawioralnym. Jednocześnie zauważam też, że wielu z Was nie znajduje pomocy u specjalistów i nawet pomimo wielu wizyt i szkoleń nie udaje się poprawić relacji z psiakiem. Bardzo mnie to martwi, ale po to właśnie powstał ten blog, żeby spieszyć z pomocą i dodać trochę otuchy.

Ogromnie mnie cieszy jak wiele osób zgłasza, że rzeczywiście porady na blogu pomagają i ułatwiają zrozumienie wielu rzeczy. Jestem szczęśliwy, że nasza główna zasada (ograniczenie aktywności pobudzających i skupienie się na aktywnościach uspokajających) sprawdza się również u Was i bardzo chwalicie takie podejście do wychowania psa. Naprawdę moim zdaniem życie z psem może być łatwe, przyjemne i pełne miłości. Nie musi być wyczerpującą pracą, która zakłada robienie ”czegokolwiek” z psem przez cały dzień, byle go ”zajechać” i uspokoić. Da się bez tego, bo moim zdaniem takie ciągłe bombardowanie psa bodźcami ruchowymi tylko i wyłącznie uzależnia psa od aktywności fizycznej.

O tych przemyśleniach będzie więcej w dalszej części wpisu. Jeżeli chodzi o blog w roku 2021 to pojawiło się tu 19 wpisów – to ponad 100 000 napisanych znaków tekstu. Na pewno wpisem, który zrobił na Was największe wrażenie był: Nie daję sobie rady z psem. Właśnie ten wpis spowodował u Was najwięcej przemyśleń i emocji, bo pisaliście o tym chętnie w wiadomościach do mnie. Z jednej strony się cieszę, że trafiłem z tematem – z drugiej niepokoi duża ilość osób, które rzeczywiście są sfrustrowane swoją relacją z psiakiem.

Natomiast najczęściej czytane wpisy to: Czy szczeniak może chodzić po schodach? oraz Mata do lizania dla psa. Nic dziwnego, bo to naprawdę ciekawe, informacyjne teksty. O tym szczeniaku i schodach to musiałem napisać, bo było mnóstwo pytań o tę kwestię. Mata do lizania to też fajna sprawa, bo wiele osób pytało o tego typu zabawki dla psa.

Jeżeli chodzi jeszcze o sprawy blogowe to miałem przyjemność mieć swój debiut jako autor w psim magazynie. Mój artykuł o matach węchowych pojawił się w Psie Rasowym (numer maj-czerwiec 2021). Kolejny pojawił się w grudniu w magazynie Zoo Branża (TUTAJ można go przeczytać online – zaczyna się na 62 str.). Dla mnie bardzo pozytywne doświadczenie. Zajmuję się pisaniem i prowadzeniem tego bloga od ponad 7 lat, więc fajnie zostać zauważonym i poproszonym o napisanie artykułu :)

Rok 2021 na sklepie

Jak napisałem wcześniej rok 2021 to był pierwszy pełny rok działania naszego sklepu. Co tu mogę napisać? Przede wszystkim ogromne DZIĘKUJĘ wszystkim, którzy nam zaufali i złożyli swoje zamówienie. Prowadzenie sklepu to dla nas ogromna satysfakcja i duma. Jeszcze większa duma jak składacie zamówienia, a potem wracacie po kolejne i kolejne. Wiele osób kupuje naprawdę regularnie. Oznacza to dla nas, że jesteście zadowoleni z tego jak sklep funkcjonuje i z naszej obsługi.

Przeprowadziłem wiele rozmów telefonicznych z psiarzami. Chętnie doradzałem najlepsze produkty dla psiaka i wielokrotnie pomagałem wybierać wyprawki dla maluchów. Cieszę się, że moje rekomendacje się sprawdzają.

Cieszę się również, że nasz model prowadzenia sklepu dla psów się sprawdził, ponieważ oznacza to, że dalej możemy go tak realizować. Nadal możemy skupić się na wprowadzaniu do naszej oferty tylko najlepszych produktów, z których sami korzystamy. To produkty, które możemy szczerze polecić. U nas NIGDY nie będzie produktów ”bo tanie”, nie będzie słabych karm niskiej jakości ani nic podobnego. Tylko dobre składy, zdrowe jedzenie i świetna jakość :)

Jeszcze raz dziękuję wszystkim za wspieranie naszego sklepu, bo dzięki temu blog może dalej działać, a ja mam możliwość pomagania innym psiarzom z ich problemami. Mam nadzieję, że w roku 2022 nadal zostaniecie z nami!

Przemyślenia z 2021 roku

W 2021 odbyłem z Wami tysiące rozmów na różne tematy. Jednak dwa z nich były najbardziej powszechne i bardzo alarmujące. Pierwszym były problemy z psem i brak pomocy ze strony specjalistów. Niby większość opiekunów wie, że jak mamy z psem problem wychowawczy to powinniśmy udać się do behawiorysty, prawda? Niby prawda. Problem jest taki, że wracacie do mnie i zaczynacie w ten sposób “Mam problem z psem, byliśmy już u wielu szkoleniowców, ale nadal nie udało się nic zrobić”.

Opiekunowie chodzą do behawiorystów i szukają pomocy, ale wychodzi na to, że tej pomocy nie dostają. Szczerze mówiąc nie wiem co mam o tym myśleć. Czy ludzie źle trafiają i mają pecha z tymi specjalistami? Czy poziom specjalistów się jakoś obniżył (a może nigdy wysoki nie był)? Osobiście zawsze wydawało mi się, że ta pomoc jest dostępna dla opiekunów. Jednak ja zazwyczaj widzę pracę dobrych behawiorystów, bo śledzę ich w sieci. Natomiast z rozmów z Wami wynika, że otrzymujecie naprawdę nieskuteczne rady i zostajecie pozostawieni z problemem sami.

Psi behawioryści w 2021

Z tego co mówicie wynika, że szkoleniowcy nadal główny nacisk kładą na ”dosmaczanie” (czyli próba rozwiązywania każdego problemu przysmakami i masowym podawaniem nagród) lub ”zajechanie” (czyli wprowadzenie tak dużej ilości aktywności, że pies nie ma nawet czasu na robienie problemów). Te rozwiązania jednak zazwyczaj dają tylko chwilowy efekt. Do eliminacji każdego problemu przede wszystkim potrzebna jest prawidłowa praca u podstaw i odpowiednia relacja z psem. Szkoda gadać ile dobrych psów jest uzależnianych od aktywności fizycznej i praktycznie katowanych ciągłymi zajęciami. Pamiętam to z naszego doświadczenia, gdzie właśnie taką radę dostaliśmy na nasze problemy lata temu ”to owczarek niemiecki, potrzebuje dużo ruchu”. I robiliśmy bezmyślnie kilometry, szkolenia, PT, Obedience, zajęcia z psami, mijanki… mnóstwo tego.

Pies szybko adaptuje się do dużej ilości zajęć i po chwili okazuje się, że każda sekunda bez ruchu to dla psa tragedia. Psiak jest cały czas nakręcony, pobudzony i gotowy na więcej aktywności. Taka sytuacja powoduje, że opiekun czuje się wyczerpany i bez sił. Podstawą jest relacja z psem – jeżeli pies nam ufa i czuje się z nami dobrze to mamy możliwość współpracy. Inaczej jesteśmy tylko balastem na końcu smyczy.

Ze szkoleniowcami macie jeszcze jeden problem (zresztą podzielam Wasze uwagi) – behawioryści bardzo często zmieniają fronty w zależności od obecnych trendów szkoleniowych, ale z efektami zostawiają opiekunów samych. Przykładowo: jeszcze kilka lat temu zabraniano głaskać lub przytulać psa w sytuacji stresowej, bo to wzmacnia niechciane zachowanie i lęk. Pod koniec 2021 była wielka kampania w stylu ”Przytul psa! Nie wzmocnisz tak lęku”. Teraz niby strach to emocja, a emocji nie można wzmacniać. Behawioryści chętnie przywoływali przykłady z dziećmi, że jakby dziecko się bało to rodzic by je przytulił. Tu również zauważyliście pewną zmianę frontu – jeszcze niedawno mocno ostrzegano przed uczłowieczaniem psa i stosowaniu wobec niego typowo ludzkiego myślenia.

Wszystko to powoduje, że opiekunowie tak naprawdę nie wiedzą co robić i gdzie szukać pomocy. Szczerze mówiąc sam nie wiem co można z tym problemem zrobić. Trendy szkoleniowe zmieniają się bardzo szybko, a przecież źle stosowane metody wychowawcze często są nieodwracalne lub bardzo trudno to zrobić. Myślę, że jedyne co możemy zrobić na blogu Życie z psem to dalej pisać artykuły poradnikowe, które skupiają się przede wszystkim na relacji z psem.

Oczywiście to trochę takie zbytnie generalizowanie, bo jestem pewien, że są w Polsce fantastyczni behawioryści i trochę niesprawiedliwe jest wrzucać wszystkich do jednego wora. Jednak sytuacja wygląda tak jak wygląda i z rozmów z Wami wynika, że średnio jesteście zadowoleni z pomocy, którą otrzymujecie.

Negatywne emocje opiekunów w 2021

Kolejny temat, który dał mi sporo do myślenia to tak naprawdę nasze podejście jako opiekunów psów. Zauważyłem, że wszyscy mamy bardzo dużo negatywnych emocji. Często czujemy się sfrustrowani, nerwowi i zmęczeni. Z internetu docierają do nas albo złe informacje albo materiały, które powodują nieprzyjemne porównywanie się do innych. W sieci bardzo łatwo wpaść w zwątpienie, bo wszędzie widzimy te idealne, piękne psy. Sami jednak czujemy, że nasz pies to ciągłe problemy i kłopoty. Porównujemy się do innych i źle się z tym czujemy.

Złe emocje są naprawdę silne. Często wystarczy jedna nieprzyjemna sytuacja, a mamy zepsuty cały dzień. Potem nieświadomie wyżywamy się na swoim psie – jesteśmy dla niego niemili. Pies czuje nasze emocje i też nie chce współpracować. Wpadamy w taką spiralę nienawiści.

Oczywiście niektórzy są na te negatywne emocje bardziej odporni od innych. Jednak widzę po roku 2021, że jednak większość z nas ma z tym problem. Ja jestem bardzo dobrym przykładem. Czasami ktoś z Was do mnie napisze i opisze negatywną historię – jak go szkoleniowiec źle potraktował albo opowie o niekompetentnym weterynarzu, który błędnie zdiagnozował psa. Potem cały tydzień żyję tymi złymi emocjami i ciągle myślę negatywnie o danym temacie. Sam się nakręcam jacy okropni są ci weterynarze i jak tak mogą szkodzić biednym psiakom.

Myślę, że wszystkim nam należy się pozytywny krok w rok 2022 i uważam, że razem możemy coś z tym zrobić.

Plany na 2022

Nie do końca lubię planować, bo potem są tylko wyrzuty, jeżeli czegoś się nie uda zrobić. Jednak mam takie dwie sprawy, które chciałbym w tym roku zrealizować. Moim ogromnym marzeniem jest w końcu przeprowadzić kompleksową przebudowę strony Życie z psem. Od lat nie było poważnych zmian, a chciałbym, żeby całość wyglądała świeżo i nowocześnie. Mam nadzieję, że w 2022 uda się to zrobić i będziecie mogli podziwiać Życie z psem 2.0 w wersji na pełnym wypasie :)

Pozytywne myślenie w 2022 roku!

W tym roku chciałbym skupić się również  bardziej na nas, czyli psich opiekunach i naszym zdrowiu psychicznym. Naprawdę jestem przekonany, że za dużo jest negatywnych emocji, a one mają ogromny wpływ na naszą relację z psem. Za dużo czasu i energii poświęcamy na myślenie o złych rzeczach, a za mało cieszymy się tymi dobrymi.

Mark Twain podobno powiedział kiedyś ”I’ve had a lot of worries in my life, most of which never happened”, czyli ”Miałem w życiu wiele zmartwień, z których większość nigdy się nie zdarzyła”. Chodzi o to, że wiele czasu tracimy na przewidywanie złej przyszłości, ale w realiach te nasze najczarniejsze scenariusze rzadko się zdarzają. Ktoś myśli ”mój pies będzie agresywny i kogoś pogryzie”, a prawda jest taka, że to tylko szczenięce zabawy i naprawdę jest mała szansa na wychowanie ”małego mordercy”. Często przesadzamy i widzimy świat tylko w negatywnym świetle.

W związku z tym będę chciał Wam zaproponować w tym roku kilka technik, ćwiczeń i rozwiązań, które przede wszystkim mają na celu zadbanie o nasze zdrowie psychiczne i dobre samopoczucie. Dzięki temu będziemy spokojniejsi, milsi, bardziej pozytywni. Wszystko to doprowadzi do tego, że nasza relacja z psem ulegnie ogromnej poprawie.

Jeżeli ktoś potrzebuje rozwiązań teraz i nie chce czekać na wpisy to polecam przede wszystkim: medytacja typu mindfulness oraz prowadzenie dziennika wdzięczności. Tylko te 2 rzeczy na pewno wprowadzą dużo dobrego w Wasze życie.

Słowo na koniec

Co mogę jeszcze dodać? Wydaje mi się, że nie ma czegoś takiego jak ”idealny rok” – to za dużo czasu, żeby wszystko mogło wyjść perfekcyjnie. I w sumie nie ma sensu do tego ideału dążyć, bo życie jest jakie jest. Czasami są wzloty, a czasami kopnie nas w tyłek. Generalnie jednak oceniam rok 2021 na całkiem udany. Udało się zrobić bardzo wiele, a nasze psiaki nadal są wspaniałe. Były jakieś problemy (niedoczynność tarczycy u Leviego i sporo negatywnych emocji), ale jakoś sobie z tym wszystkim radzimy.

Najważniejsze to chyba pozytywnie patrzeć w przyszłość. Szczególnie myślę o tych wszystkich opiekunach, którzy być może właśnie w tej chwili czują się sfrustrowani i nerwowi. Naprawdę ten pies nie robi Wam tego wszystkiego na złość. Uspokójmy się, zaopiekujmy przede wszystkim sobą i pracujmy nad relacją z psem. Przede wszystkim pamiętajmy jedno – życie z psem to nie jest praca. To ma być przyjemność. Nauczmy się więc czerpać przyjemność ze wspólnego przebywania z psem, a mniej myślmy o tym co ”musi” zostać zrobione.

Wszystkim życzę udanego roku 2022! Mam nadzieję, że będziecie go przeżywać razem z nami :)

Post Podsumowanie roku 2021 Życie z psem pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dzisiaj zrobimy sobie właśnie takie podsumowanie. Co się u nas działo, bo nie o wszystkim udało się napisać na blogu. Zresztą na samym blogu również zaszło sporo zmian.

U nas oczywiście główną rozrywką 2020 roku były jak zawsze maty węchowe :D

Podsumowanie roku 2020

Początek roku to oczywiście kwestia pandemii, która na wielu mocno wpłynęła. Sami na fali tych wszystkich emocji daliśmy się trochę temu porwać. Nie ukrywam, że makaron kupiony wtedy jemy do dziś, a zostało nam jeszcze sporo :D Niczego nie żałuję, bo bardzo lubię makaron!  Dobrze to jednak pokazuje, że te wszystkie informacje i ”społeczne nastroje” mogą wpłynąć nawet na najbardziej racjonalnych ludzi, a za takich miło by było się uważać.

Sama pandemia jednak nie dotknęła nas tak bardzo. Pracujemy w domu od lat, więc w kontekście zawodowym nic się nie zmieniło. Jesteśmy również ogromnymi domatorami i wszelkie obostrzenia oraz zakazy nie były dla nas problemem. Ostatnio w kinie byliśmy w 2013 roku :) Wspieraliśmy polską gastronomię, ale robimy to zawsze. Jak ktoś ma dobrą pizzę to jestem stałym klientem. Także naprawdę nasz styl życia jest taki, że ten cały chaos na nas za mocno nie wpłynął.

Psie zdrowie

W tym roku mieliśmy sporo kwestii zdrowotnych do ogarnięcia. Przede wszystkim planowaliśmy już dawno przebadać konkretnie Legion, głównie w zakresie stawów. Nie ukrywam, że trochę to odkładaliśmy. W 2019 miała skręt żołądka, więc nie chcieliśmy jej męczyć. Jednak udało nam się zrobić pełne rtg – zrobiliśmy wszystkie łapy i kręgosłup.

Na szczęście okazuje się, że wcale nie jest tak źle. Obawialiśmy się, że zwyrodnienie posunęło się mocno do przodu, ale tragedii nie ma. Zmiany zwyrodnieniowe są, ale są standardowe dla tej rasy i tego wieku. Legion dostaje cały czas suplementy, więc miło byłoby myśleć, że działają i pomogły zahamować rozwój problemu. Na pewno będę dostawał takie pytania, więc odpowiem: Legion dostawała suplement Aniflexi, ale zmieniliśmy go w połowie roku na Synoquin. Podobno miał być lepszy i w ogóle, ale niestety odczuwalnie Legion gorzej się na nim czuła. Miała problemy ze wstawaniem i tak dalej. Teraz zmieniliśmy na Aniflexi z ulepszonym składem i jest naprawdę o wiele lepiej.

Lempo jest mocnym kandydatem do ”najlepszego psa” roku 2020 :D

Zrobiliśmy jej również pełne badania krwi i wszystko jest w normie. Generalnie zdrowy pies i mam nadzieję, że tak zostanie jeszcze na długo.

Jak ktoś czyta bloga to na pewno wie, że Lempo miał epizod przypominający padaczkę. Na ten moment problem się nie powtórzył, ale obserwujemy go jak tylko możemy. Z takimi problemami jest trudno. Jak już raz miał ”atak” to zawsze jest prawdopodobieństwo, że wystąpi w przyszłości. Na ten moment cieszymy się, że się nie powtarza.

Przy okazji wizyt u weterynarza zrobiliśmy mu pełne badania krwi i tu również wszystko w normie, więc poza tym jednorazowym trzęsieniem głowy wszystko jest ok.

Levi w tym roku również był stałym bywalcem u lekarza. Na początku roku miał wykonany zabieg kastracji, który przebiegł bardzo dobrze. Levi szybko wrócił do siebie i nie było żadnych problemów. Zrobiliśmy jednak badania krwi i były złe wyniki tarczycowe. Po konsultacjach wprowadziliśmy dodatkową suplementację w diecie i po ponowieniu badań wszystko było dobrze.

W tym miejscu na pewno chciałbym przypomnieć wszystkim o tym, jak ważne są regularne badania psa. Naprawdę to bardzo prosty sposób, aby szybko wykryć problemy zdrowotne i równie szybko je rozwiązać. Mega, mega ważne – trzeba robić i tyle.

Ogólnie psie sprawy

Ten rok na pewno było takim rokiem stabilizacji u nas, jeśli chodzi o psy. Levi po kastracji jest już zupełnie ustabilizowany. Nie ma już problemów z jedzeniem i spaniem w okresie cieczek. Może normalnie funkcjonować i jest ogólnie spokojniejszy. Levi ogólnie jest spoko psem, bardzo mało wymagającym. Siedzi sobie grzeczni na dworze, albo w domu. Śpi, albo je. Przychodzi się głaskać. Normalnie zero problemów. Chyba, że jest głodny to głośno krzyczy, ale poza tym mega spokojny.

Levi jak zawsze szczęśliwy :D Takiemu to nie potrzeba dużo.

Lempo to już w ogóle jest super. Pyszczek nadal ma szczeniaczkowy, ale widać, że dorasta emocjonalnie. Potrafi być już bardziej samodzielny i nie trzyma się już tak cały czas Leviego. Czuje się dobrze i swobodnie, a to dla nas najważniejsze. Lempo jest mega grzeczny i fajny i w ogóle najlepszy. 

Zaskoczeniem roku jest jednak Legion. Legion to pies bardzo do nas przywiązany. Sama nie wychodziła na dwór i pomimo dużego ogrodu trzeba było z nią wychodzić. Generalnie ona jest taka, że musi wszystkich pilnować i zajmuje takie miejsce, skąd każdego widzi. Jednak na jesień coś jej się odblokowało. Legion sama wychodzi na dwór i spędza tam sama czas. Robi to oczywiście w swoim stylu. W sensie, że skacze na klamkę, otwiera z impetem drzwi i idzie, gdzie chce. Potem człowiek musi zamykać, bo zimno :D

Bardzo nas cieszy ta jej zmiana, bo zawsze zachęcaliśmy ją, żeby sama wychodziła. W sensie wiecie – jest duży ogród, więc niech korzysta, a wolała siedzieć z nami cały czas w domu, nawet jak była piękna pogoda. To, że my musimy pracować nie znaczy, że ona musi się męczyć z nami. Teraz jednak bez problemu sobie wychodzi, kiedy chce. Czasami chodzi sobie po ogrodzie i sprawdza okolice, a czasami po prostu leży sobie przed drzwiami. Legion się nam usamodzielnia po tylu latach! :)

Zmiany na blogu

W 2020 na blogu pojawiła się nowa seria wpisów, czyli Akademia życia z psem – szczerze mówiąc planowałem ją napisać całą, ale tak się porobiło, że się nie udało :D Na pewno będą ją tworzył dalej, bo widzę, że tego typu treści są potrzebne. To takie podstawy, o których na pewno już jest mnóstwo informacji w sieci, ale jednak wiele osób nadal ma właśnie takie proste problemy i szuka prostych porad.

Legion taka samodzielna się robi, że aż serce rośnie z dumy :) Jeszcze chwila i znajdzie pracę, sama obiad zrobi i pranie wstawi!

Dużą zmianą w 2020 roku na pewno było pojawienie się na blogu modułu sklepowego. Osobiście jestem bardzo zadowolony z tego, jak to wyszło. Przyznam, że była to trudna decyzja, bo jednak zmiana całkiem spora, jeśli chodzi o działanie bloga i nie wiedziałem jak zostanie to przyjęte.

Sklep był świetnym sposobem aby połączyć całą naszą psią działalność w jednym miejscu. Przyjęcie było bardzo pozytywne, co widać po zamówieniach i informacjach od Was. Wiele osób również pisze do mnie w sprawie porad, jeśli chodzi o akcesoria dla psa, więc dla mnie też dodatkowa możliwość pomocy innym psiarzom. Na pewno będziemy sklep dalej rozwijać, pojawią się nowe produkty oraz treści związane z psimi zakupami.

Plany na 2021

Nowy rok to nowe wyzwania i możliwości. Nie jestem fanem ”noworocznych postanowień”, wolę stworzyć konkretny plan i go powoli realizować. Na pewno w tym roku chcemy się zająć konkretnie kwestią odchudzania psów. Psiaki są kastrowane, więc utrzymanie prawidłowej masy ciała to zawsze wyzwanie. Do tej pory sobie jakoś radziliśmy ”na oko”. Psy ładnie chudły, potem lekko tyły w okresie zimowym i ogólnie jakoś to szło. Nie są jakieś mega spasłe czy coś takiego, ale jednak zdrowiej być trochę chudszym niż trochę grubszym :D

W tym roku chciałbym zrobić to lepiej. Spisać co dokładnie i w jakiej ilości jedzą, a potem delikatnie zmniejszać kaloryczność. Oczywiście regularnie ważyć, żeby wiedzieć co i jak. Odchudzanie psa wcale nie jest takie proste. Mi się w ogóle wydaje, że nasze psy jedzą mało, ale jednak te kilogramy się z powietrza nie biorą. Dlatego najlepiej sobie wszystko spisać i kontrolować.

Na blogu plan jest taki jak zawsze – pisać dobre wpisy. Mam nadzieję dalej kontynuować Akademię życia z psem, bo naprawdę dostaję ogromną ilość pytań o podstawowe sprawy i problemy, które naprawdę łatwo można naprawić. Zawsze chcę pisać regularnie, ale potem życie to weryfikuje, więc nie chcę się nastawiać. Będę pisał tak często jak to możliwe, bo pomysłów na wpisy mam całkiem sporo.

Pojawienie się na stronie sklepu to też nowe możliwości. Na pewno chciałbym napisać więcej treści o produktach dla psów. Jak wybierać zabawki, na co warto zwrócić uwagę i ogólnie co warto kupić. Na rynku jest mnóstwo produktów, więc czasami trudno podjąć decyzję.

Na pewno planuję również podjąć współpracę z kolejnymi markami, z których sami korzystamy. Chciałbym na sklepie mieć jak najwięcej produktów dobrej jakości, które mogę z czystym sumieniem polecać. Przede wszystkim chcę, żeby na sklepie pojawiły się suplementy, bo to naprawdę pomocne produkty, które warto stosować.

I tak naprawdę to tyle. Planować można bardzo dużo, ale potem i tak z doświadczenia wiem, że nie wszystko uda się zrealizować. Dlatego plany raczej skromne. Przede wszystkim przetrwać, bo kto wie, co przyniesie rok 2021. Staram się być pozytywnej myśli, ale jednak wiadomo :D

Co mogę napisać na koniec? Życzę wszystkim, żeby w tym nowym roku było łatwo, gładko i przyjemnie. Na pewno każdemu się przyda :)

Post Podsumowanie roku 2020 i plany na przyszłość pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Na początku będzie trochę historii bloga – może ktoś czyta go od niedawna i nie jest na bieżąco. Trochę się tu wpisów pojawiło, więc nie będę miał nikomu za złe, jeśli nie czyta wszystkiego.

Życie z psem – przede wszystkim blog

Strona działa od wielu lat. Pierwszy wpis pojawił się w 2014 roku. To blog typowo amatorski w stylu ”od psiarzy dla psiarzy”. Opisujemy to, co sami robimy. Jak żyjemy z psiakami, jakie błędy popełniamy i jak sobie z tym wszystkim radzimy. Poza tym dzielimy się również przemyśleniami i zwracamy uwagę na ważne aspekty życia z własnym psem.

Przez te lata prowadzenia bloga zmieniło się u nas wiele. Przede wszystkim z jednego psa zrobiło się nagle magicznie 3. Przysięgam, że człowiek na chwile przymknie oczy, a ilość psów sama się zwiększa.

Nigdy nie twierdziłem, że jestem bezbłędny, bo nie taki miał być ten blog. Nie miało być to wypaczone spojrzenie na rzeczywistość, gdzie jest super. Miało być szczerze. Każdy kiedyś miał pierwszego psa i popełniał problemy. Ja też na początku myślałem, że w markecie to jest super karma, bo reklamują. Też na kastrację mówiłem sterylizacja, a do weterynarza chodziłem głównie na szczepienie. Regularne badania profilaktyczne dla psa? Pff…

Na świecie w ogóle jest tyle różnych rzeczy, teorii i filozofii, jeśli chodzi o psy, że łatwo jest się w tym pogubić. Metody pozytywne, awersyjne, klikery, zabawy umysłowe, obedience, szkolenia, diety barf, karmy holistyczne i wiele, wiele więcej. Absolutnie nie mam więc problemu z tym, że ktoś czegoś nie wie. Wszyscy kiedyś zaczynaliśmy, a najważniejsze jest się edukować i uczyć na błędach. Najlepiej naszych, żeby nie musieć popełniać własnych :)

Czasami blogowanie jest super, bo ktoś napisze maila lub wiadomość i podziękuje za cenne informacje. Od razu zwiększa się motywacja do pisania.

Czasami jest mniej super, bo ktoś w 2020 roku odkryje jakiś mega stary wpis z 2015, gdzie napisałem ”sterylizacja” mówiąc o kastracji i od razu jest sapanie o tym, że mam się douczyć. A potem jeszcze ”te wszystkie problemy to od kastracji hurr durr”, jakby to wszystko było takie proste i jednoznaczne. Specjalnie nie usuwam starych wpisów, bo jak już wcześniej napisałem nie chcę wypaczać rzeczywistości.

Co poza blogiem?

Poza sferą blogową od kilku lat działamy również w branży zoologicznej jako twórca produktów dla psów. Naszym pierwszym i największym sukcesem było wypromowanie w Polsce mat węchowych. Zanim otworzyliśmy sklep to o tego typu zabawie mało kto wiedział. To nasz ogromny powód do dumy. Maty węchowe bardzo pomogły nam z naszymi prywatnymi, psimi problemami – w szczególności z nadpobudliwością u Legion. Teraz możemy pomagać również innym psiakom. Nasze produkty docenili behawioryści i weterynarze, ale również przede wszystkim opiekunowie psów.

Legion to ogromna miłośniczka zabaw węchowych i główna propagatorka mat węchowych w Polsce :D

Zachęceni sukcesem tworzyliśmy kolejne projekty – z lepszym lub gorszym skutkiem. Z naszej pracy jesteśmy bardzo zadowoleni. Nie ukrywam, że się w tym odnajdujemy i daje nam to naprawdę dużo satysfakcji i radości.

Jednak minusem działania na wielu platformach jest to, że wszystko jest jakieś takie rozproszone. Sporo osób podczas rozmowy ze mną pyta o dodatkowe produkty, a wtedy muszę kierować w inne miejsce. Od jakiegoś czasu myśleliśmy o możliwości skupienia tego wszystkiego w jednym miejscu.

Życie z psem to teraz również sklep dla psa

Zamiast tworzyć kolejną platformę postanowiliśmy, że najlepszym wyjściem będzie połączenie wszystkiego pod naszą główną i najbardziej znaną marką, czyli stroną Życie z psem. Od teraz blog będzie działał na równi ze sklepem internetowym, w którym będzie można znaleźć produkty dla psa.

Przede wszystkim będzie można tu znaleźć nasze autorskie marki – Maty Węchowe, Psiarpaki oraz Let’s Lick. O niektórych może słyszeliście, o innych być może jeszcze nie. Jednak dodatkowo będziemy chcieli rozszerzyć ofertę o inne produkty, które uwielbiamy i sami z nich korzystamy. Bardzo często otrzymuję od Was maile z pytaniami, co kupić dla psa. Jaka karma będzie dobra, jakie zabawki i akcesoria. Chciałbym, żeby Życie z psem było właśnie takim miejscem, gdzie będzie można znaleźć najlepsze i sprawdzone produkty.

Ktoś mógłby powiedzieć, że otwieramy sklep głównie po to, żeby mieć dostęp do dużej ilości frisbee dla Legion… i ten ktoś miałby częściowo rację :D

Podczas mojej pracy mam bardzo dużo kontaktów z innymi sklepami. Często występuje sytuacja, że zaczynam mój wypracowany monolog o zaletach i wysokiej jakości moich produktów. Jednak bardzo szybko mi przerywano słowami ”Proszę Pana, ja tego produktu nawet nie zobaczę, bo trafi od razu do magazynu zewnętrznego”. Uświadomiło mi to, że naprawdę wiele sklepów nie ma pojęcia, czym są produkty, które sprzedają. Kupują je bezpośrednio od producenta, opisy również są przygotowane przez marketingowców. Produkty są przechowywane w magazynach zewnętrznych, a potem jadą bezpośrednio do klientów.

Chciałbym, żeby Życie z psem było sklepem, któremu można zaufać. Wszystkie produkty będą przez nas sprawdzane i testowane. Będziecie mieli pewność, że kupujecie od kogoś, kto się na tym zna i będzie mógł polecić najlepsze rozwiązanie. Sam sklep mam nadzieję, że doprowadzi również do rozwoju sekcji blogowej.

Rynek zabawek, przysmaków i akcesoriów dla psa jest ogromny. Z każdego typu mamy tysiące różnych możliwości, więc wybór naprawdę nie jest prosty. Na blogu pojawią się treści, które nie tylko będą przedstawiały konkretne produkty, ale również ich zastosowanie. Jednak nie chciałbym, żeby były to typowe recenzje, które możecie znać z innych blogów. Przede wszystkim będzie nas różnić koncepcja – nie będziemy dostawali produktów od firm, a sami będziemy je kupowali w celu sprawdzenia, czy nadają się do naszej oferty. Wpisy o nich będą więc bardziej szczere i praktyczne, z naciskiem na możliwe zastosowania i praktyczne aspekty.

I smaczki dla Lempo. Lempo lubi smaczki ;)

Już teraz pod opisem każdego produktu znajdziecie sekcję ”Naszym zdaniem”, gdzie przedstawiam nasze doświadczenia, przemyślenia lub opinie – co się u nas sprawdza i dlaczego.

Podsumowanie

Jestem pewien, że połączenie bloga ze sklepem przyniesie same korzyści dla Życia z psem. Pozwoli jeszcze bardziej skupić się na rozwijaniu tego serwisu oraz da inspirację do wprowadzania tu nowych treści.

Dla mnie będzie też motywacja do bardziej regularnego pisania. Teraz różnie to było i często sprawy zawodowe powodowały, że nie miałem tyle czasu, na ile Życie z psem zasługuje. Wprowadzając serwis na bardziej profesjonalne tory niejako będę zmuszony do pisania :D

Będzie też szansa na bliższy kontakt z Wami. Już teraz często rozmawiając z klientami mat węchowych słyszę, że ktoś jest czytelnikiem bloga, a potem jeszcze jakiś czas sobie gadamy ogólnie o pieskach. Naprawdę duża satysfakcja i myślę zadowolenie dla obu stron.

Jeśli Legion dostawałaby kieszonkowe to na pewno kupowałaby na Życie z psem :D

Ode mnie to tyle. Myślę, że razem zrobimy z tego coś wyjątkowego, sklep dla psa inny niż wszystkie. Trzymajcie się!

Post Życie z psem to od teraz również sklep! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Zapraszam do tajemniczego świata samojedów.

Owczarek niemiecki i samojed

Levi od początku był naprawdę dobrym psem. Delikatnym i posłusznym szczeniaczkiem, a potem bezproblemowym psiakiem. Generalnie po bardzo burzliwych przejściach to była mega przyjemna zmiana, żeby mieć psa stosunkowo bezkonfliktowego.

Jednak od razu rzucają się w oczy pewne różnice. Owczarki niemieckie są bardzo inteligentne – piekielnie wręcz. Owczarki przez generacje były uczone tego, żeby jak najlepiej zrozumieć człowieka. To psy mądre, szybko myślące i mocno kombinujące. Kochają pracę, więc również chętnie uczą się nowych rzeczy. Nie bez powodu to właśnie ta rasa była dawniej wykorzystywana w wojsku i policji, jako pomoc dla człowieka. Te cechy są łatwo zauważalne również u owczarka, który siedzi w standardowym środowisku domowym.

Samojed to zupełnie inny pies. Również był wykorzystywany do pomocy człowiekowi, ale w innej roli. Samojedy były psami, które wspomagały w polowaniach oraz… zapewniały ciepło. W skrócie, że siedziały sobie blisko ludzi i ich ogrzewały. Coś w tym stylu. Samoyed bardzo chętnie więc spędza czas z człowiekiem, a wręcz potrzebuje bliskości – i fizycznej i tej emocjonalnej. Z jakiegoś powodu to psy bardzo, bardzo delikatne. Źle wpływa na nie krzyk i złość, potrafią się obrazić i szybko demotywują się niepowodzeniami.

Jednak ta rasa przede wszystkim znana jest jako ”pierwotna”, co oznacza, że to psy ogromnie indywidualne. Można nawet powiedzieć, że nieposłuszne. Szybko się rozpraszają, mogą odmawiać wykonywania poleceń w zależności od ich humoru. O ile owczarek to taka skała, na której można polegać i ufać, że zrobi dla człowieka wszystko, tak samojed to nieprzewidywalna fala. Można tak to romantycznie określić, ale tak naprawdę samojedy to złośliwe dupki, która zwyczajnie robią to, na co mają w danej chwili ochotę.

Obserwując te dwie rasy naprawdę można zauważyć ogromne różnice. Legion cały czas nas ”pilnuje” i siedzi z nami. W tym czasie Levi nie ma problemu, żeby cały dzień spędzać na dworze. Jednak w nocy Legion śpi sobie na dole na kanapie, ale Levi koniecznie musi spać w tym samym pomieszczeniu, co my.

Samoyed Levi

Levi to zawsze był bardzo grzeczny, spokojny i delikatny pies. Natomiast w końcu zaczęły pojawiać się różne problemy. Przede wszystkim Levi jest trochę zbyt delikatny, co doprowadziło do strachu przed burzą lub fajerwerkami. Nie jest to jakiś absurdalny strach, ale podczas grzmotów Levi leży z nami i nie zaśnie dopóki burza nie przejdzie.

Levi od małego miał również problemy z obroną zasobów, co było dla nas czymś dziwnym. Jako mały szczeniaczek lekko na nas warczał przy misce. Udało nam się to szybko naprawić poprzez podawanie jedzenia z ręki, dodawania przysmaków do miski i tak dalej. Teraz możemy zrobić mu z jedzeniem co tylko chcemy. Jednak nie inne psy – Levi bardzo nie lubi jak inny pies zbliża się do niego, kiedy je. Dochodzi do takich absurdów, że Legion lub Lempo nawet nie mogą spojrzeć w jego kierunku jak je, bo Levi się wkurza. Generalnie u nas psy jedzą w różnych pomieszczeniach lub przynajmniej w dużej odległości między sobą. Pozwala to uniknąć ewentualnych konfliktów.

Ostatni problem to bardzo trudny okres związany z pobudzeniem w okresie cieczek. Dochodziło do takich absurdów, że Levi nie mógł spać ani jeść, wył pół nocy i generalnie zachowywał się strasznie. Na początku zdecydowaliśmy się na kastrację chemiczną, która bardzo nam pomogła. Uspokoiła go, a problem znacznie się zmniejszył.

Jednak na początku tego roku postanowiliśmy, że czas na kastrację tradycyjną. Zabieg poszedł bardzo dobrze, a Levi błyskawicznie wrócił do siebie. To była naprawdę dobra decyzja, bo Levi uspokoił się całkowicie i nie ma z nim absolutnie żadnych problemów na tle pobudzenia w trakcie cieczek.

Moim zdaniem kastracja to naprawdę dobra sprawa, jeśli odpowiednio ją przemyślimy. Levi stał się spokojniejszy i bardziej stabilny emocjonalnie. Wcześniej miewał takie wahania nastrojów. Teraz zachowuje się bardziej przewidywalnie. Powiedziałbym nawet, że ciągnie go bardziej do człowieka i jest milszy. Częściej spędza czas w domu z nami.

Oczywiście kastracja to nie jest magiczne rozwiązanie na wszystko. Z tego powodu zalecam najpierw spróbować odwracalnej metody, jaką jest kastracja chemiczna. Wtedy możemy zobaczyć jak nasz psiak reaguje i dopiero następnie warto przemyśleć tradycyjny zabieg.

Levi ma już 4 lata!

Levi to naprawdę bardzo fajny pies. Samoyedy generalnie są super, ale trzeba się na tę rasę trochę przygotować. Jeśli ktoś ma doświadczenie z mocniej pracującymi rasami to może się mocno zdziwić tak odmiennym psem. Czy poleciłbym tę rasę każdemu? Na pewno nie. To trudne psy, chociaż nie jest łatwo to wytłumaczyć.

Wróćmy jednak do Leviego. Przez te 4 lata sporo się zmienił. Z bardzo potulnej i grzecznej kuleczki w dorosłego psa, który wie czego chce. A głównie chce jeść :D

Co mogę o nim powiedzieć jeszcze? Kocha marchewki. Po obiedzie zawsze przychodzi i mocno sugeruje (najczęściej wyjąc), że potrzebuje jeszcze jakiegoś dodatku. Marchewki uwielbia, więc sprawdzają się świetnie. Poza tym Levi lubi wcześnie iść spać. Pod wieczór wręcz potrafi po cichu wejść do domu, pójść sobie do sypialni na piętrze i już tam smacznie sobie spać. W ogóle on uwielbia wygodne łóżka – często próbuje nas wyrzucić, żeby mieć cały materac dla siebie. Szczególnie widać to rano, kiedy wszyscy już schodzą na dół i przygotowują się do rozpoczęcia dnia. Legion i Lempo również już grzecznie czekają w kuchni na śniadanie.

Jednak nie Levi. On jeszcze musi sobie dospać pół godzinki, a dopiero jak słyszy stukanie misek to magicznie teleportuje się pod lodówkę. Taki właśnie jest :) Levi jest super i tyle.

Post Życie z samojedem, czyli Levi ma już 4 lata! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.