Jak najbardziej powodów takiego niedojadania może być wiele. Oczywiście nasze psiaki czasem mają wysokie oczekiwania, jeśli chodzi o smakowitość posiłków. Często zdarza się również, że jak pies posmakuje karmy mokrej lub domowego jedzenia to nagle sucha karma przestaje smakować. Generalnie zawsze brak chęci do jedzenia to dla mnie sygnał ostrzegawczy. Jedzenie dla psów jest bardzo ważnym, wręcz podstawowym elementem codzienności. To właśnie dieta reguluje dużo procesów, w tym poziom energii, ale również zegar biologiczny.

Odmawianie posiłków to zawsze coś, czym warto się zająć, a przegładzanie psa “aż się złamie” to rzadko prawidłowe rozwiązanie. Jednak kolejnym powodem, który często w ogóle nie przychodzi nam do głowy są aspekty somatyczne, czyli po prostu ból.

Dzisiaj przygotowałem dla Was coś, co mam nadzieję, stanie się ciekawym materiałem, który da trochę przemyśleń, ale również pomoże, jeśli to właśnie naszego pieska dotyczy problem. To nie jest kolejny suchy artykuł z poradami typu „zmień karmę na inną”. To głęboka analiza tego, co dzieje się w głowie i ciele Waszego psa, gdy odmawia jedzenia. Chcę Was nauczyć, jak patrzeć na psa, żeby usłyszeć to, czego on nie potrafi powiedzieć. Bo prawda jest taka, że pies rzadko kiedy jest “złośliwym niejadkiem”. Zazwyczaj pod tym „kręceniem nosem” kryje się coś więcej. Zapraszam do lektury!

Uwaga: jak wcześniej wspomniałem, przyczyn braku chęci jedzenia może być dużo. Kwestie bólowe to tylko jedna z możliwości. Nie oznacza to jednak, że każdy pies odmawiający jedzenia tak naprawdę cierpi na bóle somatyczne lub choroby fizyczne!

Brak apetytu u psa – czy Twój pies to naprawdę niejadek?

Zacznijmy od sceny, którą zna chyba każdy z nas. Stoisz w kuchni, otwierasz nową puszkę karmy. Zapach jest intensywny, skład idealny – dużo mięsa, zero zbędnych zapychaczy. Wołasz swojego pupila. On przychodzi, nawet merda ogonem, bo przecież Cię kocha i cieszy się na interakcję. Podchodzi do miski, pochyla się nad nią… i nagle następuje ta sekunda zawieszenia. Widzisz, jak jego entuzjazm opada. Może raz liźnie kawałek mięsa, może weźmie jeden kawałek do pyska, ale po chwili go wypluwa. Patrzy na Ciebie tymi swoimi wielkimi oczami, a Ty czujesz, jak narasta w Tobie frustracja pomieszana z lękiem.

Większość z nas wpada wtedy w pułapkę “zmiany menu”. Kupujemy drugą, trzecią, piątą karmę w miesiącu. Sklep zoologiczny staje się naszym drugim domem. Próbujemy wszystkiego: dosypujemy parmezanu, polewamy jedzenie olejem z łososia, gotujemy kurczaka z ryżem (którego każdy specjalista kazał unikać, ale przecież „musi coś zjeść!”), a nawet karmimy psa z ręki, siedząc na podłodze w kuchni. I tak, czasem to działa na dzień lub dwa. Ale potem problem wraca.

Moja teza jest brutalnie prosta, ale bardzo ważna: Psy z natury nie są wybredne bez powodu. W świecie ich dzikich przodków wybrzydzanie przy jedzeniu oznaczało śmierć głodową. Mechanizm przetrwania mówi psu: „Jesteś głodny? Jedz to, co jest”. Jeśli więc Twój domowy pies, który żyje w komforcie, nagle zaczyna traktować miskę jak zło konieczne, to nie robi tego po to, żeby zrobić Ci na złość. On nie planuje w głowie: „Dziś go przetrzymam, to może jutro dostanę steka”. Pies żyje „tu i teraz”. Jeśli nie je, to znaczy, że coś blokuje jego naturalny instynkt przetrwania. Chociaż naturalnie i ten scenariusz jest znany, szczególnie, jeśli nasz pies nauczył się, że jak odmówi posiłku to zaraz pojawi się coś smaczniejszego.

Często mylimy „brak apetytu” z „niechęcią do jedzenia”. To dwie różne sprawy. Brak apetytu to sytuacja, w której organizm nie wysyła sygnału głodu (np. przy gorączce czy chorobach narządów wewnętrznych). Niechęć do jedzenia to sytuacja, w której pies chce zjeść, ale coś mu w tym przeszkadza. Może to być ból, lęk albo dyskomfort fizyczny. Twoim zadaniem jako opiekuna jest stać się detektywem. Zamiast otwierać szóstą puszkę karmy, zacznij obserwować każdy, nawet najmniejszy gest swojego psa przy misce. Czy on odchodzi od jedzenia smutny? Czy może odskakuje od miski, jakby go coś oparzyło? A może bierze kęs i trzyma go w pyszczku, nie wiedząc, co z nim zrobić? Każdy z tych szczegółów to klucz do zagadki, którą dzisiaj wspólnie rozwiążemy.

Ból, którego nie słychać: Dlaczego psy ukrywają cierpienie?

To jest punkt, który musimy sobie bardzo mocno wbić do głowy: Pies nie powie Ci, że go boli, dopóki ten ból nie stanie się absolutnie nie do zniesienia. I nie zrobi tego przez „psi upór” czy dumę. To czysty instynkt, pozostałość po przodkach żyjących w stadach. W naturze okazanie słabości, utykanie czy skomlenie z bólu to wyrok śmierci. Słaby osobnik staje się ciężarem dla stada albo łatwym celem dla drapieżnika. Dlatego psy stały się mistrzami w maskowaniu dyskomfortu. Dodatkowo wiele ras ma naprawdę wysoki próg bólu.

Brak apetytu u psa to niełatwa sprawa. My, ludzie, jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że ból równa się krzyk, płacz albo wyraźna skarga. Jeśli pies nie skomle, nie wyje i nie kuleje na cztery łapy, często zakładamy, że wszystko jest w porządku. „Przecież ogonem merda, to go nie boli” – to najczęstszy błąd, jaki słyszę od właścicieli. Merlanie ogonem to nie zawsze oznaka szczęścia; to często sygnał emocjonalny, który może występować nawet przy ogromnym stresie czy bólu.

Ból, który wpływa na jedzenie, jest zazwyczaj cichy i podstępny. To nie jest nagłe złamanie nogi. To raczej ćmiący ból zęba, stan zapalny dziąseł, pieczenie w przełyku przy schylaniu się, czy sztywność w karku, która sprawia, że każdy ruch głową w dół jest jak wbijanie szpilki. Pies nie rozumie, dlaczego tak się dzieje. On tylko kojarzy fakt: „Pochylam się nad tą metalową rzeczą i czuję dyskomfort. Lepiej stąd odejdę”.

Zwróć uwagę na te subtelne sygnały, które właściciele często ignorują:

• Zmiana tempa jedzenia: Pies, który zawsze „odkurzał” miskę w 30 sekund, nagle zaczyna jeść powoli, robi przerwy, rozgląda się wokół.

• Częste oblizywanie się: To nie musi oznaczać smaku. Oblizywanie nosa i warg tuż przed jedzeniem lub w trakcie to klasyczny objaw nudności albo ogromnego stresu związanego z przewidywanym bólem.

• „Smutne oczy” przy misce: Pies patrzy na jedzenie, potem na Ciebie, potem znowu na jedzenie, ale nie dotyka go. To nie jest wybrzydzanie. To prośba o pomoc. On mówi: „Chcę to zjeść, ale boję się, co się stanie, jak zacznę”.

• Sztywność ciała: Zauważ, czy Twój pies stoi przy misce rozluźniony, czy ma napięte mięśnie grzbietu, podwinięty ogon albo szeroko rozstawione łapy, by utrzymać równowagę.

Zrozumienie, że pies ukrywa ból, zmienia całą perspektywę. Przestajesz się denerwować, że „znów wymyśla”, a zaczynasz współczuć i szukać źródła problemu. Pamiętaj, dla psa jedzenie to jedna z największych radości w życiu. Jeśli z niej rezygnuje, to znak, że jego wewnętrzny świat bezpieczeństwa został naruszony.

Oczywiście, kontynuujmy naszą wielką podróż po psim świecie. Skoro wiemy już, że wybredność to najczęściej maska, pod którą kryje się jakiś problem, zajrzyjmy głębiej w te miejsca, które sprawiają, że miska staje się dla psa wyzwaniem ponad siły. Rozbudujemy teraz temat pyszczka i przejdziemy do jednego z najbardziej pomijanych aspektów: kręgosłupa i postawy ciała.

Zęby i pyszczek: Pierwsze miejsce, w którym mieszka ból

Jak rozpoznać, że gryzienie sprawia dyskomfort?

To nie jest zawsze tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Gdyby pies po prostu pisnął przy każdym ugryzieniu, sprawa byłaby prosta. Ale psy to twardziele. Zamiast piszczeć, będą próbowały „obejść” ból. Zwróć uwagę na to, czy Twój pies przechyla głowę na bok podczas żucia. Wygląda to trochę tak, jakby starał się wrzucić jedzenie na konkretne zęby, omijając te, które bolą.

Innym bardzo charakterystycznym objawem jest tzw. „ostrożne chrupanie”. Pies bierze granulkę karmy tak delikatnie, jakby to był najcieńszy kryształ na świecie. Żuje ją powoli, niemal z namysłem, a Ty masz wrażenie, że każdy ruch szczęki jest wymuszony. Często towarzyszy temu odgłos takiego „mlaskania-klapania”, który pojawia się zaraz po przełknięciu. To sygnał, że tarcie o chore dziąsło lub ząb wywołało chwilowy impuls bólowy. Pies może też podchodzić do miski, brać jeden kawałek, odchodzić z nim na dywan, tam go wypluwać i dopiero po chwili, bardzo niepewnie, próbować go zjeść. Dlaczego na dywan? Bo tam czuje się stabilniej, nie ślizgają mu się łapy, co pozwala mu skupić całą energię na trudnym procesie żucia.

“Dziwne” jedzenie: dlaczego pies bierze kęs i go wypluwa?

Wyobraź sobie, że masz w ustach ranę, na którą sypiesz sól. Dokładnie tak czuje się pies z zapaleniem dziąseł, gdy sucha, twarda karma dotyka bolącego miejsca. Pies podchodzi do miski, bo czuje zapach, jego mózg mówi: „Jedz, to pachnie super!”, ale gdy tylko kęs dotknie śluzówki, następuje odruch obronny. Pies wypluwa jedzenie natychmiast, często z takim lekkim otrząśnięciem głowy. Możesz też zauważyć, że pies „memła” jedzenie. Bierze kęs, trzyma go w buzi, widać, że mięśnie policzków pracują, ale po chwili kęs ląduje z powrotem w misce, cały oblepiony śliną. To nie jest brak apetytu u psa! To jest jasny komunikat: „Chcę to zjeść, ale nie daję rady tego rozdrobnić”. Jeśli widzisz, że Twój pies nagle zaczął preferować rozmoczoną karmę albo wyjada tylko miękkie kawałki z mieszanki, omijając te twarde – masz już niemal stuprocentową pewność, że problem siedzi w pyszczku.

Zapach z pyska i czerwone dziąsła – domowy przegląd

Nie bój się zajrzeć psu w zęby, ale rób to z wyczuciem. Jeśli pies odskakuje, gdy próbujesz dotknąć jego pyska, to już samo w sobie jest wielką czerwoną flagą. Ból zęba sprawia, że pies staje się „wrażliwy na dotyk” w okolicach głowy.

• Zwróć uwagę na krwawienie: Czy na białych granulkach karmy albo na sznurku do zabawy zostają ślady krwi? Zdrowe dziąsła nie krwawią przy jedzeniu. Jeśli krwawią, to znaczy, że stan zapalny jest już bardzo zaawansowany.

• Obejrzyj okolicę pod oczami: Brzmi dziwnie? Niekoniecznie. Często ropień przy korzeniu górnego zęba (zwłaszcza tego wielkiego łamacza) objawia się opuchlizną na policzku, tuż pod okiem psa. Właściciele często myślą, że to ugryzienie owada albo problem z okiem, a tymczasem to ból zęba, który sprawia, że pies nie chce nawet otworzyć pyska, by zjeść kolację.

Szyja i kręgosłup: Dlaczego wysokość miski ma znaczenie?

To jest temat, o którym mówi się zdecydowanie za rzadko, a jest on kluczowy, zwłaszcza u psów średnich, dużych i tych wchodzących w wiek dojrzały. Często szukamy przyczyny niechęci do jedzenia w żołądku, a ona siedzi… w karku.

Mechanizm schylania się: jak ból karku odbiera apetyt

Zastanów się, jak wygląda pozycja psa jedzącego z podłogi. Musi on opuścić głowę nisko, wyciągając szyję i często mocno obciążając przednie łapy. Dla psa, który ma problemy z kręgami szyjnymi (tzw. dyskopatię szyjną) albo zwyrodnienia w kręgosłupie, ta pozycja jest katuszą. To tak, jakbyś Ty musiał czytać książkę, leżąc na brzuchu z głową wygiętą pod nienaturalnym kątem przez 10 minut.

Co możesz zaobserwować?

• Pies podchodzi do miski, ale nie obniża głowy płynnie. Robi to etapami, jakby „sztywno”.

• Zamiast jeść spokojnie, bierze kęs i natychmiast prostuje szyję do góry, żeby przełknąć w pozycji neutralnej.

• Może się zdarzyć, że pies piszczy w momencie, gdy próbuje dosięgnąć dna głębokiej miski.

• Często pies „tańczy” przy misce – przestawia przednie łapy, szukając punktu oparcia, który odciąży jego bolący kark.

Dla takiego psa samo jedzenie jest kojarzone z fizycznym wysiłkiem i bólem. On czuje głód, ale perspektywa tego „nurkowania” głową w dół jest dla niego przerażająca.

Dlaczego pies chętniej je z ręki niż z podłogi? (Bardzo ważne!)

To jest klasyczny scenariusz, który myli właścicieli. Mówią: „Mój pies to cwaniak, z miski nie zje, ale jak mu podaję z ręki, to zjada wszystko z apetytem! Na pewno mnie tresuje i chce wymusić uwagę”.

Otóż niekoniecznie! Zastanów się, w jakiej pozycji podajesz psu jedzenie z ręki. Zazwyczaj robisz to, siedząc na kanapie lub kucając, trzymając dłoń na wysokości psiego pyska lub klatki piersiowej. Pies nie musi się schylać! Je w pozycji naturalnej, wyprostowanej, która nie uciska jego kręgów i nie powoduje bólu w karku czy barkach. To, co bierzesz za „wymuszanie uwagi”, jest w rzeczywistości szukaniem pozycji, w której jedzenie po prostu nie boli. Jeśli Twój pies zjada z ręki (trzymanej wysoko), a odmawia jedzenia z miski na podłodze, masz niemal pewność, że problem leży w układzie ruchu, a nie w fanaberiach kulinarnych.

Sztywne łapy i “rozjeżdżanie się” przy jedzeniu

Jedzenie wymaga stabilności. Aby pies mógł się skupić na gryzieniu i połykaniu, musi pewnie stać na podłożu. Tutaj pojawia się problem śliskich podłóg (paneli, kafelków), które są zmorą psów z problemami ze stawami lub kręgosłupem.

Wyobraź sobie psa seniora, który ma lekką dysplazję bioder lub osłabione mięśnie tyłu. Kiedy schyla głowę do miski, środek ciężkości przesuwa się do przodu. Tylne łapy zaczynają tracić przyczepność i powoli „rozjeżdżają się” na boki jak u Bambi na lodzie. Pies musi wtedy używać ogromnej siły mięśni, żeby się nie przewrócić. Po minucie takiej walki o równowagę, pies jest po prostu zmęczony i zestresowany. Wybiera więc mniejsze zło: rezygnuje z jedzenia, żeby móc odpocząć na dywanie.

Co widzi właściciel?

• Pies podchodzi do miski, zaczyna jeść, ale jego tylne nogi powoli odjeżdżają do tyłu lub na boki.

• Pies nagle przerywa jedzenie i gwałtownie „podciąga” pod siebie nogi, po czym zniechęcony odchodzi.

• Pies woli jeść w pozycji leżącej (jeśli mu na to pozwolisz), bo wtedy nie musi walczyć z grawitacją i śliską podłogą.

To nie jest brak apetytu. To jest brak komfortu fizycznego. Wystarczy położyć pod miski tanią matę łazienkową albo kawałek wykładziny, żeby pies poczuł się pewniej. Zobaczysz wtedy magię – ten sam „niejadek” nagle zacznie zjadać wszystko, bo w końcu może skupić się na smaku karmy, a nie na tym, żeby nie rozbić sobie nosa o kafelki.

Brzuchowe rewolucje: Refluks, zgaga i nudności u psa

To jest temat rzeka. My, ludzie, wiemy, jak to jest mieć zgagę po zbyt ostrym jedzeniu albo nudności po ciężkiej nocy. Ale pies nie przyjdzie i nie powie: “Słuchaj, piecze mnie w przełyku”. Zamiast tego, on zacznie zachowywać się w sposób, który my – właściciele – często nazywamy dziwactwem albo fanaberią. A prawda jest taka, że on po prostu walczy z fatalnym samopoczuciem.

Mlaskanie, lizanie ścian i jedzenie trawy – co to mówi o komforcie posiłku?

Zauważyłeś kiedyś, że Twój pies nagle, bez wyraźnego powodu, zaczyna intensywnie mlaskać, jakby próbował coś przełknąć, co utknęło mu w gardle? Albo co gorsza – zaczyna obsesyjnie lizać podłogę, ściany, a nawet Twoje spodnie? To nie jest objaw miłości ani dziwna zabawa. To jest klasyczny sygnał nudności lub silnej zgagi.

Pies, któremu treść żołądkowa cofa się do przełyku (czyli właśnie wspomniany refluks), czuje pieczenie i dyskomfort. Próbuje sobie z tym poradzić, produkując więcej śliny i połykając ją – stąd to mlaskanie. Lizanie powierzchni (często chropowatych) to z kolei próba wywołania odruchu wymiotnego lub po prostu instynktowna reakcja na “coś dziwnego” w pyszczku. Z kolei jedzenie trawy na spacerach (takie nerwowe, jak krowa na pastwisku) to często próba uspokojenia żołądka lub prowokacja do zwrotu tego, co mu zalega. Jeśli Twój pies rano “pasie się” na trawniku, a potem wraca do domu i nie chce patrzeć na miskę – masz gotową odpowiedź: jemu jest po prostu niedobrze.

Dlaczego pies rano odmawia jedzenia, a wieczorem je normalnie?

To jedno z najczęstszych pytań, jakie dostaję: “Mój pies rano kręci nosem, muszę go prosić, a wieczorem zjada wszystko w minutę. Dlaczego?”. Odpowiedź często kryje się w tzw. wymiotach żółciowych z głodu. Brzmi to skomplikowanie, ale mechanizm jest prosty. Jeśli pies je ostatni posiłek o 18:00, a śniadanie dostaje o 8:00 rano, jego żołądek jest pusty przez 14 godzin. U niektórych psów (zwłaszcza tych wrażliwszych) w pustym żołądku gromadzi się kwas solny i żółć, które podrażniają śluzówkę. Rano taki pies budzi się z ogromną zgagą i nudnościami. On czuje głód, ale ten głód go boli. Kiedy podajesz mu miskę, on czuje zapach jedzenia, który jeszcze bardziej pobudza soki trawienne, potęgując ból. Dlatego odchodzi od miski. Dopiero po kilku godzinach, gdy żołądek się nieco “uspokoi”, pies jest w stanie coś zjeść.

Moja rada? Spróbuj podać psu małą przekąskę (np. sucharka wołowego lub kilka granulek karmy) tuż przed samym snem. To sprawi, że żołądek nie będzie pracował “na sucho” przez całą noc i poranek może okazać się znacznie łatwiejszy. Warto również rozważyć częstsze, ale mniejsze posiłki (wielu opiekunów upiera się przy tylko 2 posiłkach dziennie, co nie dla każdego psa jest optymalne).

Atmosfera przy misce: Stres, który blokuje żołądek

Jedzenie to intymna czynność, nawet dla psa. W naturze moment jedzenia to czas największej bezbronności – pies ma spuszczoną głowę, nie widzi otoczenia tak dobrze i jest skupiony na misce. Jeśli w tym momencie nie czuje się w 100% bezpieczny, jego organizm przełącza się w tryb “walcz lub uciekaj”. A w tym trybie żołądek się zaciska i apetyt znika w ułamku sekundy.

Czy pies boi się śliskiej podłogi w kuchni?

Wspominałem o tym przy kręgosłupie, ale to ma też wymiar psychologiczny. Jeśli pies kiedyś poślizgnął się przy misce, upadł albo rozjechały mu się łapy, on to zapamiętał. Dla nas to mały incydent, dla niego – trauma. Kuchnia z lśniącymi kafelkami staje się dla niego “strefą zagrożenia”. Co zaobserwujesz? Pies stoi na progu kuchni, patrzy na miskę, merda ogonem, ale nie chce wejść do środka. Może wchodzić “tyłem” albo bardzo ostrożnie, stawiając łapy tylko na fugach. Jeśli zauważysz taką niepewność, przenieś miskę na dywan lub połóż pod nią gumowy chodniczek. Zobaczysz, jak psu nagle “wróci apetyt”, bo zniknie lęk przed upadkiem.

Hałasująca obroża o metalową miskę – mała rzecz, wielki problem

To brzmi jak żart, ale dla wielu wrażliwych psów to prawdziwy dramat. Wyobraź sobie, że jesz spokojnie kolację, a za każdym razem, gdy nachylasz się nad talerzem, coś głośno metalicznie dzwoni Ci tuż przy uszach. Metalowy identyfikator (adresówka) uderzający o brzeg metalowej miski wydaje wysoki, dźwięczny odgłos, który dla psa może być przerażający lub po prostu irytujący. Niektóre psy są tak wrażliwe na dźwięki, że ten jeden “brzdęk” sprawia, iż odskakują od miski i boją się do niej wrócić. Jeśli Twój pies jest “elektryczny”, boi się burzy czy petard, sprawdź, czy jego obroża nie hałasuje przy jedzeniu. Rozwiązaniem jest zdjęcie obroży do posiłku lub zmiana miski na ceramiczną czy plastikową (choć ceramiczne są zdrowsze i cięższe!).

Rywalizacja z innymi zwierzętami w domu

Masz w domu drugiego psa albo kota? Nawet jeśli żyją w wielkiej przyjaźni, przy misce zasady gry się zmieniają. “Presja spojrzenia” to realna rzecz. Jeśli drugi pies siedzi obok i intensywnie wpatruje się w jedzącego kolegę, ten może czuć się tak zestresowany, że zrezygnuje z jedzenia, by uniknąć konfliktu. Obserwuj: czy Twój pies je nerwowo, rozglądając się na boki? Czy połyka jedzenie w całości, jakby chciał je ukryć przed innymi? A może po prostu odchodzi od pełnej miski, gdy tylko drugi pies wejdzie do pomieszczenia? Zapewnienie psu prywatności – np. karmienie w osobnych pokojach – często rozwiązuje problem “niejadka” w mgnieniu oka.

Złe skojarzenia: Gdy miska kojarzy się z czymś nieprzyjemnym

To jest moment, w którym musimy uderzyć się w pierś jako właściciele. Robimy to z miłości, z troski, z lęku o zdrowie pupila, ale efekt bywa odwrotny do zamierzonego. Pies to mistrz skojarzeń. Jeśli raz lub dwa wydarzyło się przy misce coś, co go przestraszyło lub sprawiło mu ból, on zakoduje sobie: „Miska = kłopoty”. I żadna, nawet najdroższa karma, nie wygra z instynktem samozachowawczym.

Jak niechcący “zepsuliśmy” psu radość z jedzenia (przymuszanie, podawanie leków w karmie)

• Pułapka „przemyconej tabletki”: To najczęstszy grzech. Pies choruje, musi brać gorzkie leki. Co robimy? Wrzucamy tabletkę do miski z pysznym mięsem. Pies, obdarzony węchem tysiące razy czulszym od naszego, wyczuwa chemię. Może raz się nabierze, ale następnym razem będzie badał każdy kęs jak detektyw. Jeśli poczuje gorycz, jego zaufanie do zawartości miski pryska. Od tego momentu każde podejście do jedzenia wiąże się ze stresem: „Czy dzisiaj też mnie oszukają?”. Pies zaczyna jeść „na raty”, wypluwa kawałki, a w końcu całkowicie rezygnuje z posiłku, bo jedzenie przestało być bezpieczne.

• Presja i „teatr nad miską”: Kiedy pies nie je, my wpadamy w panikę. Stoimy nad nim, prosimy, zachęcamy: „No zjedz, chociaż troszkę, za mamusię, za tatusia”. Dla nas to troska, dla psa – ogromna presja społeczna. Psy doskonale czytają nasze napięcie. Jeśli widzą Twoje zaciśnięte usta, słyszą zdenerwowany głos i czują Twój stres, dochodzą do wniosku, że przy tej misce dzieje się coś bardzo złego. W ich głowie powstaje mechanizm: „Gdy podchodzę do jedzenia, mój człowiek dziwnie się zachowuje, więc lepiej unikać tego miejsca”.

• Miska jako pułapka na zabiegi: Czy zdarza Ci się wołać psa do kuchni, a gdy ten zaczyna jeść, Ty szybko wykorzystujesz moment, żeby zakropić mu oczy, wyczyścić uszy albo podciąć pazurka? To najkrótsza droga do stworzenia „niejadka”. Miska musi być azylem. Jeśli pies boi się, że podczas jedzenia zostanie zaatakowany (nawet w celach leczniczych), straci apetyt na rzecz czujności. Będzie stał przy misce spięty, z uszami położonymi po sobie, gotowy do ucieczki przy każdym Twoim gwałtowniejszym ruchu.

Moja rada: Jeśli musisz podać lek, zrób to w małym, osobnym „pierożku” z pasztetu podanym prosto z ręki, z dala od miski. A kiedy pies je swój główny posiłek – daj mu święty spokój. Wyjdź z kuchni, nie patrz na niego, pozwól mu poczuć, że to jego czas i nikt nie będzie go wtedy niepokoić.

Pies senior: Kiedy starość boli przy jedzeniu

Starość u psa nie przychodzi nagle, ona wkrada się po cichu, na miękkich łapach. Seniorzy to grupa szczególna – ich niechęć do jedzenia rzadko jest kaprysem, a prawie zawsze wynika z fizjologii. To, co przez lata było rutyną, nagle staje się dla starszego psa wyzwaniem logistycznym i fizycznym.

Jak starzejące się zmysły i stawy wpływają na apetyt

• Świat traci zapach i smak: Z wiekiem psie zmysły słabną. To, co kiedyś pachniało dla niego jak luksusowa restauracja, teraz może być ledwo wyczuwalne. Jeśli pies nie czuje zapachu jedzenia, jego mózg nie dostaje sygnału: „Czas na trawienie!”. Seniorzy często potrzebują „podkręcenia” aromatu. Jeśli Twój staruszek podchodzi do miski i patrzy w nią zdezorientowany, to może po prostu nie wie, że to, co tam leży, jest jadalne.

• Ból, którego nie widać w ruchu, a widać przy misce: Artroza i zwyrodnienia stawów to zmora seniorów. Pies może nie utykać na spacerze, ale stanie nad miską przez 5 minut w jednej pozycji może być dla niego bolesne. Zwróć uwagę, czy Twój starszy pies nie przestępuje z łapy na łapę, czy nie drżą mu mięśnie uda, gdy się schyla. Czasem pies zjada tylko połowę porcji nie dlatego, że jest syty, ale dlatego, że ból w kręgosłupie lub biodrach stał się nie do zniesienia i musi iść się położyć.

• Demencja starcza (zespół dysfunkcji poznawczych): Brzmi strasznie, ale to po prostu psia wersja Alzheimera. Starszy pies może podejść do miski i… zapomnieć, co miał zrobić. Stoi nad nią, patrzy w ścianę, wygląda na smutnego. To nie jest brak apetytu, to zagubienie w czasie i przestrzeni.

Miękkie czy twarde? Zmiana tekstury jedzenia na jesień życia

Wielu właścicieli przez całe życie karmi psa suchą karmą, bo „tak zdrowiej dla zębów”. Ale u seniora te zęby są już często starte, dziąsła cieńsze, a siła uścisku szczęki mniejsza. Gryzienie twardych kulek to dla staruszka ciężka praca fizyczna. Jeśli zauważysz, że Twój senior:

• Wybiera tylko miękkie kawałki,

• Próbuje gryźć, ale karma wypada mu z pyska,

• Pije dużo wody po jedzeniu (bo sucha karma go „zapycha” i drażni gardło), …to czas na zmianę tekstury. Nie bój się przejść na dobrej jakości puszki lub domowe, gotowane jedzenie. Na jesień życia komfort jest ważniejszy niż ortodontyczne zalety suchej karmy. Praktyczny trik dla seniora: Spróbuj podgrzać jedzenie! Ciepło uwalnia cząsteczki zapachowe, dzięki czemu nawet słabszy nos poczuje, że w misce jest coś pysznego. Dodatkowo, ciepły, miękki posiłek jest łatwiejszy do przełknięcia i bardziej kojący dla żołądka, który u starszych psów bywa bardzo wrażliwy. Pamiętaj też o wspomnianym wcześniej podniesieniu miski – dla seniora z artrozą karku to jak przejście z taboretu na wygodny fotel.

Oto rozbudowany Punkt 9, przygotowany zgodnie z Twoimi wytycznymi – w sposób przystępny dla każdego opiekuna, bez naukowego żargonu, za to z ogromną dawką praktycznych wskazówek. Ten fragment został napisany tak, aby stanowił solidną, długą część Twojego artykułu.

Przewodnik detektywa: Jak obserwować psa przy misce? (Twoja lista kontrolna)

Większość z nas popełnia ten sam błąd: patrzymy na miskę – czy jest pusta, czy pełna. Tymczasem prawdziwy „psi detektyw” odwraca wzrok od jedzenia i skupia się na psie. Twoim zadaniem jest dostrzeżenie małych, pozornie nieistotnych gestów, które pies wykonuje przed, w trakcie i po posiłku. Pies nie powie Ci: „Boli mnie kark, gdy się schylam”, ale pokaże Ci to ruchem swoich uszu, ogona czy napięciem mięśni.

Przygotowałem dla Ciebie listę kontrolną 30 sygnałów, na które warto zwrócić uwagę jak  zauważamy brak apetytu u psa. Jeśli Twój pies wykazuje choć kilka z nich, przestań myśleć o nim jako o „wybrednym niejadku”. Zacznij szukać przyczyny w jego komforcie fizycznym.

Etap 1: Zanim pies dotknie jedzenia (Oczekiwanie i podejście)

To moment, w którym pies podejmuje decyzję. Jeśli jest głodny, instynkt pcha go do miski, ale jeśli wie, że zaraz poczuje ból, zaczyna się wewnętrzna walka.

1. Pies prosi o jedzenie, ale gdy je dostaje – odchodzi. To klasyczny sygnał. Pies czuje głód (instynkt), ale gdy widzi miskę, przypomina sobie o dyskomforcie (doświadczenie).

2. Podchodzenie do miski „na sztywno”. Pies nie idzie luźno, jego ciało jest spięte, jakby przygotowywało się na uderzenie.

3. Oblizywanie się na sam widok miski. Częste mlaskanie i oblizywanie nosa przed jedzeniem może świadczyć o nudnościach lub refluksie.

4. Ziewanie przed posiłkiem. W psim języku ziewanie to często objaw stresu, a nie senności. Czy miska go stresuje?

5. Nerwowe zerkanie na boki. Pies zamiast na jedzeniu, skupia się na otoczeniu, szukając „zagrożenia” (którym może być ból).

6. Ociąganie się. Pies słyszy dźwięk sypanej karmy, ale nie biegnie do kuchni tak szybko jak kiedyś.

7. Wybieranie jedzenia tylko z ręki. Jeśli z ręki je chętnie, a z miski nie – problemem jest prawdopodobnie pozycja (ból szyi) lub sama miska (np. jej zapach lub dźwięk).

Etap 2: W trakcie jedzenia (Mechanika ruchu)

Tutaj widać najwięcej. To czas, kiedy ból fizyczny daje o sobie znać najbardziej bezpośrednio.

8. Bierze kęs i wypluwa go na podłogę. Często myślimy, że „rozdziela granulki”. W rzeczywistości może to być ból zęba – pies próbuje znaleźć sposób, by pogryźć coś bez cierpienia.

9. Jedzenie tylko jedną stroną pyska. Przyjrzyj się, czy pies nie przechyla głowy nienaturalnie na bok.

10. „Kłapanie” zębami lub dziwne ruchy żuchwą. Jakby próbował coś ustawić w buzi.

11. Gwałtowne odskakiwanie od miski. Jakby coś go ugryzło. To często nagły, ostry ból (nerwoból lub ból zęba).

12. Jedzenie na leżąco. Jeśli pies kładzie się przy misce, może to oznaczać ból kręgosłupa, stawów biodrowych lub ogromne osłabienie.

13. Drżenie mięśni nóg podczas stania przy misce. To sygnał, że utrzymanie pozycji stojącej przy jedzeniu jest dla psa męczące.

14. Częste przerywanie jedzenia. Pies zjada kilka kęsów, odchodzi, wraca. To nie jest „delektowanie się”, to próba radzenia sobie z dyskomfortem (np. zgagą).

15. Uciekające łapy. Na śliskiej podłodze pies „rozjeżdża się” przy misce, co potęguje ból stawów.

16. Napięta linia grzbietu. Pies zamiast być rozluźnionym, robi „koci grzbiet” podczas jedzenia.

17. Szybkie połykanie bez gryzienia. Pies chce jak najszybciej mieć to z głowy, bo gryzienie boli.

18. Wypuszczanie jedzenia z pyska. Pies wydaje się niezdarny, karma wypada mu bokami.

19. Nienaturalnie wyciągnięta szyja. Pies próbuje dosięgnąć jedzenia, ale boi się zgiąć kark.

20. Połykanie powietrza. Widoczne jako głośne „gulgotanie” w gardle.

21. Cofanie się po każdym kęsie. Pies bierze jedzenie i robi dwa kroki w tył.

Etap 3: Po jedzeniu (Reakcja organizmu)

To, co dzieje się 5-10 minut po posiłku, powie Ci bardzo dużo o stanie żołądka i przełyku Twojego przyjaciela.

22. Intensywne mlaskanie i oblizywanie mebli/ścian. To typowy objaw silnego refluksu i palenia w przełyku.

23. Pocieranie pyszczkiem o dywan lub kanapę. Pies próbuje „wytrzeć” ból lub dyskomfort w jamie ustnej.

24. Gwałtowne picie dużej ilości wody zaraz po jedzeniu.

25. Chowanie się w ciemne kąty. Pies po zjedzeniu idzie w miejsce, gdzie nikt go nie dotyka – chce w spokoju przeczekać ból brzucha.

26. Napad „głupawki” (bieganie jak szalony). Czasem pies poprzez ruch próbuje rozładować napięcie i stres związany z bólem brzucha.

27. Odbijanie się (bekanie) i gazy. Częste i bardzo śmierdzące.

28. Wyraźne smutne spojrzenie. Pies wygląda na zmęczonego po czymś, co powinno być przyjemnością.

29. Ulewanie się pokarmu. Nie mylić z wymiotami – pokarm po prostu „wypada” z powrotem.

30. Szukanie trawy na spacerze zaraz po posiłku. Pies instynktownie chce wywołać wymioty lub „ugasić pożar” w żołądku.

Jak korzystać z tej listy?

Nie musisz widzieć wszystkich 30 sygnałów. Jeśli zauważysz nawet 3-4 z nich, które powtarzają się regularnie – masz dowód. Twój pies nie jest wybredny. On prosi o pomoc. Zapisz te obserwacje, a najlepiej nagraj film telefonem, jak Twój pies zachowuje się przy misce. To będzie bezcenna pomoc dla weterynarza podczas wizyty.

Praktyczne triki: Jak sprawić, by jedzenie znowu było przyjemnością?

Jeśli wykluczyłeś poważne choroby u weterynarza (o czym napiszemy za chwilę), a Twój pies nadal ma opory przed jedzeniem, czas na “lifting” pory karmienia. Czasami mała zmiana w otoczeniu robi większą różnicę niż najdroższy suplement na apetyt.

Podniesienie miski: Ulga dla karku i kręgosłupa

To najprostszy i często najskuteczniejszy trik. Jeśli Twój pies ma problemy z kręgosłupem szyjnym lub jest seniorem, schylanie się do samej ziemi jest dla niego fizycznie męczące.

• Zastosuj stojak na miski lub po prostu postaw miskę na stabilnym podeście (np. starym stopniu lub solidnym pudełku).

• Idealna wysokość: Miska powinna znajdować się mniej więcej na wysokości klatki piersiowej psa. Dzięki temu nie musi on wyginać szyi w łuk, a przełykanie staje się naturalne i bezbolesne.

Maty antypoślizgowe: Koniec z “jazdą figurową” w kuchni

Jeśli Twój pies boi się śliskiej podłogi, jedzenie jest dla niego walką o przetrwanie.

• Połóż pod miską gumową wycieraczkę lub tanią matę łazienkową.

• Ważne, by mata była na tyle duża, by pies mógł na niej swobodnie stanąć wszystkimi czterema łapami. Gdy poczuje stabilny grunt pod nogami, jego pewność siebie wzrośnie, a żołądek przestanie się zaciskać ze stresu.

Podgrzewanie karmy: Moc aromatu

Psy jedzą głównie nosem! Zimna karma z lodówki prawie nie pachnie.

• Jeśli podajesz mokrą karmę, dolej do niej odrobinę ciepłej wody (nie wrzątku!) i wymieszaj.

• Ciepło uwalnia cząsteczki zapachowe, które “bombardują” psi nos i stymulują mózg do wydzielania soków trawiennych. To działa jak magia na psy o osłabionym węchu (seniorzy) lub te z zatkanym nosem.

Zabawy węchowe zamiast tradycyjnej miski

Czasami to właśnie sama miska jest problemem – bo kojarzy się z bólem, hałasem lub presją. Jeśli Twój pies nie chce jeść z miski, spróbuj zupełnie innej formy podania posiłku:

• Mata węchowa: Schowaj granulki karmy między frędzle materiału. Pies musi je “wywęszyć”. To angażuje instynkt, uspokaja i odciąga uwagę od ewentualnego dyskomfortu.

• Lickimata (mata do lizania): Rozsmaruj mokrą karmę lub pasztet na gumowej macie z wypustkami. Lizanie to dla psa czynność silnie relaksująca (uwalnia endorfiny). To świetny sposób dla psów ze zgagą lub refluksem – pies je powoli, małymi porcjami, co nie obciąża żołądka.

• Rozrzucenie jedzenia na dywanie: Brzmi to jak bałaganiarstwo, ale dla wielu lękliwych psów jedzenie “z ziemi” (w bezpiecznym miejscu, na dywanie) jest znacznie mniej stresujące niż nachylanie się nad brzęczącą miską.

“Zupa” dla niejadka

Jeśli podejrzewasz, że psa boli pyszczek lub dziąsła, zamień jego posiłek w papkę. Suchą karmę zalej ciepłą wodą lub domowym (niesolonym!) bulionem i odstaw na 20 minut, aż powstanie miękka masa. Taki posiłek nie wymaga gryzienia, a jedynie lizania i połykania, co omija problem bolących zębów.

Kiedy przestać czekać i iść do weterynarza? (Twoje „czerwone flagi”)

Brak apetytu u psa to nigdy nic przyjemnego dla psiej rodziny. Jako opiekunowie często bijemy się z myślami: „Czy to już ten moment? Czy może znowu panikuję?”. Nikt z nas nie chce niepotrzebnie stresować psa wizytą w klinice, zwłaszcza jeśli nasz pupil boi się gabinetu. Jednak w przypadku niechęci do jedzenia, czas odgrywa kluczową rolę. Jeśli Twój pies przestał jeść z powodu bólu, każdy dzień zwłoki to nie tylko dodatkowe cierpienie zwierzęcia, ale też ryzyko, że problem (np. stan zapalny dziąseł czy problemy z nerkami) się pogłębi.

Kiedy więc „wybredność” przestaje być tylko irytującym nawykiem, a staje się sytuacją alarmową? Oto lista sygnałów, których pod żadnym pozorem nie wolno ignorować:

• Nagła i całkowita głodówka trwająca dłużej niż 24-48 godzin: Zdrowy pies (poza specyficznymi przypadkami) rzadko odmawia absolutnie wszystkiego przez dwie doby. Jeśli Twój pies nie tknie nawet ulubionej szynki czy kawałka mięsa, sprawa jest poważna. U małych ras i szczeniaków ten czas skraca się do zaledwie kilku godzin ze względu na ryzyko groźnego spadku cukru (hipoglikemii).

• Zmiana w piciu wody: Jeśli pies przestał jeść, a jednocześnie zaczął pić znacznie więcej niż zwykle (lub przestał pić w ogóle), to sygnał, że problem może leżeć w nerkach lub gospodarce hormonalnej.

• Wyraźny spadek energii i apatia: Pies, który jest „tylko wybredny”, zazwyczaj ma mnóstwo siły na spacer czy zabawę. Jeśli jednak widzisz, że Twój pupil głównie leży, jest smutny i „zgaszony”, jego organizm prawdopodobnie walczy z bólem lub infekcją.

• Chudnięcie widoczne gołym okiem: Jeśli czujesz żebra psa wyraźniej niż tydzień temu, to nie jest kwestia „focha” przy misce. Ubytek masy ciała przy braku apetytu to zawsze powód do wykonania badań krwi i USG.

• Wymioty, biegunka lub krew: To oczywiste sygnały alarmowe. Krew w jamie ustnej (widoczna np. na gryzakach) może świadczyć o zaawansowanej chorobie przyzębia lub pękniętym zębie.

• Zmiana zapachu z pyszczka: Nie mówimy tu o typowym „psim oddechu”, ale o zapachu gnilnym, słodkawym lub przypominającym amoniak. To często pierwszy objaw bólu zębów lub problemów z narządami wewnętrznymi.

Jak przygotować się do wizyty, by nie wyjść na „przewrażliwionego”? Weterynarz widzi psa przez 15 minut w stresie. Ty widzisz go 24 godziny na dobę. Aby ułatwić diagnozę, weź ze sobą:

1. Nagranie posiłku: Pokaż lekarzowi, jak pies podchodzi do miski, jak bierze kęs i jak go wypluwa. To powie mu więcej niż tysiąc słów.

2. Listę obserwacji z punktu 9: Zaznacz, które z 30 sygnałów zauważyłeś.

3. Informację o karmie: Co pies jadł wcześniej, co je teraz i czy w jego życiu zmieniło się coś stresującego.

Pamiętaj: lepiej pojechać o jeden raz za dużo i usłyszeć, że wszystko jest w porządku, niż o jeden raz za mało i przeoczyć moment, w którym psu można było łatwo pomóc.

Podsumowanie: Zaufaj swojej intuicji – Ty znasz swojego psa najlepiej

Doszliśmy do końca naszej wspólnej drogi przez labirynt „psich niejadków”. Mam nadzieję, że ten artykuł rzucił nowe światło na to, co dzieje się w głowie (i ciele) Twojego pupila, gdy odwraca nos od miski.

Brak apetytu u psa, czyli co zrobić? Najważniejsza lekcja, jaką chciałbym, abyś zapamiętał, brzmi: Ty jesteś jedynym głosem swojego psa. On nie ma możliwości powiedzenia Ci, że kłuje go w boku albo że każdy kęs twardej karmy to dla niego ból porównywalny z wierceniem w zębie bez znieczulenia. On może jedynie komunikować się poprzez zachowanie.

Często spotkasz się z radami w stylu: „Przegłodź go, w końcu zje”, „Rozpieściłeś go, to teraz masz”, „Psy w naturze nie są wybredne”. Takie stwierdzenia są nie tylko krzywdzące dla Twojej relacji z psem, ale przede wszystkim mogą być niebezpieczne. Owszem, psy potrafią manipulować, by dostać coś lepszego, ale zdrowy, niecierpiący pies z natury dąży do zaspokojenia głodu. Jeśli tego nie robi, pod spodem zawsze kryje się jakaś przyczyna.

Zaufaj swojej intuicji. Jeśli czujesz w głębi serca, że „to nie jest zwykłe wybrzydzanie”, to prawdopodobnie masz rację. Nie daj sobie wmówić, że panikujesz. Szukanie przyczyny niechęci do jedzenia to nie jest „rozpieszczanie” – to najwyższa forma opieki i empatii.

Pies, który odzyskuje apetyt po wyleczeniu zęba, po podniesieniu miski wyżej czy po zmianie karmy na łagodniejszą dla żołądka, to pies, któremu właśnie podarowałeś nową jakość życia. Radość z jedzenia to jedna z podstawowych psich radości. Warto o nią walczyć, bo każdy merdający ogon przy pełnej misce to dowód na to, że jesteś świetnym opiekunem, który słucha swojego przyjaciela nawet wtedy, gdy ten milczy.

Dziękuję, że poświęciłeś czas, by zgłębić ten temat. Twój pies ma ogromne szczęście, że ma kogoś tak uważnego u swojego boku. Teraz odłóż telefon lub zamknij laptopa, spójrz na swojego psiaka i po prostu bądź przy nim – to najlepsze, co możesz dla niego zrobić.

Z drugiej strony co, jeśli nasz pies zjada rzeczy niejadalne? Warto poczytać o syndromie Pica!

Post Brak apetytu u psa – kiedy to nie jest wybredność, a sygnał bólu? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Szczególny niepokój może budzić sytuacja, kiedy nasz psiak przejawia jakieś zachowania niepożądane jak agresja, obrona zasobów, nadmierna lękliwość, reaktywność lub wokalizacja. W dzisiejszym artykule postaram się przedstawić najważniejsze zasady, którymi warto się kierować i co warto zrobić zanim dziecko pojawi się w naszym domu.

Jak przygotować psa na dziecko? Zacznij o wiele wcześniej!

Przygotowanie to klucz do naszego komfortu. Im wcześniej zajmiemy się organizacją naszego życia z psem tym lepiej, ponieważ będziemy czuli się pewnie, jeśli wszystko będzie pod kontrolą. Przede wszystkim warto przeanalizować naszego psa i świadomie przemyśleć jego zachowania. Jak reaguje na nowe bodźce? Jak reaguje na ludzi, inne zwierzęta? Jest pewny siebie, a może lękliwy? Czy ma historię pogryzień? Jakie zachowania nam przeszkadzają, a tym bardziej będą problematyczne jak pojawi się dziecko?

Na problemy psi behawiorysta

Jeśli nasz pies przejawia jakieś zachowania, które będą dla nas uciążliwe lub zakwalifikowalibyśmy je jako problemy behawioralne (w szczególności lękliwość lub agresja) to jak najszybciej warto skonsultować się z behawiorystą i rozpocząć plan terapeutyczny. Niestety często zdarza się, że behawiorysta jest zapraszany jak już w domu pojawia się dziecko, a rodzice uświadamiają sobie problem. Terapia psiego zachowania wymaga konsekwencji, czasu i pracy z psem, a niestety tego wszystkiego brak w sytuacji, kiedy musimy zająć się małym człowiekiem.

Prowadzi to do frustracji rodziców (którzy oczekują szybkich rezultatów i denerwują się brakiem natychmiastowych efektów) oraz behawiorysty (który chce pomóc, ale widzi zmęczenie rodziców i problemy z realizacją terapii).

Przyzwyczaj psa do zmian

Psy najlepiej czują się w świecie przewidywalnym, gdzie wszystko jest na swoim miejscu. Nie bez powodu dużo mówi się o znaczeniu rutyny w życiu psa. Pojawienie się dziecka to ogromne zmiany w harmonogramie, co może powodować u psa zdenerwowanie i lęk. Z tego powodu o wiele wcześniej postarajmy się przestawić psiaka na nowe zasady.

Usiądźmy wygodniej i pomyślmy jak zmieni się nasze życie, kiedy maluch pojawi się w naszym domu. Może zmieni się osoba odpowiedzialna za spacery? Kto będzie karmił psa? Czy pies nadal będzie mógł spać z nami w łóżku? Wszystko to weźmy pod uwagę i postarajmy się wprowadzić w życie jak najwcześniej. Pies będzie miał czas przyzwyczaić się do nowych zasad i będzie spokojniejszy jak już maluszek będzie z nami.

Pamiętaj o psim zdrowiu

Okres ciąży to dobry czas, aby już zweryfikować stan zdrowia naszego psa. Polecam zrobić pełne badania krwi, przegląd zębów i inne elementy zdrowotne, które zarekomenduje weterynarz. Ból i choroby to częste powody psiego stresu, a tego chcemy jak najmniej w początkowym okresie pielęgnacji dziecka. Dodatkowo to mniej naszych zmartwień, ponieważ nie wypadną nam nagłe problemy z zapaleniem dziąseł. Tak samo badania krwi pomogą nam określić stan zdrowia psiaka.

Przygotuj przestrzeń dla psa

Pierwsze dni dziecka w naszym domu to stres dla nas i dla naszego psa. Moim zdaniem warto dobrze przygotować naszą przestrzeń mieszkalną, co pomoże nam uniknąć sytuacji konfliktowych. Poprzesuwajmy meble tak, aby było jak najwięcej wolnego miejsca, gdzie pies może się przemieszczać. Naprawdę nieprzyjemna jest sytuacja, kiedy wchodzimy z dzieckiem i musimy się przeciskać między psem, a meblami. Nie chcemy również, żeby pies przyjmował postawę obronną, ponieważ jest wciśnięty między meblami w róg pomieszczenia. Nasz pies powinien mieć dużo swobody, aby w razie dyskomfortu mógł oddalić się na lepszą dla siebie odległość od nas i dziecka.

Przyzwyczaj psa do realiów życia z dzieckiem

To trochę rozszerzenie wcześniejszego punktu “przyzwyczaj psa do zmian”, ale warto ten element podkreślić. Życie z dzieckiem związane jest ze specyficznymi przedmiotami i czynnościami, do których warto psa wcześniej przyzwyczaić. Przykładowo warto wcześniej pokazać psu pokoik dziecięcy, łóżeczko, przewijak, wózek i inne elementy. Możemy od początku budować pozytywne skojarzenia, poprzez podawanie psu przysmaków w ich pobliżu. Dzięki temu uzyskamy efekt myślenia u psa “hm, to jest dziwne, ale często przy tym dostaje smakołyki, więc nie jest fajnie”.

Podobnie robimy ze specyficznymi czynnościami, które wykonuje się przy dziecku. Często rekomenduje się zakup lalki przypominającej bobasa, którą możemy nosić przy psie w domu. Dzięki temu pies będzie miał taki przedsmak życia z dzieckiem. Oczywiście taka symulacja, a prawdziwe życie to coś innego, ale robimy co możemy, żeby ułatwić psu przestawienie się. Przykładowo czy śpiewasz sobie codziennie? Być może nie, ale przy dziecku pewnie się to zdarzy. Warto przyzwyczaić psa do naszego wykonania ulubionych piosenek.

Nie zmuszaj psa do kontaktu z dzieckiem

To bardzo ważny element zapoznawania psa z dzieckiem, czyli brak przymusu. To dla psa zupełnie nowa, często stresująca sytuacja. Kontakt powinien odbywać się bez jakiegokolwiek przymusu. Najgorsze co możemy zrobić to napastliwie przyciągać psa do dziecka, albo zbliżać się z dzieckiem mimo, że nasz pies się wycofuje. Takie początki od razu powodują negatywne skojarzenia u psa, a tego bardzo nie chcemy. Jeśli nasz pies ciężko dyszy, sztywnieje, stawia włosy, oblizuje się nadmiernie, kuli uszy, warczy lub wycofuje się to znaczy, że nie ma ochoty na kontakt i powinniśmy odpuścić.

Przede wszystkim nie powinniśmy nawet dopuszczać do takiej sytuacji, a raczej pozwalać, aby pies interesował się dzieckiem na swoich zasadach i w komfortowym dla siebie tempie. Niektóre psy od razu podejdą powąchać łóżeczko z dzieckiem lub podejdą do nas z maluchem na ręce. Inne mogą preferować obserwację z większej odległości. Pozwólmy psu na spokojnie oswoić się z sytuacją.

Z drugiej strony warto jednocześnie nagradzać psa za próby kontaktu i postarać się tak projektować różne sytuacje, aby były pozytywne i przyjemne dla naszego psiaka. Przykładowo możemy wpleść dziecko we wspólne treningi, gdzie pies wykonuje polecenia i jest nagradzane w obecności maluszka. Możemy również zaangażować psa w pomoc przy opiece nad dzieckiem, dzięki czemu również pies będzie odczuwał większą satysfakcję w kontaktach z małym człowiekiem. To już trochę bardziej kompleksowa sprawa, ale możemy nauczyć pieska na przykład przynoszenia pieluszek na polecenie.

Naucz psa przydatnych umiejętności

Ważną rzeczą, która pomoże nam przygotować psa na dziecko i być spokojnej myśli jest nauczenie psa pewnych przydatnych umiejętności. Na pewno warto skupić się na następujących poleceniach: siad, leżeć, na miejsce, zostaw, zostań oraz chodzenia na luźnej smyczy. To takie podstawy, które sprawią, że nasz piesek będzie bardziej sterowny i będziemy mogli ułatwić sobie życie. W końcu psiaki często kładą się akurat tam, gdzie my byśmy chcieli przejść z dzieckiem, więc przyda się umiejętność wysłania przyjaciela na mniej przeszkadzające nam miejsce.

W ogóle warto regularnie ćwiczyć z psem, żeby budować z nim dobrą relację. Dzięki temu pies będzie nas słuchał i chętnie wykonywał polecenia, co naprawdę ułatwia wspólne życie – z dzieckiem, czy bez.

Jak przygotować psa na dziecko? Bądź dobrej myśli!

Wszystkie powyższe rady na pewno się przydadzą, ale pamiętajmy najważniejszego – warto od samego początku budować psa na opartej na zaufaniu relacji. Stabilny emocjonalnie, pewny siebie i ufający nam pies to przyjemność, a nie przeszkoda w posiadaniu dziecka. Musimy również sami ufać naszemu psu, znać go i być świadomym jego charakteru. Jeśli będziemy pracować nad komunikacją z naszym psem i będzie ona skupiała się na zrozumieniu i zaufaniu, a nie krzykach lub biciu to na pewno wszystko będzie dobrze.

Głównie chodzi o to, abyśmy nie myśleli w kategoriach funkcjonalnych, że zaczynamy pracować z psem, aby nam nie przeszkadzał z dzieckiem. Chodzi o to, abyśmy najlepiej świadomie pracowali nad naszą relacją z psem przez całe wspólne życie, a wtedy efektem będzie właśnie pies, któremu możemy zaufać w wielu sytuacjach. Oczywiście, jest również ok, jeśli dopiero informacja o dziecku zainspirowała nas do pracy nad psem (lepiej późno niż wcale) – jednak wtedy na pewno trzeba dość wcześnie zacząć naprawianie pewnych braków w relacji, które mogły się pojawić. Tak samo w przypadku problemów behawioralnych. Zdarza się, że ignorujemy je, bo nam aż tak nie przeszkadzają i zajmujemy się nimi dopiero po wiadomości o dziecku, bo jednak dochodzimy do wniosku, że pewne zachowania psa będą przeszkadzały. Jak najbardziej warto pracować z psem w tej sytuacji i każdemu życzę samych sukcesów.

Powodzenia!

Post Jak przygotować psa na dziecko? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Każdy pies ma potrzeby związane z węszeniem oraz realizowaniem tak zwanego łańcucha łowieckiego. Z tego powodu zabawy węchowe i umysłowe to doskonały sposób, żeby pomóc naszemu przyjacielowi. Potrzeby te można realizować na różne sposoby, na przykład ćwicząc nosework lub mantrailing. Jednak te aktywności wymagają czasu, sprzętu lub specjalnego szkolenia. Mata węchowa to proste i szybkie rozwiązanie, które każdy może realizować samodzielnie w swoim domu i przy okazji zapewnić psu niezbędną stymulację.

W naszym sklepie można znaleźć między innymi maty węchowe, więc zależy nam na zapewnieniu merytorycznych i pomocnych materiałów na ten temat. Naprawdę uważamy, że warto spróbować maty węchowej. Satysfakcja z obserwacji samodzielnej pracy swojego psa jest ogromna. Nie ma chyba również prostszego sposoby na pracę węchową w domowym zaciszu.

Zapraszamy do zapoznania się z tym artykułem, gdzie tłumaczymy wszystko co musisz wiedzieć o matach węchowych!

Mata węchowa dla psa – początki

Matami węchowymi zajmujemy się od 2017 roku. Pomogły nam z wieloma problemami, więc kochamy tę formę zabawy. Zabawka ta daje psu mnóstwo radości, ale również sprawia sporo frajdy samemu opiekunowi, który może obserwować samodzielną pracę swojego przyjaciela. Dzięki zabawie z matami psy są spokojniejsze, grzeczniejsze, a wspólne życie po prostu łatwiejsze.

Zabawa węchowa przy wykorzystaniu maty węchowej to dla psa coś zupełnie nowego i niezwykłego. Standardowo opiekunowie skupiają się na zabawach fizycznych, a nie węchowych lub umysłowych. Raczej szarpiemy się, przeciągamy, biegamy lub uprawiamy inne aktywności fizyczne. Mata węchowa służy przede wszystkim do stymulacji psychicznej, czyli treningu umysłu naszego psa. Zabawy umysłowe i węchowe to rodzaj zabawy, który jest bardzo polecany przez specjalistów i zdobywa coraz większą popularność u psich opiekunów.

Nasze maty pomogły naszym własnym psom, ale również wielu innym pupilom. Zabawa węchowa sprawdza się u psów lękliwych, z problemami pewności siebie, nadpobudliwych i tak dalej. Są również psiaki niepełnosprawne, dla których mata węchowa to jeden z niewielu sposobów na wspólne spędzenie czasu z opiekunem.

Naprawdę jest genialnie i nigdy się nie nadziwię jak ogromną popularność maty zyskały i ciągle zyskują. Rozpoczęliśmy jako pierwsza w Polsce firma, która specjalizuje się w matach węchowych. Jesteśmy ogromnie dumni, że możemy być częścią zabaw węchowych wśród psiaków! Jesteśmy polskim producentem mat węchowych, a wszystkie nasze maty wykonujemy własnoręcznie w naszej pracowni w Polsce.

Pierwsze ”fejmy”, czyli krótka wzmianka o naszych matach w magazynie Claudia :)

Mata węchowa dla psa – co to jest?

Jednak czym jest ta legendarna mata węchowa? Przede wszystkim jest to ”zabawka”, która umożliwi psu zabawę i aktywność węchową. Powinna składać się z podstawy oraz materiału, w którym można ukryć przysmaki. W naszym sklepie można znaleźć różne modele mat węchowych, dzięki czemu każdy może dobrać produkt idealny dla siebie i swojego psiaka.

Bardzo ważne jest, aby mata węchowa była odpowiednio przygotowana. Nasze maty są szyte przez nas w naszej pracowni. Niestety obecnie na rynku pojawiło się sporo produktów ściąganych z Chin, więc warto uważać. Stosujemy mocne nici kaletnicze, dzięki czemu nasze zabawki są wytrzymałe. Warto również zwrócić uwagę, aby mata była “pełna”, czyli miała pełną podstawę bez dziurek, przez które mogą wypaść przysmaki podczas zabawy.

Wszystkie nasze maty węchowe mają pełną podstawę. Pozwala to na komfortową i przyjemną zabawę bez frustrowania psiaka wypadającymi pod spód smakołykami.

Fantastyczny Vuko i jego przepiękne zdjęcie z naszą matą węchową

W macie węchowej chodzi przede wszystkim o to, aby ukryć przed psem coś smacznego w taki sposób, aby nie było widoczne, ale możliwe do znalezienia, jeśli wykorzysta się do tego zmysł węchu. Pies czuje przysmak, ale go nie widzi, więc musi skupić się na swoim nosie i w taki sposób odkryć swoją przekąskę. Jak widać zamysł jest prosty, ale właśnie tu tkwi urok tego rozwiązania. Zabawa lub aktywność wcale nie musi być skomplikowana, aby była satysfakcjonująca dla psa.

Mata węchowa pomaga na problemy behawioralne?

Magia polega na wykorzystaniu psiego nosa, który jak wiemy jest potężnym narzędziem. To najważniejszy i najpsiejszy element psiej egzystencji, a niestety nie zawsze jest wykorzystywany przez człowieka. Szkoda, bo psiaki mają naturalną potrzebę węszenia i realizowania się w tego typu pracy. Zazwyczaj jednak skupiamy się na szarpaniu, aktywności fizycznej oraz wydawaniu psu poleceń. W trakcie życia z nami nie ma więc zbyt wiele możliwości, aby odpowiednio wykorzystać psi nos.

Brak realizacji potrzeb związanych z węszeniem może być jedną z przyczyn wielu problemów behawioralnych:

• reaktywność
• nadpobudliwość
• niszczenie w domu
• wymuszanie (szczekanie lub ciągłe zaczepianie opiekuna)
• wokalizacja (głośne, bezcelowe szczekanie, wycie)
• i wiele innych

Psi nos, a mata węchowa

Spójrzmy na to w ten sposób. W domu uczymy psa reakcji na nasz głos oraz mowę ciała, więc pies wykorzystuje głównie wzrok i słuch. Na spacerze często nie pozwalamy psu spokojnie wąchać (bo jeszcze coś zeżre w tej trawie albo się w czymś wytarza) tylko przemy ciągle do przodu. Nawet w parku raczej zachęcamy psa do aportowania, szarpania i biegania, żeby się trochę wymęczył. Nie ma raczej miejsca na węch, prawda?

Natomiast trzeba wiedzieć, że u wielu psiaków właśnie zabawy węchowe dają najlepsze rezultaty. Moją ukochaną aktywnością z psem jest tropienie, ale niestety czasami trudno znaleźć czas i warunki na treningi.. Nie zawsze jest pogoda (a właśnie w okresie jesień/zima najbardziej się stymulacja psychiczna przydaje), treningi są daleko, trzeba mieć pozoranta i tak dalej. Na pewno nie jest to coś, co można robić regularnie każdego dnia.

Wielu opiekunów skupia się wyłącznie na aktywnościach fizycznych z psem – bieganie, szarpanie. Te zajęcia są oczywiście fajne, ale często wiążą się z nadmiernym pobudzeniem psa. Maty węchowe pomagają psu się zmęczyć, ale bez tego negatywnego pobudzenia. Wręcz przeciwnie – węszenie wycisza i uspokaja.

Mata węchowa – zabawa węchowa w każdych warunkach

Jednak mata węchowa jest prosta – pozwala na ćwiczenie w każdych warunkach, nie wymaga specjalnego przygotowania i działa za każdym razem. Wystarczy postawić ją na podłodze (lub na trawie – w parku też można ćwiczyć z matami), wrzucić trochę przysmaków i gotowe. W zależności od stopnia zaawansowania psa, poziomu trudności, wielkości maty i ilości smaczków jedna sesja trwa ok. 5-15 minut. Po takiej sesji możemy zacząć kolejną, a zazwyczaj po 2-3 psiaki mają już dość.

Zazwyczaj rekomenduje się około 30 minut dziennie zabawy węchowej dla psa. Oczywiście każdy psiak jest inny – niektóre będą miały większe potrzeby stymulacji tego zmysłu.

Ile węszenia dziennie?

Zazwyczaj rekomenduje się około 30 minut dziennie zabawy węchowej dla psa. Oczywiście każdy psiak jest inny – niektóre będą miały większe potrzeby stymulacji tego zmysłu.

Fenomenalnie obserwuje się psa podczas pracy. Podchodzi do maty i czuje, że ”jest tu coś dobrego”, ale tego nie widzi. Zbliża nos do maty i zaczyna ogarniać o co chodzi. Wykorzystując nos lokalizuje przysmak, zanurza się w głębi paseczków i już nagroda zdobyta. Jednak to nie koniec, bo zaraz obok wyczuwa kolejny przysmaczek i poszukiwanie zaczyna się od nowa!

Dla człowieka może to wydawać się banalne, ale od psa taka praca wymaga ogromnej ilości skupienia i koncentracji. Często psiaki po zakończeniu sesji kładą się na matę ze wzrokiem ”stary, koniec – ani smaczka więcej. Dobranoc!” i idą spać. Wspominałem, że mata jest mięciutka, więc idealnie sprawdza się na drzemkę po pracy? Naprawdę polecam, bo mi osobiście nigdy się nie znudzi oglądanie psa podczas pracy węchowej.

Jest jeszcze jedna sprawa, o której warto pamiętać. Niektóre psiaki bardzo nakręcają się na zabawy fizyczne. Szarpanie, przeciąganie i bieganie powoduje potem problemy z uspokojeniem się, problemy ze snem, frustrację i tak dalej. To prosty sposób, aby uzyskać nadpobudliwego psa, który ciągle chce więcej i nie potrafi się wyciszyć.

Praca węchowa w większości przypadków działa wręcz przeciwnie. Nie nakręca ani nie pobudza fizycznie psa. Uspokaja, wycisza, męczy psychicznie. Warto wprowadzić sesje węchowe w przypadku psa problemowego lub po prostu takiego, który nie radzi sobie z emocjami.

Z czym jeszcze pomoże mata węchowa?

Mata węchowa to zabawa i aktywność, która naprawdę może pomóc w wielu problemach. Wielu psich opiekunów pomogło swoim psom właśnie poprzez stosowanie maty węchowej. Tutaj kilka z pomysłów, kiedy może się taka zabawa przydać:

Pies je za szybko

Levi jak był bardzo młody to jadł strasznie zachłannie i szybko. To nie jest bezpieczne zachowanie, ponieważ w ekstremalnym przypadku może prowadzić do skrętu żołądka. Mata węchowa może być wykorzystana jako ”miska” na jedzenie – pies nie widzi żarełka, więc musi je znaleźć dzięki węchowi. Znacząco uspokaja to psa podczas posiłku i powoduje, że szybkość jedzenia się zmniejsza.

Pies nie chce jeść

Niektóre psiaki to prawdziwe niejadki. W wielu przypadkach spowodowane jest to pewnym znudzeniem faktem, że jedzenia nie trzeba ”zdobyć”, a psy to jednak zwierzęta przyzwyczajone do zdobywania swojego pożywienia – tak przynajmniej głoszą pewne teorie. Jednak rzeczywiście bywa tak, że ”spalenie miski” i wymaganie od psa wykonania jakiegoś polecenia przed jedzeniem powoduje, że psiak nagle nabiera apetytu. Mata węchowa może być dla psa właśnie takim sposobem na ”zdobywanie” pokarmu. W końcu sam musi je znaleźć, więc dla wielu pupili to ogromna motywacja.

Obrona zasobów

Z Levim mieliśmy taki problem, że jak był malutki to strasznie bronił zasobów. Nie można było siedzieć przy nim jak jadł, ani zabrać mu gryzaka – warczał i uciekał. Legion tak nie robiła nigdy, więc nie wiedzieliśmy co zrobić. Pomogła nam mata węchowa – jak psiak wyszukiwał jedzonka to dokładaliśmy przy nim mu kolejne porcje. Nie mogę stwierdzić, czy na 100% jedynie to było rozwiązaniem, ale wraz z postępem czasu rzeczywiście obrona zasobów znikła. Teraz szczeniaczek sam przybiega do nas z gryzakiem i gryzie go przy nas.

Pies nadpobudliwy

Legion była strasznym nerwusem – potrafiła szczekać na wszystko i biegać po mieszkaniu. Żadna ilość spacerów, biegania i frisbee nie pomagała – psisko wracało do domu, odpoczywało 30 minut i znowu czegoś chciało. Tutaj jesteśmy pewni, że u nas rozwiązaniem była mata węchowa. Wystarczyły 2-3 sesje, a Legion się uspokajała i wracała spać. Próbowaliśmy też tropienia, ale zajęcia odbywały się tylko w poniedziałki wieczorem, więc to dla nas było stanowczo za mało. Z maty węchowej mogliśmy korzystać w każdą pogodę i o każdej porze.

Pies w trakcie leczenia

Dla mnie najgorszy okres z psem jest zaraz po jakimś zabiegu/urazie, który uniemożliwia normalne spacery. Nasza Legion tak się denerwuje w takie dni, że szkoda gadać. Leży wkurzona, wzdycha, szczeka i absolutnie nie chce zrozumieć, że po prostu nie może biegać, jak kilka dni temu miała założone szwy. Wiele psiaków frustruje się w okresie rekonwalescencji i mata węchowa może tu pomóc. Sporo psów bardziej męczy się ćwiczeniami umysłowymi niż fizycznymi, więc sesje węchowa z matą naprawdę pomogą psu zużyć nadmiar energii.

Psiaki niepełnosprawne

Niepełnosprawność u psa nie oznacza, że traci on chęć życia – często jest wręcz przeciwnie i takie psiaki mają ogromną ochotę, żeby robić coś ze swoim przewodnikiem. Niestety czasami jest to mocno utrudnione, szczególnie jeśli psiak ma problemy ze wzrokiem, słuchem lub nie może poruszać się normalnie. Ostatnio naszym klientem był Milo, niewidomy psiak, który naprawdę fantastycznie bawi się z matą węchową. Potrzebuje oczywiście trochę pomocy i nakierowania, ale wygląda to świetnie. Ogromnym plusem tego produktu jest fakt, że może z niego korzystać każdy psiak ze sprawnym zmysłem węchu.

Psi seniorzy

Psie staruszki to fajne pieseły i chyba każdy o tym wie. Natomiast wiadomo, że takiego seniora nie można forsować – skończyły się czasy szalonego biegania i skakania. Dla takich psów również mata węchowa może być doskonałym rozwiązaniem. Nie wymaga siły. nie obciąża stawów i organizmu. Można więc z maty węchowej korzystać bezpiecznie i bez obaw, a nasz psiak na pewno chętnie spędzi w taki sposób czas.

Tutaj piękny Obi i jego mata węchowa z naszego sklepu!

Mata węchowa – częste pytania

Często zadajecie nam różne pytania odnośnie mat oraz zgłaszacie swoje obawy. Wiele mitów również znajduję w sieci i myślę, że warto byłoby kilka spraw wyjaśnić.

Czy matę można prać?

Nie wypowiem się za wszystkich oczywiście, ale nasze maty można spokojnie prać. Zalecamy pranie ręczne, ale jeżeli ocenimy, że nasza pralka da radę to można również w taki sposób – na niskich obrotach oczywiście. Duża mata ma 60×40 cm i waży ok. 3 kilogramy, więc nie do każdego urządzenia się zmieści. My nasze maty wrzucamy do pralki i jest spokój :) Nasze maty szyte jak najbardziej można prać w pralce – są bardziej elastyczne.

Czy mata będzie dobra dla mojego psa?

Mata węchowa jest idealna praktycznie dla każdego psa – dużego i małego, bez względu na płeć lub rasę. Jeśli Twój pies ma nos to może bawić się z matą. Jeżeli masz jakieś złe doświadczenia z tego typu aktywnością to są dwie możliwości:

• kupiona mata była źle zrobiona (tanie materiały, za mało warstw materiału), a to spowodowało, że doświadczenie mogło być negatywne. Na przykład mata brzydko pachniała lub wszystkie smaczki wpadały pod nią (za cienki materiał lub za mało paseczków)
• pies przyzwyczajony jest do szarpania i szaleństw, więc nie ogarnął zabawy węchowej, a opiekun mu jej nie wytłumaczył. Pierwsze sesje warto wykonać razem z psem – pokazać mu, że smaczki są ukrywane i zachęcić do spokojnego ich szukania. Niektórzy od razu zostawiają psa sam-na-sam z matą i dziwią się, że została zniszczona. Nie każdy pies od razu załapie, więc warto poświęcić trochę czasu i wspólnie odkrywać zabawy węchowe.

Lilu też ma matę indywidualną :) Dla każdego coś innego!

Mój pies nie lubi maty i nie chce się nią bawić

Czy Twój pies lubi jeść? Jeśli tak to lubi również matę węchową. Jeżeli z jakiegoś powodu odmawiał zabawy to może mata była źle wykonana (brzydki zapach, który zniechęcał psa do zabawy), zastosowano złe smaczki (coś, czego pies nie lubi) lub pies się za bardzo sfrustrował (tania mata, smaczki wpadały pod nią, a pies nie mógł ich wyciągnąć).

Naprawdę nie ma chyba psa, który ma wrodzoną niechęć do wąchania i jedzenia, więc w praktyce każdy pies może się bawić matą. Niektóre wymagają odpowiedniego przysmaku (np: coś innego, nie to co dostają w misce) lub pokazania jak się bawić (pies nauczony ciągłego biegania i szarpania może nie rozumieć zabawy węchowej na starcie).

Najczęstszy problem jaki słyszę to to, że pies szarpie matę zamiast szukać smaczków. To właśnie efekt ciągłego zachęcania psa do zabawy fizycznej – szarpania, przeciągania  się i biegania. Jeżeli pies nie ma doświadczenia ze stymulacją psychiczną i zabawami na inteligencję to może na samym początku mieć problemy. Jeżeli zawsze się z nim szarpaliśmy to nic dziwnego, że nowa zabawka od razu skojarzy się psu z tego typu czynnością.

Oto Triss i jej mata węchowa ”morskie fale”

Serio warto poświęcić trochę czasu, żeby przestawić swojego psa na ten typ zabawy, bo to świetna droga do wielu ciekawych aktywności.

Duża czy mała mata?

My zawsze rekomendujemy dużą matę na start – dla dużych jak i małych psów. Duża mata  umożliwia większą powierzchnię do wąchania i jest idealna dla każdego psa. Mniejszy po prostu będzie miał dłuższą frajdę i nie trzeba będzie mu tak często ”doładowywać” smaczkami. Oczywiście jeśli ktoś chce spróbować mniejszej to nie ma problemu. Jedynym minusem jest fakt, że jak pies szybko załapie zabawę i będzie mu szło bardzo dobrze to trzeba będzie stosunkowo często dokładać przysmaków, a sesja będzie trwała odrobinę krócej.

Mata węchowa – dla psa i… dla kota?

Oczywiście, że dla kota! Nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, ale kociaki również uwielbiają wykorzystywać swój węch i zdobywać pożywienie. Z naszych mat korzysta sporo kociarzy i naprawdę sobie chwalą.

Kociaki polecają maty węchowe

Myślę, że to dobrze pokazuje, że kociaki również mogą się bawić w ten sposób, a mata węchowa to również produkt warty uwagi kociarzy

Mata węchowa dla psa – podsumowanie

O macie węchowej mogę pisać naprawdę sporo, bo to aktywność i zabawa, którą wykonujemy naprawdę regularnie. U nas w domu praktycznie mata ”chodzi” cały czas. Czasami psy dostają tak śniadanie, często po spacerze robimy matę ”na uspokojenie”, wieczorami bardzo często i nawet kilkanaście razy dziennie w dni deszczowe lub jak mamy ogrom pracy i trudno wyjść na kilka dłuższych spacerów.

Nie ma dnia, kiedy mata węchowa nie było wykorzystana, a my ciągle znajdujemy nowe sposoby na zabawę. Robimy tory, ukrywamy głębiej, zawijamy, dajemy więcej/mniej smaczków. Bardzo często łączymy zabawę z innymi ćwiczeniami – trenujemy cierpliwość, skupienie, zostawanie w miejscu i tak dalej. Naprawdę masa możliwości.

Mata węchowa dla szczeniaczka? Oczywiście!

Mata węchowa jest super :)

Dla mnie mata węchowa to wyjątkowa zabawka. Pomogła mi w wielu psich problemów i jest ogromnym wsparciem w psiej codzienności. Mata węchowa to zabawka, którą naprawdę warto wypróbować i sprawdzić jak fantastycznie wpłynie na naszego psiaka. Własną matę można kupić w naszym sklepie na Życie z psem oraz na Maty Węchowe.

Post Mata węchowa dla psa – wszystko co musisz wiedzieć pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Prawda jest również taka, że często nie uczymy naszych psów kontrolowania emocji oraz umiejętności wyciszenia i odpoczynku. Wszystko to często prowadzi do tego, że psy są nerwowe, reaktywne, reagują bardzo nadmiernie, a potem ciężko im się uspokoić.

Protokół relaksacyjny dla psa ma za zadanie być taką podstawą, które pomoże nam i naszym psom po prostu żyć lepiej i w większym komforcie. Jest to metoda, która nadaje się dla każdego psa i często jest punktem startowym do wszystkich innych programów modyfikacji zachowania. Zapraszam do czytania!

Protokół relaksacyjny dla psa – po co?

Na samym początku warto wiedzieć po co w ogóle warto realizować protokół relaksacyjny. W końcu wymaga trochę pracy oraz zaangażowania swojego czasu, więc większość opiekunów oczekuje efektów. Protokół został opracowany na podstawie metod Karen Overall, ale z moimi modyfikacjami. Tego typu protokoły relaksacyjne stosowane są powszechnie w terapii behawioralnej oraz programach modyfikacji zachowań. Bardzo często jest taką bazą, na której buduje się resztę terapii.

Najważniejsze dla psich opiekunów jest to, że te protokoły relaksacyjne po prostu działają i znacząco poprawiają jakość naszego życia  z psem. Celem jest tu nauka relaksu, wyciszenia i odpoczynku oraz czerpanie przyjemności z tego typu sposobu spędzania wolnego czasu. Dodatkowo protokół uczy większego zwracania uwagi na zachowanie opiekuna oraz rozwija podstawowe wzorce, które są potrzebne przy dalszych działaniach, które mają na celu zmianę zachowania.

Na początku pies nie będzie rozumiał koncepcji ćwiczenia, ale potem regularnie powinniśmy zauważać, że nasz pies robi się spokojniejszy i bardziej odprężony. Właśnie tego chcemy nauczyć naszego przyjaciela, że ten stan jest fajny i możliwy do osiągnięcia.

Dla kogo protokół relaksacyjny?

Tak naprawdę protokół można realizować z każdym psem. Moim zdaniem psy i opiekunowie znajdą wartość w nauce relaksu, ponieważ to bardzo przydatna umiejętność w obecnych czasach. Na pewno największe korzyści znajdziemy przy różnych problemach behawioralnych, które przede wszystkim związane są z lękiem, reaktywnością, nadpobudliwością, a nawet agresją.

Przykładowo czy Twój pies reaguje nerwowo jak podchodzisz do drzwi? Czy jak tylko przekręcisz kluczyk to pies podrywa się i biegnie do Ciebie? A może w ogóle Twój pies ma “lekki sen”, jest czujny i jak tylko się ruszysz to wstaje?

Masz problem z lękiem separacyjnym? Pies szczeka jak szalony na dźwięk dzwonka do drzwi lub jak przychodzą goście? Wszystkie te i wiele innych zachowań ma swoją przyczynę w dużych emocjach i brakiem umiejętności radzenia sobie z nimi przez psa.

Jak uspokoić psa – co jest potrzebne?

Protokół relaksacyjny dla psa sam w sobie nie jest trudny – przede wszystkim potrzebujemy czasu i cierpliwości. Jednak warto, aby nasz pies miał podstawowe umiejętności zanim rozpoczniemy realizowanie programu.

• pies powinien znać pozycje siad oraz leżeć i czuć się podczas nich komfortowo
• nasz pies powinien umieć brać od nas nagrodę w postaci jedzenia i czerpać z tego przyjemność

Jeśli Twój pies nie potrafi jeszcze siad to rozpocznij od nauki podstawowych poleceń. O nauce siad przeczytasz tutaj: Jak nauczyć psa siad?

Do tego potrzebujemy kilku dodatkowych rzeczy:

• przysmaki, które pies lubi (nie nudne jak codzienna karma, ale też nie tak cudowne, że psu trudno się przy nich opanować)
• kocyk lub inny przedmiot tego typu o takiej wielkości, że pies komfortowo się na nim zmieści nawet w całości leżąc
• opcjonalnie: duże legowisko, najlepiej podwyższone (np.: w formie materaca)

Przysmaki są konieczne do prawidłowego nagradzania psa za realizację ćwiczeń z protokołu relaksacyjnego. Warto wypróbować kilka rzeczy i znaleźć coś, co motywuje i sprawia psu radość, ale jednocześnie nie powoduje zbytniego pobudzenia. Kocyk również jest ważny. Celem protokołu jest nauczenie psa relaksu, ale stosowanie specjalnego przedmiotu będzie w pewien sposób bodźcem, który sam w sobie będzie sprzyjał relaksującej atmosferze.

Dzięki temu będziemy mogli zabierać ze sobą kocyk w inne miejsca, aby trenować poza naszym domem lub pomóc psu się uspokoić w nowym środowisku (np: jadąc z psem na wakacje). Z tego powodu rekomenduję, aby wybrać specjalny przedmiot, który będziemy wykorzystywać wyłącznie w trakcie protokołu relaksacyjnego. Wtedy już samo wyciągnięcie przez nas kocyka poinformuje psa, że zaraz będziecie ćwiczyć, a później będzie sprzyjało uczuciu spokoju.

Duże legowisko również jest przydatne, głównie dla zwiększenia poziomu komfortu. Zapobiegnie ślizganiu się kocyka, da miękką podstawę do leżenia, a podwyższenie ułatwi nam pracę i lepiej zaznaczy strefę ćwiczeń.  Jeśli stosujemy materac lub legowisko to nasz kocyk kładziemy właśnie tam podczas ćwiczeń.

Spokój podczas ćwiczeń

Na koniec najważniejsze czego potrzebujemy, czyli spokój. Protokół relaksacyjny dla psa realizujemy wyłącznie w spokojnej atmosferze. Ćwiczenia powinny być dla nas i dla psa uspokajające i wyciszające, a nie frustrujące. Nie ćwiczymy jeśli mieliśmy gorszy dzień, jesteśmy zdenerwowani lub bardzo zmęczeni. Tak samo nie ćwiczymy jeśli nasz pies miał wyjątkowo ciężki dzień. Pamiętajmy, że chcemy dać psu wybór i pies powinien w pewien sposób wyrazić zgodę na ćwiczenia. Szanujmy zdanie naszego psa i jeśli danego dnia nie ma ochoty to odpuśćmy. Zachęcamy psa do udziału w ćwiczeniach, ale nie zmuszajmy. Nie wzdychajmy, nie róbmy niezadowolonej miny i w żaden sposób nie pokazujmy psu, że jesteśmy z niego niezadowoleni.

Ćwiczenia mimo negatywnych emocji spowodują wyłącznie to, że będziemy mieli mało cierpliwości i szybko będziemy się denerwować na psa za potencjalne błędy. Naprawdę bardzo ważne!

Wybierz odpowiednie miejsce do ćwiczeń. Potrzebujesz jak najwięcej miejsca z każdej strony, więc strefę ćwiczeń wyznacz w największym pokoju na środku. Najlepiej jest usunąć możliwe przeszkody, aby było dużo wolnej przestrzeni.

Prawidłowe nagradzanie

Nagradzanie psa wydaje się łatwe, ale stosując poniższe porady osiągniemy lepsze rezultaty. Prawidłowe podawanie nagrody zapobiegnie nieświadomemu wzmacnianiu pewnych zachowań i pomoże nam realizować ćwiczenia bardziej efektywnie.

Przysmaki trzymajmy w specjalnej saszetce lub kubeczku, najlepiej za plecami, aby uniknąć wpatrywania się psa w nagrodę. W ręce trzymajmy tylko jeden smakołyk, którego użyjemy do nagrodzenia za wykonaną czynność. Rękę ze smakołykiem trzymamy również za plecami lub na wysokości naszych oczu, aby zachęcić psa do utrzymywania kontaktu wzrokowego. Unikajmy trzymania smakołyków w kieszeni, ponieważ to wyrabia u psa nawyk patrzenia właśnie w te okolice i oczekiwanie naszego ruchu wyciągającego smakołyk. Stosujemy małe kawałki jedzenia, aby pies skupiał się na nas, a nie samym przysmaku.

Przed rozpoczęciem sesji ćwiczeń dajmy psu 2-3 przysmaki dla lepszej motywacji. Do tego pokażemy psu, jakiej nagrody może się spodziewać.

W trakcie protokołu relaksacyjnego dla psa nagradzamy wyłącznie w wyznaczonej strefie (kocyk, legowisko). My przychodzimy do psa w celu nagradzania (nie nagradzamy przychodzenia psa do nas). Dodatkowo staramy się nagradzać w sposób, który utrzymuje psa na miejscu. Chodzi o to, aby nasza technika była taka, że nagradzamy trochę głębiej za głowę psa. Lepiej żeby pies odrobinę cofnął głowę do tyłu niż wyciągał szyję w naszą stronę. Chcemy unikać takiego specyficznego wyskakiwania po nagrodę – pamiętajmy, że ćwiczymy spokój, a nie pobudzenie i szybkie wyrywanie się po nagrodę. Jeżeli tak nam i psu wygodniej to możemy podawać nagrodę bezpośrednio na wyznaczoną strefę, między łapki psa (kładziemy przysmak na kocyku).

Protokół relaksacyjny dla psa – zaczynamy!

Protokół relaksacyjny dla psa to zestaw prostych ćwiczeń, które ulegają ciągłej modyfikacji w trakcie trwania całego protokołu. Zaczynamy od łatwych rzeczy, a powoli dochodzimy do całkiem trudnych. Przygotuj się mentalnie przed ćwiczeniami, pooddychaj głęboko kilka razy, rozluźnij się i postaraj się zachować spokój. Ćwiczenia mają być przyjemnością, a nie przykrym obowiązkiem.

Początki mogą wydawać się skomplikowane, a czasami nawet możemy myśleć, że nam nie idzie. Trudno od razu uzyskać u psa poczucie spokoju. To wymaga czasu. Jednak w trakcie trwania protokołu zaczniesz zauważać, że pies jest bardziej rozluźniony i spokojny. Pysk i ciało przestaną być tak napięte, a psiak zacznie przyjmować zrelaksowaną pozycję. Zacznie cierpliwie na Ciebie patrzeć, obserwować co robisz, ale nie będzie podejmował żadnej czynności w związku z tym.

Tak naprawdę warto pamiętać jedno: jedynym zadaniem psa w trakcie całego protokołu jest wyłącznie pozostawać w wyznaczonym miejscu i nie robić nic więcej. To opiekun wprowadza nowe modyfikacje i utrudnienie, a pies ma po prostu być i się tym nie przejmować.

Wskazówki:

• Nagradzaj swojego psa po każdym pomyślnie wykonanym zadaniu. Podaj przysmak i pochwal (np: Dobrze). Chwalenie powinno być w sam raz, czyli ani zbyt pobudzające ani zbyt neutralne.
• Nie mów poleceń (chodź, na miejsce, siad, leżeć). Dążymy do tego, żeby pies nas obserwował i sam zrozumiał czego od niego oczekujemy oraz przyjął wygodną da siebie pozycję. Na początku możemy nakierowywać trochę przysmakiem na przyjęcie pozycji siad lub leżeć, aby zakomunikować psu, że może przyjąć takie pozycje.
• Przerwij, gdy którykolwiek z was jest zmęczony lub zaniepokojony. Jeśli Wam “nie idzie” danego dnia to nie realizuj całego zestawu do końca, tylko skończ na sukcesie (wykonane zadanie) i przerwij ćwiczenia.
• Możesz modyfikować ćwiczenia tak, aby najlepiej dopasować poziom trudności dla Twojego psa. Jeśli jakieś ćwiczenie jest dla psa zbyt trudne to możecie się cofnąć do łatwiejszego wariantu.
• Jeśli jakieś ćwiczenie jest zbyt trudne dla Ciebie lub niemożliwe do wykonania (np: nie masz tyle miejsca) to wykonaj je na tyle, na ile możesz. Jeśli ćwiczenie z jakiegoś powodu nie jest dla Ciebie komfortowe to możesz je zmienić lub wymyślić własny wariant (np: jeśli nie chcesz nucić to możesz gwizdać). Możesz również dodać własne elementy, jeśli uważasz, że będą bardziej przydatne w Twojej sytuacji. Również jeśli nie rozumiesz jakiegoś polecenia to wykonaj taki wariant jaki jest dla Ciebie najlepszy. Nie trzeba być aż takim drobiazgowym i nie ma znaczenia czy “Siad 10 sekund gdy się obracasz” zrobisz po prostu odwracając się plecami do psa lub powoli obracając się wokół własnej osi przez ten czas.
• Do mierzenia czasu warto użyć telefonu lub stopera.

Ćwiczenia protokołu mają identyczną strukturę: na początku zachęcamy do przyjścia na wyznaczoną strefę – nagradzamy – realizujemy ćwiczenie – nagradzamy – zaczynamy kolejne ćwiczenie – nagradzamy.

Struktura ćwiczeń

Samo ćwiczenie składa się z dwóch czynności, z czego jedna jest po stronie psa, druga po stronie opiekuna. Słowo “siad” w ćwiczeniu oznacza tylko tyle, że pies ma przyjąć jakąś pozycję, tak naprawdę dowolną przez siebie (preferowane siad lub leżeć i do tego będziemy chcieli zachęcać). Nie mówimy jednak polecenia “siad” ani żadnego innego. Chcemy, żeby pozycja była decyzją psa. Możemy natomiast, szczególnie na początku, zachęcać psa do danej pozycji poprzez nakierowywanie przysmakiem podczas nagradzania.

Trzeba jednak robić to subtelnie. Sama pozycja jest dowolna, ale trudno psu się zrelaksować podczas stania. Jeśli nie zachęcimy psa do jakiejś innej pozycji to niektóre psy myślą, że ćwiczenie polega na staniu w danym miejscu. Z tego powodu zachęcenie do zmiany pozycji na początku pokaże psu, że sama pozycja nie jest wymuszona.

Druga część to zadanie dla opiekuna. Przykładowo “Siad przez 2 sekundy” oznacza, że pies ma przyjąć dowolną pozycję na wyznaczonej strefie przez 2 sekundy. W tym czasie opiekun stoi przed wyznaczoną strefą i nie rusza się przez 2 sekundy. Po 2 sekundach chwalimy psa i nagradzamy.

Po ćwiczeniu

Jak zakończymy dane ćwiczenie to chcemy, aby pies nadal pozostawał w wyznaczonej strefie. Jednak prawdopodobnie będzie się zdarzać, że pies będzie “zrywał” ćwiczenie i wychodził. Czasami nie rozumie koncepcji, że nadal powinien zostać w miejscu, a czasami będzie za dużo emocji i dlatego spróbuje odejść (to jest normalne i wtedy obniżamy oczekiwania). Idealnie jak pies przez cały czas trwania wszystkich ćwiczeń w sesji nie ruszał się z kocyka i do tego chcemy dążyć.

Jeżeli po otrzymaniu nagrody pies wyjdzie ze strefy to zachęcamy do ponownego powrotu (nie nagradzamy za powrót, ponieważ nie jest to ćwiczenie samo w sobie). Jeśli w trakcie trwania ćwiczenia pies wyjdzie ze strefy to również nie nagradzamy za to, zachęcamy do powrotu na strefę i powtarzamy przerwane ćwiczenie. Jeżeli nie uda nam się 3 razy pod rząd to uznajemy, że “to nie nasz dzień”, pies nie ma ochoty na ćwiczenia  i kończymy sesję na ten dzień.

Obserwujemy psa. Może tego dnia ćwiczenia były trudniejsze? Jeśli tak to cofnijmy się do etapu, który pies realizował chętniej.

Zestaw wprowadzający

Zanim przejdziesz do docelowych ćwiczeń przez kilka dni realizuj następujące czynności:

Wyciągnij kocyk, połóż go na docelowym miejscu. Zachęć psa do przyjścia na kocyk i nagródź jak tam wejdzie. Jak będzie na kocyku to cyklicznie nagradzaj, żeby zachęcić psa do pozostawania na tym miejscu. Po jakimś czasie możesz odejść, jeśli pies wyjdzie z kocyka to ponownie zachęć do powrotu na strefę ćwiczeń i ponownie nagradzaj. Powtarzaj to wielokrotnie aż pies zrozumie, że nagradzany jest na kocyku, nie poza.

Dążymy do tego, żeby pies zrozumiał, że oczekujemy od niego przebywania w wyznaczonej strefie. Jest to nam potrzebne do rozpoczęcia docelowych ćwiczeń protokołu.

Protokół relaksacyjny dla psa – zestawy ćwiczeń

Wszystkie zestawy ćwiczeń dostępne są pod tym linkiem do ściągnięcia: protokół relaksacyjny dla psa – zestaw ćwiczeń. Znajduje się tutaj 15 zestawów. Najlepiej ćwiczyć codziennie, więc najszybciej cały protokół można zrealizować w 15 dni. Jednak jak wcześniej napisałem, czasami “utkniemy” na jakimś zestawie dłuższy czas i jak najbardziej to jest ok.

Najważniejsze realizować protokół spokojnie, bez stresu i frustracji. W tempie, które jest przyjemne dla nas i dla psa. Powodzenia!

Protokół relaksacyjny dla psa – co dalej?

Ten protokół relaksacyjny to tylko przykład, aby pokazać jak to mniej więcej ma wyglądać. Ćwiczenia mają symulować różne sytuacje w naszym życiu, które mogą powodować u psa duże emocje i dlatego chcemy je wykorzystać w trakcie tego planu. Nie ma żadnego problemu, żeby zmodyfikować ćwiczenia i zmienić je na inne. Ważne jest tylko, aby zaczynać od krótkich czasów i niskich poziomów trudności, a potem wplatać trudniejsze i dłuższe warianty, jednocześnie nadal stosując co jakiś czas te łatwe.

Całość ma być losowa dla psa, aby nie mógł przewidzieć co zrobisz za chwilę. Jeśli protokół się Tobie spodoba, a mam naprawdę nadzieję, że tak się stanie to nic nie stoi na przeszkodzie, aby dalej go kontynuować. Co możesz zrobić dalej? Naprawdę sporo rzeczy.

• Możesz zrealizować cały protokół od nowa w nowych miejscach (na podwórku, w parku, w domu u rodziny)
• Możesz dodawać nowe elementy, utrudnienia lub wydłużenia
• Możesz poprosić innych członków rodziny lub znajomych, aby zrealizowali protokół zamiast nas
• Możesz przestać podawać nagrodę za każdym razem, a zacząć podawać ją w sposób losowy (jednak zawsze stosuj pochwałę słowną!)

Naprawdę myślę, że protokół relaksacyjny dla psa ma sens i może być solidną podstawą do dalszych działań. U wielu psów możemy spodziewać się naprawdę świetnych rezultatów, szczególnie pod kątem zmniejszenia pobudzenia, zwiększonej tolerancji, zniwelowania lęku separacyjnego i innych zaburzeń zachowania. Zachęcam do ćwiczeń!

Jeśli masz problem z psem związany z reaktywnością smyczową to zapraszam do przeczytania artykułu właśnie na ten temat, czyli o reaktywności na smyczy i agresji lękowej u psa.

Post Protokół relaksacyjny dla psa – jak uspokoić psa? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Wielu opiekunów zauważa, że ich psy zjadają dziwne rzeczy i na pewno jest to zachowanie niepokojące. Oczywiście czasami przyczyny są inne i nie zawsze mówimy o zespole spaczonego łaknienia. Warto jednak wiedzieć czym syndrom Pica jest, aby mieć świadomość występowania tego typu zaburzenia. Czasami lekceważymy niektóre objawy, a niestety okazuje się, że nasz pies potrzebuje pomocy.

W dzisiejszym artykule postaram się wyjaśnić czym jest łaknienie spaczone i jakie są możliwości pomocy swojemu psu.

Czym jest syndrom Pica?

Pica to zaburzenie psychiczne, zaliczane do zaburzeń odżywiania. Charakteryzuje się właśnie spożywaniem przez chorego rzeczy normalnie niejadalnych, gdzie zjadanie ich nie spełnia żadnej funkcji. Warto o tym pamiętać, bo przykładowo zjadanie odchodów (koprofagia), trawy lub węgla może mieć jakąś funkcję, nawet jeśli jej nie dostrzegamy. Na przykład pies próbuje sobie pomóc z problemami żołądkowymi.

Warto pamiętać, że również u ludzi to zaburzenie występuje i w tym przypadku przewiduje się następujące kryteria diagnostyczne zgodnie z DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders):

A. Utrwalone spożywanie niejadalnych substancji przez okres co najmniej 1 miesiąca.
B. Spożywanie niejadalnych substancji jest niewłaściwe dla danego wieku rozwojowego.
C. Opisane zachowanie związane z odżywaniem się nie jest częścią praktyki rozpowszechnionej w danym kręgu kulturowym ani nie ma poparcia społecznego.
D. Jeśli zachowanie związane z odżywianiem się występuje wyłącznie w przebiegu innego zaburzenia psychicznego (np. niepełnosprawności intelektualnej [Zaburzenia rozwoju intelektualnego], zaburzenia należącego do spektrum autyzmu, schizofrenii) lub stanu ogólnomedycznego (w tym ciąży), jest wystarczająco poważne, by stać się przedmiotem zainteresowania klinicznego.

U zwierząt oczywiście wygląda to trochę inaczej i głównie patrzymy na punkt A oraz B, a w C bierzemy pod uwagę nie krąg kulturowy, a raczej gatunek zwierzęcia. Dodatkowo zawsze warto pamiętać, że występowanie zjadania niejadalnych rzeczy musi być realizowane w sposób świadomy, czyli nie może być przypadkowe. Jeśli nasz pies ukradł przysmaki w opakowaniu i podczas ich zjadania połknął również folię to jest to zdarzenie przypadkowe.

Dodatkowo zgodnie z ICD-10 zakłada się również element pewnej trwałości zachowania. Brakuje tego w DSM-5, a myślę, że również warto o tym wiedzieć.

A. Utrwalone lub powtarzające się co najmniej dwukrotnie w tygodniu zjadanie substancji niespożywczych (niejadalnych).

Chociaż tutaj warto również wziąć pod uwagę, że psy to nie ludzie i tutaj kryteria tej trwałości prawdopodobnie powinny być inne. Pies ma mniejszy dostęp do przedmiotów niż człowiek, więc czasami możemy tej trwałości zachowania nie zauważyć. Opiekun często jak widzi, że pies zjada coś dziwnego to zaczyna bardziej obserwować otoczenie i chować rzecz, które pies mógłby zjeść.

Zespół łaknienia spaczonego u psa – kiedy brać pod uwagę?

Syndrom Pica możemy więc brać pod uwagę, jeśli nasz pies przez okres miesiąca kilkakrotnie kilkakrotnie zjadł przedmiot niejadalny, którego zjedzenie nie ma żadnej funkcji (odżywczej, przetrwania, łagodzącej) i zrobił to celowo, a nie przypadkiem.

Przykładowo syndrom Pica możemy podejrzewać, jeśli nasz pies połyka całą zabawkę, ubrania, ziemię, kawałki drewna. Łaknienie spaczone łączony jest ze stanem psychicznym psa i ma kontekst kompulsywny. Często pies zjada przedmioty w celu uspokojenia się lub zniwelowania strachu. Zaburzenie nie jest jednak jeszcze całkowicie zbadane, szczególnie u psów. Mamy pewne teorie jaka jest przyczyna powstawania tego zaburzenia i możemy je powiązać z różnymi innymi elementami, zarówno zdrowia psychicznego jak i fizycznego.

Na pewno nie warto bagatelizować takiego zachowania psa, ponieważ jest to dość poważne zaburzenie sugerujące o stosunkowo dużych problemach przyczynowych.

Pies zjada dziwne rzeczy – przyczyny

Przyczyny zjadania dziwnych rzeczy i syndromu Pica możemy podzielić na dwie kategorie: psychiczne i fizyczne. Zaburzenie jest bardzo niejednorodne i przykładowo u ludzi wyróżniamy nawet podgrupy jak pagofagia, czyli zjadania lodu lub ksylofagię, czyli zjadanie papieru. Dodatkowo syndrom Pica czasami definiuje się również jako niezwykły głód, zarówno na rzeczy jadalne jak i niejadalne.

Jak widać zespół łaknienia spaczonego jest trudny do określenia. Czasami zjadanie ma formę uspokajania głodu, ale często również określane jest jako zachowanie kompulsywne, które mają na celu rozładować napięcie.

Przyczyny psychiczne:

• stany lękowe o dużym natężeniu
• depresja
• deprawacja stymulacji
• nadmierna stymulacja
• przewlekła nuda
• frustracja
• restrykcyjne metody szkoleniowe
• brak kontaktu z ludźmi lub rzadziej z psami

Przyczyny fizyczne:

• zapalenie jelit
• zgada
• ogólne choroby układu pokarmowego
• choroby wątroby lub trzustki
• pasożyty wewnętrzne
• zaburzenia neurologiczne
• niedożywienie

Jak widać przyczyn jest całkiem sporo i mają różne podłoża. Przykładowo pies miał drastyczną sytuację żywieniową (np: pies porzucony, głodzony), a to spowodowało wystąpienie zaburzenia odżywiania, gdzie zjadane są nawet rzeczy niejadalne. Z drugiej strony pies z bardzo małą ilością aktywności, w ubogim w bodźce środowisku może zacząć zjadać dziwne przedmiotu kompulsywnie w celu osiągnięcia ulgi.

Oczywiście również stan zdrowotny nie jest bez znaczenia i choroby somatyczne również mogą brać udział w powstawaniu takiego zaburzenia. Naturalnie stan psychiczny i fizyczny mogą się łączyć przyczynowo – nawarstwienie się wielu problemów tym bardziej sprzyja powstawaniu zaburzenia.

Syndrom Pica u psa – jak sobie poradzić?

Radzenie sobie z zespołem łaknienia spaczonego nie jest łatwe, szczególnie, że diagnostyka jest utrudniona. Brak również możliwości realizacji wywiadu z chorym w celu uzyskania większej świadomości stanu psychicznego. Na pewno pierwszym krokiem jest uświadomienie sobie, że syndrom Pica istnieje i zjadanie rzeczy niejadalnych nie jest czymś normalny, co można zignorować.

Następnym krokiem powinno być skonsultowanie sytuacji z weterynarzem oraz behawiorystą. Weterynarz powinien pomóc w wykryciu potencjalnych chorób, które mogłyby sprzyjać lub bezpośrednio powodować zaburzenie. Przykładowo u ludzi dopatruje się przyczyny w niedoborach soli mineralnych, zwłaszcza żelaza czy cynku, ale też wapnia i witamin: tiaminy, niacyny, innych witamin z grupy B czy kwasu askorbinowego.

Behawiorysta z drugiej strony pomoże nam w określeniu obecnego stanu psychicznego naszego psa i tu również uświadomi nam potencjalne przyczyny problemu. Jak widać nie ma prostego rozwiązania i wszystko zależy od wyników wywiadu behawioralnego i weterynaryjnego.

Metody radzenia sobie z problemem następnie można uprościć do eliminacji potencjalnych przyczyn. Jeśli rozważamy przyczyny chorobowe to ich rozwiązanie może rozwiązać problem lub go zmniejszyć. Tak samo problemy behawioralne i psychiczne.

Na przykład jeśli uświadomimy sobie, że nasz pies ma bardzo ubogie otoczenie w bodźce to wzbogacenie środowiska może być skutecznym elementem terapii zaburzenia. Tak samo jak pomoc w radzeniu sobie ze strachem, a nawet leki stosowane w terapii lęku, jeśli w przyczynach dopatrujemy się właśnie zaburzeń lękowych.

Metody radzenia sobie z zaburzeniem odżywiania u psa są zależne od przyczyn oraz powiązanych chorób fizycznych i problemów behawioralnych. Nie ma niestety jednej metody i trzeba zawsze oprzeć ją o całościowe spojrzenie na stan naszego psa.

Jeśli interesują Cię inne specyficzne zaburzenia u psa, na przykład co może oznaczać dziwne drżenie głowy to zapraszam do artykułu o idiopatycznym drżeniu głowy. Im większa świadomość opiekunów na temat niepokojących zachowań u psa tym lepiej. Wtedy możemy szybciej wyłapać takie problemy i lepiej reagować.

Pies zjada dziwne rzeczy – czy to Pica?

O syndromie Pica u psów niewiele się mówi, nie ma również wielu artykułów, które mogłyby nam pomóc. Utrudnienia leżą na pewno w braku możliwości rozmowy z psem w celu uzyskania jasnego obrazu stanu psychicznego. Również diagnostyka zdrowotna nie jest łatwa, szczególnie jeśli nie ma żadnych widocznych objawów. Często nie powiązujemy zjadania niejadalnych przedmiotów przez psa z problemami zdrowotnymi.

Pies zjada dziwne rzeczy, co możemy z tym zrobić? Na pewno najważniejsze jest przede wszystkim zauważenie problemu, a do tego konieczna jest świadoma obserwacja psa i jego zachowań. Czasami opiekunowie w ogóle nie zauważają zjadania niejadalnych rzeczy (np: pies robi to wyłącznie pod nieobecność opiekunów lub nie zauważamy zginięcia danego przedmiotu, a pies potrafi zjeść go naprawdę szybko!). Po zaobserwowaniu problemu i uświadomieniu sobie możliwości zaburzenia pozostaje nam spojrzenie na psa holistycznie zarówno w sferze fizycznej jak i psychicznej oraz próba zapewnienia psu optymalnej pomocy.

Kluczowe jest również rozpoznanie potencjalnych przyczyn, które mogłyby wpłynąć na pojawienie się tego zaburzenia odżywiania u psów. Inaczej będziemy postępować z psem adoptowanym ze schroniska, gdzie podłoże może być związane z głodzeniem i traumami. Inaczej będzie wyglądał program terapii behawioralnej u młodego psa, u którego podejrzewamy przyczyny w ubogim w bodźce i aktywności środowisku. Jeszcze inaczej przy występujących (lub współistniejących) chorobach fizycznych.

Jeśli masz starszego psiaka to zapraszam również do przeczytania artykułu o psiej starości. Nawet jak Twój pies jest jeszcze młody to i tak polecam, bo ta wiedza na pewno się przyda.

Post Pies zjada dziwne rzeczy, czyli syndrom Pica i łaknienie spaczone pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Jestem pewien, że wszyscy chcemy, aby szczeniak był z nami szczęśliwy, ale czasami po prostu nie wiemy jak to zrobić. Nic dziwnego, bo wszędzie możemy spotkać się z odmiennymi poglądami, metodami szkoleniowymi, technikami i poradami. Do tego dołóżmy chaos związany z małym szczeniakiem w domu, sikaniem na dywanie, szczekaniem i niszczeniem, a nic dziwnego, że czasami się w tym wszystkim gubimy.

W dzisiejszym artykule chciałbym przedstawić takie najważniejsze, fundamentalne porady jak sprawić, że nasz szczeniak będzie miał dobre życia. Najważniejsze to zacząć od podstaw, potem jest już z górki.

Szczęśliwy szczeniak – prawidłowa komunikacja

Moim zdaniem najczęstszym błędem, jaki popełniamy ze szczeniakiem jest pewne przecenienie psich zdolności. Z tego wynikają potem różne problemy komunikacyjne, a one dalej tworzą różne niefajne schematy i sytuacje, które utrudniają naszą relację z psem.

Szczęśliwy szczeniak to przede wszystkim taki szczeniak, któremu pomagamy zrozumieć jego opiekunów. Psy uczą się cały czas, a nie tylko w trakcie treningu. Szczeniak od początku obserwuje to co robimy, jak robimy i jakie te wszystkie rzeczy przynoszą konsekwencje. Z tego powodu bardzo ważna jest przemyślana i jasna komunikacja ze swoim psem.

Bardzo często widzę jak opiekunowie nieświadomie sami zapraszają chaos do swojego życia poprzez pewne połączenie braku cierpliwości z brakiem konsekwencji i takim fajnym przekonaniem, że pies sam zrozumie różne rzeczy. I tutaj bardzo łatwo pokazać to na przykładach: nie pozwalamy szczeniakowi wchodzić na kanapę, ale wieczorami sami siadamy na tym meblu i bierzemy małego na kolana. Jednocześnie kolejnego dnia jak szczeniak sam próbuje się wdrapać na kanapę to złościmy się, że “przecież nie wolno”.

Często też robimy tak, że nie chcemy, aby pies wchodził na dany mebel, ale jak jesteśmy zmęczeni i nie chcemy się z psem bawić to “dla świętego spokoju” pozwalamy szczeniakowi dołączyć do nas. Ostatecznie prowadzi to właśnie do problemów komunikacyjnych. Opiekun denerwuje się, bo jego proces myślowy jest następujący: “pies powinien zrozumieć, że nie wolno wchodzić na kanapę, chyba, że samemu go czasami wezmę, ale to się nie liczy bo nie ma wchodzić jak mu nie pozwalam”. Opiekun się złości, bo w naszej głowie uważamy, że to jest jasne i logiczne, że czasami wolno, a czasami nie. Wymagamy od psa pewnego domyślania się.

Jak myślą szczeniaki?

Jednak szczeniaki tak nie działają. Nie da się im jasno i prosto wytłumaczyć danego procesu, ponieważ psy uczą się przez doświadczenia. W tej sytuacji szczeniak nie rozumie dlaczego się złościmy jak próbuje sam wejść na kanapę. Młody pies jest nauczony, że na kanapie dzieją się fajne rzeczy (głaskanie, przysmaki, kontakt z opiekunem), wiec logiczne jest, że warto tam być. Pies nie rozumie zależności, że wszystko zależy od naszego stanu danego dnia i czy pozwalamy, czy nie. Pies rozumie tylko, że kanapa jest fajna, bo tam dzieją się fajne rzeczy.

Prawidłowa i jasna komunikacja jest super ważna na początku. Jeśli nasze oczekiwania i zachowania będą konsekwentne i jasne to nasze życie ze szczeniakiem automatycznie będzie łatwiejsze. Błędy w komunikacji powodują frustrację i negatywne emocje u obu stron. My jesteśmy niezadowoleni, bo pies czegoś nie rozumie. Szczeniak jest niezadowolony, bo dla niego jesteśmy nieprzewidywalni i złościmy się na coś, na co sami wcześniej pozwalaliśmy. W skrócie: instrukcje są niejasne.

Moim zdaniem bardzo dobrze wprowadzić do swojego życia ze szczeniakiem zasadę: dobre zachowanie nagradzamy, złe ignorujemy. Jest to odwrotne od tego, co zazwyczaj robimy. Zazwyczaj opiekunowie robią tak, że jak pies jest grzeczny i spokojny to go ignorujemy. Jak robi coś naszym zdaniem złego to od razu karcimy i reagujemy. Wtedy uczymy szczeniaka głównie tego, że bycie spokojnym jest nudne, bo nic się nie dzieje. A jak szczeniak kradnie kapcie to od razu zaczyna się jakaś zabawa.

Pamiętajmy, że dla szczeniaka bardziej preferowana jest negatywna interakcja z opiekunem niż brak interakcji w ogóle.

Problemy z zaufaniem

Generalnie możemy pomyśleć, że to nic takiego. Jednak będąc nieprzewidywalnym, w oczach psa nie jesteśmy godni zaufania. Kluczem do naprawdę szczęśliwego życia szczeniaka jest właśnie zaufanie do opiekuna.

Bez zaufania trudno nam będzie osiągnąć pełen potencjał naszej relacji. Właśnie zaufanie powoduje, że szczeniakowi zależy, że robi coś dla nas i że jest zmotywowany do pracy z nami. Z tego powodu uważam, że jak mamy nowego szczeniaka w domu to najważniejsze jest właśnie budowanie tego zaufania.

A jak najłatwiej budować zaufanie? Przede wszystkim unikając robienia rzeczy, które to zaufanie rujnują. Przykładowo często przerzucamy ciężar wychowania na samego szczeniaka. Mówimy do psa dużo rzeczy i wymagamy ich wykonywania. Jak psu się nie uda to karamy. Wielu opiekunów mówi “Ja nie karam swojego psa”, ale warto zauważyć, że dla szczeniaka karą często jest nawet dezaprobata opiekuna.

Czasami na przykład szczeniak zaczyna gryźć krzesło. Opiekun mówi “nie wolno gryźć krzesła!”. Łatwo zauważyć, że szczeniak jeszcze nie zna takich słów i nie zna ich znaczenia, a w związku z tym ignoruje to i dalej gryzie krzesło. Wtedy opiekun może podejść zdenerwowany, odsunąć małego od mebla i coś tam pomruczeć niezadowolony do siebie. Tu dużo zależy od szczeniaka. Większość zrozumie tę sytuację jako karę “opiekun ma negatywne emocje”. Alternatywnie kilka szczeniaków zrozumie to jak fajną zabawę “Jak gryzę krzesło to człowiek przychodzi, śmiesznie mówi i mnie dotyka”.

Spokój i cierpliwość są najważniejsze przy szczeniaku

Co powinniśmy w takim razie robić? Przede wszystkim nie dać się szczenięcym szaleństwu. Często jest tak, że te pierwsze tygodnie ze szczeniakiem to sporo chaosu. Nie dość, że to spora zmiana w naszym życiu to dodatkowo maluch ma sporo energii i potrafi dać popalić. W tym wszystkim łatwo się pogubić, dać się ponieść stresowi i nie realizować nawet rzeczy, o których wiemy i chcieliśmy je zrealizować.

Moim zdaniem najważniejsze co warto zrobić na samym początku to spróbować zachować spokój i zatroszczyć się o komunikację ze szczeniakiem. Ćwiczenia, sztuczki i inne takie to naprawdę fajne rzeczy i jeśli jesteśmy w stanie je zrealizować to super. Jednak jeśli zaczyna nas to przerastać to zróbmy chociaż komunikację. Ostatecznie co nam da szczeniak potrafiący zrobić “siad”, ale który od pierwszych dni stracił do nas zaufanie, bo się strasznie frustrowaliśmy na wszystko.

Podsumowując: skupmy się na jasnej i zrozumiałej dla szczeniaka komunikacji. Pokazujmy mu świat, ale nie oceniajmy i nie karćmy. Jak najbardziej możemy mieć zasady, ale wtedy musimy prawidłowo komunikować o nich psa i być przy tym konsekwentni. I przede wszystkim unikajmy rzeczy, które mogłyby spowodować utratę zaufania psa. Zaufanie trudno i powoli się buduje, a niestety bardzo łatwo traci. Pamiętajmy o tym.

Budowanie relacji i zaufania, a szczęśliwy szczeniak

Szczęśliwy szczeniak to przede wszystkim szczeniak, który ufa swojemu opiekunowi. Sporo już napisałem o komunikacji i zaufaniu, ale jak je w ogóle budować? Tak naprawdę zaufanie i relację buduje się całe życie z psem. Relacja to proces, który składa się ze wszystkich naszych wspólnych doświadczeń i wrażeniu jakie mamy o sobie. Można więc napisać, że relacja to całość naszego wspólnego życia.

I jak łatwo zauważyć, relacja po prostu jest, a czy jest negatywna i pozytywna to już zależy od tego naszego wspólnego życia. Jeśli w naszym wspólnym życiu jest dużo strachu i agresji to taka właśnie będzie nasza relacja z psem. Już to daje nam podpowiedź jak budować prawidłową relację, czyli taką pozytywną. Bo zakładam, że tego właśnie chcemy, żeby nasza relacja z psem była oparta na pozytywnych emocjach i przyjemnych uczuciach.

Nie ma tak naprawdę jednego przepisu na relację i każdy musi znaleźć swoją drogę. Warto też pamiętać, że każdy pies jest inny tak samo jak każdy człowiek jest inny. Opiekunowie mają różne charaktery i temperamenty. Trzeba znaleźć taki sposób budowania relacji, który pozwoli również nam być sobą.

Polecam również ten artykuł o budowaniu relacji z psem.

Jednak jeśli mógłbym podpowiedzieć kilka rzeczy to uważam, że najważniejsze do budowania relacji są następujące elementy:

• zrozumienie (akceptacja psich zachowań charakterystycznych dla gatunku)
• wspólne spędzanie jakościowego czasu
• umożliwienie psu wyboru
• ogólna życzliwość

Zrozumienie

Szczeniak jaki jest każdy widzi. Uszka, ogonek, łapki. Psy są psami i nigdy człowiekiem nie będą. Warto wiedzieć, że z gatunkiem wiążą się różne zachowania charakterystyczne. Szczeniaki mogą szczekać, piszczeć, kopać, gryźć, szarpać, robić kupę na podłodze, a w czasie dorastania kopulować z poduszkami albo naszą nogą. I jak najbardziej rozumiem, że różne zachowania nie są dla nas, ludzi, przyjemne. Mimo wszystko trzeba akceptować tę “zwierzęcą” stronę psa. Nie tylko ją akceptować, ale również umożliwić psu realizację różnych swoich potrzeb.

Tutaj każdy musi trochę sam to przemyśleć. Wielu przeszkadza psie szczekanie i bardzo często dostaję pytanie “co zrobić, żeby pies nie szczekał?”. To bardzo trudne pytanie, również z etycznego punktu widzenia. Czy pies ma prawo szczekać? Czy etycznym byłoby zakazać człowiekowi się odzywać? Oczywiście trzeba tu też odróżnić normalne, zdrowe szczekanie od patologicznej wokalizacji związanej z zaburzeniami zachowania. To jednak temat na inny artykuł.

Generalnie chodzi o to, że musimy trochę psa akceptować i pomóc mu się realizować. Jeśli chcemy zbudować z psem fajną relację opartą na zaufaniu to nie możemy być tym wiecznym marudą, który krytykuje psa cokolwiek zrobi. Szczekać nie wolno, kopać nie wolno, kapci dotykać nie wolno, nic nie wolno. To prowadzi tylko do frustracji u psa.

Wspólne spędzanie czasu

Szczęśliwy szczeniak to zmęczony szczeniak. Tak przynajmniej można przeczytać w internecie. I jak najbardziej szczeniak potrzebuje aktywności. Jednak do budowania fajnej relacji nie wystarczy rzucić psu piłkę. Naturalnie można, ale nie będzie to wtedy jakościowo spędzony czas. Warto przeznaczyć trochę swojej uwagi na takie wspólne aktywności, które realizujemy razem. I tutaj nie chodzi o to, abyśmy sami angażowali się w zabawę. Przede wszystkim chodzi o skupienie się na szczeniaku i pokazanie mu, że z nim jesteśmy.

Zabawa sama w sobie ma być fajna, ale dopiero z nami ma być czymś niesamowitym. Nie pozwólmy, aby najlepszymi rzeczami w życiu psa były inne przedmioty, a nie opiekun.

Umożliwienie wyboru

Opiekunowie często popełniają ten błąd, że cały czas się śpieszą lub działają pod presją. Na spacer szybko do parku i z powrotem. Na trening 10 minut wieczorem. U weterynarza szybko zastrzyk i do domu. Zróbmy dwa głębokie wdechy i spokojnie.

Uważajmy na takie życie, gdzie ciągle pośpieszamy szczeniaka. Przykładowo na spacerze często mamy tendencję, że w głowie planujemy trasę od punktu A, do punktu B i z powrotem do punktu A. Idziemy z psem na smyczy, szczeniak się zatrzymuje przy krzaczku, a my idziemy do przodu, wtedy pies nas dogania i tak sobie przemy do przodu. Po co? To nie jest fajne dla psa i nie ma potrzeby się śpieszyć. Dodatkowo wyrabiamy u szczeniaka nawyk ciągłego pędu do przodu i takiego stresu, że trzeba iść i nie wolno się zatrzymywać.

Dajmy psu trochę szacunku, swobody  i obserwujmy go. Może dzisiaj woli iść w lewo? Albo może  ogóle chce 5 minut wąchać krzaczek? Może nie ma ochoty dzisiaj trenować? Może weterynarz go stresuje i trzeba bardziej go przyzwyczajać na spokojnie  do różnych zabiegów? Dajmy psu też pokazać swoje zdanie i preferencje i starajmy się je respektować.

Ogólna życzliwość

To bardzo subiektywna sprawa, bo jestem pewien, że nikt nie myśli o sobie “jestem nieżyczliwy dla swojego psa”. Warto jednak chłodno spojrzeć na naszą relację, bo często przechodzimy przez kolejne dni trochę nieświadomie i nie zauważamy swoich tendencji. Jak zwracamy się do psa? Jakie mamy emocje i ton głosu? Jesteśmy zdenerwowani, czy spokojni? Jak często chwalimy, a jak często ganimy? Czy rozmawiamy z psem, czy komunikujemy się samymi poleceniami?

Kiedy ostatnio zapytaliście swojego psa jak mu minął dzień z takim prawdziwym zainteresowaniem? Z drugiej strony jak często mówicie psu “nie wolno tego”, “zostaw to”, “uspokój się” i tak dalej.  Ogólnie myślę, że wiadomo o co chodzi. Często jako opiekunowie mamy tendencję do krytykowania psa lub uproszczania komunikacji do samych poleceń. Rzadziej skupiamy się na pozytywnych aspektach, bo o nich po prostu zapominamy. Jak szczeniak grzecznie leży w legowisku i się sam bawi to nie zwracamy na niego uwagi. Jak ukradnie nam skarpetki to od razu się denerwujemy i dajemy jasno psu znać, że nam się to nie podoba.

Wzbogacanie środowiska

Szczęśliwy szczeniak to taki, który ma dostęp do bogatego środowiska i różnych bodźców. Jeśli chcemy, żeby życie naszego szczeniaka było dobre i fajne to warto postarać się właśnie o to wzbogacanie środowiska. Możemy to robić na wiele sposobów i ważne jest, aby nie zamykać się na tylko jedno rozwiązanie.

W bogatym środowisku chodzi o to właśnie, że jest ono bogate w różne rzeczy. Rzucasz psu piłeczkę? Super, ale nie powinno to być jedyna fajna rzecz w życiu naszego szczeniaka. Nie dość, że często prowadzi do fobii i uzależnienia od konkretnej zabawy, a dodatkowo jest po prostu nudne.

Maty węchowe, maty do lizania, nosework, zabawki edukacyjne, naturalne gryzaki, spacery eksploracyjne, nauka sztuczek, różne zabawki, piszczałki, pluszaki, spacer po lesie, wizyta nad wodą, spotkania z innymi psami, spotkania z różnymi ludźmi, muzyka, zapachy. To wszystko jest fajne i wzbogacające. Osobiście szczególnie polecam stosowanie różnych zabawek do pracy umysłowej (maty węchowe, zabawki edukacyjne), ponieważ naprawdę robią dużo dobrego w życiu psa i wykorzystują naturalne talenty oraz pomagają zrealizować ważne potrzeby gatunku.

Jako opiekunowie szczeniaka powinniśmy unikać takiego pewnego izolowania psa od środowiska. Często zauważam tendencję, że opiekunowie “uciekają” w znane sobie zabawy i aktywności, a w związku z tym szczeniak pierwsze miesiące spędza na zabawie w szarpanie jednym szarpakiem lub ogólnie ma sporo zabawek, ale wszystkie leżą i pies się nimi nie interesuje. Ja rozumiem, że często nie mamy czasu lub siły na eksplorowanie nowych rozrywek, ale naprawdę warto.

Dobre życie dla szczeniaka

Szczęśliwy szczeniak, czyli co zrobić, żeby szczeniaczek miał dobre życie? Tak naprawdę dobre życie całkiem łatwo osiągnąć. Podstawą na pewno jest dobra i jasna komunikacja, która oparta jest na pozytywnych emocjach, życzliwości i pochwałach. To łatwy sposób na to, żeby nasz szczeniak lubił z nami przebywać i ufał nam. Jeśli z całego artykułu zastosujemy tylko to to będziemy mieli ogromny sukces i dobre zmiany w naszym wspólnym życiu z szczeniakiem.

Naprawdę nie trzeba nic więcej. Wystarczy być bardziej świadomym naszych interakcji z psem i potem pozostaje minimalizowanie ilości negatywnych emocji i zwiększenie tych pozytywnych. Eliminujemy kary, staramy się ignorować złe zachowania, a nagradzać te dobre. Do tego dorzućmy nowe zabawy i wzbogacanie środowiska psa i szybko zauważymy jak psiak chętniej spędza z nami czas, jest spokojniejszy i bardziej wyluzowany.

Naprawdę nasz stres i frustracja potrafią dość szybko spowodować, że pies “gaśnie”. Wydaje się nerwowy i pobudzony w taki niefajny sposób. To prowadzi do różnych prób odreagowania i złych zachowań, które dalej nakręcają nasze niezadowolenie. Zmieńmy nastawienie na bardziej pozytywne, a zauważymy zmiany na lepsze.

Jeśli macie jakieś problemy ze swoim szczeniakiem to polecam również ten artykuł o tym jak ogarnąć szczeniaka.

Pamiętajmy, że szczęśliwy szczeniak to zazwyczaj szczeniak szczęśliwego opiekuna. Z tego powodu na sam koniec chciałbym zauważyć, że bardzo ważne jest zadbanie o swoje emocje. Życie ze szczeniakiem to nie jest praca lub przykry obowiązek. To powinna być fajna przygoda. Zadbajmy o siebie, zaangażujmy szczeniaka do naszych lubionych aktywności lub hobby, zwróćmy uwagę na poprawę naszego humoru i naprawdę zauważymy różnice również u naszego małego przyjaciela.

Post Szczęśliwy szczeniak, czyli co zrobić, żeby szczeniaczek miał dobre życie pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dzisiaj postaram się wyjaśnić jak poznajemy psa ze szczeniakiem i co warto o tym wiedzieć. Na samym wstępie zaznaczę, że w większości przypadków (jeśli mamy stabilnego, dobrze wychowanego psa i prawidłową relację z nim) to wszystko pójdzie bardzo prosto, łatwo i przyjemnie. “Schody” zaczynają się jeśli nasz obecny pies ma brak możliwości realizowania swoich potrzeb, problemy z frustracją lub obroną zasobów. Jeśli mamy tego typu problemy z zaburzeniem wychowania to priorytetem dla nas powinno być udzielenie pomocy psu.

Szczerze odradzam decydowanie się na kolejnego psa w celu ”wyleczenia” obecnego. Rzadko wyjdzie to tak jak myśleliśmy, a dodatkowo problemowy pies może spowodować problemy również u naszego nowego przyjaciela.

Czy pierwsze zapoznanie jest łatwe?

Wielu opiekunów pyta czy takie pierwsze spotkanie jest łatwe. To specyficzne pytanie, ale związane jest z dużym stresem. Kochamy swojego obecnego psa, ale z jakiegoś powodu postanowiliśmy na kolejnego. Chcemy dobrze dla nowego szczeniaka, ale też nie chcemy skrzywdzić dorosłego psa. Zazwyczaj mamy tu połączenie radości z nowego przyjaciela oraz lekkich wyrzutów sumienia, bo zmieniamy życie obecnego psa.

Naturalne jest więc, że liczymy na to, że podjęliśmy dobrą decyzję i nasz dorosły pies również będzie zadowolony z nowego kompana. Osobiście radzę postarać się zachować spokój i nie nakręcać się na różne emocje. Pierwsze spotkanie zazwyczaj może mieć cztery różne wyniki:

1. Oba psy są sobą zachwycone
2. Oba psy są zupełnie neutralne
3. Dorosły pies ma problem ze szczeniakiem
4. Szczeniak ma problem z psem dorosłym

I tak naprawdę to pierwsze spotkanie wcale nie określa całego naszego dalszego życia. Jak najbardziej czasami dorosły pies nie jest zadowolony z nowej sytuacji i pierwsze dni może dawać o tym znać – chociażby mocno kontrolując szczeniaka. Jednak tak czasami się dzieje i można to naprostować wprowadzeniem odpowiednich zasad i budowaniem dalszej relacji ze swoim psem.

Wracając do pytania – czy pierwsze zapoznanie jest łatwe? Ogólnie tak – wystawiamy psy na swoją obecność i zapoznanie dzieje się samo. Jednak czy łatwo zrobić dobre pierwsze zapoznanie? Tu już dużo zależy od manipulacji środowiskiem spotkania i samą dynamiką zapoznania.

Uważam, że większość opiekunów jest w stanie zrealizować takie spotkanie samodzielnie. Jednak jeśli czujesz obawy i potrzebujesz dodatkowej pomocy to warto skontaktować się z behawiorystą, który na pewno chętnie pomoże.

Poznajemy psa ze szczeniakiem – gdzie?

Pierwsze spotkanie psa ze szczeniakiem jest bardzo ważne. Ogólnie warto założyć sobie taki plan “każdy kontakt psów powinien być pozytywnym doświadczeniem dla nich”. Najlepszym wyborem jest spotkanie na neutralnym gruncie, który nie jest ważny dla żadnego z nich. Pamiętajmy, że miejsce również może być zasobem dla psa lub powodować zmiany w zachowaniu, więc jeśli wiemy, że w konkretnym parku nasz psiak ma bardzo wysokie emocje to poszukajmy spokojniejszego miejsca.

Dorosłego psa warto wcześniej trochę wybiegać, aby spotkanie przebiegało na niższych emocjach – to szczególnie ważne u psów, dla których spacer jest bardzo ważnym wydarzeniem i mocno się nakręcają w początkowej fazie. Najważniejsza jest właśnie znajomość własnego psa i jego emocji. Generalnie szczeniaki mają tzw. taryfę ulgową u dorosłych psów, więc dobrze wychowane i stabilne psiska powinny być dość wyrozumiałe dla maluszka.

Warto też wiedzieć, że nie zawsze można przeprowadzić to zapoznanie idealnie. Pierwsze spotkanie na neutralnym gruncie wymaga dwóch osób, aby każda mogła przyjść z psem oddzielnie (opiekun z dorosłym psem i druga osoba ze szczeniakiem). Jednak nie zawsze tak się da. Co, jeżeli nie możemy nikogo poprosić o pomoc? Czasami możemy zrobić tylko to, co jest w naszych możliwościach. Jeśli jedyną opcją jest przywiezienie szczeniaka bezpośrednio do nowego domu to trudno – tak trzeba będzie działać, nawet jeśli nie jest to optymalne rozwiązanie.

Poznajemy psa ze szczeniakiem – jak?

Jest sporo różnych strategii i zależne są one przede wszystkim od naszego dorosłego psa. Tak naprawdę wszystko sprowadza się do znajomości swojego psa. I dużo zależy od naszych możliwości i tego czy mamy kogoś do pomocy.

Idealnie byłoby, jakby oba psiaki były na smyczy. Wtedy każda osoba spaceruje ze swoim psem w pewnej odległości od drugiego. I tak sobie spacerujemy skupiając się na swoim psie. Powolutku zmniejszamy dystans między psami, pozwalamy im się sobie przyjrzeć i tak dalej.

Ogólnie wszystko na spokojnie i bez pośpiechu. Postarajmy się tak zaplanować to pierwsze spotkanie, abyśmy mogli je przeprowadzić wtedy kiedy mamy na to czas i przestrzeń mentalną. Na pewno nie planujmy tego rano, pół godziny przed wyjściem do pracy. Obserwujemy i decydujemy czy możemy zbliżać się, czy potrzebujemy więcej czasu i trzeba ten dystans zwiększyć. Zazwyczaj nie poleca się po prostu spuszczenia psów na siebie i “będzie co będzie”. Jednak jak najbardziej czasami znamy swojego psa bardzo dobrze, jest on świetnie wychowany, stabilny i mamy z nim genialną relację. W takim przypadku możemy odważyć się na takie szybsze zapoznanie.

Poznajemy psa ze szczeniakiem – co potem?

Poznajemy psa ze szczeniakiem przede wszystkim powoli i we własnym tempie psów. Ogólne jestem za tym, aby psy same się ze sobą dogadały i nie powinniśmy interweniować, jeżeli wszystko jest ok. Dorosły pies może przewrócić szczeniaka, maluch może pisnąć, przestraszyć się. Może z drugiej strony to mały będzie miał wysoką energię i trochę “męczył” starszego. Musimy trochę pozwolić psom na ustalenie własnego sposobu komunikacji i zachowania.

Naturalnie jak zawsze – wszystko zależy od kontekstu danej sytuacji. Jeśli zabawa eskaluje i przeradza się w jakąś bójkę to warto reagować. Jednak musimy nauczyć się obserwować psy i to umiejętność, która wymaga czasu.

Bo jak najbardziej może być sytuacja, że szczeniak naskoczy na dorosłego psa, a ten warknie lub kłapnie zębami. Jeśli maluch będzie respektować ostrzeżenie i się trochę oddali to super – to normalna komunikacja u psów i powinniśmy na nią pozwolić.

Po wstępnym poznaniu się powinniśmy dać jeszcze trochę czasu psom dla siebie. Ważne, żeby miały możliwość interakcji ze sobą. Dopiero jak już wszystko będzie spokojnie to można wracać do domu. Dalszy proces to aklimatyzacja, adaptacja do nowej sytuacji i wyrabianie właśnie tej komunikacji psów między sobą i oczywiście z nami również.

Podsumowanie

Jak poznajemy psa ze szczeniakiem? Jak widać sprawa wydaje się dość prosta – zabieramy psy w jakieś miejsce i powoli wystawiamy je na swoją obecność, a potem dajemy im się dogadać. Jednak wszystko tkwi w szczegółach i najważniejsze jest dobre poznanie swojego psa oraz obserwacja go w sytuacji ze szczeniakiem.

Niestety nie da się opisać wszystkich możliwości, bo każda sytuacja będzie zależna od wielu drobnych elementów. Tak samo kontekst spotkania. By mogą się dogadywać od razu, ale mogą być spięcia. Być może dorosły pies nie ma cierpliwości ani ochoty na zabawę z maluchem. Może to jednak szczeniak będzie wystraszony i nie będzie próby inicjowania kontaktu przy jednoczesnej dużej chęci od dorosłego psa. Dużo zmiennych i różnych możliwości na rozwój spotkania.

Szczeniaki to sporo problemów samych w sobie, a co dopiero mając już dorosłego psa. Przykładowo najczęstszym problemem u szczeniąt wydaje się podgryzanie, więc polecam zajrzeć do artykułu Agresywny szczeniak.

Post Poznajemy psa ze szczeniakiem – co warto wiedzieć i jak ich poznać? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Zwiększająca się świadomość psich opiekunów oraz coraz bliższa i emocjonalna więź ludzi z ich psimi przyjaciółmi sprawia, że jest również duże zapotrzebowanie na wiedzę z zakresu opieki nad psimi seniorami. Populacja starszych psów z różnych przyczyn rośnie w bardzo szybki sposób. Niestety wraz z tym procesem wzrasta liczba chorób, a z tego powodu również problemów behawioralnych. Problemy geriatryczne są wyjątkowe, bo zazwyczaj nie występują w innym wieku, a liczne powiązane ze sobą procesy chorobowe prowadzą również do zaburzeń zachowania.

Ten artykuł ma przedstawić jak najwięcej informacji o wieku geriatrycznym psa, czym charakteryzuje się psi senior, jakie są powszechne problemy tego wieku i jak zapewnić takiemu psu prawidłową opiekę.

Rozdział 1: Charakterystyka psa geriatrycznego

Definicja psa geriatrycznego

Na samym początku, zanim w ogóle przejdziemy do omawiania psa geriatrycznego jest zrozumienie bardzo ważnej rzeczy. Jaki jest psi senior? Nie możemy pojmować procesu starzenia się jako choroby. Naturalnie proces ten jest okresem, kiedy choroby i różne zaburzenia pojawiają się najczęściej, jednak samo starzenie się nie jest chorobą.
Moment, w którym pies staje się seniorem, zależy od jego rasy i wielkości.

Wiek, od którego pies uważany jest za geriatrycznego jest zatem bardzo zróżnicowany. Małe psy ras psowatych żyją zazwyczaj 12-15 lat, podczas gdy duże psy ras olbrzymich 7-10 lat. Przyjmuje się, że psy ras małych i średnich stają się geriatryczne w wieku 10-12 lat, psy ras dużych w wieku 8-10 lat, a psy ras olbrzymich w wieku 7-8 lat.

Jednak są to tylko poglądowe informacje, ponieważ nie udało się jeszcze uzyskać w tym aspekcie pełnej zgody.

Procesy starzenia się u psów

Czym jednak jest starzenie się? Starzenie się jest: ”procesem niekorzystnym, postępującym, nieodłącznym i powszechnym, który z czasem pojawia się u każdej żywej istoty”. Starzenie się można także określić jako sumaryczny całokształt zmian, które powstają w organizmie w miarę upływu czasu i doprowadzają do ubytków czynnościowych oraz ostatecznie do śmierci.
Niemożliwym jest wskazanie, kiedy dokładnie się ten proces zaczyna, ponieważ wszystko zależy od genetyki organizmu oraz środowiska, w którym żyje.

Jeśli chodzi o zmiany związane z procesem starzenia się to są liczne. U psów obserwuje się m.in.:

• Zmiany fizyczne: siwienie sierści, zmiana jej gęstości i tekstury, zmarszczki na skórze, zanik mięśni, osteoporoza, problemy z uzębieniem, problemy oddechowe, pogorszenie wzroku i słuchu, spowolnienie metabolizmu.
• Zmiany psychiczne: zmniejszenie aktywności i poziomu energii, zwiększona potrzeba snu, problemy z pamięcią i koncentracją, lęk separacyjny, lęk przed dźwiękami, zmiany nastroju.

Dlaczego psy się starzeją

Nauka ciągle idzie do przodu, a dzięki temu otrzymujemy coraz więcej informacji na temat procesu starzenia się. Nie tylko ludzi, ale również psów. W ciągu ostatnich dekad odkryto wielu reakcji, procesów i wydarzeń, które związane są ze starzeniem się organizmów i komórek.

Zanim przejdziemy do konkretnych aspektów, chorób i problemów związanych z psem geriatrycznym to warto wskazać trzy najważniejsze odkrycia.

Pierwszym jest białko p66shc. Funkcja tego białka polega na indukcji apoptozy w starzejących się komórkach. Kodowane jest przez proonkogen SHC, który występuje u wszystkich ssaków (co oznacza, że również u psów) i odpowiada za aktywację procesów apoptozy, kiedy wewnątrz komórek dochodzi do gromadzenia się wolnych rodników. Liczba tych wolnych rodników wzrasta z czasem. Są one generowane również przez szkodliwe bodźce lub stres oksydacyjny.

Drugim odkryciem są konkretne zdarzenia komórkowe. Przykładowo odkryto, że wraz z podziałem i starzeniem się komórki, jej telomery ulegają skróceniu. Podstawową funkcją telomerów jest zapobieganie fuzji chromosomów między sobą oraz, które mogłyby dochodzić w procesie rekombinacji materiału genetycznego w chromosomach. Wraz z podziałami komórek telomery stopniowo się skracają niemal do całkowitego zniknięcia. Wtedy właśnie komórki osiągają fazę starzenia, w której zdolność do podziałów jest znacząco zmniejszona.

Trzecie odkrycie dotyczy mutacji w mitochondriach. Stopniowa modyfikacja integralności komórki zachodzi w wyniku mutacji w mitochondrialnym genomie, który spowodowany jest ciągłym atakiem wolnych rodników powstających podczas redukcji tlenu. Najbardziej widocznym skutkiem starzenia się jest utrata funkcji fizjologicznych. Spowodowana ona jest właśnie przez utratę funkcji regeneracyjnych prowadzących do zmniejszenia się liczby mitochondriów i syntezy ATP.

Rozdział 2: Problemy zdrowotne psów geriatrycznych

Psi senior to niestety pies podatny na wiele chorób. Zawsze trzeba pamiętać o odpowiednim dostępie do opieki zdrowotnej. Psy geriatryczne są bardziej podatne na wiele chorób, m.in.:

• Choroby nowotworowe: nowotwory są jedną z najczęstszych przyczyn śmierci psów geriatrycznych. Najczęstsze typy nowotworów to: rak skóry, chłoniak, rak kości i mięsak.
• Choroby układu krążenia: choroby serca i naczyń krążenia są częstą przyczyną problemów zdrowotnych u psów geriatrycznych. Najczęstsze choroby układu krążenia to: kardiomiopatia, zapalenie wsierdzia i choroba zwyrodnieniowa zastawki mitralnej.
• Choroby układu moczowego: psy geriatryczne są bardziej podatne na choroby nerek i pęcherza moczowego. Najczęstsze choroby układu moczowego to: przewlekła choroba nerek, kamica moczowa i nietrzymanie moczu.
• Choroby układu ruchu: psy geriatryczne są bardziej podatne na choroby stawów, takie jak zapalenie stawów i dysplazja stawów biodrowych.
• Problemy z uzębieniem: psy geriatryczne często mają problemy z uzębieniem, takie jak kamień nazębny, paradontoza i utrata zębów.
• Zaburzenia endokrynne: psy geriatryczne są bardziej podatne na zaburzenia endokrynne, takie jak cukrzyca i niedoczynność tarczycy.

Niestety specyficzne połączenie zwiększonego ryzyka chorób oraz pewna nieunikniona degradacja funkcji poznawczych odpowiada za większość problemów kojarzonych z wiekiem starości.

Psi senior – profilaktyka i leczenie chorób psów geriatrycznych

Profilaktyka jest kluczowa w zapobieganiu chorobom psów geriatrycznych. Regularne badania weterynaryjne, szczepienia, odrobaczanie i kontrola wagi psa mogą pomóc w wykryciu chorób na wczesnym etapie i wdrożeniu odpowiedniego leczenia.

Leczenie chorób psów geriatrycznych zależy od rodzaju choroby i jej zaawansowania. W niektórych przypadkach może być konieczne leczenie farmakologiczne, chirurgiczne lub fizjoterapia. Opiekunowie muszą być świadomi zwiększonych kosztów związanych z psią starością. Bardzo rekomendowane jest zbudowanie pewnej poduszki finansowej, która będzie mogła zostać wykorzystana w przypadku konieczności wykonania zabiegów, aby móc zapewnić psu pomoc, na którą zasługuje.

Rozdział 3: Psi senior – problemy behawioralne

Psi senior to pies specyficzny pod względem występujących problemów behawioralnych i zaburzeń zachowania. Jest to związane z wieloma czynnikami, ale przede wszystkim z częstym nagromadzeniem chorób fizycznych.

Problemy behawioralne u psów starszych można podzielić na trzy kategorie: intensyfikacja występujących już problemów, pojawienie się nowych zaburzeń nie związanych z chorobami fizycznymi oraz pojawienie się nowych zaburzeń, które są związane z chorobami.

Przykładowo jeśli pies ma problem z agresją to w wieku geriatrycznym ten problem może się pogłębić z różnych powodów (stres związany z bólem, ogólne zwiększenie się drażliwości i inne). Mogą pojawić się całkowicie nowe problemy, które nie są związane z chorobami fizycznymi. Na przykład opiekun może drastycznie zmniejszyć psu ilość aktywności w obawie, że starsze zwierzę zrobi sobie krzywdę, ale w efekcie prowadzi to do zaburzeń zachowania związanych z nudów i brakiem możliwości zaspokojenia swoich potrzeb.

Oczywiście bardzo częstą przyczyną pojawienia się nowych problemów behawioralnych są istniejące choroby fizyczne, przede wszystkim związane z nimi dolegliwości bólowe. Dyskomfort oraz ból powodują stres i zwiększoną drażliwość, co może przyczynić się do zaburzeń zachowania. Przykładowo spokojny i przyjazny do tej pory pies zaczyna przejawiać zachowania agresywne.

Psi senior – przykładowe problemy behawioralne:

• Lęk przed dźwiękami: Psy geriatryczne mogą stać się bardziej wrażliwe na dźwięki, co może prowadzić do lęku i strachu. Objawia się to najczęściej chowaniem się, drżeniem i dyszeniem.
• Zmiany nastroju: Psy geriatryczne mogą doświadczać zmian nastroju, takich jak depresja, apatia, a nawet agresja. Zmiany te mogą być spowodowane bólem, chorobą, zaburzeniami hormonalnymi lub lękiem.
• Zaburzenia poznawcze: U psów starszych może rozwinąć się zespół dysfunkcji poznawczych (ang. Canine Cognitive Dysfunction – CCD), który objawia się dezorientacją, zaburzeniami snu, wokalizacją, niepokojem i trudnościami w uczeniu się.
• Załatwianie się w domu: Psy geriatryczne mogą zacząć załatwiać się w domu z powodu problemów zdrowotnych (np. nietrzymanie moczu), lęku separacyjnego, zaburzeń poznawczych lub trudności w sygnalizowaniu potrzeby wyjścia.
• Zmiany nawyków żywieniowych: Niektóre psy geriatryczne mogą stracić apetyt z powodu choroby, bólu w jamie ustnej lub utraty węchu. Inne psy mogą natomiast jeść więcej, co prowadzi do nadwagi i otyłości.

Przyczyny i metody radzenia sobie z problemami behawioralnymi psów geriatrycznych

Przyczyny problemów behawioralnych psów geriatrycznych mogą być różne i często złożone. Obejmują one:

• Zmiany fizyczne i psychiczne związane z wiekiem: choroby, bóle, pogorszenie wzroku i słuchu, lęk przed śmiercią.
• Zmiana otoczenia: przeprowadzka do nowego domu, śmierć opiekuna.
• Brak stymulacji: nuda, brak aktywności fizycznej i mentalnej.
• Niewłaściwe metody szkolenia: stosowanie kar i środków awersyjnych w przeszłości.

Leczenie problemów behawioralnych psów geriatrycznych powinno być zawsze dostosowane do indywidualnych potrzeb psa i uwzględniać jego stan zdrowia.

Może ono obejmować:

• Terapię behawioralną: opracowanie planu modyfikacji zachowania opartego na pozytywnym wzmocnieniu i kształtowaniu pożądanych zachowań.
• Leczenie farmakologiczne: w niektórych przypadkach, zwłaszcza przy zaburzeniach lękowych lub depresji, może być konieczne włączenie leków przepisanych przez lekarza weterynarii.
• Zmiany w środowisku: zapewnienie psu bezpiecznego i przewidywalnego otoczenia, dostosowanie wymagań do jego możliwości fizycznych i poznawczych.
• Wzbogacanie środowiska: wprowadzenie do życia psa aktywności i zabaw stymulujących umysłowo i fizycznie.
• Wsparcie opiekunów: edukacja opiekunów psów geriatrycznych na temat przyczyn i objawów problemów behawioralnych, a także technik postępowania z psem.

Warto zauważyć, że wiele problemów behawioralnych związanych jest ze współistniejącymi chorobami fizycznymi. Ból oraz dyskomfort związany z chorobami zwiększa stres lub zaburzania gospodarkę hormonalną, a to bardzo często prowadzi do zaburzeń zachowania.

Trzeba być tego świadomym, ponieważ o ile wiele zaburzeń występuje również w innym wieku niż geriatryczny, to jednak starość związana jest ze specyficznym połączeniem tych zaburzeń z chorobami. Choroby mogą pośrednio prowadzić do zaburzeń, ale również same zaburzenia mogą mieć intensywniejszy objaw w wieku geriatrycznym, ponieważ pies narażony jest na większy ból.

Bardzo dużym aspektem radzenia sobie z problemami behawioralnymi psich seniorów powinno być więc działanie prewencyjne oraz kliniczne, w szczególności przeciwdziałanie, zapobieganie lub zmniejszanie bólu.

Wzbogacanie środowiska psów geriatrycznych

Wzbogacanie środowiska psów geriatrycznych to duży aspekt radzenia sobie z problemami behawioralnymi lub zapobieganiu ich występowaniu (działania zapobiegawcze). Choroby oraz nuda to główne powody występowania zaburzeń zachowania u psów w starszym wieku.

Głównym celem wzbogacania środowiska jest przede wszystkim poprawa stanu psychicznego oraz fizycznego psa poprzez modyfikację środowiska.

Plan wzbogacania środowiska realizujemy poprzez:

• zwiększanie repertuaru zachowań
• zmniejszenie częstości zmian zachowań
• zwiększenie zakresu zachowań właściwych dla danego gatunku
• zwiększenie zdolności korzystania ze środowiska
• zwiększenie zdolności przezwyciężania trudności w sposób naturalny

Wzbogacanie środowiska ożywione i nieożywione

Jest to bardzo ważne narzędzie, które powinno być rekomendowane każdemu opiekunowi psiego seniora. Wzbogacanie środowiska dzielimy na dwie kategorie: ożywione oraz nieożywione.

Wzbogacanie ożywione dzielimy dodatkowo na konspecyficzne (wewnątrzgatunkowe) oraz heterospecyficzne (międzygatunkowe). Na temat kontaktów społecznych wewnątrzgatunkowych u psów mówi się wiele, ale nadal nie ma zgody wśród specjalistów. Niektórzy twierdzą, że psy potrzebują kontaktu z członkami swojego gatunku, ponieważ jest on naturalny i wynikający z etogramu psa.

Inni twierdzą, że psy ewoluowały do kontaktu z człowiekiem i wzbogacenie wewnątrzgatunkowe nie jest wymagane. Dodatkowo zaznacza się tu potencjalne zagrożenia wynikające z niepoprawnych kontaktów w myśl zasady “lepszy brak kontaktu niż zły kontakt”. Ostatecznie wzbogacanie wewnątrz gatunkowe może być przydatnym narzędziem terapii behawioralnej, jeślii dobierzemy je do indywidualnego przypadku. Wszystko zależy od poziomu socjalizacji psów, ich zachowania wobec siebie oraz stanu zdrowotnego i psychicznego zwierząt biorących udział w takim wzbogacaniu. Pamiętajmy również, że nie zawsze wymagany jest pełen kontakt. Często samo oglądanie innych psów lub kontakt z ich zapachem może być wystarczająco wzbogacającym doświadczeniem.

Natomiast na pewno trzeba się zgodzić, że wzbogacanie międzygatunkowe (z zaznaczeniem, że tym drugim gatunkiem jest człowiek) jest dla psów bardzo istotne. Psy potrzebują prawidłowego kontaktu z człowiekiem, a brak takiego kontaktu prowadzi do pojawienia się zachowań niepożądanych lub zaburzeń zachowania. Nie popełniajmy więc tego błędu, że zostawiamy starszego psa samego całymi dniami, ponieważ nie chcemy mu przeszkadzać. Bliskość opiekuna ma ogromne znaczenie terapeutyczne.

Jak realizować wzbogacanie nieożywione?

Wzbogacanie nieożywione realizujemy poprzez: przestrzeń fizyczną, odżywianie, zabawki oraz zmysły.

Wzbogacenie nieożywione możemy zrealizować na różne sposoby, a ostatecznie ogranicza nas wyłącznie nasza wyobraźnia. Przykładowo zabawki są przydatnym narzędziem do wzbogacania psiego środowiska. Utrzymywanie chęci do zabawy podczas dorosłego życia stanowi charakterystyczną cechę udomowionych psów. Nawet psi staruszek może być chętny do zabawy.

Warto jednak pamiętać, aby formę zabawy dostosować do możliwości fizycznych naszego psa. Przykładowo u starszego psiaka mającego problem ze stawami warto zastosować zabawki statyczne, które nie wymagają dynamicznych ruchów.

Dobrym pomysłem u psów geriatrycznych jest wzbogacanie zmysłowe, szczególnie poprzez stosowanie zabawek węchowych. Idealnie sprawdzą się tu maty węchowe, które nie tylko pomagają realizować zabawę umysłową, ale również nie wymagają od psa dynamicznych ruchów. Maty węchowe mogą być stosowane nawet u psów niewidomych lub niepełnosprawnych.

Dodatkowo warto zwrócić uwagę również na wzbogacanie dźwiękowe. Wykorzystanie muzyki, szczególnie spokojnej muzyki klasycznej może mieć działanie uspokajające. Podobnie wzbogacanie zapachowe może mieć miejsce jako wspomaganie terapii behawioralnej. U zwierząt, którym przedstawiono zapach lawendy odnotowano wzrost zachowań relaksacyjnych (np: dłuższy, spokojniejszy sen oraz zmniejszenie szczekania).

Rozdział 4: Opieka nad psim seniorem

Żywienie psa geriatrycznego

Psy geriatryczne mają inne potrzeby żywieniowe niż młode psy. Ich metabolizm spowalnia, a zapotrzebowanie na energię maleje. Ważne jest, aby karmić psa geriatrycznego karmą dostosowaną do jego wieku i potrzeb.

Wraz z wiekiem u psów występuje zwiększona tendencja do przybierania na wadze. Jest to związane zazwyczaj z dwoma czynnikami. Po pierwsze pies geriatryczny często ma mniej aktywności. Drugi czynnik to zmniejszone zapotrzebowanie kaloryczne starszego organizmu. Warto zmodyfikować plan żywieniowy w taki sposób, aby umożliwić psu utrzymanie prawidłowej wagi ciała.

Karma dla psów geriatrycznych powinna być:

• Wysokiej jakości: zawierająca łatwo przyswajalne białko i tłuszcze oraz niezbędne witaminy i minerały.
• Niskokaloryczna: zapobiegająca nadwadze i otyłości.
• Dostosowana do stanu zdrowia psa: uwzględniająca ewentualne choroby, takie jak cukrzyca czy choroby nerek.
• Smakowita i łatwa do gryzienia: dostosowana do ewentualnych problemów z uzębieniem.

Konieczne jest również pamiętanie o tym, aby dostarczać psu odpowiedniej ilości białka. Spośród wszystkich składników odżywczych to właśnie białko jest u psów najważniejsze.

Dawniej weterynarze i specjaliści rekomendowali zmniejszać ilość białka w diecie starszego psa. Związane to było z troską o nerki zwierzęcia. Jednak obecne rekomendacje wskazują na niekorzystny wpływ zmniejszenia białka na dobrostan psa. Jedynym wyjątkiem jest sytuacja, w której pies cierpi na zaburzenia czynności nerek.

Przyjmuje się, że co najmniej 25% dostarczanych w diecie kalorii powinno pochodzić z białka.

Psi senior – pielęgnacja

Psy geriatryczne wymagają regularnej pielęgnacji, która pomoże im utrzymać dobrą kondycję i zdrowie. Należy:

• Regularnie szczotkować sierść psa: usuwanie martwego włosa zapobiega kołtun
• Czyścić zęby psa: zapobiega chorobom przyzębia.
• Regularnie obcinać psu pazury: zapobiega dyskomfortu i bolesności podczas chodzenia.
• Kąpać psa w razie potrzeby: używać łagodnych szamponów i unikać częstych kąpieli, które mogą wysuszać skórę.
• Regularnie sprawdzać stan uszu i oczu psa: wczesne wykrycie infekcji lub stanów zapalnych.

Aktywność fizyczna i umysłowa psa geriatrycznego

Niestety często opiekunowie popełniają taki błąd, że psi senior ma całkowicie ograniczoną jakąkolwiek aktywność fizyczną w obawie przed kontuzjami. Psy geriatryczne nadal potrzebują regularnej aktywności fizycznej, aby utrzymać dobrą kondycję i zdrowie. Aktywność fizyczna powinna być jednak dostosowana do wieku i możliwości psa. Psy geriatryczne mogą nie być w stanie chodzić na długie spacery, jak za młodu. Należy jednak nadal zabierać je na spacery, ale krótsze i częstsze. Można również bawić się z psem w domu, na przykład rzucając mu piłkę lub aportując. Ważne jest, aby obserwować psa podczas aktywności i robić przerwy, gdy pies wydaje się zmęczony. Koniecznie dostosowujmy intensywność wszelkich zabaw do możliwości i stanu zdrowia psa.

Bardzo ważna jest również aktywność umysłowa, która ma kluczowe znaczenie w wieku geriatrycznym. Sprawny umysł stymuluje psa i pobudza do korzystania z tego najważniejszego narządu, jakim jest mózg. Zabawki edukacyjne, maty węchowe, ćwiczenia nosework i inne tego typy aktywności to doskonałe narzędzia wsparcia starszego psa.

Psi senior – opieka weterynaryjna

Psi senior powinien być regularnie badany przez weterynarza. Badania te mają na celu:

• Wczesne wykrycie chorób.
• Monitorowanie stanu zdrowia psa.
• Dostosowanie opieki do zmieniających się potrzeb psa.

Częstotliwość wizyt weterynaryjnych u psów geriatrycznych zależy od indywidualnego stanu zdrowia psa. Ogólnie zaleca się wizyty co 6 miesięcy, a w niektórych przypadkach nawet częściej. W dużej mierze właśnie od opieki weterynaryjnej będzie zależał komfort fizyczny życia naszego psa.

Podsumowanie

Psi senior to wyjątkowy pies, który wymaga od opiekunów i specjalistów odpowiedniego, indywidualnie dobranego podejścia. Wzrost populacji psów geriatrycznych stawia przed behawiorystami i zoopsychologami nowe wyzwania. Z jednej strony obserwuje się wzrost liczby psów seniorów, z drugiej strony opiekunowie coraz częściej szukają profesjonalnej pomocy w radzeniu sobie z problemami behawioralnymi swoich podopiecznych. Behawioryści i weterynarze, ze względu na swoje doświadczenie i wiedzę, odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu psom geriatrycznym komfortu i godnego życia w jesieni życia.

Jednak trzeba również pamiętać, że to głownie od opiekunów zależy jaką jakość życia ostatecznie będzie miał psi senior. To właśnie na opiekunach spoczywa największy obowiązek prawidłowego podejścia do starszego psa. Przykładowo warto zatroszczyć się, aby psi senior miał zapewnioną odpowiednią ilość snu. Polecam przeczytać ten  artykuł o tym ile powinien spać pies.

Rola behawiorystów i zoopsychologów w opiece nad psami geriatrycznymi Behawioryści i zoopsycholodzy posiadają specjalistyczną wiedzę na temat behawioru psów, co czyni ich idealnymi kandydatami do udzielania pomocy opiekunom psów geriatrycznych.

Specjaliści ci mogą:

• Zdiagnozować problem behawioralny: przeprowadzić szczegółowy wywiad z opiekunem i obserwację psa, aby określić przyczynę problemu.
• Opracować plan terapii behawioralnej: dostosowany do indywidualnych potrzeb psa i uwzględniający jego stan zdrowia.
• Stosować odpowiednie techniki terapii: takie jak modyfikacja behawioru, terapia poznawczo-behawioralna lub farmakoterapia.
• Współpracować z opiekunami: edukować ich na temat specyfiki psów geriatrycznych i sposobów radzenia sobie z problemami behawioralnymi.

Podsumowując, psy geriatryczne stanowią coraz liczniejszą grupę w populacji psów, a opiekunowie, behawioryści i weterynarze odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu im komfortu i godnego życia. Dzięki zrozumieniu specyficznych potrzeb psów geriatrycznych, stosowaniu odpowiednich metod terapii behawioralnej oraz współpracy z opiekunami, behawioryści i zoopsychologowie mogą pomóc psom seniorom cieszyć się spokojną i szczęśliwą jesienią życia.

Post Psi senior i jak o niego zadbać, czyli opieka nad starym psem pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Kim jednak jest petsitter, czyli osoba uprawiająca petsiting? Jakie umiejętności powinien posiadać? Jakie usługi są dostępne? No i na pewno wiele osób zadaje sobie pytanie, czy petsitter to lepsza alternatywa hotelu dla psów? Na te wszystkie pytania postaram się odpowiedzieć w dzisiejszym artykule.

Petsitter – kto to?

Słowo petsitter podchodzi od angielskiego “babysitter”, czyli opiekunki do dzieci. Petsitting jest więc taką profesjonalną opieką, ale dla naszego zwierzaka – najczęściej psa lub kota. Wielu może się to kojarzyć ze studentami dorabiającymi na boku lub wyprowadzaczami psów na spacer, ale obecnie to coś o zupełnie innej jakości.

Czasy się zmieniają, a z nimi świadomość psiarzy Po prostu chcemy dla naszych przyjaciół czegoś więcej. Z tego powodu zawód petsittera również musiał ulec zmianom. Naturalnie nadal można znaleźć osoby bez wiedzy, które chcą sobie dorobić, ale współczesny petsitter powinien być prawdziwym profesjonalistą.

Co powinien umieć psi opiekun?

Chcemy dla swojego psa tego, co najlepsze, więc czym takim powinna się charakteryzować osoba, której powierzymy bezpieczeństwo i dobre samopoczucie naszego przyjaciela?

Dobry petsitter przede wszystkim powinien rozumieć i kochać zwierzęta. Bez pasji i zaangażowania trudno mówić o profesjonalnej opiece. Nie chodzi tylko o taką “sympatię” do zwierząt, a szczerą chęć obcowania z nimi. Psy dobrze wyczuwają intencje ludzi, a kluczem do zdobycia psiego serca często jest po prostu naturalny entuzjazm.

Kolejną rzeczą jest wiedza, przynajmniej na podstawowym poziomie, psiego behawioru oraz zasad szkolenia. Najlepsi petsitterzy są jednocześnie behawiorystami i zoopsychologami. Dlaczego to takie ważne? Z wielu powodów:

• nie chcemy, aby petsitter niechcący zepsuł efekty naszego treningu z psem (szczególnie jeśli mamy różne problemy behawioralne)
• chcemy, aby petsitter poprzez swoją interakcję z naszym psem wzmacniał odpowiednie zachowania, a nie te, które próbujemy wyeliminować
• chcemy również, aby w trakcie opieki nad naszym psem, miał on zapewnioną stymulujące i mądre aktywności

Wyobraźmy sobie wybrać petsittera, który pozwala naszemu psu na wszystko. Tygodnie uczenia spokojnego powitania, a tu “profesjonalista” w jeden dzień marnuje nasz wysiłek i ochoczo nagradza psa za to, że ten na niego skacze. Z tego powodu naprawdę ważne jest zwrócenie uwagi na taki aspekt. Super ważne, jeśli mamy jakieś problemy z psem, które chcemy wyeliminować lub jesteśmy w trakcie terapii behawioralnej.

Szeroki wachlarz zabaw i aktywności

Psem można opiekować się na różne sposoby. Można zrobić to byle jak – dać jeść, walnąć się na kanapę i oglądać tv. Można również zrobić to w taki sposób, aby czas spędzony z petsitterem był angażujący.

Z tego powodu dobry petsitter powinien znać wiele zabaw i aktywności, które będą odpowiednie, bezpieczne i pożyteczne dla naszego psa. Do tego potrzeba wiedzy i doświadczenia. Trzeba wiedzieć jak bawić się z border collie lub owczarkiem niemieckim, a na co można sobie pozwolić z delikatniejszym wydolnościowo buldożkiem lub mopsem. Petsitting polega również właśnie na takiej wiedzy.

Idealnie jakby petsitter znał podstawy szkolenia, aby mógł uczyć psa nowych poleceń lub pomóc w utrwalaniu już tych, które pies zna. Doświadczony opiekun potrafi wykorzystywać szarpaki, maty węchowe, zabawki edukacyjne, a do tego zrealizować różne inne zabawy.

Petsitting – najpopularniejsze usługi

Brzmi interesująco? W takim razie jakie są najpopularniejsze usługi, które oferuje petsitting? Przede wszystkim warto skupić się na następujących:

• Wyprowadzanie psa
• Opieka godzinowa
• Opieka dobowa

Wyprowadzanie psa to standardowa usługa, która przede wszystkim polega na zapewnieniu psu odpowiedniej dawki ruchu oraz możliwości załatwienia swoich potrzeb fizjologicznych. Zazwyczaj wygląda to tak, że umawiamy się z petsitterem na konkretną ilość wyjść. Petsitter przyjeżdża do nas do domu, zabiera psa na spacer i ewentualnie podaje jedzenie i wodę.

To dobra opcja, jeśli pracujemy długo, a nasz pies nie ma możliwości wyjścia przez wiele godzin. To również ciekawe rozwiązanie dla osób, które nie są w stanie fizycznie wyjść ze swoim psem – na przykład ze względu na wiek lub chorobę.

Opieka godzinowa i opieka dobowa

Te rozwiązania najczęściej dotyczą opieki nad psem przez dłuższy czas. Przykładowo chcemy, aby ktoś zajął się naszym psem codziennie w godzinach naszej pracy, aby psiak nie był sam. Inna sytuacja to urlop lub wyjazd służbowy, kiedy chcemy, żeby petsitter opiekował się naszym psem przez cały czas.

Opcji jest naprawdę sporo i wszystko zależy od naszych ustaleń z petsitterem. Niektórzy petsitterzy zabierają psa do swojego domu i tam realizują opiekę. Często jednak są różne powody, które uniemożliwiają tymczasową przeprowadzkę psa (np: duży lęk u psiaka), wtedy petsitter może opiekować się nim w naszym domu – przez cały dzień, a czasami również może spędzić z nim noc.

Właśnie przy takich dłuższych opiekach szczególnie ważne są umiejętności petsittera, chociaż nawet przy samym wyprowadzaniu mają moim zdaniem ogromne znaczenie.

Jak wybrać petsittera?

Wybór petsittera nie jest prosty. Na pewno powinniśmy zdecydować się na spotkanie zapoznawcze, które pozwoli nam się poznać. Petsitter powinien zapytać o nasze potrzeby, wypytać o psa (dobry znak, jeśli pyta o potencjalne problemy z zachowaniem, lęki i choroby). My powinniśmy w trakcie tego spotkania zobaczyć jak potencjalny opiekun zachowuje się w stosunku do naszego psiaka.

Rekomenduję najpierw zdecydować się w miarę możliwości na krótszą, testową opiekę. Po niej zobaczymy jak zachowuje się nasz pies – czy jest spokojny i zadowolony, czy może jednak trochę wystraszony i sfrustrowany? Dopiero po upewnieniu się warto zdecydować się na dłuższą współpracę.

Pamiętajmy również, że my także powinniśmy lubić naszego petsittera. Petsitting opiera się na zaufaniu, a nasza osobista sympatia to bardzo ważny element. Szczególnie, że często musimy powierzyć opiekunowi klucze do naszego domu lub mieszkania.

Petsitter czy hotel dla psów?

Temat lekko kontrowersyjny, ponieważ nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Każde rozwiązanie ma swoje plusy i minusy, a ostatecznie wszystko zależy od naszego psa i własnych preferencji.

Hotel dla psów to fajne miejsce, jeśli odpowiednio przyzwyczaimy do placówki naszego psiaka. Hotele dla psów są różne – lepsze i gorsze, więc tutaj bardziej liczy się konkretne miejsce. Są naprawdę fajne, małe, domowe hoteliki, gdzie psiaki mają dostęp do ogrodu, a jednocześnie w hotelu są 3-4 psiaki. Często miejsca pełne pasji, gdzie każdy pies traktowany jest indywidualnie.

Jednocześnie są większe miejsca, gdzie psy muszą spać w klatkach kennelowych.. Takie miejsca są mniej indywidualne, a podejście do psów zależy od konkretnych pracowników. Jednak sama wielkość hotelu nie oznacza od razu, że jest to złe miejsce. Można znaleźć hotele przyjmujące sporo psiaków, gdzie każdy pies ma własny, wygodny pokoik, a w ciągu dnia sporo frajdy na wspólnej przestrzeni na dużym terenie.

Niektórzy myślą, że hotele nie są dobrym pomysłem właśnie ze względu na to, że pies jest tam sam. To nie do końca prawda. Hotele dla psów zazwyczaj tworzone są przez pasjonatów, więc psy mają tam sporo rozrywki. Dużo jednak zależy od nas i prawidłowego przyzwyczajenia psa do hotelu.

Na pewno nie jest to miejsce, gdzie możemy nagle zostawić psa na tydzień bez aklimatyzacji. Najpierw powinniśmy przyjechać z psem i pokazać mu miejsce, potem zostawiać na krótki czas i stopniowo go wydłużać, aż pies będzie się tam czuł swobodnie.

Czyli petsitting lepszy?

Niekoniecznie, bo wszystko zależy od sytuacji i naszych możliwości. Na pewno najwygodniejszą sytuacją dla psa byłoby zostać we własnym domu, gdzie będzie z nim mieszkał profesjonalny opiekun. Jednak zazwyczaj taka opcja jest najdroższa, ponieważ petsitter musi 24/7 opiekować się naszym pupilem.

Tańszą opcją jest sytuacja, gdzie petsitter przyjeżdża do psa kilka razy dziennie, wymienia wodę, daje jeść i wychodzi na spacer. Jednak resztę czasu pies zostaje sam. To nie jest taka zła opcja o ile nasz psiak nie ma problemu z lękiem separacyjnym.

Ogólnie wszystko zależy od okoliczności. Niektóre psy świetnie czują się w hotelu i są to dla nich też takie fajne wakacje. Inne psy potrzebują indywidualnej opieki ze względu na choroby lub problemy behawioralne.

Petsitter to zazwyczaj bardziej dopasowana i indywidualna opcja dla naszego psa. Też mamy tu często więcej opcji dopasowania usługi opieki do naszych potrzeb i oczekiwań.

Jak znaleźć petsittera?

Jak wynika z artykułu petsitter to naprawdę ciekawa opcja i każdemu psiarzowi na pewnym etapie życia przyda się współpraca z profesjonalnym opiekunem. Gdzie jednak znaleźć taką osobę?

Dobrym sposobem jest korzystanie ze specjalnych serwisów zrzeszających petsitterów. Polecam na przykład petsitters.pl – dużym plusem jest tu możliwość wstępnego zapoznania się z konkretnym opiekunem i przeczytanie opinii innych użytkowników. Poznamy również ceny usług i generalnie wszystko jest transparentne.

Niestety zazwyczaj takie serwisy obsługują duże miasta. Takiego mojego Rybnika tam nie ma. Alternatywą jest po prostu tradycyjne szukanie w wyszukiwarce google pod hasłem “Petsitter + nazwa miasta”. Na pewno znajdziemy chociaż kilka osób.

Reszta już zależy od samego opiekuna zwierząt. Często mają własne strony, gdzie można znaleźć wszystkie informacje. Czasami są tylko podstawowe namiary, a reszty musimy dowiedzieć się sami podczas rozmowy.

Podsumowanie – czym jest petsitting?

W dzisiejszym artykule zgłębiliśmy świat profesjonalnych opiekunów zwierząt, czyli petsitterów. Zastanowiliśmy się, kim tak naprawdę jest ta osoba, która podejmuje się troski o naszych czworonogów w trakcie naszej nieobecności.

Zanim jednak podejmiemy decyzję, warto zastanowić się nad testową, krótszą współpracą, aby upewnić się, że zarówno psiak, jak i opiekun świetnie się dogadują.

Pamiętajmy, że decydując się na usługi petsittera, inwestujemy nie tylko w wygodę, ale przede wszystkim w dobrostan i szczęście naszego psiaka. Jestem pewien, że znalezienie zaufanego opiekuna dla naszego przyjaciela to dobra sprawa i ogromna pomoc podczas wielu sytuacji w trakcie naszego życia.

Post Czym jest petsitting? Czyli profesjonalna opieka nad zwierzętami pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Rozproszony pies lub szczeniak to sporo problemów. Trudno oczekiwać, że nasz przyjaciel będzie nas słuchać, jeśli nie potrafimy skupić go na sobie. Zresztą sytuacja, gdzie pies nie zwraca na nas uwagi jest bardzo frustrujące dla opiekuna, więc naprawdę warto się tym zająć.

Po co mi nauka skupienia?

Przede wszystkim warto uświadomić sobie, dlaczego skupienie psa na opiekunie jest takie ważne. Wyobraźmy sobie taką sytuację: chcemy, żeby pies coś zrobił (np: w celu odwrócenia jego uwagi od czegoś), więc powtarzamy psu polecenie “do mnie”. Pies jednak nie słucha i dalej sobie wącha w trawie. Frustrujemy się, ponieważ pupil ewidentnie nas ignoruje.

Wielu opiekunów w takiej sytuacji powtarza polecenie, tym razem głośniej. Znowu jesteśmy ignorowani. W końcu krzyczymy na psa. Ten wtedy orientuje się, że opiekun coś od niego chce i przybiega. Jednak opiekun zamiast być zadowolony z psa to jest rozgniewany.

Psiak nie ma pojęcia o co chodzi, przecież nic nie robi. Ta sytuacja mogłaby wyglądać zupełnie inaczej. Spokojnym głosem wymawiamy polecenie, pies spogląda na nas, a następnie wykonuje to, czego od niego chcemy.

Czego brakowało w pierwszej sytuacji? Skupienia u psa. Takiego generalnego podejścia, że opiekun jak coś mówi to jest ważne i warto tego słuchać.

Podstawy skupienia psa na opiekunie

Szczeniak nie jest automatycznie zaprogramowany na zwracanie uwagi na właściciela. Głównym celem młodego psa jest poznawanie świata i zbieranie doświadczeń, które przydadzą się mu w życiu dorosłym. Skupienia trzeba psa nauczyć, tak jak każdej innej rzeczy. Inaczej pies nauczy się sam, ale niestety zazwyczaj jest to właśnie nauka sztuki ignorowania opiekuna.

U dorosłych psów jest podobnie. Jeżeli adoptujemy dorosłego psa to dużo zależy od charakteru tego psa i jego wcześniejszych doświadczeń. Jednak nawet adopciaka można nauczyć skupienia.

Do ćwiczeń potrzebujemy:

• Dobrego humoru
• Dużej ilości dobrych smakołyków
• Konsekwencji

Przede wszystkim pamiętajmy, aby do ćwiczeń używać ulubionego jedzenia psa. Nie powinna to być codzienna, sucha karma, ale coś naprawdę ekstra. Pozwoli to na szybką i efektywną naukę.

Skupienie psa na przewodniku

Warto przed ćwiczeniami trochę psa delikatnie wybawić, aby spożytkował nadmiar energii. Dzięki temu nie będzie się zbytnio rozpraszał podczas treningu (lepiej jednak nie przesadzić, żeby nie był osowiały i śpiący). Pierwsze ćwiczenia wykonujemy w domu, w znanym psu miejscu. Warto wyeliminować z otoczenia wszelkie rozproszenia (dzieci, inne zwierzęta) oraz hałasy (sprzęt agd, muzykę). Nie jest to oczywiście zasadą i jest zależne od charakteru psa. Ogólnie jednak im mniej rozproszeń tym lepiej na początku.

Generalnie podczas ćwiczeń będziemy dążyć, aby na swoje imię, pies zareagował spojrzeniem nam w oczy. Jest to ostateczna forma polecenia, która jest naszym celem. Na początku wystarczy, aby pies spojrzał ogólnie w naszą stronę.

Pierwszy etap:

Usadzamy psa w wygodnej pozycji i obserwujemy. Prawdopodobnie będzie kręcił się i oglądał na różne strony. W tym momencie postarajmy się go zainteresować, wystarczy coś do niego powiedzieć i sprawdzić jego reakcję. Jeżeli spojrzy w naszą stronę, nawet na chwilkę, to szybko nagradzamy i sowicie chwalimy. Jeżeli pies nie reaguje na nasz głos to mamy drobny problem, ale ogranicza nas jedynie nasza wyobraźnia. Ogólnie robimy wszystko (w ramach rozsądku), aby zainteresować psa Możemy klasnąć w dłonie, wydać dziwny dźwięk lub specyficznie się poruszyć.

Jak pies spojrzy w naszym kierunku to nagradzamy i chwalimy. Wszystko z dobrą energią i uśmiechem. Jak pies już raz się spojrzy to mamy z górki, wystarczy teraz ponawiać ten element aż do momentu, kiedy pies  regularnie będzie się w nas wgapiał. Za każde spojrzenie, nawet chwilowe, powinien dostać nagrodę. Pierwszy etap zaliczony.

Drugi etap:

Polega na wprowadzeniu polecenia słownego. Zazwyczaj używa się imienia psa, ale nie jest to wymogiem. Może to być dowolne hasło. Pies regularnie się już na nas patrzy, więc tym razem przed spojrzeniem wymawiamy to wybrane hasło. Pies wie, że będą nagrody, więc chętnie się spojrzy – chwalimy i nagradzamy. Chcemy dojść do takiego momentu, gdzie pies na samo słowo chętnie na nas patrzy. Etap drugi z głowy.

Trzeci etap:

Polega na zwiększeniu stopnia trudności. Tym razem po wypowiedzeniu komendy, oczekujemy spojrzenia w oczy. Po prostu nie reagujemy na zwykłe spojrzenie, ale nagradzamy wyłącznie spojrzenie w oczy. Jeżeli mamy z tym trudności (wiele psów ma pewną awersję do patrzenia prosto w oczy) to możemy sobie pomóc przykładając smakołyk na wysokości twarzy. Najpierw kierujemy wzrok psa na smakołyk, a potem wraz z kolejnymi powtórzeniami próbujemy odsuwać przekąskę tak, aby pies już sam spoglądał w tym kierunku.

Etapy kolejne:

To już generalizowanie i przedłużanie skupienia. Warto pamiętać, aby tempo pracy powinno być komfortowe dla psa. Nie wymagajmy więc, aby w nowym miejscu od razu spojrzał nam w oczy. Jeżeli chodzi o generalizowanie, to po prostu ćwiczymy skupienie psa na opiekunie w różnych miejscach i przy różnych rozproszeniach. Nie zawsze uda się wykonać wszystko prawidłowo, więc uzbrójmy się w cierpliwość. Czasami trzeba zaczynać od początku, aby pies zrozumiał, o co nam chodzi. Warto ćwiczyć zawsze i wszędzie, w krótkich sesjach. Przed spacerem, po spacerze, przed zjedzeniem śniadania. Ogólnie krótko, ale bardzo często. Jeżeli chodzi o przedłużanie komendy, to po prostu nie nagradzamy zwykłego spojrzenia, ale dłuższe.

Jeżeli treningi były przeprowadzane w miłej i przyjemnej atmosferze, a nagrody były wystarczająco sowite to pies będzie bardzo chętnie ćwiczył. Po pewnym czasie, nawet bez słowa psiak będzie się wgapiał w Ciebie z radością i zaufaniem, a to jest przecież najważniejsze.

Kilka słów na koniec

To oczywiście tylko jedna z metod nauki skupienia. Skupienie psa na przewodniku to prosta sprawa. Tak naprawdę sposób jest dowolny. W tym wszystkim chodzi o to, aby pies nauczył się zwracał na nas uwagę. Często jest tak, że bierzemy psa trochę tak za “pewnik”. W końcu wszyscy wiedzą, że psy są lojalne i kochają bezwarunkowo.

Jednak zazwyczaj zdarza się tak, że mówimy do psa dużo i bezcelowo. W tym wszystkim pies uczy się ignorować nasz głos, ponieważ z tych naszych słów niewiele wynika. I wtedy pies przestaje na nas reagować. Dlaczego reaguje na krzyk? Bo to unikalna głośność, której zazwyczaj nie stosujemy bez powodu i dlatego się wyróżnia.

Dlatego też pies potrafi ignorować wszelkie nasze polecenia, ale wystarczy przesunąć miskę na podłodze, a przyjaciel magicznie się zjawia, bo być może właśnie nakładamy mu jedzenie. Psy słuchają bardzo dobrze, ale szybko uczą się ignorowania zbędnych dźwięków. Niestety często opiekunowie doprowadzają, że to właśnie ich głos jest zbędny.

W nauce skupienia chodzi właśnie o to, aby nauczyć psa, że zwracanie uwagi na nasz głos jest nagradzane. To naturalnie tylko element układanki, ponieważ poza samą nauką skupienia trzeba również pracować nad budowaniem relacji, a również odpowiednio wcześnie zaprzestać stosowania smakołyków.

W końcu chcemy, żeby pies skupiał się na nas, a nie na nagrodzie w kieszeni.

Post Skupienie psa na przewodniku – co zrobić, żeby pies zwracał na nas uwagę? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.