Lubię bardo wpisy urodzinowe, bo to świetna okazja, żeby powspominać i podsumować cały rok jednego psa. Przyznam, że nie ma aż tak dużo do pisania, bo można powiedzieć, że u nas trochę nudy. Przynajmniej tak to wygląda jak się obserwuje życie innych internetowych psów, gdzie ciągle jakieś zawody, szkoleniach i generalnie ostry zapierdziel. Ja się jednak cieszę, że udało nam się z tego wyjść i możemy zwyczajnie sobie razem żyć.

Legion ma już 6 lat!

Jak ktoś czyta bloga od początku to wie, że Legion miała bardzo intensywne pierwsze lata. Szkolenia, kursy, spotkania, zawody, treningi i tak dalej. Pierwszy pies, człowiek się nie zna, więc ufał ”mądrzejszym”. W końcu owczarek niemiecki, pies pracujący, więc trzeba zaplanować konkretnie czas.

Oczywiście nie chcę tak zawsze zwalać na behawiorystów, bo jako opiekunowie psa to sami powinniśmy zauważyć, że coś zaczyna być nie tak. Naprawdę jednak trudno początkującemu wyłapać ten moment. Legion więc robiła bardzo dużo różnych rzeczy i wydawało się, że jest ok. Pierwsze oznaki nadpobudliwości i agresji smyczowej były ignorowane i specjaliści zrzucali to na ”owczarkowy temperament”, ”za mało aktywności” lub inne tego typu sprawy.

Jeśli ktoś czyta bloga regularnie to wie jak to było dalej. Problemy z zasypianiem, ciągłe wkurzenie, pobudzenie i tak dalej. Nie można było wstać z krzesła, bo Legion od razu się aktywowała myśląc, że będzie coś robione. Specjaliści rozkładali ręce – były propozycje kolczatek i obroży elektrycznych. W końcu zmieniliśmy wszystko i robiliśmy po swojemu.

Rozwiązania były dwa: ograniczyć aktywności pobudzające (fizyczne) i wymienić je na zabawy wyciszające (umysłowe) oraz obserwować psa i przede wszystkim dostosowywać się do niej.

Przez kilka lat udało nam się dużo naprawić, ale wydaje mi się, że idealnie nigdy już nie będzie. Legion zawsze będzie trochę nakręcająca się. Miewa też gorsze dni, gdzie jest zwyczajnie wkurzona – wydaje mi się, że jak każdy czasami. Piszę o tym, bo bardzo często dostaję wiadomości ”Jak tam z Legion się udało, bo mam podobny problem?”. Dużo z psem da się wypracować, ale nie wszystko i nie zawsze. Trzeba mieć tego świadomość, że wszystko zależy od skali problemu.

Dla nas najważniejsze, że możemy teraz sobie spokojnie żyć. Cały ten rok w ogóle był mega spokojny. Od zeszłorocznego skrętu żołądka daliśmy Legion całkowity luz – może nawet za bardzo. Mocno pilnujemy jej w okolicach posiłków i uważamy na aktywności w ciągu dnia. Mieliśmy zaplanowane badania w związku z jej zwyrodnieniem stawów, ale też trochę to przesuwamy w czasie. Trochę boimy się ponownego uśpienia na czas badania, więc jeszcze chwilę poczekamy.

Co więc robimy? Z aktywności typowo fizycznych zostało nam wyłącznie frisbee. Najlepiej byłoby jej w ogóle odmówić rzucania dysków (ze względu na zwyrodnienie), ale jakoś nie potrafimy jej tego zabronić. To jej ukochana zabawa, a nawet jak nie rzucamy to Legion wszędzie nosi frisbee ze sobą. Nawet jak śpi to dysk jest gdzieś pod pyskiem :)

Poza tym staramy się robić sporo zabaw umysłowych – maty węchowe pojawiają się u nas na pewno najczęściej, bo najszybciej zrobić taką sesję węchową. Wszystkie nasze psy kochają maty, a my uwielbiamy je obserwować jak pracują, więc czemu nie :)

Legion zaczyna być już powoli w takim wieku, gdzie bliżej jej staruszka niż szczeniaka. Na pewno będziemy kładli coraz większy nacisk na profilaktycznie badania, chociaż i tak już teraz staramy się je robić regularnie. W tym lub na początku przyszłego roku czeka nas taka kompleksowa wizyta u weterynarza – pełne badania krwi i rtg wszystkich łap, żeby zobaczyć jak to wygląda.

Legion jest cały czas na suplementach i generalnie widać, że coś to daje. Jednak nadal po dłuższym wysiłku fizycznym (za dużo frisbee albo za długi spacer) to pojawiają się problemy z łapami. Głównie objawia się to problemami ze wstawaniem i chwilową sztywnością łap. Jak Legion po spaniu trochę rozchodzi to jest lepiej. Mamy zamiar konsultować z weterynarzem jakie są możliwości – kiedyś słyszałem o komórkach macierzystych, ale podobno teraz rekomenduje się lepsze metody.

Co dalej? Pozostaje życzyć Legion tylko zdrowia, bo to najważniejsze. Legion jest dobrym pieskiem – to też najważniejsze i trzeba często to zaznaczać :)

Post Legion ma już 6 lat! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Uważam, że nie trzeba być psim ekspertem, żeby móc żyć ze swoim psem. Niestety zauważyłem, że w wielu miejscach niepotrzebnie się wszystko komplikuje, a to może powodować złudzenie, że relacja z psem musi być trudna. Dzisiaj chciałbym krótko wyjaśnić czego będzie można się spodziewać w tej serii i jakie jest moje obecne podejście w kontekście wychowania psa.

Akademia życia z psem – co jest z tymi psami?

Regularnie otrzymuję pytania o nawet najbardziej podstawowe aspekty życia z psem. Uświadamia mi to fakt, że prawdopodobnie odpowiedzi nie udało się znaleźć na innych stronach lub były przedstawione w sposób niezrozumiały. Nie ukrywam, że sam na początku mojej przygody z psem odbiłem się od internetowych poradników.

Mam wrażenie, że obecnie niepotrzebnie komplikuje się cały proces wychowania psa. Jednocześnie widać również, że coraz więcej osób miewa z tym problemy. Na forach i grupach dyskusyjnych jest mnóstwo pytań, a nawet próśb o pomoc.

Czy oznacza to, że obecnie psy są gorsze niż kiedyś? Może człowiek ma teraz większe wymagania odnośnie swojego przyjaciela? A może po prostu internet nas rozleniwia i wolimy szukać tam pomocy niż samodzielnie rozwiązywać swoje problemy?

Moim zdaniem wszystko po trochu. Jak najbardziej psy obecnie wydają się bardziej skłonne do różnych problemów. Jest to spowodowane wieloma czynnikami: hodowcy bardziej zwracają uwagę na cechy wizualne psów niż na aspekty użytkowe. Dodatkowo środowisko, w którym obecnie żyją psy jest bardziej stresujące. Coraz więcej psów żyje w hałaśliwych centrach miast. Nie widzę generalnie w tym winy samych psów – zmieniło się jednak ich otoczenie, które ma wpływ na pewne tendencje w zachowaniu.

Człowiek jak najbardziej również ma większe wymagania, co bezpośrednio jest związane ze zmieniającym się społeczeństwem i środowiskiem życia psa. Od psa poruszającego się w przestrzeni publicznej wymaga się pewnych standardów zachowania. W latach 90 psy biegały często luzem i nikt nie zawracał sobie tym głowy. Obecnie takie coś jest niedopuszczalne, a pies powinien umieć się zachowywać. Szczekanie, skakanie i bieganie często nie jest mile widziane.

Co do naszego lenistwa to również coś w tym jest. Chcemy wszystko szybko i już – jak pojawia się problem to od razu ruszamy do internetu po odpowiedź. Samo w sobie nie jest to złe, bo w końcu od tego to wszystko jest. Natomiast trzeba też trochę zmienić swoją mentalność i zrozumieć, że pies to żywy organizm, który rozwija się w swoim tempie. Wiele osób jednak nie rozumie, że 2 miesięczny szczeniaczek musi robić często siku i nie kontroluje swojego pęcherza na tym etapie rozwoju. Dziwienie się więc, że maluch ”popuszcza” jest nielogiczne.

Akademia życia z psem – krótko o podejściu do wychowania psa

Finalnie pies zawsze pozostanie psem. Nie robi nam na złość, a problemy w zachowaniu nie wynikają z jakiejś psiej nienawiści, a raczej z naszych oczekiwań. Coraz częściej widzi się, że człowiek wymaga od psa bezwzględnego posłuszeństwa i zaprogramowanego wręcz zachowania. Zachowania pozbawionego indywidualności i swobody.

Moim zdaniem kluczem do szczęśliwej relacji z psem jest znalezienie kompromisu. Jak najbardziej mamy prawo od psa wymagać pewnego posłuszeństwa i obycia – w końcu w tym różni się pies domowy od dzikich zwierząt. Jednak z drugiej strony musimy mieć świadomość, że pies również ma prawo do bycia psem.

Uważam, że jeśli ktoś chce psa, ale nie życzy sobie żadnego skakania, biegania, szczekania, ślinienia się i w ogóle poruszania się i istnienia to raczej powinien porzucić marzenia o takim przyjacielu i znalazł sobie inne hobby. Naprawdę myślę, że pies nie jest dla każdego. Pies wymaga pewnego specyficznego poświęcenia ze strony potencjalnego opiekuna, więc jeśli ktoś nie jest gotowy na to poświęcenie to dla własnego dobra lepiej odpuścić.

Jednak z drugiej strony uważam również, że posiadanie psa nie musi wiązać się z takimi trudami jak wiele źródeł stara nam się wmówić. W wielu mediach sugeruje się, że wychowanie psa jest czymś naprawdę ciężkim i wymagającym. Jest mnóstwo reguł i zasad. Są różne metody szkoleniowe, treningi, ćwiczenia, etapy socjalizacji, budowanie zaufania, dietetyka i tak dalej. Generalnie sporo rzeczy, o których trzeba wiedzieć.

Myślę, że to również przesada, która zbędnie może odstraszyć kogoś od spełnienia marzenia o posiadaniu własnego psiaka. Życie z psem nie musi być trudne i skomplikowane. Może być przyjemne i pełne satysfakcji.

Z tego powodu między innymi powstaje Akademia życia z psem. Chcę w prosty sposób przekazać jak z tym psem żyć, żeby było dobrze. Na blogu można już teraz znaleźć mnóstwo treści poradnikowych i edukacyjnych. Chciałbym jednak napisać je od nowa w lepszy sposób. Taki, który będzie zrozumiały dla każdego i przede wszystkim da konkretny efekt, którym będzie bardziej świadoma opieka nad swoim psem.

Akademia życia z psem – co dalej?

Akademia życia z psem będzie skupiała się na podstawach, a zaczniemy od całkowitych początków. Będę zakładał, że czytelnik nigdy nie miał własnego psa i nie ma żadnej dodatkowej wiedzy o wychowaniu swojego przyjaciela. Każdy wpis będzie dotyczył jak najbardziej wąskiego zagadnienia, aby nie rozpisywać się niepotrzebnie o kilku wątkach.

Pierwsze wpisy będą dotyczyły sytuacji, gdzie podjęliśmy jeszcze konkretnej decyzji o psie. Czy w ogóle pies jest dla nas? Adopcja czy zakup psa? Jaka rasa? Pies czy suka? Tego typu podstawy. Myślę, że zanim zaczniemy uczyć się o wychowaniu psa powinniśmy nauczyć się jakiego psa chcemy mieć i czy na pewno tego chcemy. Zbyt wiele psiaków trafia do domów, gdzie tak naprawdę nie ma dla nich czasu i warunków.

Kolejne artykuły skupią się na psiej wyprawce, przygotowaniu domu na szczeniaka i zupełnych podstaw: aklimatyzacji w pierwszych dniach, nauce czystości i socjalizacji. Szczególnie socjalizacja wydaje się czymś przerażającym, a wcale nie musi tak być. Potem przejdziemy do kolejnych etapów życia z psem – kwestii szczepień i zdrowia, podstaw diety i szkolenia.

Mam nadzieję, że z czasem uda się zrobić naprawdę przydatny zbiór wpisów, które pomogą każdemu początkującemu. Naprawdę uważam, że życie z psem nie musi być trudne. Wręcz jestem przekonany, że nie powinno takie być. Pies powinien być źródłem szczęścia i satysfakcji, a nie stresu i kłopotów.

Post Akademia życia z psem – wstęp pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Czy się zmienił? Szczerze mówiąc nie bardzo. Pojawiło się kilka nowych blogów, ale czas pokaże, czy coś sobą będą prezentować. Często jest tak, że ktoś fajnie zaczyna. ma ciekawe teksty, a potem wpada do ”piekła recenzentów” i już tylko robi swoje testy tanich chrupek, które cudem wyżebrał od producenta. Nie idźcie tą drogą!

Oczywiście każdy szuka czegoś innego od blogów. Taniej rozrywki, ładnych zdjęć, filozoficznych przemyśleń lub edukacyjnych treści. Dla mnie przede wszystkim liczą się materiały, które dają wartość. Rozrywkę mam na jutubie, a zdjęcia na instagramie.

Naturalnie nie ma też szans, żebym samodzielnie przeczytał cały internet. Na pewno wiele blogów po prostu mnie ominęło, więc jeśli ktoś napisał jakiś fajny tekst albo czytał coś ciekawego ostatnio to zawsze można mi podesłać na maila lub w komentarzu.

Jasne? Jasne. Zaczynamy Psie internety.

Psie intenety – wrzesień 2019

Vuko – gdy zaatakuje pies – nie będę ukrywał, że Vuko to mój ulubiony blog (instagram też mają genialny). Ten wpis jest świetny i myślę, że każdy psiarz powinien go przeczytać. Osobiście w życiu miałem tylko 2 sytuacje tego typu, ale wiem, że w niektórych miejscach takich konfliktów jest naprawdę sporo.

Pies mojego życia – adopcja seniora – co mogę napisać? Staruszki są super, ale adopcja seniora to ogromna odpowiedzialność i trzeba się na nią odpowiednio przygotować.

Psi kawałek internetu – 10 miesięcy Lumos – moim zdaniem najwięcej informacji o wychowaniu i dorastaniu psa można zyskać dzięki czytaniu tego typu wpisów. Nie rady behawiorystów, a rzeczywiste doświadczenia. Plus w takich materiałach widać co było ”nie tak”. Każdy szczeniak jest większym lub mniejszym potworem, więc nie dajcie się zwieść blogowej iluzji, że ktoś ma psa idealnego :)

Sheldon Corgi – dzień wścieklizny – nie znałem tego bloga, a zapowiada się całkiem dobrze. Ten wpis naprawdę polecam. Sporo przydatnych informacji. Wszyscy szczepią na tą wściekliznę, a mało kto wie, co to w ogóle jest :)

BavariaTeam – trening  w domu – konkretnie o generalizowaniu. Osobiście nigdy w ten typ treningu nie wierzyłem. Wiem, że wszyscy zawsze o tym mówią, ale czy ktoś to stosuje? W sensie, że niby dla polecenia ”siad” ważne są kierunki świata, otoczenie, fakt czy mamy dzisiaj zieloną koszulkę, czy niebieską i tak dalej. Dla mnie taka trochę magia. Legion generalizuje wszystko mega szybko. Wystarczy raz jej pokazać, a zrobi to w różnych warunkach. Natomiast jestem w stanie uwierzyć, że ktoś ma psa, który generalizuje bardzo trudno i rzeczywiście taki typ postępowania będzie tu najlepszy. Poczytać zawsze warto.

Dog Dad  – dlaczego warto mieć małego psa – patrzcie, koleś prowadzi bloga! Nie martw się i tak wszyscy będą do Ciebie pisali per ”Pani”, mogę potwierdzić po 5 latach pisania bloga, że i tak 99% ludzi bierze blogujących facetów za kobiety Trzeba się przyzwyczaić. Co do samego wpisu to ” jest ok, ale możesz lepiej”. To, że mały pies to mniej problemów to wie chyba każdy :) Co mogę jeszcze napisać? Pisz dalej i nie wpadnij do recenzenckiego piekła, o którym pisałem na wstępie. Powodzenia!

Maty Węchowe – mata na brzydką pogodę – mój blog, więc zostawiam link o matach węchowych :D Deal with it.

Post Psie internety – wrzesień 2019 pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Nie da się ukryć, że wpis na instagramie można zrobić nawet kilka razy dziennie. Na blogu już trzeba się bardziej napracować.  Czy to źle? Nie wiem. Rozumiem pewną kulturę szybkiej rozrywki, którą dostarczają zdjęcia piesków na fb lub insta, ale jednak osobiście bardziej doceniam te dłuższe, blogowe wpisy. No, ale ja już jestem internetowym dziadkiem. Wypadłem z obiegu i nie znam tych nowoczesnych portali, z których korzysta młodzież :D Ledwo z instagramem sobie radzę… starość nie radość :)

W kwietniu 2019 pojawiło się kilka ciekawych wpisów, więc zapraszam do czytania!

Psie internety – kwiecień 2019

Smells Like Adventure – Daj sobie odetchnąć – lubię wpisy, które zachęcają do luzowania. Naprawdę niektórzy tak się z tymi psami spinają, że szok. Non stop trening, ćwiczenia, aktywności, spacery. Dajcie też temu psu żyć i chwilę odpocząć :)

Sheldon Corgi – Pies terapeuta – najgorszym elementem tego wpisu jest to, że jest okropnie krótki. Temat bardzo interesujący i z takim potencjałem, że aż szkoda marnować. Tak czy inaczej warto przeczytać. Dobrze sobie przypomnieć, że gdzieś komuś psy rzeczywiście pomagają.

Pies mojego życia – Przepraszam, że mam psa – typowa, życiowa sytuacja. Chyba każdy miał moment, że ktoś zasugerował, że pies jest problemem w społeczeństwie. Z jednej strony jak najbardziej zgadzam się, że pies nie ma takich praw jak człowiek i nie powinien być wszędzie wpuszczany. Jestem przeciwko robieniu z każdej kawiarni, sklepu lub restauracji miejsca, gdzie pies może wchodzić. Jest to po prostu niepotrzebne. Natomiast rozumiem też, że niektórzy ludzie to takie świnie, że takiego lepiej wyrzucić niż psa :)

Na kanapie siedzi pies – Dogtrekking – jeżeli kogoś interesuje kwestia dogtrekkingu to wpis idealnie pokazuje debiut. Jak kogoś nie interesuje to i tak warto poczytać.

Vuk Vuk – Jak zacząć psią naukę? – wpis został opublikowany 1 maja, ale jest tak dobry, że postanowiłem zrobić dla niego wyjątek i podlinkować już teraz. Naprawdę warto poczytać – idealny dla początkujących, którzy jeszcze nie wiedzą co i jak. Nawet jak ktoś już swoje lata z psami przeżył to i tak warto przeczytać, a na pewno warto pokazać komuś, kto dopiero zaczyna z psami.

Post Psie internety – kwiecień 2019 pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dlaczego przebierasz psa w dziwne ciuszki?

Sprawa wcale nie jest taka prosta do wytłumaczenia, a nie chciałbym być źle zrozumiany. Przede wszystkim więc warto porozmawiać o tym, jak możemy z psa zrobić idiotę. Przykładowo często w społeczności narzeka się na kwestię przebierania psa.

Kolorowe ciuszki, zabawne akcesoria. Szczególnie widać to na social mediach, a na instagram widuje się to codziennie. Ogromne nasilenie można zauważyć w okresie świąt. Psy w różnych stylizacjach, często w poważnych i modnych, których nie powstydziłyby się najlepsze blogerki. Często również w śmiesznych i zabawnych, kostiumach znanych postaci i tak dalej. Wiele osób uważa, że to właśnie robienie z psa głupka, zazwyczaj dla naszej i cudzej rozrywki.

I tak naprawdę są dwie kategorie odbiorców. Jedni traktują to jak niewinną zabawę. W końcu psu krzywda się nie dzieje – to tylko rozrywka. Jednak z drugiej strony słyszy się głosy, że jest to zupełnie niepotrzebne. Jeżeli nie jest to dla psa dobre, to po co to robić?

Sprawa nie jest też taka prosta. W końcu mamy również na rynku ubrania użytkowe, które poza kwestią wizualną pełnią także bardzo ważny element funkcjonalny. Odzież przeciwdeszczowa to u wielu psiarzy podstawowy ubiór w jesiennym okresie. Wiele psów stosuje również buty, które mają ochronić łapki. Częstym i potrzebnym elementem psiego życia jest także ubranko pooperacyjne, które ma zapobiegać przed wygryzaniem sobie szwów. Jak już o tym elemencie mowa to trzeba wspomnieć o kołnierzu ochronnym. Pies wygląda w nim wyjątkowo głupio, ale jednak jest to potrzebne.

Jednak moim zdaniem bardzo ważne jest właśnie oddzielenie elementów, które mają wyłącznie zastosowanie dekoracyjne od tych, które pełnią jakąś funkcję. Pies ma prawo wyglądać głupio, jeśli ma to na celu poprawienie jego sytuacji. Tu jednak ponownie może dojść do pewnego niezrozumienia. Jeżeli pies jest przebrany w strój Batmana to jest to złe. Jednak jeżeli płaszcz przeciwdeszczowy przypominałby strój Batmana to byłoby już ok?

Taka ciekawostka: Legion po zabiegu dostała swój fartuszek, ale niestety dość szybko się zniszczył. Zamiast tego ubieraliśmy ją w taką ludzką koszulkę, żeby rana była zasłonięta i pies sobie nie grzebał. Na spacerach było sporo wrogich spojrzeń, a słyszałem też kilka nieprzyjemnych komentarzy ”kto to psa ubiera?!”.

Dlaczego Twój pies wypowiada się w internecie?

Wizerunek psa w mediach to kwestia moim zdaniem bardzo ważna, a często pomijana. W internecie funkcjonuje mnóstwo stron, blogów i profili, które działają na zasadzie prowadzenia specyficznej narracji. Całość wygląda tak, że mamy zdjęcia psa, który jest bohaterem profilu lub strony. Opiekun psa prowadzi to w taki sposób, że dopisuje myśli, preferencje i słowa do psa. W sensie, że niby profil prowadzony jest osobiście przez psa. Nawet więcej – widziałem elementy, gdzie był filmik z psem, a człowiek podkładał pod niego głos (że niby pies to mówi).

Dla prostego przykładu: mamy zdjęcie psa jedzącego swoją karmę i dopisek ”Matka znowu mi to gówno dała. Wolę kiełbasę!”.

Moim zdaniem trzeba od razu odróżnić takie epizodyczne elementy od prowadzenia pełnej narracji. Sporadyczne zastosowanie tego elementu ma tylko i wyłącznie cel humorystyczny. Natomiast prowadzenie pełnej narracji ma raczej cechy wykreowanego bohatera. W końcu przypisujemy psu konkretne cechy charakteru, temperament, opinie oraz preferencje. Często niekoniecznie zgodne z prawdą, a wymyślone w celu uzyskania odpowiedniego kontekstu. Ja również odróżniam kreowanie psa na postać pozytywną oraz negatywną.

Osobiście nie przepadam za tym zabiegiem, szczególnie jeśli pies jako bohater jest po prostu dupkiem. Nawet pominę kwestie etyczne – jest to dla mnie nieprzyjemne jako odbiorcy. Social media skupiają się na aspekcie społecznościowym. Autor tworzy jakąś treść i oczekuje, że czytelnik wejdzie z nią w interakcję. Ja jednak nie mam pojęcia jak to zrobić.

Z jednej strony wiemy, że całość napisał człowiek, a pies jest tylko nośnikiem informacji. Z drugiej strony bierzemy udział w grze, w której teoretycznie powinniśmy wierzyć, że twórcą jest sam pies. Czy komentując powinno się odnosić do psa czy do człowieka? Czy kierując słowa do psa nie robimy sami z siebie debila? Niejako taki sposób tworzenia treści wymusza na odbiorcy sprowadzenie się do pewnego poziomu.

Nie mam problemu, żeby rozmawiać z własnym psem. Jednak rozmowa z wymaiginowaną przez człowieka postacią psa to już dla mnie za wiele. Ktoś może powiedzieć ”jak się nie podoba to tego nie obserwuj” – i teoretycznie ma rację.

Jednak jako autor bloga, profilu na facebooku oraz instagram jestem czasami nastawiony na taką interakcję, czy tego chcę czy nie. Na przykład ktoś skomentuje mój wpis ”Sama bym siem tak pobawiła na dworze, ale mamusia jest teraz chora i muszem wychodzić z wujkiem. On mnie w takiej miejsca nie bierze niestety…”. Co mam zrobić? Czy mam zignorować komentarz? Mam odpowiedzieć wymyślonej postaci psa i niejako dać się wplątać w dziwną zabawę? Czy mam odpowiedzieć człowiekowi, który to napisał?

To naprawdę są takie głupoty, ale od takich rzeczy się zaczyna. Najważniejsza jest tu przede wszystkim pewna degradacja medialna psa. Bo zwróćmy uwagę, że te wymyślone psie persony są zazwyczaj ogromnymi dupkami. Te ”psy” przeklinają, piszą z błędami, źle traktują swojego opiekuna, nie mają szacunku. Są roszczeniowe, niewychowane i złośliwe. U człowieka takie zachowanie byłoby nieakceptowalne.

Osobiście jeszcze nie mam problemu z sytuacją, gdzie pies jest postacią pozytywną lub bardzo neutralną. Jeżeli ”zabawa” ogranicza się do zdjęcia psa z dopiskiem ”Hejka, tu Reksik. Jak spędziliście weekend?” to rzeczywiście szkody to nie robi. Również jeśli pies przekazuje coś dobrego – pełni rolę edukacyjną i tak dalej. Wtedy można powiedzieć, że ma to jakiś cel.

Dawniej pies w mediach pokazywany był jako lojalny przyjaciel, opiekuńcza istota, a często wręcz jako bohater. Psy się szanowało. Teraz trend się zmienia, a psy pokazywane są zupełnie inaczej. Zresztą warto zobaczyć co się stało z kotami. Koty to wspaniałe zwierzaki – kochające, przyjazne i po prostu dobre. Jednak medialna degradacja spowodowała, że postrzegane są jako samolubne, złośliwe i roszczeniowe.

Czy pies ma prawo do godności?

Powyższe to tylko takie moje spostrzeżenia i przemyślenia. Naturalnie zgadzać się nie trzeba. Zresztą spodziewam się, że wiele osób może uznać, że to głupoty ”co kogo obchodzi co tam sobie jakaś dziewczyna napisze o swoim psie” lub ”co mnie obchodzi, że dam swojemu psu kapelusz – nie dzieje się krzywda to nie ma problemu”.

Generalnie to prawda. Można uznać, że każdy może robić ze swoim psem co zechce. Można powiedzieć, że jak mi się nie podoba jakaś forma prowadzenia narracji to mogę to olać. Również prawda, że zakładając psu jakieś śmieszne ciuszku to nie dzieje mu się fizycznie krzywda.

Jednak gdzie jest granica? Jakie prawa ma pies i czy w ogóle jakieś ma? Czy jeżeli pies nie może protestować to możemy robić wszystko, co nam się podoba?

Zobaczmy taki przykład. Mamy psa, który ubierany jest w różne stylizacje, a potem robione są mu zdjęcia na sesji i wstawiane na instagram. Czy to złe? Przecież psu krzywda się nie dzieje. Pies jest przyzwyczajony do sesji oraz przebierania, więc też nie wydaje się, żeby miał z tym problem. Może jest lekki dyskomfort, ale nie ma krzywdy. Ludziom się podoba, chętnie obserwują i komentują. Czy dzieje się coś złego? Chyba nie.

Mamy jednak drugiego psa. Pies jest w ogrodzie na 3 metrowym łańcuchu. Łańcuch jest dość lekki i nie sprawia mu fizycznej krzywdy.  Jest może jakiś dyskomfort, ale pies jest przyzwyczajony do tego łańcucha, więc się nie skarży. Pogodził się ze swoją sytuacją.

Jeszcze kilkanaście lat temu druga sytuacja była zupełnie normalna. Na wielu ogrodach leżały właśnie takie psiaki na łańcuchu. Nikomu to nie przeszkadzało. Dopiero z czasem ludzie doszli do wniosku, że sam fakt braku cierpienia fizycznego nie oznacza, że takie działanie jest dobre. Na początku ”łańcuchowicze” też bronili się tym, że przecież psu nie dzieje się krzywda. Jak ma dostęp do miski i budy, to jaki problem? Społeczeństwo jednak uznało, że nie jest to ok. Dlatego teraz trzymanie psa na łańcuchu uchodzi za coś złego, a wręcz uznawane jest za przejaw znęcania się nad psem.

Nie twierdzę, że przebieranie psa jest tym samym, co trzymanie psa na łańcuchu. Chcę tylko pokazać, że sam brak fizycznego bólu, czyli brak tej ”krzywdy” nie oznacza, że działanie jest słuszne. Tak naprawdę bardzo trudno określić granicę. Jeżeli napisałbym, że pies przez 12 godzin jest zmuszany do profesjonalnej sesji zdjęciowej to wielu by się oburzyło, że to znęcanie się nad psem. Jednak jaka ilość godzin jest dopuszczalna dla psa? Czy 6 godzin będzie w porządku? 2 godziny? Godzina? Może wcale nie powinno się psu robić zdjęć? To jednak wydaje się przesadą. Przecież zdjęcia nie robią psu krzywdy. Jednak tak samo krzywdy psu nie robi sam łańcuch lub włożenie czapki.

Wszystko jednak się zmienia, a granice się przesuwają. Jeszcze kilka lat temu dopuszczalne było przycinanie psom uszu lub ogona. Tu też nie ma fizycznej krzywdy, ponieważ zabieg wykonywany jest profesjonalnie. Pies nie czuje bólu. Zresztą tak samo kastruje się psy – podczas zabiegu. Jednak kastracja jest dopuszczalna, a nawet mile widziana. Natomiast przycinanie uszu i ogona jest zakazane. Podobnie w niektórych krajach modne jest farbowanie psu sierści. Również tego typu zabieg ”upiększający” przez wielu uznawany jest za przejaw znęcania się. Gdzie jest więc granica? Na bezpośredniej ingerencji w wygląd psa?

Kto wie, gdzie przesuną się granice za kilka lat. Być może właśnie zakazane będzie jakiekolwiek działanie, które może godzić w psią godność. Może będziemy mieli zasady, które nie tylko zakazują znęcania się fizycznego, ale również znajdziemy zakaz wielu form znęcania się psychicznego nad psami.

Wiele mówi się o tym, że pies czuje. Pies kocha, wyczuwa nasze emocje, może wspierać, smucić się z nami, czuć złość, zdenerwowanie, frustrację i tak dalej. Czy pies jednak może odczuwać upokorzenie lub wstyd? A jeżeli tak, to jak to sprawdzić lub określić? Czy pies w ogóle ma jakieś prawa? A jeżeli nie ma, to czy możemy to wykorzystywać dla naszych celów?

W dyskusji o zwierzętach w cyrkach często stosuje się między innymi argument o tym, że wykorzystywanie żywych istot w celach rozrywkowych jest złe. Jednak czym różni się wymaganie sztuczki przed publicznością od wymagania przebieranek w celu wykonania zdjęć dla obserwatorów na instagram? Czy brak sprzeciwu ze strony psa oznacza, że możemy robić wszystko?

Jeżeli ktoś z naszej rodziny robiłby nam zdjęcia, a następnie publikował w internecie z dopiskiem ”Moja stara znowu każe mi iść do tej głupiej szkoły. Przecież marzę o pracy w Burger Kingu. Nie potrzebuję szkoły!” i generalnie robił z nas w internecie debila o zerowych ambicjach to bylibyśmy zadowoleni? Raczej nie. Psu jednak to robimy. Ktoś powie ”to nie to samo, my rozumiemy sytuację, a pies nie”. Czy to jednak usprawiedliwienie? To są właśnie te trudne tematy.

Kwestia przebierania psa jest podobna. Pies raczej nie ma gustu, więc jak wygląda kwestia stylizowania psa? Obrońcy ciuszków zazwyczaj stosuję argument, że psu nie dzieje się krzywda. Jednak czy istnienie krzywdy jest jedynym aspektem, który powinniśmy brać pod uwagę?

Często debatuje się o tym, czy psy są samoświadome. Ogromna część społeczności psiarzy twierdzi, że tak. Uważamy wręcz, że pies potrafi wyczuwać nasze emocje. Jeżeli człowiek jest smutny to pies również. Czy pies może w takim razie wyczuć, że robimy sobie z niego jaja? Że żartujemy z niego w sieci lub pokazujemy w złym świetle? Kto wie…

Dla jasności. Nie twierdzę, że prowadzenie narracji dla psa (pisanie w imieniu psa) lub przebieranie to najgorsza rzecz na świecie. Może niekoniecznie mi się to podoba, ale nie uważam, że jak ktoś to robi to jest złym opiekunem. Myślę jednak, że potrzebna jest dyskusja o tym, gdzie trzeba postawić granicę. Co nam wolno, a co jest już niedopuszczalne. Rola psa w naszym życiu się cały czas zmienia, tak samo jak nasze postrzeganie tych zwierząt.

Kiedyś zabicie psa nie wiązało się z żadnymi konsekwencjami – w końcu nadal funkcjonuje zwrot ”zabić jak psa”. Teraz jest to niedopuszczalne, a kary za znęcanie się nad zwierzętami są coraz większe. Rośnie nasza świadomość i szacunek do zwierząt. Nikt nie mówi, że pies ma mieć prawa wyborcze, ale warto mówić o psich prawach i ich zwiększaniu, aby człowiek i zwierzę mogli żyć razem w zgodzie.

Jestem ciekawy jakie jest Twoje zdanie na ten temat. Jakie są prawa psa, jeśli chodzi o istnienie w internecie? A może to wcale nie jest ważne? Czy przebieranie psa w śmieszne ubranka jest ok? Gdzie jest granica?

Post HateON #14 – dlaczego robimy z psa głupka? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Generalnie zauważam taki trend, że tych blogów psich jest jakby trochę mniej, a treści pojawiają się rzadziej. To chyba taki znak nowych czasów, bo widocznie ludzie wolą szybsze treści. Wiadomo, że łatwiej przeczytać kilka zdań na instagram niż wpis na 15 tysięcy znaków.

Jednak naprawdę zachęcam. Do czytania i prowadzenia, bo jednak dłuższe, merytoryczne i przydatne treści to dobra rzecz.

Psie internety – marzec 2019

Dama z lisem – sterylizacja czy kastracja – takie treści to zawsze dobra sprawa, bo często się te dwa terminy mylą. Zresztą sam się łapię na tym, że nie zawsze używam poprawnego słowa. Nie mam pojęcia jak to się stało, że kastracja bardzo często kojarzona jest z psami, a sterylizacja z suczkami. Nawet weterynarze czasami używają pomylonych terminów, ale tu wydaje mi się, że to celowy zabieg. Po prostu nie chcą mieszać w głowie, a tak naprawdę nazewnictwo nie wydaje się tak ważne. Głupie, bo w końcu chodzi o profesjonalny zabieg. To tak jak pomylić usunięcie wyrostka z usunięciem pryszcza :)

Vuk Vuk – jak fotografować psa – chętnie czytam tego typu wpisy, bo są po prostu przydatne. Ładna fotka psiaka to coś niesamowitego, więc chyba większość psiarzy w jakiś sposób próbuje swój fotograficzny warsztat polepszać. Vukowscy zdjęcia robią ładne, więc warto się od nich uczyć :)

Balans Dog – pies w ogrodzie – od zawsze widziałem pewną wrogość psiarzy w stosunku do posiadaczy ogrodów. W każdym zakątku internetu były wypowiedzi, że ogród przeszkadza i wręcz wpływa negatywnie na psa. Pies tylko biega przy płocie, nudzi się, nie ma zajęcia i w ogóle fe. Dlatego fajnie poczytać takie spostrzeżenia od drugiej strony. Ogród to fajna sprawa :)

Skatowanie psa Fijo – wyrok – nie wiem czy śledzicie psie newsy, ale ja śledzę bardzo. Czytam, analizuję i staram się wyciągać wnioski. Nawet jak ktoś się nie interesuje to jest duża szansa, że historię psiaka Fijo zna. W skrócie: psiak jest sparaliżowany w następstwie odniesionych obrażeń. Wyrok stał się głośny, ponieważ jest takim pierwszym, w którym wykorzystano zwiększone kary za tego typu znęcanie się.

W tym przypadku jest to 1,5 roku pozbawienia wolności, 10 lat zakazu posiadania psów, 3 tysiące kary i 26 tysięcy zwrotu dla fundacji za koszty leczenia psiaka. Każdy musi sam ocenić czy to wystarczająca kara – na tym etapie ważne jest, że to największa tego typu kara. Osobiście wydaje mi się trochę, że sprawa to taki ”kozioł ofiarny”, żeby pokazać, że kary będą wysokie. Było już kilka spraw znęcania się, ale sądy jakoś broniły się przed wysokimi wyrokami. Tutaj w końcu się przełamano, ale myślę, że głównie dlatego, że sprawa stała się bardzo medialna.

Przyszłość pokaże czy będzie to nowy standard czy tylko jednorazowa sprawa. Mam nadzieję, że kary będą surowe i skutecznie zniechęcą przed znęcaniem się nad zwierzętami.

Post Psie internety – marzec 2019 pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Rzeczy typowo rozrywkowe to wiadomo… rozrywka jest wszędzie. Lolcontent, standupy, śmieszne filmiki i memy to codzienność większości z nas. Wydaje mi się, że wystarczy :) Naprawdę proszę się nie obrażać o to. Zachęcam do pisania jeszcze lepszych i bardziej przydatnych treści. Trzeba się motywować, a nie obniżać poprzeczkę.

Jedziemy!

Psie internety – luty 2019

Psi kawałek internetu – miesiąc z Lumos – wpisy o szczeniakach są na wagę złota, bo większość początkujących ma z tym problem. Socjalizacja, kwarantanna i tego typu sprawy potrafią przyprawić o zawrót głowy. Dlatego największą dawkę wiedzy można wziąć właśnie z wpisów, gdzie inni informują co sami robią. Nie porady internetowych ekspertów, a rzeczywistych ludzi, którzy przechodzą to tu i teraz :)

Dama z lisem – słaba karma – ja jestem ogromnym zwolennikiem dbania o dietę swojego psa. Dieta to w ogóle moim zdaniem najważniejszy element w psim życiu. Cenię jednak szczerość i rozumiem, że jak ktoś ma gorszy miesiąc i trzeba przycisnąć pasa to jednak trzeba szukać kompromisu. Lepsze to niż udawanie, że te ”marketowe granulki” są dla psa wręcz zdrowe. Pamiętajcie, że dobry pokarm jest najważniejszy.

Pies berek – psi podrostek – kolejny o szczeniaku i bardzo dobrze. Lempo teraz też wchodzi w ten niefajny wiek dojrzewania, więc jest hiperaktywny, uciążliwy i w ogóle fe. Fajny szczeniaczek, ale jak wbiega o 4 rano, bo chce się bawić szarpakiem to już tak miło nie jest :D Uroki szczeniaka.

Psy i ludzie – rezultaty – nie ukrywam, że bardzo lubię ten blog. Skupia się na sprawach bardzo ważnych i kontrowersyjnych. Bardzo specyficzny sposób budowania zdań, mega złożonych. Kiedyś myślałem, że ja zbyt rzadko robię kropeczkę, ale tu to już całkiem nowy poziom. Tak czy inaczej naprawdę polecam.

Pies mojego życia – psie wybiegi – generalnie istnieje taka myśl wśród psiarzy, że pies musi mieć kontakt z innymi psiarzami. Także jak ktoś ma inny sposób myślenia to od razu wiem, że warto przeczytać. Sami już dawno zrezygnowaliśmy z przypadkowych spotkań z obcymi psami i wyszło nam to na dobrze. Pies najlepiej czuje się mimo wszystko z człowiekiem. Tak przynajmniej powinno być. Jeśli Twój pies woli inne psy od Ciebie to coś tu poszło nie tak :>

B the great – psie problemy – bardzo ważne jest uczyć się na własnych błędach. Na początku zawsze są problemy, jeśli chodzi o pierwszego psa. Potem człowiek się uczy i jest coraz lepiej, zmienia swoje podejście i takie tam :)

Ajriszzona – znęcanie się nad zwierzętami bezpłatna pomoc prawna – wielokrotnie spotkałem się z wypowiedziami w internecie typu ”tak u mnie też sąsiad znęca się nad swoim psem”, a jak ktoś spyta czy było to gdzieś zgłoszone to cisza. Wszyscy jesteśmy odważni w internecie, ale dopiero nasze czyny mają szansę wprowadzić realne zmiany.

Z tego mema jestem dumny, bo sam go wymyśliłem. Z przeciętnego oglądacza memów w prawdziwego twórcę. To dopiero awans :D

Tyle na dzisiaj misiaczki :D Niech marzec będzie równie silny, a nawet silniejszy!

Post Psie internety – luty 2019 pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Pamiętacie jeszcze o czym to było? W skrócie jest to takie zestawienie najciekawszych moim zdaniem wpisów z całego miesiąca. Nie jest to jednak takie po prostu ”wklejam linki i nara”, ale pod każdym wpisem znajdzie się krótki komentarz. Dla jasności jeszcze. ”Najciekawsze” wpisy nie zawsze znaczy najlepsze. Będą tu też linki do takich całkowicie bullshitowych wpisów. Najczęściej głupie wypociny PR z dużych firm. Co oni mają w głowach to ja czasami…

Aha, będą też czasami memy z psami.

Jedziemy!

Psie internety – styczeń 2019

Vuk Vuk – Kupogedon – ”Vukowscy” mają małego szczeniaczka. Piękna bestia, ale wiadomo, że szczenior daje popalić. Ja uwielbiam wszystkie wpisy o szczeniaczkach, wychowaniu i ogólnie takich pierwszych dniach i tygodniach. Zresztą poczytajcie sami.

Psi kawałek internetu – Początek nowej przygody – To samo co u góry. Serio. Również szczeniak i nawet z tej samej hodowli.

Jimmy Can Fly – Koszmarne dzieciaki – bardzo przyjemny wpis. Lubię takie ”z życia wzięte”, bo uważam, że z cudzych doświadczeń możemy dowiedzieć się najwięcej. Eksperckie rady są suche, ale życiowe historie mają w sobie jakąś naukę. Nie zawsze, ale często.

Ulubiony wpis na Życie z psem

Postanowiłem, że w psich internetach będę też wyróżniał mój ulubiony wpis z tego bloga – bo czemu nie? Generalnie lubię wszystkie wpisy, ale nie ukrywam, że niektóre są bliskie memu chłodnemu sercu.

W tym miesiącu jest to oczywiście: Najlepszy pies – ten wpis jest tylko o Legion

Nie da się ukryć, że do Legion mam ogromny sentyment. Pierwszy pies w pierwszym mieszkaniu po pierwszym ślubie z pierwszą żoną :D Generalnie nowe życie i wspaniały psiak. Legion skopała nam dupska, ale teraz to już tylko przyjemne wspomnienia.

Koniec

”Zaraz…jak to koniec? 3 linki tylko koleś i koniec? DAWAJ LINKI ziomek!”. Proszę nie zabijać posłańca – absolutnie nie moja wina, że blogerzy się w styczniu obijają :D W ogóle mi się wydaje, że w psich blogach bieda jest i tyle. Zazwyczaj jednak początek roku jest słaby, bo wszyscy odpoczywają po świętach i takie tam.

Też nie da się ukryć, że bardzo wiele psich blogów zmieniło się w ”lajfstajlowe”, więc merytorycznych treści bezpośrednio dotyczących psów jest mniej. Jak najbardziej poleciłbym Wam ciekawe treści tylko luźno nawiązujące do psiaków, ale staram się wybierać to, co w danym miesiącu jest najbardziej przydatne i pomocne.

Ogólnie niestety nadal jest aktualny trend testowania byle czego – tanie karmy, jakieś darmowe próbki od firm oraz suplementy. Nie mówię też, że znam każdego bloga. Na pewno są jakieś wspaniałe treści, których po prostu nie odkryłem. Jeśli znacie jakieś fajne wpisy ze stycznia lub ogólnie blogi warte polecenia to dajcie znać :)

Także tego… tyle. Pa! :D

EDIT:

Zauważyłem, że ten wpis spotkał się z pewnym niezrozumieniem. W serii ”Psie internety” wyróżniam najlepsze, najbardziej przydatne MOIM ZDANIEM wpisy z danego miesiąca. Nie ”prawie najlepsze”, ”trochę dobre” lub ”całkiem ok”. Zakładam, że czytelnicy tego bloga czytają również inne blogi. Nie będę więc po prostu linkował do wszystkiego, bo to nie ma sensu. Polecam tu wpisy, które MOIM ZDANIEM są szczególnie ciekawe i warto, żeby ich nie przeoczyć.

Bardzo proszę nie obrażać się, że czyjś wpis nie został wyróżniony – zawsze jest szansa w kolejnych miesiącach. Jeżeli ktoś stawia na treści bardziej rozrywkowe to super, ale staram skupiać się przede wszystkim na treściach, które mogą być dla kogoś pomocne.

Post Psie internety – styczeń 2019 pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Czy to po prostu psi blog? Zwykłe miejsce, gdzie można znaleźć treści przydatne dla psiarza? Kiedyś myślałem, że tak. Jednak teraz, kiedy przyszedł czas na podsumowanie roku 2018 to już taki pewny nie jestem.

Myślę, że Życie z psem to fantastyczna społeczność. To nie jest tak, że jest autor i są czytelnicy. Ja nie jestem żadnym specjalistą – wielokrotnie pomagaliście nam z naszymi problemami. Mam również nadzieję, że ja wielokrotnie pomogłem Wam, bo starałem się jak mogłem.

Razem otwieraliśmy Maty Węchowe, wspólnie próbowaliśmy ratować Sarę, a teraz razem będziemy wychowywać Lempo. W sumie to trochę dziwne, ale wszystko co dzieje się w naszym życiu to opisuję na blogu, bo tak naprawdę wszystko, co dzieje się w naszym życiu związane jest z psami.

Dzisiaj będzie specjalny wpis – specjalnie na rok 2018 i specjalnie z dedykacją na rok 2019. Dzisiaj będziemy wspominać Życie z psem. Jak zaczynaliśmy, co robiliśmy przez te lata i gdzie jesteśmy teraz.

Przez te lata przybyło Was wielu, a nie każdy może jest w temacie. W końcu trudno nadrobić prawie 400 wpisów, żeby być na bieżąco :D Mam nadzieję, że ten wpis pomoże nam lepiej się poznać, a Wam dowiedzieć się o co chodzi w Życiu z psem!

Życie z psem – witajcie!

Jak zaczynałem pisać Życie z psem w 2014 roku to nikt go nie czytał. To był typowo blog tylko dla mnie. Jednak jak teraz patrzę na statystyki to aż mnie to trochę przeraża. Najwięcej osób było w listopadzie – ponad 34 000 unikalnych użytkowników czytało moje teksty.

Sprawdzam statystyki z całego roku i zaczyna robić się dziwnie – 332 334 unikalnych użytkowników w ciągu roku w 460  756 sesjach zrobiło ponad 660 000 odsłon. Ja za bardzo się nie znam na analizie takich statystyk, ale na mnie te liczby robią wrażenie.

Jak zaczynałem pisać to czytałem chyba wszystkie psie blogi, które były wtedy dostępne. Natomiast nigdy, nawet przez chwilę nie myślałem, że Życie z psem znajdzie się w czołówce najlepszych psich blogów w Polsce.

Wiem, że trochę się chwalę, ale pozwólcie mi na chwilę samozachwytu :D W końcu samo się to nie zrobiło, a udało się to osiągnąć tylko i wyłącznie ciężkim, czasochłonnym i regularnym tworzeniem treści, które Wam się podobały. Tylko to stoi za sukcesem jakiegokolwiek bloga.

Więcej informacji o autorach bloga znajdziecie tutaj: O nas

Życie z psem – o co tu chodzi?

Kiedy planowałem założenie bloga to miałem dość konkretną wizję. Jak czytałem treści innych autorów to zawsze miałem takie wrażenie, że to profesjonaliści. Pisali jak profesjonaliści, odpowiadali jak profesjonaliści i mieli profesjonalne podejście.

Wpisy na innych blogach były stricte informacyjne i takie na zasadzie ‘trzeba robić to i to, bo to i tamto”. Jakby nie było możliwości sprzeciwu, a to była jedyna, sensowna metoda. Teraz po wielu latach z własnym psem myślę, że to nic złego. Po prostu mają już dorosłe psy i wiedzą co u nich działa, a co nie.

Wtedy jednak brakowało mi bloga, z którym mógłbym się identyfikować jako nowy opiekun psa. Po prostu brakowało mi kogoś, kto będzie potrafił się wczuć w psychikę psiego ”świeżaka”.

Właśnie takie miało być Życie z psem. Miał to być blog od początkującego dla początkujących. Miejsce, gdzie razem możemy popełniać błędy wychowawcze, razem je naprawiać i generalnie uczyć się.

I mam nadzieję, że tak to wygląda do teraz. Legion jest z nami już ponad 4 lata, ale nadal nie czuję, żebym był mega profesjonalnym i doświadczonym opiekunem. Jestem pewien, że nadal popełniam masę błędów, ale Legion jest już na tyle dojrzała, że łaskawie mi je wybacza :)

Tak czy inaczej – takie jest Życie z psem. Opisuję nasze życie z psiakami, opisuję jakie problemy mamy i jakie rozwiązania stosujemy. Wy możecie nam pomóc (doradzać, podsuwać pomysły) albo możecie uczyć się na naszych błędach.

Generalnie staram się pisać tylko i wyłącznie o tym, co mnie w danym momencie interesuje i jest w danym momencie dla mnie ”na czasie”. Jak przybywa do nas nowy psiak to są wpisy o tym psiaku i problemach z nim związanych (jak przybył Levi to był wysyp wpisów o szczeniakach i samojedach).  Dodatkowo sporo czytam o psach, więc jak widzę jakiś ciekawy temat, w który się wdrażam to również są o tym wpisy.

Także na pewno nie mam jakiegoś planu wydawniczego i piszę zaplanowane tematy. Wszystko pojawia się na bieżąco :)

Życie z psem – początki

Ja jestem swoim najwierniejszym czytelnikiem i bardzo lubię wracać do starszych wpisów, aby zobaczyć jak zmieniało się moje podejście. Myślę, że to fajna sprawa na tym blogu, bo wiele innych stara się trzymać bardzo ekspercki poziom. Także jak ktoś chce się pośmiać ”wtf, co ten koleś napisał” to polecam :)

Nigdy nie twierdziłem, że jestem psim specjalistą, weterynarzem, szkoleniowcem lub generalnie doświadczonym psiarzem. Jak najbardziej moje podejście się zmieniało i to nawet bardzo ekstremalnie. Przykładowo pamiętam, że byłem dużym przeciwnikiem diety barf, a teraz proszę… barfujemy aż miło :D

Pierwszy wpis pojawił się dokładnie 21.08.2014 ”Witaj, Legion!” – już tutaj widać, że gówno wtedy wiedziałem :D Wpis z 2014 roku, a w treści o psach z giełdy. Nie miałem wtedy pojęcia, że w 2012 roku w życie weszła ustawa zakazująca sprzedaży psów spoza hodowli. Dla mnie wtedy jeszcze temat ”pseudohodowli” za bardzo nie istniał.

Przez te kilka lat bardzo dużo zmieniło się w moim myśleniu o psach i podejściu do wychowania. Na samym początku miałem trochę wyprany mózg przez ciągłe czytanie internetu. Wtedy wszędzie było o metodach pozytywnych, które mocno do mnie trafiały, a więc maniacko się ich trzymałem.

Oczywiście wiele materiałów źle interpretuje metody pozytywne jako (w skrócie) ”bezstresowe wychowanie”, więc nasza psina była mega rozpieszczona. Jak ognia bałem się bardziej stanowczego podejścia, ponieważ obawiałem się wkroczenia na mroczną ścieżkę metod ”tradycyjnych”, czyli samców alfa, kolczatek i tego typu rozwiązań.

Dobra rzecz jest taka, że to przechodzi. Po pewnym czasie człowiek przestaje być fanatykiem i zaczyna myśleć bardziej logicznie oraz rozsądnie. Miło mi potwierdzić, że już ze mną jest ok :D

Życie z psem – nasze psy

Psy są najważniejsze w psim blogu. Muszę przyznać, że nigdy nie myślałem, że moje życie z psami będzie wyglądało tak jak teraz.

Legion była naszym pierwszym wspólnym psem. Po ślubie kupiliśmy mieszkanie, więc postanowiliśmy, że możemy sobie na psiaka pozwolić. Oboje uwielbialiśmy owczarki niemieckie, więc decyzja była dość prosta. Wszystko było ustalone jeszcze przed przeprowadzką, ale przed nami był jeszcze remont. Udało nam się zdążyć akurat na przywitanie psiaka.

Legion – ty mały potworze!

Legion skopała nam ostro dupy niestety i absolutnie nie byliśmy na to przygotowani. Szczeniak bardzo potrzebował uwagi, a jak jej nie dostawał to strasznie niszczył i gryzł. Spacery były niekomfortowe, bo Legion przegryzała każdą smycz. W domu nie chciała się niczym bawić, bo ciągnięcie za rękawy i spodnie było zabawniejsze.

Z Legion popełniliśmy chyba każdy możliwy błąd, bo daliśmy się trochę sterroryzować. Oczywiście była słodkim szczeniaczkiem, ale bardzo wymagającym. Czytałem wtedy sporo blogów i grup dyskusyjnych, gdzie doradzano psie przedszkola i generalnie jakieś szkolenia.

Zaczęliśmy więc chodzić na różne psie spotkania i wtedy było super (to był nasz główny błąd, ale wtedy jeszcze tego nie widzieliśmy). Legion bawiła się z innymi psiakami to wtedy w domu była grzeczniejsza i spokojniejsza. Chodziliśmy więc wszędzie – na psie spotkania, psie wybiegi, psie przedszkola. Gdziekolwiek było można znaleźć psa.

Niestety to wszystko spowodowało, że pies się trochę od nas odizolował. Na spacerach Legion szukała innych psów – potrafiła nawet uciec od nas, bo zobaczyła gdzieś w oddali jakiegoś spacerowicza z psiskiem. Na psich spotkaniach czas spędzała głównie z psami. Staliśmy się dla niej podajnikami na karmę i wyprowadzaczami ”do psów”.

Jednak tłumaczyliśmy sobie, że jest ok. W końcu pies z psami się dogaduje, więc jak Legion jest zadowolona to my też. Niestety jej miłość do psów przerodziła się w agresję smyczową, czyli jak szliśmy na smyczy i był jakiś pies to ona zaczęła się na tej smyczy rzucać i robić wszystko, żeby do tego psa pójść. Dodatkowo oczywiście mieliśmy ogromne problemy z komfortowym spacerem, bo Legion ciągnęła na smyczy – jak najszybciej chciała dojść do parku, gdzie mogły być jakieś psy.

Finalnie po latach pracy, zmianie podejścia i przeprowadzce udało się naprawić relacje z Legion. Teraz to fantastyczny pies, który o wiele bardziej woli spędzać czas z nami niż bawić się z innymi psami. Pies bardzo ciepły, kochający i po prostu bardzo dobry. Ona zawsze taka była, ale przez nasze podejście nie potrafiła tego okazywać.

Obecnie jest o wiele spokojniejsza, chociaż nadal czasami ma gorsze dni. Z agresją smyczową też nie do końca sobie poradziliśmy, ale jest na pewno lepiej.

Levi – mała, biała bambaryła!

24 listopada 2016 przybył do nas Levi, czyli mały samoyed. Decyzja o kolejnym psie była bardzo spontaniczna i tak naprawdę teraz już nie pamiętam jaki był powód. Z Legion było wtedy już sporo lepiej i po prostu myśleliśmy, że to odpowiednia pora.

Nie ukrywam, że liczyliśmy, że szczeniak w pewien sposób naprawi kilka naszych problemów. Mieliśmy nadzieję, że nowy pies pomoże nam jeszcze bardziej zbliżyć się z Legion, ale z drugiej strony też chcieliśmy, aby Legion pomogła nam go wychować tak, abyśmy nie popełnili znowu takich samych problemów.

Dlaczego samoyed? Też trudno wyjaśnić. Nie chcieliśmy się zamykać na jedną rasę, więc myśleliśmy nad całkowicie odmiennym od Legion psem. Czytaliśmy, sprawdzaliśmy i padło na samoyeda :)

Finalnie Levi wyszedł nam na dobre, ale od razu ostrzegam – nie róbcie tego, co my, bo nie każdemu musi się udać :) Na początku Legion było bardzo trudno zaakceptować nowego domownika i dla szczeniaka była dość szorstka. Nie pozwalała mu biegać po mieszkaniu, zabraniała zabawy i generalnie kilka dni mocno go ustawiała. Staraliśmy się nie ingerować w ich relację i wkraczaliśmy tylko jak Legion przesadzała.

Generalnie jednak było fantastycznie. Levi w mieszkaniu był bardzo spokojny – nie przeszkadzał nam, mało niszczył, nie podgryzał nas i tak dalej. Oczywiście zdarzało się, że wygryzł dziurę w podłodze czy coś takiego, ale na pewno mogło być gorzej. Legion otworzyła się na szczeniaka i pozwalała mu się z nią bawić, a często nawet sama przynosiła mu zabawki.

Także naprawdę było świetnie. Levi był grzecznym szczeniaczkiem, a Legion dzięki niemu nauczyła się trochę delikatności. Nauczyła się dzielić i wyszła z takiej mentalności ”rozpieszczonego jedynaka”. Jednocześnie robiliśmy wszystko, żeby nadal była naszym ukochanym psem, więc nasza relacja była lepsza niż kiedykolwiek.

Levi sam w sobie jest genialnym psiakiem. Staraliśmy się unikać błędów, które były przy Legion. Nie robiliśmy dziwnych metod, a po prostu od początku budowaliśmy zaufanie. Szczeniak pięknie chodził na smyczy, był bardzo grzeczny, chętnie się uczył, skupiał na przewodniku i tak dalej.

Naprawdę jak człowiek się nie spina i nie sugeruje aż tak radami z internetu to jest łatwiej. Nie ma też takiej presji, gdzie cały czas szuka się błędów. Po prostu żyje się z psem i jest super.

Sara – biedny staruszek!

Sara to ciężki temat, ale spróbuję. Generalnie historia w skrócie wygląda tak, że szukaliśmy domu. W jednej z oglądanych nieruchomości, w małym kojcu był zamknięty psiak – Sara. Finalnie zdecydowaliśmy się na ten dom, a że właściciel chciał psisko oddać do schroniska to postanowiliśmy, że zostanie z nami.

Na początku była mega spina, bo sprzedający za bardzo nam psa pokazać nie chciał i przed zakupem tylko raz mogliśmy w ogóle Sarę dotknąć. Także był stres, bo nigdy nie wiadomo jak taki kojcowy psiak się zachowa. Może dziki, może agresywny.

Okazało się jednak, że Sara to najcudowniejsza psina na świecie. Bardzo łagodna i wesoła. Psiaki zaakceptowały się praktycznie od razu i nie było żadnych problemów. Sara miała zrobione wszystkie badania i wydawało się, że jest okazem zdrowia. Fantastycznie jak na starego (14 lat!) psa.

Więcej o Sarze można poczytać tutaj:

Witaj Sara

Problemy ze starym psem

Było wszystko zaplanowane – skończymy remont i zaczynamy zabawę. Planowaliśmy spacery, aktywności węchowe i masę rozrywek. Wszystko, żeby wynagrodzić jej te lata w kojcu. Nawet czytaliśmy o zaawansowanych możliwościach leczenia psa (Sara miała problem z łapami – choroba zwyrodnieniowa) i zaczęliśmy myśleć o komórkach macierzystych i tego typu rozwiązaniach.

Niestety choroba zaatakowała nagle i nie odpuszczała. Pies z dnia na dzień czuł się gorzej – nie mogła chodzić, nie chciała jeść ani pić. Próbowaliśmy wielu rzeczy – antybiotyki, sterydy. Pomagało tylko na chwilę. Nowotwór rozwinął się w takim tempie i rozprzestrzenił się tak bardzo, że lekarze nie dawali szans na leczenie. Po bardzo trudnych dyskusjach finalnie postanowiliśmy, że uśpienie Sary będzie najlepszym rozwiązaniem. Nie mogliśmy już patrzeć jak się męczy – moim zdaniem i tak czekaliśmy trochę za długo, ale przynajmniej jeszcze spędziliśmy trochę czasu razem.

Tak naprawdę nigdy nie myślałem, że można się tak przywiązać do psa w takim krótkim czasie. Sara była z nami około 3 miesiące. Bardzo krótko, ale nadal o niej myślę praktycznie codziennie. Była fantastycznym psem i mogę tylko życzyć sobie i Wam, żebyśmy trafili na takiego przyjaciela.

Chyba zawsze będę żałował, że nie trafiliśmy na ten dom wcześniej, ponieważ wtedy moglibyśmy spędzić z nią więcej czasu.

Lempo – nieoczekiwany adopciak

Lempo to nasz najnowszy psiak. Absolutnie się go nie spodziewaliśmy i nie planowaliśmy kolejnego psa. Lempo jest świetnym samoyedem. Nie będę się tutaj rozpisywał na jego temat, ponieważ cała historia dostępna jest tutaj: Witaj Lempo

Na pewno pojawią się kolejne wpisy o nim – jak się rozwija, jak mu idzie i tak dalej. Teraz mogę napisać, że szczeniak czuje się bardzo dobrze. Już się zaaklimatyzował, a nasze psiaki się do niego przyzwyczaiły. Jest super :)

Życie z psem – nie tylko psy

Mogę szczerze powiedzieć, że psy zmieniły nasze życie. Jestem pewien, że bez psów nasz tryb życia byłby bardzo klasyczny – praca na etacie, wieczorami jakiś telewizorek, a weekendami grill.

Od kiedy jednak mamy Legion to postanowiliśmy dostosować swoje życie pod nią. Dość szybko zrezygnowałem z pracy na rzecz otwarcia własnej firmy, którą prowadzę z domu. Kasia już pracowała zdalnie, więc od tego momentu oboje byliśmy na miejscu.

Początki były takie sobie, bo ze mnie biznesmen żaden – także trzeba było się dużo nauczyć, przede wszystkim kwestii prowadzenia firmy, pozyskiwania zleceń i tak dalej.  Jednak nie ukrywam, że mi się ta zmiana bardzo podobała. Moja poprzednia branża była dość sztywna i niekoniecznie czułem, że to było moje powołanie.

Życie z psem i maty węchowe

Sporo zmieniło się u nas również w 2017 roku. Od długiego czasu byliśmy zafascynowani ”snufflemat”, czyli zabawką/produktem do pracy węchowej z psem. Produkt ten bardzo nam pomógł z Legion, ponieważ dynamiczne zabawy za bardzo ją pobudzały, a to uniemożliwiało nam pracę. Po sesji węchowej była spokojniejsza, więc była szansa na złapanie z nią kontaktu.

Na początku nawet do głowy nam nie wpadło, żeby oprzeć na tym własną markę. Dopiero po jakimś czasie zorientowaliśmy się, że w naszym kraju jest to produkt praktycznie niedostępny. Jednocześnie coraz więcej osób do nas pisało, że ma podobny problem z psem do naszego.

Nie mieliśmy żadnego doświadczenia w otwieraniu i prowadzeniu własnej marki, ale w końcu się zdecydowaliśmy. 2 marca 2017 otworzyliśmy własny sklep z matami węchowymi, który nieprzerwanie działa pod adresem: www.matywechowe.pl

Więcej o matach węchowych można znaleźć tutaj:

Mata węchowa – wszystko co musisz wiedzieć

Maty węchowe i frisbee – zabawki, które zmieniły nasze życie

Przygoda z naszą własną marką jest niesamowita. Nigdy się nie spodziewaliśmy, że odzew psiej społeczności będzie tak pozytywny. Codziennie dostajemy fantastyczne zdjęcia psiaków (ale nie tylko – również kociaki się bawią!), które korzystają z naszych mat. Motywacja jest ogromna, ale również ogromna duma.

Pawesome

Takim moim prywatnym hobby jest praca w skórze. Uwielbiam ten materiał i uwielbiam z nim pracować. Dawno temu nauczyłem się prawdziwych, tradycyjnych technik rzemieślniczych, które do dzisiaj staram się okiełznać.

Po udanym starcie mat węchowych pomyślałem, że warto spróbować czegoś innego. 6 stycznia 2018 powstała marka Pawesome, nad którą pracowaliśmy bardzo długo. O ile maty węchowe opierały się na jednym produkcie, to w Pawesome miało być ich już kilka. Pomysł był taki, aby stworzyć prawdziwe rękodzieło, gdzie każdy produkt wykonywany jest własnoręcznie. Pojawiły się ręcznie zaplatane smycze linowe, obroże i smycze skórzane, ale również koszulki z tradycyjnie wykonanym nadrukiem.

Nie będę ukrywał, że było ciężej, bo dopracowanie kilku całkowicie innych produktów jest skomplikowane. Sama logistyka – zamawianie półproduktów i organizacja pracy to spory problem dla jednej osoby. Obecnie marka jest w trakcie zmian i mam nadzieję, że Pawesome 2.0 się spodoba. Chciałbym uprościć ofertę i skupić się przede wszystkim na skórze, czyli na tym, na czym znam się najlepiej.

Jak już wcześniej napisałem – biznesmen ze mnie żaden, więc wszystko co robię, to robię tak jak myślę, źe będzie dobrze. Nie ma skomplikowanych planów, statystyk i analizowania. Jeśli się uda to super, a jak nie to trudno :) Niemniej ze swojej strony robię wszystko, żeby się udało, a nie była to tylko kwestia szczęścia.

Jeżeli chodzi o nasze marki to obecnie jeszcze nie mogę zrezygnować z mojej oryginalnej działalności, ale może w końcu się uda? Dla mnie byłoby idealnie, żeby móc poświęcić cały swój czas na psią branżę i pisanie bloga. Psiaki jednak jedzą dużo, więc trzeba zarabiać :D

Życie z psem – mega satysfakcja

Ja najchętniej w ogóle bym nic nie robił i tylko pisał tego bloga. Mam niesamowitą satysfakcję z tego, co robię. Mam sporo pomysłów na ciekawe wpisy i ambicje, żeby postarać się coś zmienić w psim świecie. Niestety czas nie zawsze pozwala na to, żeby wszystko zrealizować.

Uwielbiam jak ludzie do mnie piszą – dzielą się swoimi przemyśleniami, problemami i historiami. Najbardziej lubię oczywiście jak ktoś napisze, że znalazł pomoc na blogu – wtedy to już w ogóle jest mega. Jednak nawet proste rozmowy mnie cieszą.

Jakiś czas temu dostałem maila z pytaniem o wybór psa, jeśli większość dnia spędza się w pracy. Jędrzej pracował 10 h, ale marzył o własnym psie. Odpisałem oczywiście, że osobiście szczeniaka odradzam, bo to jednak problem, a wiele osób sobie nie radzi. Wiadomo – po pracy chce się odpocząć, a tu energiczny szczeniak przeszkadza. Zaproponowałem alternatywnie jakiegoś starszego psiaka ze schroniska, bo z takim już ułożonym często jest łatwiej.

Jędrzej jednak ma w nosie rady jakiegoś losowego kolesia z internetu i na szczeniaka się zdecydował. Napisał do mnie kilka dni temu, że ma pięknego malucha i jest szczęśliwy. Naprawdę dla mnie nie ma nic lepszego – najważniejsze to wiedzieć samemu, czego się chce. Jeżeli ktoś ma zapał i silną wolę, żeby po podjęciu decyzji trzymać się tego – niesamowite.

Ja pracuję w domu, więc na pewno mam łatwiej z psami. Także ode mnie ogromny szacunek, jeśli ktoś po ciężkim w dniu pracy ma siłę jeszcze wychowywać psiaka. Jędrzej radzi sobie super i widać, że psiak to dla niego ogromne szczęście. Tak trzymać :) Pozdrowienia dla Jędrzeja i Nuty!

Życie z psem – przyszłość

Przede wszystkim chciałbym znaleźć więcej czasu na bloga – mam kilka pomysłów na niesamowite wpisy i bardzo bym chciał je zrealizować. Mam ogromną nadzieję, że uda się dotrzeć z naszymi markami do jeszcze większej ilości osób, a wtedy w końcu będę mógł zrzucić kajdany szarego programisty i żyć już tylko i wyłącznie psami. Nie wiem czy się uda, ale na pewno będę ciężko pracował, żeby ten plan zrealizować.

Jeżeli chodzi o samego bloga to mam ambicję, żeby docierać do jeszcze większej ilości psiarzy. W listopadzie udało nam się uzyskać najlepszy w naszej historii wynik, czyli ponad 47 000 unikalnych użytkowników. Do końca roku 2019 chciałbym osiągnąć do 100 000 użytkowników miesięcznie. Plan mocny, ale powinno się udać!

Jak chcę to zrobić? Przede wszystkim chcę postarać się publikować wpisy regularnie. W tym roku nie zawsze się udawało – było szukanie domu, potem przeprowadzka i remont – nie zawsze był czas. W 2019 nic już takiego nie planujemy (Oby! Przydałoby się w końcu trochę stabilizacji, a nie ciągle zmiany), więc wpisy będą pojawiały się częściej.

Zawsze kładę nacisk na merytorykę i postaram się w 2019 tego trzymać jeszcze bardziej. Będzie o budowaniu zaufania z psem, diecie barf, dietetyce w ogóle, nowotworach i tego typu sprawach. Będzie poważnie i dokładnie, żeby walczyć ze szkodliwymi mitami. Suka musi chociaż raz mieć młode? Jedzenie mięsa powoduje agresję u psów? Bitch please!

Na ten moment to tyle. Pozostaje mi życzyć nam i Wam wszystkiego dobrego w nadchodzącym roku. Oby wszystkie nasze plany i marzenia się zrealizowały :)

Post Życie z psem! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Jak ktoś nie ma za bardzo ma do czynienia z wieloma psami to może się wydawać, że w sumie każdy pies jest taki sam. Osobiście spotkałem się z wieloma wypowiedziami w internecie oraz na spacerach, gdzie ktoś rzeczywiście stwierdzał, że wybór rasy jest sprawą drugorzędną. W końcu jaki jest pies to każdy widzi i z każdym psem będzie nam fajnie.

Best.Hole.Everrrr.

Nie ma jednak co się takiego myślenia wstydzić, bo to całkiem normalne. Sam zresztą miałem podobnie i dla mnie dawniej każdy pies był prawie taki sam – każdego można nauczyć podobnego wachlarza umiejętności. Nawet będąc trochę bardziej świadomym przewodnikiem psa po 2 latach z Legion nadal wydawało mi się, że określenie ”to pies pierwotny – jest niezależny” było tylko głupim wytłumaczeniem dla złego zachowania psa.

Samojed, czyli pies pierwotny

Dopiero po doświadczeniach z Levim muszę przyznać się do błędu i przyznać rację wszystkim przewodnikom malamutów, huskych, samojedów i tym podobnych ras – rzeczywiście Wasze psy są niezależne.

Ja w ogóle od kiedy mamy Leviego to jestem zwolennikiem urozmaicenia rasowego w domowym stadzie. Naprawdę zachęcam próbować nowych ras i nie zamykać się na tą jedną, dobrze nam znaną. Pozwala to otworzyć się na nowe doświadczenia i dowiedzieć się więcej na temat psów.

Czym jest jednak ta niezależność psa pierwotnego? Trudno to określić, ale obserwując Leviego i Legion każdego dnia bardzo łatwo to zauważyć. Legion bardzo pilnuje każdego domownika – jak ludzie są w oddzielnych pomieszczeniach to regularnie robi obchód, aby zaktualizować sobie stan ”gdzie kto jest”. Legion potrafi chodzić krok w krok za człowiekiem, dokładnie się mu przyglądać, analizować każde słowo i tak dalej. Generalnie jest bardzo do nas przywiązana i musi być blisko nas.

”Jak nazywa się psi magik? Labracadabrador!” :D

Levi nie ma problemu, żeby zająć się sam sobą. Lubi nasze towarzystwo i większość dnia spędza z nami, ale nie ma takiej potrzeby kontroli. Levi potrafi wyjść na kilka godzin na samodzielny spacer, gdzie kopie sobie dziury lub nawet potrafi przez długi czas siedzieć przy płocie i obserwować kury sąsiada.

Niezależność samojeda moim zdaniem objawia się również w pewnym dążeniu psa do takich pierwotnych czynności. Przede wszystkim jest to kopanie dziur, ale również tendencja do tarzania się w śmierdzących rzeczach. Legion takich ”niecywilizowanych” rzeczy raczej nie robi.

Finalnie Levi ma również krótki czas skupienia – potrafi bawić się kilka minut z nami, żeby zaraz mały ptaszek odwrócił jego uwagę. Goni za ptaszkiem, a tu przeleci jakaś mucha i trzeba ją pogonić. Muśnie go kawałek trawy po tyłku i oczywiście trzeba się tym zainteresować. Leci frisbee – samojed biegnie, bierze do pyska i leci przynieść zabawkę, ale w połowie drogi nagle się zatrzymuje i zaczyna kopać dziurę.

Może ja to źle interpretuję, ale dla mnie to właśnie taka niezależność samojeda. Lubi człowieka i jego towarzystwo, ale całkiem dobrze radzi sobie sam. Jednak nie zrozumcie tego tak, że samojed nie potrzebuje kontaktu, bo to nie jest prawda. Po prostu samojedy moim zdaniem nie są aż tak uniezależnione od człowieka.

”Lubię jak trawka muska mnie po tyłku” xD (zapomniana emotka… powinna wrócić do łask)

Psie urodziny – Levi ma 2 lata

Pamiętam, że Legion bardzo się zmieniała każdego roku. Poważniała, przestała tak zwracać uwagę na inne psy, coraz bardziej przywiązywała się do nas. Levi aż tak się nie zmienia. Cały czas jest takim głupolem, nic nie poważnieje i nadal interesuje go wszystko.

To w sumie dopiero drugi rok, więc dużo przed nim. Może jeszcze się coś zmieni, ale osobiście nie widzę takiej potrzeby. Legion była ogromnym buntownikiem za młodu. Niszczyła smycze, skakała podczas spaceru, nie chciała wracać do domu, bez smyczy w parku uciekała do obcych psów i tak dalej. W związku z tym zmianę w jej zachowaniu przyjęliśmy z wdzięcznością. Kosztowało to nas również sporo pracy, bo było mnóstwo szkoleń i poświęconego czasu, żeby Legion jakoś ogarnąć.

Levi jest bardzo stały w swoim zachowaniu. Jest bardzo łagodny i nie ma z nim za dużo problemów. Jedynym jest może właśnie taka oporność na trening, ale muszę przyznać szczerze, że nie pracowaliśmy z nim nigdy tak intensywnie jak z Legion. W związku z tym jest sporo braku w przywołaniu – raz po otwarciu bramy Legion grzecznie czekała, a Levi szybko w długą :D Na szczęście udało się go złapać, bo poszedł przed siebie jak burza. Nie, że na złość czy coś – on po prostu jest ciekawy świata… chyba.

Tak czy inaczej na pewno ”trening posłuszeństwa z samojedem” będzie naszym priorytetem niedługo. Nie będziemy oczekiwać takich efektów jak z Legion, ale chociaż lekko przydałoby się go ogarnąć. Może nawet przez zimę uda się coś przepracować? Zobaczymy :)

Trochę muszę na niego pomarudzić, ale to naprawdę fajny pies i prawie każdemu mogę takiego samojego polecić (dlaczego prawie każdemu to wytłumaczę za chwilę). Dla mnie główną frajdą jest obserwowanie jego zachowania. Legion jest dość przewidywalna – zachowuje się całkiem racjonalnie i przez te kilka lat dobrze ją poznaliśmy.

Levi to taki tajfun różnych rzeczy. Raz robi jedno, a zaraz potem coś całkiem innego. Potrafi przyjść cały brudny od piachu, wziąć gryzak do mordy, wskoczyć na kanapę i zadowolony zabrać się za jedzenie. Potem znowu idzie na spacer, goni motylki, a w końcu zadowolony kładzie się w cieniu. Strasznie też uwielbia zaczepiać Legion, która próbuje sprowadzić go do parteru, ale on się nie daje i zaczyna po niej skakać.

Samojeda trudno wyjaśnić, ale naprawdę genialnie się takiego psa obserwuje. Robi fantastyczne miny, śpi w dziwnych pozycjach i nie da się ukryć, że jest po prostu zabawny. Taką natura dała mu śmieszną twarz – nie jego wina, ale mnóstwo jest śmiechu z takim samojedem.

 

Wyświetl ten post na Instagramie.

 

Dzień dobry ? tak Levi wygląda prawie codziennie – dziury same się nie wykopią ? Jak ktoś lubi mieć czystego psa i ma mało czasu to na pewno nie polecam samojeda. Nie tylko wszystko widać na białym, ale też ta rasa ma tendencję do zachowań samodestrukcyjnych, czyli bieganie w błocie, kąpiel w kałuży, tarzanie się w piachu i tak dalej. Na pewno nie jest to rasa dla fanów czystości ? #zyciezpsempl #dog #pies #psy #dogstagram #doglovin #psiblog #dogblog #blog #blogger #bestdog #samoyed #sammy #samojed

Post udostępniony przez Zycie z psem (@zyciezpsem) Wrz 17, 2018 o 12:56 PDT

Samojed nie dla każdego

Może trochę przesadzam, ale wydaje mi się, że samojed (a pewnie i inne psy pierwotne) to całkiem inny tryb psa. Owczarek niemiecki to typowy pies pracujący, który przez wiele lat był wykorzystywany do pomocy człowiekowi. Te psy są do tego po prostu stworzone, więc nic dziwnego, że są tak do ludzi przywiązane.

Samojedy również były wykorzystywane do pracy, ale jednak nie były tak genetycznie dostosowywane w tym celu. Ich natura jest więc bardziej frywolna – wręcz rubaszna można powiedzieć. Jeśli owczarki niemieckie są zdyscyplinowane to samojedy są właśnie raczej figlarne.

Z tego powodu rasa ta nie będzie idealna dla każdego. Na pewno nie są to psy dla osób, które oczekują od psa bezwzględnego posłuszeństwa i konkretnych rezultatów. Jeśli chcemy skupić się na jakimś sporcie lub działalności z psem to samojedy nie będą dobrym wyborem. Jedynym wyjątkiem będzie wykorzystanie psów w terapii, gdzie samoyedy świetnie się sprawdzają. Ich pogodna natura oraz zabawny wygląd sprawiają, że to doskonały wybór do pracy z dziećmi.

 

Wyświetl ten post na Instagramie.

 

Samoyed taki zmęczony, a człowiek jeszcze przeszkadza i filmy robi ? Swoją drogą w niedzielę Levi będzie obchodził swoje drugie urodziny… jak ten czas leci ? #zyciezpsempl #dog #pies #psy #dogstagram #doglovin #psiblog #dogblog #blog #blogger #bestdog #psiblog #samoyed #sammy #samojed #sleepingdog #zyciezpsem

Post udostępniony przez Zycie z psem (@zyciezpsem) Wrz 21, 2018 o 2:00 PDT

Jednak do sportów, obrony lub nawet do bardziej zaawansowanego posłuszeństwa bym samoyeda nie polecał. Naturalnie na pewno uda się znaleźć przedstawicieli tej rasy, którzy radzą sobie doskonale w pracy. Jednak nikt szczerze nam nie powie ile czasu kosztowało przewodnika doprowadzenie takiego psa do tego stanu. Na pewno samoyed to hard mode, jeśli chodzi o szkolenie. Pewnie nie każdy, ale większość :)

Wszystkiego najlepszego Levi!

Czego można życzyć takiemu zadziornemu Leviemu na drugie urodziny? Wydaje mi się, że już ma wszystko – dom z dużym ogrodem to na pewno było jego marzenie. Wiem, że wiele osób mieszkających w bloku nie chce się do tego przyznać, ale moim zdaniem psy ras pierwotnych w małym mieszkaniu się po prostu męczą.

Jestem pewien, że Levi się w bloku męczył – takie psy po prostu kochają przebywać na świeżym powietrzu. Potrzebują ruchu, wolnej przestrzeni, ziemi do wykopania i tak dalej. Jeszcze przy Legion mogłem się zapierać, że ona ogrodu nie potrzebuje. Ona woli być z człowiekiem, a czas spędzać na konkretnych czynnościach – nie lubi chodzić bez celu, a preferuje trening, szkolenie lub jakąś aktywność fizyczną.

”Gdy stara krzyczy, bo miałeś wyjść tylko na dwa piwa, a wróciłeś po dwóch tygodniach” :D

Levi natomiast lubi spacerować, wąchać kwiatki, gonić motylki, obserwować kurki i generalnie być na zewnątrz. Rozumiem, że to kontrowersyjny temat, bo osoby mieszkające w bloku zawsze chcą udowodnić, że ich psom wcale to nie przeszkadza. Wszystko jednak zależy od przypadku – są rasy, a nawet konkretne psy, które w małym mieszkanku dadzą sobie bez problemu radę, ale są i takie, które jednak potrzebują większej przestrzeni.

O! Wiem czego można życzyć Leviemu – jajek :D Cały czas jest na kastracji chemicznej, ale co jakiś czas dyskutujemy czy lepiej jednak nie zdecydować się na zabieg. Wiele osób pyta mnie o tę kastrację i osobiście polecam. Bez zabiegu, bez powikłań – generalnie kastracja chemiczna świetnie sprawdza się, żeby zobaczyć jak pies się po tym zachowuje.

Wiele osób zauważa nowe zachowanie psa i od razu myśli, że to dojrzewanie, a potem po zabiegu okazuje się, że to zachowanie nie ustąpiło. Kastracja chemiczna pozwoli sprawdzić, czy to na pewno hormony są problemem.

Jedyny kłopot z tym typem kastracji jest fakt, że trzeba o niej pamiętać. Teraz widać, że Leviemu ”schodzi” i trzeba umówić się na kolejną dawkę. Też nie da się ukryć, że koszt jest wyższy niż w przypadku zabiegu. Czip na 6 miesięcy to koszt ok. 300-350 zł. Koszt zabiegu to ok. 300-500 zł, ale tu już mamy rezultaty na zawsze.

Samojed i tyle :D

Dla mnie głównym ”za” za zabiegiem jest kwestia zdrowotna. Choroba Sary mocno uświadomiła mi jaki wpływ mamy na zdrowie naszych zwierząt. Być może, jeśli Sara byłaby wykastrowana to nie miałaby nowotworu? Podobnie jest z psami – kastracja zapobiega m.in rakowi jąder. Jednak z drugiej strony jeśli idziemy takim tokiem rozumowania to jedyną ochroną przeciw rakowi byłoby wycięcie psu wszystkiego, a to idiotyczne. To są trudne wybory, więc trzeba wszystko przemyśleć.

Na ten moment najważniejsze, że Levi jest zdrowy i szczęśliwy :)

Tyle na dzisiaj!

Post Psie urodziny – Levi ma już 2 lata! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.