Prawda jest również taka, że często nie uczymy naszych psów kontrolowania emocji oraz umiejętności wyciszenia i odpoczynku. Wszystko to często prowadzi do tego, że psy są nerwowe, reaktywne, reagują bardzo nadmiernie, a potem ciężko im się uspokoić.

Protokół relaksacyjny dla psa ma za zadanie być taką podstawą, które pomoże nam i naszym psom po prostu żyć lepiej i w większym komforcie. Jest to metoda, która nadaje się dla każdego psa i często jest punktem startowym do wszystkich innych programów modyfikacji zachowania. Zapraszam do czytania!

Protokół relaksacyjny dla psa – po co?

Na samym początku warto wiedzieć po co w ogóle warto realizować protokół relaksacyjny. W końcu wymaga trochę pracy oraz zaangażowania swojego czasu, więc większość opiekunów oczekuje efektów. Protokół został opracowany na podstawie metod Karen Overall, ale z moimi modyfikacjami. Tego typu protokoły relaksacyjne stosowane są powszechnie w terapii behawioralnej oraz programach modyfikacji zachowań. Bardzo często jest taką bazą, na której buduje się resztę terapii.

Najważniejsze dla psich opiekunów jest to, że te protokoły relaksacyjne po prostu działają i znacząco poprawiają jakość naszego życia  z psem. Celem jest tu nauka relaksu, wyciszenia i odpoczynku oraz czerpanie przyjemności z tego typu sposobu spędzania wolnego czasu. Dodatkowo protokół uczy większego zwracania uwagi na zachowanie opiekuna oraz rozwija podstawowe wzorce, które są potrzebne przy dalszych działaniach, które mają na celu zmianę zachowania.

Na początku pies nie będzie rozumiał koncepcji ćwiczenia, ale potem regularnie powinniśmy zauważać, że nasz pies robi się spokojniejszy i bardziej odprężony. Właśnie tego chcemy nauczyć naszego przyjaciela, że ten stan jest fajny i możliwy do osiągnięcia.

Dla kogo protokół relaksacyjny?

Tak naprawdę protokół można realizować z każdym psem. Moim zdaniem psy i opiekunowie znajdą wartość w nauce relaksu, ponieważ to bardzo przydatna umiejętność w obecnych czasach. Na pewno największe korzyści znajdziemy przy różnych problemach behawioralnych, które przede wszystkim związane są z lękiem, reaktywnością, nadpobudliwością, a nawet agresją.

Przykładowo czy Twój pies reaguje nerwowo jak podchodzisz do drzwi? Czy jak tylko przekręcisz kluczyk to pies podrywa się i biegnie do Ciebie? A może w ogóle Twój pies ma “lekki sen”, jest czujny i jak tylko się ruszysz to wstaje?

Masz problem z lękiem separacyjnym? Pies szczeka jak szalony na dźwięk dzwonka do drzwi lub jak przychodzą goście? Wszystkie te i wiele innych zachowań ma swoją przyczynę w dużych emocjach i brakiem umiejętności radzenia sobie z nimi przez psa.

Jak uspokoić psa – co jest potrzebne?

Protokół relaksacyjny dla psa sam w sobie nie jest trudny – przede wszystkim potrzebujemy czasu i cierpliwości. Jednak warto, aby nasz pies miał podstawowe umiejętności zanim rozpoczniemy realizowanie programu.

• pies powinien znać pozycje siad oraz leżeć i czuć się podczas nich komfortowo
• nasz pies powinien umieć brać od nas nagrodę w postaci jedzenia i czerpać z tego przyjemność

Jeśli Twój pies nie potrafi jeszcze siad to rozpocznij od nauki podstawowych poleceń. O nauce siad przeczytasz tutaj: Jak nauczyć psa siad?

Do tego potrzebujemy kilku dodatkowych rzeczy:

• przysmaki, które pies lubi (nie nudne jak codzienna karma, ale też nie tak cudowne, że psu trudno się przy nich opanować)
• kocyk lub inny przedmiot tego typu o takiej wielkości, że pies komfortowo się na nim zmieści nawet w całości leżąc
• opcjonalnie: duże legowisko, najlepiej podwyższone (np.: w formie materaca)

Przysmaki są konieczne do prawidłowego nagradzania psa za realizację ćwiczeń z protokołu relaksacyjnego. Warto wypróbować kilka rzeczy i znaleźć coś, co motywuje i sprawia psu radość, ale jednocześnie nie powoduje zbytniego pobudzenia. Kocyk również jest ważny. Celem protokołu jest nauczenie psa relaksu, ale stosowanie specjalnego przedmiotu będzie w pewien sposób bodźcem, który sam w sobie będzie sprzyjał relaksującej atmosferze.

Dzięki temu będziemy mogli zabierać ze sobą kocyk w inne miejsca, aby trenować poza naszym domem lub pomóc psu się uspokoić w nowym środowisku (np: jadąc z psem na wakacje). Z tego powodu rekomenduję, aby wybrać specjalny przedmiot, który będziemy wykorzystywać wyłącznie w trakcie protokołu relaksacyjnego. Wtedy już samo wyciągnięcie przez nas kocyka poinformuje psa, że zaraz będziecie ćwiczyć, a później będzie sprzyjało uczuciu spokoju.

Duże legowisko również jest przydatne, głównie dla zwiększenia poziomu komfortu. Zapobiegnie ślizganiu się kocyka, da miękką podstawę do leżenia, a podwyższenie ułatwi nam pracę i lepiej zaznaczy strefę ćwiczeń.  Jeśli stosujemy materac lub legowisko to nasz kocyk kładziemy właśnie tam podczas ćwiczeń.

Spokój podczas ćwiczeń

Na koniec najważniejsze czego potrzebujemy, czyli spokój. Protokół relaksacyjny dla psa realizujemy wyłącznie w spokojnej atmosferze. Ćwiczenia powinny być dla nas i dla psa uspokajające i wyciszające, a nie frustrujące. Nie ćwiczymy jeśli mieliśmy gorszy dzień, jesteśmy zdenerwowani lub bardzo zmęczeni. Tak samo nie ćwiczymy jeśli nasz pies miał wyjątkowo ciężki dzień. Pamiętajmy, że chcemy dać psu wybór i pies powinien w pewien sposób wyrazić zgodę na ćwiczenia. Szanujmy zdanie naszego psa i jeśli danego dnia nie ma ochoty to odpuśćmy. Zachęcamy psa do udziału w ćwiczeniach, ale nie zmuszajmy. Nie wzdychajmy, nie róbmy niezadowolonej miny i w żaden sposób nie pokazujmy psu, że jesteśmy z niego niezadowoleni.

Ćwiczenia mimo negatywnych emocji spowodują wyłącznie to, że będziemy mieli mało cierpliwości i szybko będziemy się denerwować na psa za potencjalne błędy. Naprawdę bardzo ważne!

Wybierz odpowiednie miejsce do ćwiczeń. Potrzebujesz jak najwięcej miejsca z każdej strony, więc strefę ćwiczeń wyznacz w największym pokoju na środku. Najlepiej jest usunąć możliwe przeszkody, aby było dużo wolnej przestrzeni.

Prawidłowe nagradzanie

Nagradzanie psa wydaje się łatwe, ale stosując poniższe porady osiągniemy lepsze rezultaty. Prawidłowe podawanie nagrody zapobiegnie nieświadomemu wzmacnianiu pewnych zachowań i pomoże nam realizować ćwiczenia bardziej efektywnie.

Przysmaki trzymajmy w specjalnej saszetce lub kubeczku, najlepiej za plecami, aby uniknąć wpatrywania się psa w nagrodę. W ręce trzymajmy tylko jeden smakołyk, którego użyjemy do nagrodzenia za wykonaną czynność. Rękę ze smakołykiem trzymamy również za plecami lub na wysokości naszych oczu, aby zachęcić psa do utrzymywania kontaktu wzrokowego. Unikajmy trzymania smakołyków w kieszeni, ponieważ to wyrabia u psa nawyk patrzenia właśnie w te okolice i oczekiwanie naszego ruchu wyciągającego smakołyk. Stosujemy małe kawałki jedzenia, aby pies skupiał się na nas, a nie samym przysmaku.

Przed rozpoczęciem sesji ćwiczeń dajmy psu 2-3 przysmaki dla lepszej motywacji. Do tego pokażemy psu, jakiej nagrody może się spodziewać.

W trakcie protokołu relaksacyjnego dla psa nagradzamy wyłącznie w wyznaczonej strefie (kocyk, legowisko). My przychodzimy do psa w celu nagradzania (nie nagradzamy przychodzenia psa do nas). Dodatkowo staramy się nagradzać w sposób, który utrzymuje psa na miejscu. Chodzi o to, aby nasza technika była taka, że nagradzamy trochę głębiej za głowę psa. Lepiej żeby pies odrobinę cofnął głowę do tyłu niż wyciągał szyję w naszą stronę. Chcemy unikać takiego specyficznego wyskakiwania po nagrodę – pamiętajmy, że ćwiczymy spokój, a nie pobudzenie i szybkie wyrywanie się po nagrodę. Jeżeli tak nam i psu wygodniej to możemy podawać nagrodę bezpośrednio na wyznaczoną strefę, między łapki psa (kładziemy przysmak na kocyku).

Protokół relaksacyjny dla psa – zaczynamy!

Protokół relaksacyjny dla psa to zestaw prostych ćwiczeń, które ulegają ciągłej modyfikacji w trakcie trwania całego protokołu. Zaczynamy od łatwych rzeczy, a powoli dochodzimy do całkiem trudnych. Przygotuj się mentalnie przed ćwiczeniami, pooddychaj głęboko kilka razy, rozluźnij się i postaraj się zachować spokój. Ćwiczenia mają być przyjemnością, a nie przykrym obowiązkiem.

Początki mogą wydawać się skomplikowane, a czasami nawet możemy myśleć, że nam nie idzie. Trudno od razu uzyskać u psa poczucie spokoju. To wymaga czasu. Jednak w trakcie trwania protokołu zaczniesz zauważać, że pies jest bardziej rozluźniony i spokojny. Pysk i ciało przestaną być tak napięte, a psiak zacznie przyjmować zrelaksowaną pozycję. Zacznie cierpliwie na Ciebie patrzeć, obserwować co robisz, ale nie będzie podejmował żadnej czynności w związku z tym.

Tak naprawdę warto pamiętać jedno: jedynym zadaniem psa w trakcie całego protokołu jest wyłącznie pozostawać w wyznaczonym miejscu i nie robić nic więcej. To opiekun wprowadza nowe modyfikacje i utrudnienie, a pies ma po prostu być i się tym nie przejmować.

Wskazówki:

• Nagradzaj swojego psa po każdym pomyślnie wykonanym zadaniu. Podaj przysmak i pochwal (np: Dobrze). Chwalenie powinno być w sam raz, czyli ani zbyt pobudzające ani zbyt neutralne.
• Nie mów poleceń (chodź, na miejsce, siad, leżeć). Dążymy do tego, żeby pies nas obserwował i sam zrozumiał czego od niego oczekujemy oraz przyjął wygodną da siebie pozycję. Na początku możemy nakierowywać trochę przysmakiem na przyjęcie pozycji siad lub leżeć, aby zakomunikować psu, że może przyjąć takie pozycje.
• Przerwij, gdy którykolwiek z was jest zmęczony lub zaniepokojony. Jeśli Wam “nie idzie” danego dnia to nie realizuj całego zestawu do końca, tylko skończ na sukcesie (wykonane zadanie) i przerwij ćwiczenia.
• Możesz modyfikować ćwiczenia tak, aby najlepiej dopasować poziom trudności dla Twojego psa. Jeśli jakieś ćwiczenie jest dla psa zbyt trudne to możecie się cofnąć do łatwiejszego wariantu.
• Jeśli jakieś ćwiczenie jest zbyt trudne dla Ciebie lub niemożliwe do wykonania (np: nie masz tyle miejsca) to wykonaj je na tyle, na ile możesz. Jeśli ćwiczenie z jakiegoś powodu nie jest dla Ciebie komfortowe to możesz je zmienić lub wymyślić własny wariant (np: jeśli nie chcesz nucić to możesz gwizdać). Możesz również dodać własne elementy, jeśli uważasz, że będą bardziej przydatne w Twojej sytuacji. Również jeśli nie rozumiesz jakiegoś polecenia to wykonaj taki wariant jaki jest dla Ciebie najlepszy. Nie trzeba być aż takim drobiazgowym i nie ma znaczenia czy “Siad 10 sekund gdy się obracasz” zrobisz po prostu odwracając się plecami do psa lub powoli obracając się wokół własnej osi przez ten czas.
• Do mierzenia czasu warto użyć telefonu lub stopera.

Ćwiczenia protokołu mają identyczną strukturę: na początku zachęcamy do przyjścia na wyznaczoną strefę – nagradzamy – realizujemy ćwiczenie – nagradzamy – zaczynamy kolejne ćwiczenie – nagradzamy.

Struktura ćwiczeń

Samo ćwiczenie składa się z dwóch czynności, z czego jedna jest po stronie psa, druga po stronie opiekuna. Słowo “siad” w ćwiczeniu oznacza tylko tyle, że pies ma przyjąć jakąś pozycję, tak naprawdę dowolną przez siebie (preferowane siad lub leżeć i do tego będziemy chcieli zachęcać). Nie mówimy jednak polecenia “siad” ani żadnego innego. Chcemy, żeby pozycja była decyzją psa. Możemy natomiast, szczególnie na początku, zachęcać psa do danej pozycji poprzez nakierowywanie przysmakiem podczas nagradzania.

Trzeba jednak robić to subtelnie. Sama pozycja jest dowolna, ale trudno psu się zrelaksować podczas stania. Jeśli nie zachęcimy psa do jakiejś innej pozycji to niektóre psy myślą, że ćwiczenie polega na staniu w danym miejscu. Z tego powodu zachęcenie do zmiany pozycji na początku pokaże psu, że sama pozycja nie jest wymuszona.

Druga część to zadanie dla opiekuna. Przykładowo “Siad przez 2 sekundy” oznacza, że pies ma przyjąć dowolną pozycję na wyznaczonej strefie przez 2 sekundy. W tym czasie opiekun stoi przed wyznaczoną strefą i nie rusza się przez 2 sekundy. Po 2 sekundach chwalimy psa i nagradzamy.

Po ćwiczeniu

Jak zakończymy dane ćwiczenie to chcemy, aby pies nadal pozostawał w wyznaczonej strefie. Jednak prawdopodobnie będzie się zdarzać, że pies będzie “zrywał” ćwiczenie i wychodził. Czasami nie rozumie koncepcji, że nadal powinien zostać w miejscu, a czasami będzie za dużo emocji i dlatego spróbuje odejść (to jest normalne i wtedy obniżamy oczekiwania). Idealnie jak pies przez cały czas trwania wszystkich ćwiczeń w sesji nie ruszał się z kocyka i do tego chcemy dążyć.

Jeżeli po otrzymaniu nagrody pies wyjdzie ze strefy to zachęcamy do ponownego powrotu (nie nagradzamy za powrót, ponieważ nie jest to ćwiczenie samo w sobie). Jeśli w trakcie trwania ćwiczenia pies wyjdzie ze strefy to również nie nagradzamy za to, zachęcamy do powrotu na strefę i powtarzamy przerwane ćwiczenie. Jeżeli nie uda nam się 3 razy pod rząd to uznajemy, że “to nie nasz dzień”, pies nie ma ochoty na ćwiczenia  i kończymy sesję na ten dzień.

Obserwujemy psa. Może tego dnia ćwiczenia były trudniejsze? Jeśli tak to cofnijmy się do etapu, który pies realizował chętniej.

Zestaw wprowadzający

Zanim przejdziesz do docelowych ćwiczeń przez kilka dni realizuj następujące czynności:

Wyciągnij kocyk, połóż go na docelowym miejscu. Zachęć psa do przyjścia na kocyk i nagródź jak tam wejdzie. Jak będzie na kocyku to cyklicznie nagradzaj, żeby zachęcić psa do pozostawania na tym miejscu. Po jakimś czasie możesz odejść, jeśli pies wyjdzie z kocyka to ponownie zachęć do powrotu na strefę ćwiczeń i ponownie nagradzaj. Powtarzaj to wielokrotnie aż pies zrozumie, że nagradzany jest na kocyku, nie poza.

Dążymy do tego, żeby pies zrozumiał, że oczekujemy od niego przebywania w wyznaczonej strefie. Jest to nam potrzebne do rozpoczęcia docelowych ćwiczeń protokołu.

Protokół relaksacyjny dla psa – zestawy ćwiczeń

Wszystkie zestawy ćwiczeń dostępne są pod tym linkiem do ściągnięcia: protokół relaksacyjny dla psa – zestaw ćwiczeń. Znajduje się tutaj 15 zestawów. Najlepiej ćwiczyć codziennie, więc najszybciej cały protokół można zrealizować w 15 dni. Jednak jak wcześniej napisałem, czasami “utkniemy” na jakimś zestawie dłuższy czas i jak najbardziej to jest ok.

Najważniejsze realizować protokół spokojnie, bez stresu i frustracji. W tempie, które jest przyjemne dla nas i dla psa. Powodzenia!

Protokół relaksacyjny dla psa – co dalej?

Ten protokół relaksacyjny to tylko przykład, aby pokazać jak to mniej więcej ma wyglądać. Ćwiczenia mają symulować różne sytuacje w naszym życiu, które mogą powodować u psa duże emocje i dlatego chcemy je wykorzystać w trakcie tego planu. Nie ma żadnego problemu, żeby zmodyfikować ćwiczenia i zmienić je na inne. Ważne jest tylko, aby zaczynać od krótkich czasów i niskich poziomów trudności, a potem wplatać trudniejsze i dłuższe warianty, jednocześnie nadal stosując co jakiś czas te łatwe.

Całość ma być losowa dla psa, aby nie mógł przewidzieć co zrobisz za chwilę. Jeśli protokół się Tobie spodoba, a mam naprawdę nadzieję, że tak się stanie to nic nie stoi na przeszkodzie, aby dalej go kontynuować. Co możesz zrobić dalej? Naprawdę sporo rzeczy.

• Możesz zrealizować cały protokół od nowa w nowych miejscach (na podwórku, w parku, w domu u rodziny)
• Możesz dodawać nowe elementy, utrudnienia lub wydłużenia
• Możesz poprosić innych członków rodziny lub znajomych, aby zrealizowali protokół zamiast nas
• Możesz przestać podawać nagrodę za każdym razem, a zacząć podawać ją w sposób losowy (jednak zawsze stosuj pochwałę słowną!)

Naprawdę myślę, że protokół relaksacyjny dla psa ma sens i może być solidną podstawą do dalszych działań. U wielu psów możemy spodziewać się naprawdę świetnych rezultatów, szczególnie pod kątem zmniejszenia pobudzenia, zwiększonej tolerancji, zniwelowania lęku separacyjnego i innych zaburzeń zachowania. Zachęcam do ćwiczeń!

Jeśli masz problem z psem związany z reaktywnością smyczową to zapraszam do przeczytania artykułu właśnie na ten temat, czyli o reaktywności na smyczy i agresji lękowej u psa.

Post Protokół relaksacyjny dla psa – jak uspokoić psa? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

To jeden z tych problemów, które wiążą się z ogromnym ładunkiem emocjonalnym u opiekunów. Wielu uważa psie podgryzanie za takie złamanie pewnego zaufania.

Ten tekst zainspirowany został pytaniem, które otrzymałem od czytelnika:

”Witam jestem szczęśliwą posiadaczką 6 miesięcznego labradora, od kilku tygodni zaczął mnie gryźć po udach, rękach, dłoniach po pupie wszędzie. Ja najwięcej spędzam z nim czas,bawimy się odpoczywamy, nie mam pojęcia dlaczego tak mu się odmieniło,tak nie gryzł, nie uderzyłam go nie krzyczę kocham go tak bardzo, nie wiem co mam robić? Proszę o jakąś poradę”

Warto zwrócić uwagę właśnie na ten czynnik emocjonalny. Moim zdaniem pies nie myśli w takich kategoriach i nie rozumie pewnej koncepcji zależności. Pies nie myśli ”Człowiek mnie nie bije, więc go nie gryzę”. Również to, że psa bardzo kochamy nie ma dla niego znaczenia w kontekście podgryzania. Dla jasności – w tym tekście skupiam się na psie młodym lub wręcz szczeniaku, ponieważ dla wczesnego wieku podgryzanie jest najbardziej powszechne.

Gryzienie przez dorosłego psa to inna sprawa, która najczęściej związana jest z zachowaniami agresywnymi lub na tle lękowym.

Pies mnie podgryza – dlaczego?

W kontekście podgryzania trzeba przede wszystkim zrozumieć jedno – pies nie chce nam zrobić krzywdy. Człowiek i pies to różne gatunki, które nie zawsze się rozumieją. Pies nie rozumie dlaczego smażymy mięso, zamiast zjeść na surowo. My nie rozumiemy dlaczego pies nas gryzie, zamiast zwyczajnie powiedzieć, o co mu chodzi.

Na sam początek – dlaczego pies mnie podgryza?  Możemy sprawę uprościć do 3 powodów:

Młody pies mnie podgryza, bo swędzą go zęby

Najczęstsza sprawa. Młody pies ma dwa takie etapy w życiu, gdzie nieprzyjemnie swędzi go w pyszczku. Jako szczeniak, czyli na etapie wyrastania zębów mlecznych oraz w okolicy okresu dojrzewania, czyli w okresie wymiany zębów z mlecznych na stałe. W obu przypadkach swędzą psa dziąsła.

W związku z tym, że trudno sobie z tym poradzić samodzielnie to pies zaczyna gryźć. Często zaczyna niszczyć meble lub właśnie podgryzać człowieka. Rozwiązanie? Dać mu gryzaki (najlepiej naturalne – można je znaleźć u nas w sklepie). Jeżeli niepokoi nas zachowanie psa to możemy również udać się do weterynarza, aby sprawdził, czy etap wyrastania lub wymiany zębów przebiega prawidłowo.

Młody pies mnie podgryza, bo się nudzi

Człowiek może mówić i używać rąk. Może pisać, gestykulować i generalnie komunikować się na wiele sposobów. Pies może szczekać, bić łapami i gryźć. Jak widać możliwości bezpośredniej komunikacji z człowiekiem są u psa ograniczone. W związku z tym, że od pierwszych dni do zabawy z rodzeństwem korzysta raczej z zębów to właśnie ten element jest dla niego najbardziej powszechny w tym momencie.

Nic więc dziwnego, że jeśli pies chce zwrócić na siebie uwagę to używa właśnie zębów. Tutaj wszystko zależy od psa, ale również etapy używania zębów pokrywają się z etapami ich wymiany. Na początku szczeniak przychodzi do nas oderwany prosto od rodzeństwa. W związku z tym komunikuje się z nami tym sposobem, który zna najlepiej. Pamiętajmy, że psy między sobą również bawią się używając zębów.

Kolejny etap to etap dojrzewania. Pies staje się coraz bardziej pewny siebie i śmiały. Dodatkowo w tym okresie pies może być niespokojny, drażliwy i generalnie bardziej znudzony. W związku z tym może bardziej niż zazwyczaj próbować zwrócić na siebie uwagę. Zaczyna się delikatnie – od jakiegoś szczekania lub zaczepiania łapą. To jednak łatwo zignorować, więc jeśli nie przynosi skutków to zaczyna się podgryzanie. Nie ma nic zabawniejszego niż piszczący i uciekający człowiek.

Rozwiązanie? Uczenie psa nowych zabaw i przekierowywanie z gryzienia nas na inne czynności. Jak pies próbuje nas gryźć to zamiast tego pobawmy się z nim szarpakiem. Generalnie na tym etapie warto psa czymś zająć. Próbujmy fajnych aktywności i testujmy nowe zabawki. Ciekawym sposobem są zabawki na inteligencję lub bardzo polecana przez nas mata węchowa.

Młody pies mnie podgryza, bo mnie nienawidzi

Nie wiem dlaczego tak wiele osób próbuje sobie wmówić, że pies gryzie z jakiejś wewnętrznej złośliwości. Psy raczej nie myślą w takich kategoriach. Pies chce coś osiągnąć i robi rzeczy, które mu w tym pomagają. Naturalnie pies może również wyładowywać swoją frustrację, szczególnie powszechną w okresie dojrzewania.

Pies w trakcie dojrzewania może być wkurzony, szczególnie, jeśli w okolicy są inne psy. Frustracja narasta, więc jeśli nie pomożemy psu wyładować się w inny sposób to finalnie to on może nas do tego zmusić właśnie poprzez podgryzanie.

Zapewniam jednak, że Twój pies nie ma do Ciebie negatywnych emocji typu nienawiść.

Pies mnie podgryza – co z tym zrobić?

Rozwiązania są bardzo proste i są tylko 3. I teoretycznie każdy o nich wie, bo nie wierzę, że ktoś czyta tylko mój blog i pisze tylko do mnie. Na pewno czytaliście inne wpisy na innych serwisach i tam też o tym pisali, ale jednak wiele osób łudzi się, że ”kurczę, może jednak będzie coś łatwiejszego”. Otóż niestety nie… są zazwyczaj tylko 3 opcje.

Psa swędzą dziąsła – dajemy psy coś do gryzienia. Nie ma innej opcji. Jak coś swędzi to chcemy sobie ulżyć. Można próbować wszystkiego, bo na każdego psa działa coś innego. Są naturalne gryzaki, są gryzaki sztuczne, są gryzaki do chłodzenia, są pluszaki do rozrywania. Można psu dać szarpaki lub jakiekolwiek inne zabawki. Wszystko, co można gryźć. Jak psu tego nie dasz to nic dziwnego, że pogryzie meble lub Ciebie.

Pies dojrzewa i się nudzi – dajemy rozrywkę lub szkolenie. Również nie ma innej opcji. Trudno oczekiwać, że dorastający, wypełniony energią pies będzie leżał na kanapie cały dzień jak staruszek. Nie ma tak i już. Młody pies potrzebuje aktywności. Jaką aktywność wybrać? To co lubisz i to co lubi Twój pies. Możesz chodzić biegać, ćwiczyć sztuczki, trenować frisbee, aportować. Możesz się szarpać, przeciągać. Świetnym pomysłem jest spróbowanie nowych aktywności – osobiście polecam tropienie użytkowe. W domu można również spróbować maty węchowej, kongów i zabawek na inteligencję. Tak naprawdę najlepiej robić wszystko i zobaczyć co najlepiej działa na psa. Jedne psy lepiej czują się po aktywności fizycznej, a inne bardziej uspokajają się przy zabawach umysłowych.

Dasz radę

Jeśli wszystko zawodzi – przetrwaj. Osobiście nie wierzę, że na psa nic nie działa. Można oszukiwać innych, ale siebie nie oszukasz. Naprawdę dając psu gryzaki i masę aktywności, on nadal Cię gryzie? Jednak zakładając absurdalną opcję, że nic nie działa to zostaje jedno – przetrwać. Kup grube spodnie i jeszcze grubszą bluzę, załóż rękawice i podwójne skarpety. Etap podgryzania mija. Najczęściej po zakończeniu okresu dojrzewania, bo wtedy większość psów się uspokaja. Jeśli naprawdę nie dajesz rady to najlepiej skorzystać z usług behawiorysty, który zobaczy i oceni zachowanie Twojego psa.

Proste? Proste! A teraz do boju i pokaż temu psu, co robimy z podgryzaczami. Dajemy fajne rzeczy i ciekawe rozrywki :)

Post Pies mnie podgryza – co robić? Pies szczypie i łapie za nogi pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Jednym z kluczowych elementów dbałości o zdrowie naszego psiska jest regularna kąpiel. W dzisiejszym artykule przyjrzymy się nie tylko temu, jak przeprowadzić pierwszą kąpiel psa, ale również jak często powinniśmy powtarzać ten rytuał, również w przypadku szczeniąt. Warto też zastanowić się nad tym, czym kąpać psa, aby jego skóra i sierść zachowały zdrowie i blask. Pielęgnacja pupila to nie tylko obowiązek, ale również wyraz naszej miłości i troski o jego dobrostan. Prześledźmy zatem kluczowe aspekty kąpieli psa, aby uczynić ten proces jak najbardziej komfortowym i korzystnym zarówno dla psa, jak i dla opiekuna.

Pierwsza kąpiel psa- jak to zrobić?

Kąpiel psa stanowi nie tylko higieniczny rytuał, ale również istotny element utrzymania zdrowia i dobrego samopoczucia naszego pupila. Wprowadzenie czworonoga do świata kąpieli wymaga jednak pewnych umiejętności i dostosowania do jego potrzeb. Niestety wielu opiekunów popełnia ten błąd, że niejako zmusza psa do kąpieli. Prowadzi to wyłącznie do tego, że  nasz przyjaciel zrazi się do zabiegów pielęgnacyjnych i nie będzie wykonywał ich z przyjemnością.

Najważniejsze jest powolne przyzwyczajanie psa do kąpieli. W innym przypadku cały proces będzie nieprzyjemny dla psa, ale również dla nas. Oto kluczowe kroki, które warto podjąć przy pierwszej kąpieli psa.

Pierwsza kąpiel powinna być delikatnym wprowadzeniem do nowego doświadczenia. Wybór odpowiedniego szamponu jest kluczowy – warto sięgnąć po produkty stworzone specjalnie dla psów, które respektują ich skórę i sierść. Przed rozpoczęciem kąpieli sprawdźmy również, czy mamy wszystko, co niezbędne: ręczniki, grzebień, a także odpowiednią ilość ciepłej wody.

Podczas pierwszej kąpieli zadbajmy o to, aby nasz pupil był spokojny i pewny siebie. Delikatne głaskanie i pozytywne zachęty pomogą zbudować pozytywną relację z nowym rytuałem. Pamiętajmy także, aby unikać mycia twarzy i uszu podczas pierwszej kąpieli, co pozwoli uniknąć niepotrzebnego stresu.

Warto przerwać czynności, jeśli widzimy, że pies nie czuje się komfortowo. Wiele psów zaufa opiekunowi i powoli na delikatną kąpiel, nawet jeśli to ich pierwszy raz. U psów bardziej lękliwych należy całość podzielić na mniejsze części. Na przykład najpierw przyzwyczajać do samego wejścia do kabiny lub wanny (lub innego miejsca, gdzie będzie odbywać się kąpiel). Można też przyzwyczajać do samego moczenia łapek.

Pamiętajmy o przyjaznym nastawieniu oraz nagradzaniu przyjaciela, aby kąpiel kojarzyła się psu pozytywnie.

Jak często kąpać psa?

Kwestia regularności kąpieli psa budzi trochę kontrowersji.  Jest to związane z tym, że ludzie podchodzą konkretnie do kwestii kąpieli, a prawidłowe podejście do psów w tym zakresie może nie być dla nas naturalne. Prawda jest taka, że psy nie potrzebują tak naprawdę kąpieli, a wręcz zbyt częste mycie jest dla nich niewskazane. Zasadniczo psy posiadają zdolność do utrzymania swojej higieny dzięki specyficznym olejom na skórze, które wspomagają ochronę przed bakteriami i utrzymują sierść w dobrej kondycji. Dla wielu ras kąpiel jest rzeczywiście rzadkością, i co najważniejsze, zbyt częste mycie może prowadzić do problemów ze skórą, takich jak nadmierna suchość czy podrażnienia.

Warto również podkreślić, że nie wszystkie rasy są tak samo odporne na brud. Psy o długiej sierści, zwłaszcza te o bujnych i gęstych futrach, mogą wymagać częstszych kąpieli w celu uniknięcia kołtunienia się sierści czy problemów skórnych.

Istnieje jednak kilka uniwersalnych zasad, które pomogą dostosować częstotliwość kąpieli do indywidualnych potrzeb czworonoga.

Jak wspomniano psy nie potrzebują częstych kąpieli, ponieważ ich skóra i sierść posiadają naturalne mechanizmy oczyszczania. Dla większości ras częstotliwość co około 2-3 miesiące jest wystarczająca. Wyjątkiem są psy o długiej sierści, które mogą wymagać częstszych kąpieli, nawet co 6-8 tygodni. Jednak od takich sztywnych ram czasowych ważniejsze są okoliczności.

Istnieje wiele czynników wpływających na konieczność kąpieli, takich jak aktywność fizyczna, tryb życia czy stan zdrowia psa. Psy biegające po parku czy uwielbiające kąpiele w błocie mogą potrzebować częstszych kąpieli niż ich mniej aktywni koledzy.

Przyjrzyjmy się także zachowaniu naszego psa. Jeśli zauważamy nadmierne brudzenie się, nieprzyjemny zapach czy problemy ze skórą, może to być sygnał, że potrzebna jest kąpiel. Pamiętajmy, że problemy zapachowe lub te ze skórą mogą również być objawem choroby. Z tego powodu warto warto skonsultować się z weterynarzem w przypadku niepokoju.

Podsumowując: ważniejszy od częstotliwości kąpieli jest stan naszego psa. Reguła powinna być taka, że kąpiemy psa wtedy, kiedy jest na tyle brudny, że tego potrzebuje.

Jak często kąpać szczeniaka – delikatność w pielęgnacji młodego psa

Kąpiele szczeniąt wymagają szczególnej uwagi i delikatności. Młode psy posiadają delikatną skórę i sierść, dlatego ważne jest, aby kąpiele były dostosowane do ich potrzeb.

Szczeniaki nie wymagają częstych kąpieli, zwłaszcza jeśli nie mają tendencji do brudzenia się. W pierwszych tygodniach życia ważne jest utrzymanie czystości wokół nich, ale pełna kąpiel może być przeprowadzana rzadziej, nawet co 4-6 tygodni.

Podczas kąpieli szczeniaka zwróćmy uwagę na temperaturę wody oraz używany szampon. Utrzymujmy ciepłą wodę, aby uniknąć szoku termicznego, a szampon dobierajmy z uwzględnieniem delikatności skóry szczeniaka. Warto także zaopatrzyć się w ręczniki, które będą miękkie i nie drażniące dla młodej skóry.

Pamiętajmy też o prawidłowej socjalizacji. Pierwsze kąpiele i w ogóle doświadczenia psa z całym procesem czyszczenia powinny być przyjemne. Dzięki temu nasz maluch wyrośnie na psa, który lubi kąpiel i nie robi podczas niej problemów.

Czym kąpać psa – wybór odpowiednich produktów

Wybór odpowiednich produktów do kąpieli psa ma istotne znaczenie dla zdrowia i komfortu naszego pupila. Na rynku dostępnych jest wiele szamponów i odżywek, jednak nie każdy produkt będzie odpowiedni dla każdego psa.

Przede wszystkim, unikajmy używania ludzkich szamponów, ponieważ skóra psa ma specyficzne pH, które różni się od ludzkiego. Szampony dla psów są dostosowane do ich skóry, zapewniając optymalną równowagę i nie powodując podrażnień. Dla psów o długiej sierści warto zainwestować w odżywki lub szampony nawilżające, które pomogą utrzymać sierść w dobrej kondycji. Dla psów alergicznych warto sięgnąć po produkty hipoalergiczne, pozbawione sztucznych barwników i substancji chemicznych.

Przed zakupem nowego produktu zawsze warto przeczytać etykietę, zwracając uwagę na skład i zalecenia producenta. W przypadku wątpliwości zawsze można skonsultować się z weterynarzem, który pomoże dobrać odpowiednie produkty do indywidualnych potrzeb naszego psa.

Post Jak często kąpać psa? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dzisiaj chcemy przedstawić najczęstsze naszym zdaniem problemy z psem. To rzeczy, z którymi sami mieliśmy doświadczenie albo często pytacie o nie w mailach, komentarzach lub wiadomościach na social media. Postaramy się przedstawić proste i łatwe rozwiązania, dzięki czemu opiekunowie będą mogli polepszyć jakość swojego życia z psiakiem.

Wiele osób podchodzi do problemów z psem w taki sposób, że jedynym wyjściem jest szkolenie. W sensie, że bierzemy pod uwagę wyłącznie winę ze strony psa i chcemy tego psa ”naprawić”. Oczywiście można tak zrobić, ale w wielu przypadkach będzie to bardzo czasochłonne i trudne. Alternatywnym rozwiązaniem jest zmiana swojego podejścia i naszego otoczenia, czyli w pewien sposób dostosowanie się do psa. Często wystarczą delikatne zmiany i problem znika. Niektóre są naprawdę proste, być może nawet ”absurdalnie prostackie”, ale nie zawsze trzeba kombinować.

Na wstępie tylko jedna uwaga: wiele problemów ma różne stopnie zaawansowania. W ekstremalnych przypadkach może dojść do takiego pogłębienia problemu, że jedynym rozwiązaniem jest konsultacja z behawiorystą i poszukiwanie profesjonalnej pomocy. W tym wpisie mówimy o początkowych stadiach i prostych problemach. Czasami szkolenie lub konsultacja z behawiorystą są nie tylko wskazane, ale wręcz konieczne. Trzeba odróżnić drobne uciążliwości związane z zachowaniem psa od problemów behawioralnych.

Najczęstsze problemy z psem

Każdy ma trochę inną relacją ze swoim psem i też każdy pies jest trochę inny. I ludzie i zwierzęta mają swój temperament i charakter, więc każda para pies-opiekun jest wyjątkowa. To fajna sprawa, ale właśnie te kombinacje temperamentów powodują różne problemy i konflikty komunikacyjne. Często można zobaczyć, że opiekun jest równie uparty jak pies i próbuje wymusić na swoim przyjacielu dokładnie takie zachowanie, jakiego od niego oczekuje.

Naszym zdaniem warto czasami ustąpić. Warto odrzucić myślenie ”to pies i ma robić co mu każę”, a stawiać bardziej na kompromisy. Wtedy wspólne życie na pewno będzie łatwiejsze. Wręcz poleca się takie podejście, że pies to w pewien sposób równorzędny członek rodziny. Coraz powszechniejsze jest branie pod uwagę zdania oraz preferencji naszego psiaka.

Jest na przykład coś takiego jak trening medyczny, gdzie to pies wyraża swoją zgodę na szkolenie lub ćwiczenia. Funkcjonuje coś takiego jak ”jak mam ufać skoro nie mam wyboru” i to w pewien sposób obrazuje podejście.

Chodzi o to, że trudno mówić o możliwości budowania relacji z psem i zaufania, jeśli cała ta relacja jest oparta na pośrednim lub bezpośrednim przymusie. Taka sprawa do przemyślenia.

Szczeniak sika w mieszkaniu – jak sobie poradzić?

Szczenięce podsikiwanie to jeden z najczęstszych problemów – chyba każdy opiekun malucha ma z tym doświadczenie. W internecie można znaleźć wiele poradników, a niektórzy nadal poddają się mitom w stylu ”wsadzić psi nos w siki”. Ta metoda to prosty sposób na utratę zaufania malucha, więc na pewno jej nie polecamy.

Zawsze przypominamy, że to załatwianie się w domu nie jest złośliwością psiaka. To po prostu mały pęcherz, którego maluch nie kontroluje. Najczęściej szczeniak jest również nowy w domu, więc nie zawsze wie co i jak.

Najprostszym i bardzo skutecznym rozwiązaniem jest stosowanie tzw. mat higienicznych lub podkładów treningowych. To chłonne produkty, które kładziemy na podłodze, a psiak może bez problemu się na nich załatwić. Prosto się je sprząta, a nauczenie malucha, że w tym miejscu może załatwić swoje potrzeby jest całkiem łatwe. Sami korzystaliśmy z podkładów i polecamy. Na pewno ułatwia to pierwsze tygodnie życia z maluchem.

Pamiętajmy, że również dorosły pies może mieć taki problem. Związany może być ze stanem emocjonalnym, chorobami lub problemami behawioralnymi. Polecam wpis: dorosły pies sika.

Pies kradnie buty

Psy coś mają z tymi butami – uwielbiają je niszczyć lub kraść i wynosić na zewnątrz. Naprawdę wiele osób ma z tym problem. Naturalnie można próbować z tym walczyć. Można na psa krzyczeć lub szukać metod szkoleniowych. Sporo osób złości się na psa, a naprawdę niepotrzebnie wprowadzać tyle negatywnych emocji w relację z przyjacielem.

Najprostsze znane nam rozwiązanie to po prostu szafka na buty. ”Co z oczu to z serca” jak to mówią. Chowajmy buty, a pies przestanie je kraść.

Zresztą to rozwiązanie niweluje wiele problemów tego typu – przy psiaku warto ukrywać ulubione rzeczy w szafach i komodach, żeby nie padły ofiarą ostrych zębów. Pies nie widzi różnicy między pięknym szarpakiem, a nową bluzką.

Dodatkowo wiele osób nieświadomie zachęca psa do tego typu kradzieży, ponieważ goni potem psa, aby odebrać mu ”zdobycz”. Dla psa to świetna zabawa, co tylko wzmacnia to zachowanie.

Pies niszczy rośliny

Miło mieć w domu trochę natury, więc nic dziwnego, że często chcemy mieć rośliny w swoim otoczeniu. Wiele psów też uwielbia naturę, więc chętnie interesuje się wszelkimi kwiatami. Tutaj są dwa problemy. Pierwszy jest taki, że takie zainteresowanie często kończy się zbitą doniczką i masą ziemi do sprzątania. Drugi to naturalnie to, że wiele roślin jest trujących dla psa.

Również można próbować oduczyć psa, ale naprawdę trudno zrobić tak, żeby psiak nie interesował się roślinami. Najprostszym rozwiązaniem jest stawiać rośliny wyżej niż pies jest w stanie dosięgnąć. Bezpiecznie jest również zrezygnować z wazonów z kwiatami na stole. Psy nie robią tego złośliwie, ale często dzieje się tak (szczególnie u większych psiaków), że niechcący przesunie mebel i przewróci wazon, a wtedy problem gotowy. Niepotrzebne złoszczenie się na psa i tracenie czasu na sprzątanie. Czasami trzeba być sprytniejszym od pupila i umieć przewidzieć potencjalne szkody oraz zawczasu ich unikać.

Ogólnie funkcjonuje coś takiego jak ”zarządzanie środowiskiem” i w ramach takiego podejścia warto zauważyć, że o wiele łatwiej jest kontrolować otoczenie psa niż zmieniać zachowanie psa. Łatwiej schować rośliny niż oduczyć interakcji z nimi.

Pies kopie dziury w ogrodzie

Niektóre psy w ogóle nie kopią dziur, a inne robią to wręcz nałogowo. Druga opcja to spory problem dla osób, które chciałyby mieć ładny ogródek. Tutaj niestety rozwiązanie nie każdemu się spodoba. Naszym zdaniem takim najlepszym wyjściem jest w miarę możliwości przedzielić ogród na dwie sekcje – jedną, do której pies ma dostęp i może tam kopać, a drugą zamkniętą i niedostępną dla psa.

Naturalnie nie zawsze się tak da zrobić. Psy kopią z wielu powodów, często dlatego, że mamy w ogrodzie na przykład krety lub nornice. Psy czują je pod ziemią i kopią. Inne psiaki robią to dla zwyczajnej przyjemności. Naprawdę trudno ”oduczyć” psa kopania standardowym szkoleniem.

Alternatywą jest zrozumienie zachowania psa i zadanie sobie pytania ”czemu?”. Niektóre psy kopią, bo mają silną potrzebę kopania – u takiego psa trudno będzie wyeliminować zachowanie, chociaż można próbować. Są jednak też psy, które poprzez kopanie rozładowują stres i emocje, których nie potrafią rozładować w inny sposób. Tutaj warto pomyśleć o zwiększeniu zabaw, wydłużeniu spacerów lub konsultację z behawiorystą, aby zlokalizować czynniki stresujące psa w codziennym życiu.

Pies ciągnie na smyczy – duży problem

Każdy chciałby, żeby psiak szedł pięknie na smyczy. Najlepiej równo przy nodze, spokojnie i bez zwracania uwagi na otoczenie. Niestety rzadko jest tak cudownie, a często spacer z psem nie jest zbyt przyjemny przez regularne ciągnięcie. Przyczyn ciągnięcia jest wiele i trzeba umieć zidentyfikować sam problem.

Często jednak jest tak, że pies po prostu idzie szybciej od człowieka. Ludzkie tempo nie jest zbyt wygodne dla psa i stąd powstaje ciągnięcie. Rozwiązaniem, którego warto spróbować jest po prostu dłuższa smycz. Wiele osób decyduje się na krótkie, miejskie smycze – takie do 120 cm. Spróbuj smyczy powyżej 3 metrów i zobacz, czy jest różnica. Czasami psu brakuje tego metra lub dwóch więcej, aby spokojnie móc iść przed nami.

Nawet jeśli nasz pies ładnie idzie na smyczy w warunkach treningowych to warto od czasu do czasu pozwolić mu na bardziej swobodny spacer na dłuższej smyczy bądź lince. Nie każdy spacer musi być treningowy, rekreacyjne wyjścia też są ważne.

Pies żebrze o jedzenie – czyli kradzież obiadu

To jest bardzo ciekawy problem, z którym wiele osób nie potrafi sobie poradzić. Zazwyczaj dostajemy pytanie ”pies nie daje mi spokoju jak cokolwiek jem, zawsze żebrze o jedzenie i domaga się, żeby coś mu dać”. Jednak sam problem nie bierze się znikąd.

Zazwyczaj początki są niewinne. Jemy kanapkę, pies jest obok nas, a my nagle dajemy mu kawałek szynki. Albo podczas obiadu spada nam kawałek na podłogę i chętnie wykorzystujemy psa do sprzątnięcia. W większości przypadków to właśnie opiekun inicjuje dzielenie się jedzeniem, a nie pies.

Pies nie widzi tego jako ”żebrania” – dla niego sytuacja, w której opiekun coś je jest normalną częścią dnia, kiedy pies też dostaje jedzenie. Przyzwyczajamy psa, że jak my jemy to psiak też je.

Rozwiązanie jest zazwyczaj proste: przestań dzielić się z psem jedzeniem. Po prostu nagle przestań i nie daj się nabrać na ”piękne oczy” psiaka. Rozwiązanie niby proste, ale wiele osób się szybko poddaje. Po prostu ulega psiemu urokowi. Tutaj niestety trzeba być silnym. Dużo zależy od charakteru psa, ale wiele psiaków przestaje żebrać po tygodniu lub dwóch.

Pies ma biegunki

Być może trudno w to uwierzyć, ale wiele osób wręcz złości się na psa, że ma biegunki. To naprawdę nie jest psia złośliwość, a rzeczywisty problem. Najlepiej wziąć próbki do badania (zazwyczaj weterynarze potrzebują 3 próbek z 3 różnych dni do porównania) oraz zrobić psu badania krwi.

Najczęstszą przyczyną biegunek jest alergia lub nietolerancja pokarmowa albo zbyt częste zmiany w diecie. Pierwszy problem rozwiązujemy zazwyczaj dietą eliminacyjną (weterynarz wytłumaczy – ogólnie zaczynamy od bardzo proste, jednoskładnikowej diety, a potem dodajemy kolejne produkty, żeby sprawdzić co powoduje problemy u psa). Drugi problem rozwiązujemy poprzez zaprzestanie zmian. Psy nie lubią drastycznych rotacji w diecie, więc nie powinniśmy co chwilę wymieniać karmy.

Problemy żołądkowe są u psów częste. Niestety nadal wielu producentów oferuje karmy lub formy diet, które nie są najlepsze dla naszych psów. Zawsze warto konsultować z weterynarzem przedłużające się biegunki. O ile ”bardziej wodnista kupa” czasem się zdarza tak kilku dniowe lub bardzo obfite (lub częste w ciągu pojedynczego dnia) biegunki powinny być alarmujące.

Pies szczeka bez powodu

Generalnie wszyscy jesteśmy świadomi, że psy szczekają. Jednak z drugiej strony naprawdę wielu opiekunom to przeszkadza. Tutaj trzeba na pewno obserwować psa i zrozumieć kiedy oraz dlaczego szczeka. Zazwyczaj są dwa typy psów: psy, które po prostu z natury lubią szczekać oraz psy, które szczekają z jakiegoś powodu.

Jeśli mamy pierwszy typ to przykro mi bardzo, ale ciężko będzie go tego oduczyć. Niektóre psiaki po prostu są rozmowne i lubią sobie szczekać, chrząkać, piszczeć i ogólnie dawać o sobie znać.

Drugi typ szczeka informacyjnie (ktoś się kręci pod domem, przyjechał listonosz i tak dalej) – daje nam znać, że coś się dzieje lub z nudów. Tutaj akurat powinniśmy być psu wdzięczni za bycie uważnym. Jednak zdarza się również, że taki pies szczeka z nudów. Nie ma co robić, więc sam sobie znajduje zajęcie poprzez patrolowanie okolicy.

Tutaj rozwiązaniem będzie zajęcie psa czymś innym, czyli przekierowanie uwagi. Na każdego psiaka działa coś innego, więc warto próbować. U nas najlepiej sprawdzają się suszone gryzaki lub zabawki na przysmaki. Tego typu produkty zajmują psa na dłużej. Pamiętajmy jednak, że to nie jest alternatywa dla samodzielnego zajęcia się swoim psem. Czasami wiadomo, że każdy musi mieć czas dla siebie i nikt nie może poświęcić całej uwagi psu, ale starajmy się sami bawić z psem lub robić coś wspólnie jak najczęściej się da.

Najczęstsze problemy z psem – powodzenia!

Życie z psem jest wspaniałe, ale nie da się ukryć, że czasami problemy mogą nas przytłoczyć. Radość z małego szczeniaczka skutecznie może zostać pomniejszona przez zmęczenie spowodowane ciągłym sprzątaniem. Tak samo przyjemność ze spaceru czasami zmienia się we frustrację z powodu siłowania się z dużym psem na smyczy.

Mamy nadzieję, że ten wpis pomógł w takich najprostszych problemach lub zainspirował do rozwiązania innych kłopotów. Życie z psem może być przyjemne, ale trzeba trochę popracować nad wspólną relacją, a często też nauczyć się pójść trochę psu na kompromis. Powodzenia z psiakami!

Post Najczęstsze problemy z psem i ich rozwiązania pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Moim zdaniem, zaniedbanie lub niewłaściwe podejście do zabawy z psem to poważny błąd. Zabawa stanowi główną formę komunikacji z psem, a dla niego jest czynnością najbardziej naturalną i przyjemną. Dobrze dobrana aktywność przynosi wiele korzyści. Nie tylko uspokaja i pomaga wyładować energię, ale także stymuluje zarówno psychicznie, jak i fizycznie, a przede wszystkim umożliwia budowanie więzi z naszym psem.

Przy okazji – jeśli szukasz ciekawej zabawki dla psa to zapraszam do odwiedzenia naszego sklepu. Myślę, że znajdziesz tu kilka fajnych propozycji, jeśli chodzi o zabawę :)

Po co bawić się z psem?

Dla wielu osób zabawa z psem jest uznawana za niewinną formę rozrywki, mającą na celu wyczerpanie energii przyjaciela albo po prostu jako sposób na zajęcie go różnymi zabawkami, co umożliwi opiekunowi trochę spokoju. Oczywiście, pies może bawić się samodzielnie, co też jest w porządku, lecz priorytetem powinna być wspólna zabawa. To właśnie ona kształtuje relację i wzmacnia więź oraz zaufanie pomiędzy psem a jego opiekunem.

Zabawa z psem to jeden z głównych sposobów na komunikację i wychowanie swojego przyjaciela. Często błędnie uważamy, że w tym zakresie pozostaje nam tylko szkolenie i tego się trzymamy. Chodzimy na zajęcia indywidualne i grupowe, socjalizujemy psa, uczymy sztuczek i kładziemy nacisk na to, żeby pies się grzecznie zachowywał. Zapominamy jednak o zabawie, jako podstawowej metodzie na budowanie zdrowej relacji z psem. Bez tego zaufania i generalnie takiej nici porozumienia ze swoim psiakiem wszystko inne będzie przychodziło nam trudniej.

Wiele problemów z psem lub ogólnych trudności w wychowaniu bierze się właśnie z kłopotów w naszej relacji lub jej braku. Jeśli pies nam nie ufa to trudno oczekiwać od niego przywiązania i lojalności. Alternatywą jest strach – dlatego często widać psy bardzo grzeczne i posłuszne, ale wynikiem tego jest strach przed karą. To efekt metod awersyjnych w wychowaniu psa. Metody pozytywne zakładają nagradzanie zamiast karania.

Nie tylko szkolenie

Jednak wiele osób skarży się, że wynikiem szkolenia jest to, że pies pracuje tylko za nagrodę. Opiekun nie widzi wtedy szczerej relacji z psem, a jedynie zależność ”nagroda=posłuszeństwo”. Moim zdaniem kluczem do uzyskania takiej przyjacielskiej relacji opartej na wzajemnym zaufaniu jest właśnie zabawa.

Dodatkowo sporo problemów behawioralnych jak lękliwość, nerwowość lub nadpobudliwość mogą swoje podstawy mieć właśnie w nieprawidłowej relacji z psem i kłopotów z zaufaniem. Jeśli pies nam nie ufa i nie wie kiedy może na nas polegać to może zachowywać się chaotycznie lub zwyczajnie dziwnie.

Nawet bez tego całego wpływu na psychikę psa, relację i wychowanie to i tak warto się z psem bawić. To całkiem fajna sprawa. W końcu nie po to mamy psa, żeby tylko cały czas go szkolić, prawda? W życiu trzeba też trochę przyjemności.

Oczywiście szkolenie może być także fajną formą zabawy – wszystko zależy od naszego podejścia. Jednak wielu opiekunów podchodzi do tego bardzo formalnie, a w szkoleniu najważniejszy jest efekt. Nawet jeśli szkolimy się rekreacyjnie, to nadal powinniśmy udostępnić psu alternatywne formy, gdzie aktywność jest czysto rozrywkowa.

Jak nie bawić się z psem?

Psy naturalnie ciągnie do człowieka. Chcą naszej uwagi, nawet jeśli nie czują się blisko nas swobodnie. W końcu lepsza bliskość człowieka niż samotność, gdzieś tam w kącie pokoju. Wracamy z pracy, a pies już pokazuje, że chce naszej uwagi. Jeżeli beznamiętnie rzucimy psu zabawkę i będziemy psa ignorować, albo jeszcze gorzej – odtrącać, to dajemy jasny sygnał, że oczekujemy, że pies zajmie się sam sobą.

Jeżeli zrobimy to raz to nic się nie stanie. Ważne jest ustalenie harmonogramu dnia z psem i jasne wskazanie, kiedy jest czas na zabawę, a kiedy nie. Jednak nie powinniśmy odmawiać psu zabawy z nami w ogóle, a tak niestety robi wiele osób. Ciągłe odmawianie psu zabawy lub wręcz denerwowanie się na psa spowoduje tylko problemy w Waszej relacji.

To powoduje również, że pies generalnie nie przepada za zabawkami. Niestety w internecie mnóstwo wypowiedzi w stylu ”mój pies nie chce się bawić” – trudno, żeby chciał, jak się z nim fajnie nie bawiliśmy, kiedy była na to pora. Zabawki to świetne narzędzie do treningów, według specjalistów o wiele lepsze od nagród w formie jedzenia. Nie warto więc pozbawiać się tej opcji.

Najważniejsza jest dobra zabawa

Jak nie bawić się z psem? Przede wszystkim nie bawimy się z psem kiedy mamy zły humor, jesteśmy bardzo zmęczeni i generalnie wiemy, że nie będzie to fajna zabawa. Głównym powodem, dlaczego pies się chce bawić jest satysfakcja obu stron. Pies bawi się, bo sprawia mu to przyjemność. Jeżeli opiekun będzie zły to tej przyjemności nie będzie.

Nie bawimy się z psem w taki sposób, że oczekujemy założonego przez nas rezultatu. Jeżeli oczekujemy rezultatu to nie jest to zabawa, a trening. Jeśli rzucimy psu piłkę, a on ją gdzieś po drodze upuści zamiast dać nam ją idealnie to ręki to nie róbmy z tego problemu. Podczas zabawy wrzućmy na luz i bądźmy bardziej spontaniczni.

W ogóle z jakiegoś powodu wiele osób wprowadza do zabawy sporo negatywnych emocji. Trzeba tego unikać. Bawmy się z przyjemnością. Nie róbmy z tego kolejnej sesji ćwiczenia posłuszeństwa. Nie róbmy presji, że wszystko musi wyjść idealnie. Zwykła zabawa.

Jak bawić się  z psem?

Kluczem jest przede wszystkim to, żebyśmy sami się dobrze bawili. Zabawa z psem dotyczy obu stron – nie chodzi o to, że opiekun ma zabawiać psa. Chodzi o to, żeby bawić się wspólnie. Niestety często o tym zapominamy i skupiamy się na dawaniu rozrywki, a sami z tego nic nie czerpiemy.

Wybierz zabawę, która podoba się Tobie i psu

Z mojej perspektywy bardzo ważne jest, aby znaleźć formę zabawy, która nam się też podoba. Jeżeli dana rozrywka nie przypada nam do gustu to się do tego nie zmuszajmy. Weźmy jednak również pod uwagę preferencje psa.

Psa możemy nauczyć lubić większość zabaw, o ile dobrze je wprowadzimy i damy psu z danej rozrywki satysfakcję. Jeżeli z góry wiemy, że marzymy o konkretnej zabawie to super, spróbujmy zachęcić do niej psa. Może zawsze chcieliśmy rzucać frisbee? A może kręcą nas szarpaki? Może jednak coś bardziej zaawansowanego jak zabawy węchowe lub umysłowe? Zawsze warto spróbować i zobaczyć jak spodoba się psu.

Z drugiej strony każdy pies jest inny i również ma swoje preferencje. Jeden kocha się szarpać, drugi uwielbia piłki, jeszcze inny preferuje frisbee. To też jest fajne i warto to wziąć pod uwagę. Także jest pewna rozbieżność między tym, czego my chcemy, a tym, czego chce pies. Możemy włożyć wysiłek w to, aby preferowana przez nas zabawa spodobała się psu, ale nie zawsze jest to tego warte. Czasami trzeba znaleźć kompromis.

Ogólnie jednak pamiętajmy – bez presji. Fajnie można się bawić we wszystko. I również nie warto skupiać się tylko na jednym typie zabawy, bo to w końcu się znudzi, ale o tym za chwilę.

Urozmaicaj, szukaj i próbuj

Często dostaję pytanie w stylu ”jaką zabawkę dla psa polecam?”. Zabawki to tak naprawdę tylko przedmioty. Nie ma aż takiego znaczenia z perspektywy zabawy, czy wybierzemy różową ośmiorniczkę czy zielonego żółwia. Trudno więc stawiać jedną zabawkę nad drugą. Pies tak naprawdę będzie się dobrze bawił każdą opcją, a najbardziej liczy się nasze podejście.

Dobór zabawki i formy zabawy ma jednak znaczenie w kontekście urozmaicenia. Pies może kochać swoją ośmiorniczkę, ale zawsze warto spróbować czegoś nowego. Szczególnie, jeśli wybierzemy zabawkę z czymś innym, czego pies jeszcze nie próbował. Może to być inna faktura, jakieś szeleszczące elementy, może nowy typ materiału i tak dalej. Ulubione zabawki są super, ale ”nowe” zabawki dają przyjemną ekscytację.

Zresztą próbowanie nowych rzeczy jest super, szczególnie jak dopiero sprawdzamy, co lubi nasz pies. Raz spróbuj piłki, a następnym razem pluszaka z piszczałką. W końcu coś zaskoczy.

Podobnie jest z formą zabawy. Wiele osób robi tak, że trzyma się jednej, konkretnej rozrywki. I ogólnie to jest fajne, jeśli pies bardzo coś lubi. Jednak urozmaicenie zawsze jest dobre.. Zostawmy naszą ukochaną zabawę, ale od czasu do czasu zaproponujmy psu coś nowego. Chodzi o stymulację i pobudzenie psa. Nowa zabawka i nowa forma zabawy to najlepszy sposób, aby wprowadzić trochę trochę ekscytacji w nasze życie.

Na przykład nie próbowaliście jeszcze maty węchowej? Spróbujcie, bo warto :)

Zabawa ma dawać frajdę, a nie frustrację

Jak bawić się z psem? Tak, żeby pies miał z tego satysfakcję. Z tego powodu powinniśmy tak dobierać zabawę i jej poziom, żeby pies miał z tego frajdę. Generalnie zasada jest taka, że powinniśmy nastawić psa na szybki sukces, bo to zwiększa motywację do dalszej zabawy.

Przykładowo jeśli stosujemy zabawki edukacyjne to warto na początku zdecydować się na łatwiejszy wariant. Jeżeli od razu zaproponujemy psu trudną zabawkę to może mu się nie udać się rozwiązać zadania, a to prosta droga do rozdrażnienia i zniechęcenia.

Dobrym przykładem jest również legendarne wśród psiarzy szarpanie się. Dla wielu to super prosta zabawa, a tak naprawdę jest całkiem trudna dla opiekuna. Trzeba zawsze dobrać odpowiedni poziom – nie odebrać psu zabawki zbyt szybko, ale też nie zbyt późno. Szarpanie nie może być łatwe, bo bez wyzwania nie ma satysfakcji. Jednak jeśli psu zbyt trudno będzie odebrać nam zabawkę to motywacja na pewno spadnie. W końcu nikt nie lubi cały czas przegrywać, a zabawa powinna być przyjemnością.

Jak długo się bawić?

Kolejna sprawa to czas samej zabawy i jej intensywność. Nie chcę, żeby ktoś przeczytał ten wpis i pomyślał ”kurczę, zabawa to fantastyczna sprawa. Idę zrobić psu godzinny maraton aportowania!”. Co za dużo to nie zdrowo – jak to mawiają. Zabawa ma być zabawą, a nie treningiem lub koniecznością.

Specjaliści zawsze naciskają, że czas zabawy powinien być ”w punkt”, czyli ma trwać tyle, żeby pies miał jeszcze ochotę na trochę więcej. Tutaj trzeba już obserwować psa i dobrać ten czas pod jego możliwości oraz chęci. Z drugiej strony to nie ma być wymówka dla zbyt krótkiej zabawy ”bo pies się znudzi”.

Jednak to już wyjdzie jak zaczniemy się z psem bawić, bo o to chodzi. Poprzez zabawę będziemy lepiej rozumieć psa i jego preferencje. Może Twój pies lubi bawić się często, ale krótko? Może jednak woli raz, a porządnie? Poznaj swojego psa i wtedy będzie wiadomo jak się bawić dobrze.

Nasze podejście jest najważniejsze

Jednak moim zdaniem najważniejsze jest nasze podejście. Można wybrać idealną formę zabawy i najlepszą do niej zabawkę, a do tego perfekcyjny poziom trudności i doskonały czas trwania. Jeśli jednak nie będziemy się przy tym dobrze bawić to nie będzie dobrego efektu.

Tak naprawdę trudno to wyjaśnić. Jak się czyta lub ogląda specjalistów to rekomendacje są takie, że mamy się bardzo cieszyć i mocno chwalić psa. Może jestem w błędzie, ale moim zdaniem ważniejsze jest szczere zaangażowanie. Jeśli ktoś chce to może głośno krzyczeć i piszczeć, jednocześnie wychwalając niesamowite umiejętności psa. Jednak myślę, że jeśli nie będzie to szczere to nie będzie tego efektu. Psy nie są głupie.

Dlatego moim zdaniem ważne jest, aby wszystkie rady z tego wpisu zebrać razem. Jeśli dobierzemy zabawę, która nam się również podoba i będziemy bawić się z psem wtedy, kiedy mamy czas i dobry humor to jest duża szansa, że rzeczywiście będziemy się dobrze bawić. Nie tylko pies będzie miał frajdę, ale my również.

Naprawdę nic na siłę i najlepiej być po prostu sobą. Bawmy się z psem w szczery sposób tak, żeby oboje mieć z tego przyjemność, a na pewno będzie dobrze. Wspólna zabawa to poza typowym szkoleniem główna forma komunikacji. Poprzez zabawę się poznajemy z psem i nawiązujemy tę specyficzną więź. Dlatego warto się bawić i warto bawić się fajnie.

Przede wszystkim jednak warto zacząć. Zabawa z psem jest naprawdę przyjemna, jeśli będziemy tego chcieli. To nie ma być obowiązek lub smutna konieczność. Baw się, bo to fajne :)

Post Jak bawić się z psem? Wychowanie psa i budowa więzi poprzez zabawę pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Od płci naszego psiaka będzie dużo zależeć. W szczególności inne będą potencjalne problemy, które mogą nas spotkać w przyszłości.

Płeć psa w ogólnikach – czy w ogóle trzeba o tym myśleć?

Generalnie są dwa podejścia. Jeden typ ludzi w ogóle nie myśli o płci psa – taki ktoś idzie do hodowli lub schroniska i wybiera psa na instynkt. Najładniejszy szczeniaczek, najsłodszy psiak w schronisku, a może po prostu taki, który pierwszy podejdzie. Każdy ma własną metodę, ale tu zazwyczaj płeć nie jest ważnym kryterium.

Z drugiej są osoby, które dokładnie analizują każde za i przeciw. Czytają o różnicach i problemach każdej z płci. Martwią się, co to będzie w przyszłości. Jest też trzeci, ukryty typ. To opiekunowie, którzy z góry wiedzą jaka płeć ich interesuje – często jest to na podstawie swoich dawnych doświadczeń lub zakorzenionych mitów i poglądów.

Jaka metoda jest najlepsza? Tak naprawdę zdrowy rozsądek. Płeć psa jest jak najbardziej ważnym kryterium, ale nie najważniejszym. Pamiętajmy, że każdy pies jest inny – nawet w obrębie danej rasy. Nie ma więc aż takiego sensu generalizowanie i decydować tylko na podstawie płci.

Nie można jednak również całkowicie bagatelizować tej kwestii. Płeć psa ma znaczenie i w małym (aczkolwiek istotnym) stopniu rzutuje na wspólne życie. Podsumowując – warto wiedzieć jakie są plusy i minusy danej płci, ale jednocześnie nie warunkować psa tylko i wyłącznie do tego elementu. Chyba, że dany minus będzie dla nas tak ciężki, że nie damy rady, jednak w tej sytuacji już raczej z góry znamy swoją decyzję.

Pies czy suka – co lepsze?

Nie ma tak, że lepsze lub gorsze. Płeć psa wiąże się z pewnymi elementami – dla jednych są na plus, a dla innych na minus. Trzeba jednak o nich wiedzieć. Warto się z nimi zapoznać i zastanowić się na chłodno. Decyzja o wyborze psiaka jest ważna, więc impulsywne decyzje często nie są najlepsze.

Pies – o czym warto wiedzieć

Generalnie patrząc na wszystkie rasy wnioskuje się, że w większości to samce mają większą tendencję do agresji, stanowczości i nieposłuszeństwa. Jest to związane z testosteronem, którego samce mają więcej. Również poniekąd może to być związane z kwestią hierarchii u psów, gdzie zazwyczaj to samiec stoi na czele.

Jednak jak wcześniej wspomniałem – każdy pies jest inny. W obrębie jednej rasy możemy znaleźć zarówno psy bardzo delikatne oraz spokojne, jak i z natury ostrzejsze i stanowcze. Pamiętajmy, że na charakter psa wpływa nie tylko naturalny temperament, ale również przede wszystkim wychowanie w okresie szczenięcym. Wpływ ma także ogólne środowisko, w którym znajduje się pies.

W większości ras u samców można zauważyć tendencję do pogoni za suczkami. Może to objawiać się ucieczkami lub generalnym nieposłuszeństwem. Spektrum jest bardzo szerokie. Niektóre psy totalnie wariują i nie można ich kontrolować, a u innych nie wpływa to na ich zachowanie.

Warto również wiedzieć, że wiele psów, które nie mogą zrealizować swoich popędów, mają problemy z samopoczuciem. Tu również spektrum jest szerokie. Dla jednego psa będzie to tylko niewielki dyskomfort, a dla innego totalny chaos w życiu. Dla takiego psa będzie się wiązało to z wieloma nieprzyjemnościami: nie może spać, nie chce jeść, wyje, pobudzenie.

Jednak naprawdę pamiętajmy, że każdy pies jest inny i zawsze będę na to naciskał. Nie każdy pies jest pobudzony – wiele psów okres cieczek u suczek przechodzi bez żadnego dyskomfortu. Jeżeli trafi nam się ekstremalny przypadek to warto będzie rozważyć kastrację.

Osobiście nie jestem zwolennikiem kastracji w każdej sytuacji. To zabieg, który jak najbardziej ma wpływ na psa. Wiele problemów może być spowodowanych wychowaniem, a nie czynnikami hormonalnymi. Jeśli mamy jakieś kłopoty z psem i podejrzewamy, że mogą być wynikiem pobudzenia to polecam poczytać o kastracji chemicznej. Nie jest inwazyjna i nie wiąże się z zabiegiem chirurgicznym. Jest również całkowicie odwracalna. Warto spróbować i zobaczyć jak pies zachowuje się na mniejszym testosteronie.

Suczka – o czym warto wiedzieć

Suczki zazwyczaj uchodzą za łagodniejsze, bardziej przyjazne i posłuszne. Osobiście jednak nie sugerowałbym się takim generalizowaniem. Suczki tak samo jak psy mogą mieć tendencję do agresji i nieposłuszeństwa. Jest również taki mit, że suczki bardziej przywiązują się do opiekuna – również nie stawiałbym na to ręki w razie zakładu.

Z negatywnych zachowań, które są unikalne dla tej płci warto wymienić ciążę urojoną. Niektóre suczki mają z tym problemy, gdzie ”matkują” przykładowo zabawkom. Nie jest to jednak częsta sprawa, ale trzeba o tym wiedzieć.

Suczki na pewno w mniejszym stopniu wykazują problemy z pobudzeniem. Głównym kłopotem, który może spotkać opiekuna jest fakt, że w trakcie cieczki będziemy na spacerze wabić wszystkie okoliczne psy.

Do naszego ogrodu również mogą próbować dostać się okoliczne samce, jeśli mieszkamy w domu.

Jak zawsze – również w przypadku suczek jest różne spektrum problemów, które spowodowane są płcią. Niektóre psy będą sprawiały większe kłopoty niż inne. Kwestię cieczek można rozwiązać poprzez kastrację, ale trzeba się nad tą kwestią mocno zastanowić. U suczek nie ma możliwości zastosowania odwracalnej terapii, więc pozostaje tylko zabieg chirurgiczny.

Czy płeć ma znaczenie?

Ma i nie ma jednocześnie. Wszystko tak naprawdę zależy od naszej preferencji. Psy domowe nie mają możliwości naturalnego realizowania swoich popędów, więc ta kwestia jest głównym powodem ewentualnych problemów. Co tu dużo mówić – samiec ma potrzeby, a nie może nic z nimi zrobić. W zależności od intensywności bodźców różna będzie reakcja samca. Niektóre nie wykazują żadnych nowych zachowań, ale wiele będzie starało się sobie ulżyć. Może to przejawiać się kopulacją przykładowo z przedmiotami, wyciem, niepokojem i ogólnym dyskomfortem.

Suczki takich problemów zazwyczaj nie wykazują, a przynajmniej trudniej je bezpośrednio powiązać z popędami. Na pewno jednak krwawienie podczas cieczki i konieczność pilnowania suczki przed potencjalnymi adoratorami to potencjalna uciążliwość dla opiekuna.

Czy są jeszcze jakieś aspekty psiej płci, które mogą rzutować na nasz wybór? Oczywiście, że tak – głównie chodzi o aspekty wizualne. Generalnie powiem tak – suczki cieszą się zazwyczaj większą popularnością. Tendencja jest taka, że dzwoniąc do hodowli, która ma miot to suczki są rezerwowane jako pierwsze.

Może wydawać się to śmieszne, a nawet głupie, ale wiele osób zwyczajnie nie lubi psich genitaliów. Jakkolwiek absurdalne to jest to prawdziwe. Jak najbardziej warto to również wziąć pod uwagę, jeśli ktoś jest wrażliwy na takim punkcie.

Zostawię Was z tymi wszystkimi informacjami. Finalnie każdy musi postanowić sam. Jak na początku napisałem – decyzja o płci psa nie jest najważniejsza, ale z wielu względach nadal istotna. Powodzenia!

Post Płeć psa – czy ma znaczenie? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Zanim w ogóle dowiemy się szczegółów dotyczących wychowania psa to powinniśmy najpierw zastanowić się czy pies w naszym życiu to dobry pomysł. Naturalnie każdy z nas sam powinien wiedzieć na co może sobie pozwolić, a co przekracza nasze możliwości. Artykuł ma niejako na celu zniechęcić do posiadania psa. Jeżeli ktoś naprawdę tego chce to będzie potrafił się dostosować i trochę poświęcić. Jeśli jednak ktoś żyje tylko iluzją ”jak fajnie byłoby mieć psa” to mam nadzieje, że zrozumie, że pies to sporo utrudnień w życiu. Pies po prostu nie jest dla każdego. Bardzo często jest tak, że pewna wyidealizowana idea przesłania nam rzeczywistość, a potem wiele lat ponosimy tego konsekwencję.

Pies to nie tylko pies

Na samym początku trzeba zrozumieć jedno: pies to nie jest tylko pies, to kolejne 10-15 lat naszego życia. Decyzja o zaproszeniu psa do swojego życia to decyzja na wiele kolejnych lat. Nie powinniśmy podejmować jej spontanicznie ani pod wpływem chwili. Tym bardziej nie powinniśmy decydować się na psa np: dla dziecka, ponieważ dziecko zdąży podrosnąć i zmienić swoje priorytety, a pies nadal będzie żył z nami.

Na pewno łatwo zrozumieć, dlaczego wizja posiadania psa jest taka przyjemna. Wyobrażamy sobie lojalnego przyjaciela, który zawsze będzie z nami. Przyjemne popołudnia spędzone w słoneczne dni, gdzie możemy wybrać się z psem na odprężający spacer. W ciepłe wieczory można z psem wyjść pobiegać i w końcu wziąć się trochę za siebie. Dla prawdziwych sportowców pies to wspaniała wizja wymagających, wielogodzinnych podróży po górach. Dla rodziców to wyobrażenie słodkich weekendów, gdzie dzieciaki przytulają się do swojego psiaka i bawią z nim.

Pies może wprowadzić w nasze życie mnóstwo szczęścia, jeśli mu na to pozwolimy. Jednak decyzja powinna być dobrze przemyślana!

Szczęście, sielanka, przygoda. To wszystko daje nam pies. Tyle tylko, że nie zawsze jest tak kolorowo.

Chcę mieć psa – pies to same obowiązki

Ja wiem, że takie gadanie o obowiązkach to raczej coś, co rodzice mówią dziecku, żeby mu tego psa wybić z głowy. Szkoda tylko, że sami dorośli często nie potrafią racjonalnie o tym elemencie myśleć. Naprawdę bardzo często nie doceniamy jak dużo jest z psem ”roboty”. Rozumiem, że generalnie takie czepianie się tych obowiązków może wydawać się nudne. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że każdego roku porzuca się setki psów to sugeruje, że wiele osób nie jest na to gotowych.

Pies to nie tylko spacery w ciepłe, wiosenne południa. To również spacery w deszczu i śniegu. Niezapowiedziane wyjścia ”za potrzebą” w najmniej spodziewanych momentach oraz nagłe wyjścia do weterynarza. Pies nie rozumie, że śpieszymy się do pracy, mamy ważny projekt, ślub koleżanki lub cokolwiek innego. Pierwsze spacery z psem to coś nowego i ciekawego. Tysięczny spacer już takiej euforii u człowieka raczej nie wywołuje. Nie każdy ma tyle pasji, aby po kilku latach nadal pasjonować się spacerami.

Pamiętaj, że decydując się na psa musisz z nim wychodzić na spacery przez kolejne, długie lata. Nie tylko w weekendy, kiedy jest się wypoczętym. Zazwyczaj to konieczność wychodzenia jak człowiek czuje się źle, jest chory lub właśnie wrócił wyczerpany po ciężkim dniu w pracy.

Pies wymaga czasu

Spacery to jednak nie wszystko. Psu trzeba przygotować i podać posiłki. Pilnować, żeby miał świeżą wodę. Trzeba pamiętać o regularnych wizytach u weterynarza. Psa trzeba pielęgnować, czesać, kąpać, odrobaczać. Ogólnie przy psie jest dużo roboty i pies pochłania bardzo dużo naszego czasu. Naprawdę nie jest tego mało.

Piękny obraz, prawda? Puszysty śnieg, słoneczko – coś niesamowitego. Jednak spacery z psem to również wyjścia w największe mrozy i deszcze. Warto o tym pamiętać.

Ja naprawdę wiem, że to tak się nie wydaje. Myśli się o psie i pewne problemy upraszcza. Coś w stylu ”te pół godzinki dziennie to dla mnie żaden problem”. Jednak finalnie okazuje się, że to wcale nie jest pół godzinki, a czasami nawet kilka godzin każdego dnia.  Przy pracy na etacie z dojazdami, ogarnięciu własnego życia i spędzaniu czasu ze znajomymi lub rodziną to może się okazać, że tego czasu nie mamy. Pytanie wtedy do Ciebie jest takie – z czego zrezygnujesz najpierw?

Chcę mieć psa – pies to spore koszty

”Pies to koszty? Jakie koszty? Trochę karmy z marketu i szczepienie raz w roku to żadne koszty!” Nawet nie wiecie jak wiele osób w taki sposób bagatelizuje sprawę pieniędzy, które trzeba przeznaczyć na psa.

Dieta to najważniejszy element życia psa, który w ogromnej mierze decyduje o zdrowiu naszego przyjaciela. Naprawdę warto to zrozumieć – nie wolno, absolutnie nie wolno karmić psa najtańszym, suchym syfem. Zakładam, że jeśli ktoś chce psa to chce o niego dbać. Pies nie może być ładnym tłem dla naszego życia. Nie mówię, że trzeba robić to od razu dobrze, bo nikt od początku nie robi wszystkiego idealnie. Trzeba jednak chcieć. Dawanie psu najprostszego i najtańszego żarcia to nie jest ”chcieć” – to pójście na łatwiznę.

Nawet starając się karmić psa ”tanio” to nadal jest to więcej niż 0 zł – zawsze będzie stanowiło pewne obciążenie budżetu.

Pies to często również spore koszty weterynaryjne. Naprawdę nie warto łudzić się, że zawsze wszystko pójdzie gładko i wystarczy szczepienie raz w roku. Przez lata życia naszego psa okaże się, że u weterynarza bywa się regularnie. Problemy są od tych najprostszych jak biegunki, kłopoty żołądkowe i skaleczenia aż po skomplikowane operacje, wypadki, skręty żołądka i nowotwory. Nie chodzi o to, żeby kogoś straszyć – takie jest po prostu życie. Ludzie chorują i chodzą do lekarza. Tak samo psy.

Słodki szczeniaczek w domu to ogromna radość przez pierwsze dni. Maluch jest piękny, a wszyscy chcą z nim spędzać czas. Jednak w końcu przychodzi szara codzienność, a niektórzy niestety tracą zainteresowanie. Naprawdę trzeba się zastanowić czy pies to marzenie naszego życia, czy chwilowa zachcianka.

Pies nie tylko dla bogatych, ale…

Nie mam na myśli, że psy są tylko dla bogatych, bo to nieprawda. Decydując się na psa trzeba jednak mieć świadomość, że trzeba przeznaczyć na swojego przyjaciela konkretną część swojego budżetu. Czy na pewno jesteś na takim etapie życia, że możesz sobie pozwolić na psa?

Pies to po prostu sztuka kompromisów. Psiak nie powinien być tłem naszego życia, gdzie dostaje ochłapy, które nam zostaną. Powinien być członkiem rodziny, a opiekunowie powinni mieć odłożone fundusze na zapewnienie psu pewnego komfortu życia. Nie powinniśmy o psie myśleć ”jakoś to będzie”. Pies powinien być dla nas, ale też my powinniśmy być dla psa.

Chcę mieć psa – pies to dużo poświęceń

Wydaje mi się, że wiele osób bagatelizuje jaki wpływ na nasze życie ma pies. Widzimy zazwyczaj same pozytywy – głaskanie, tęcze i inne słodkości. Nie zawsze jednak myślimy o tym, czy pies będzie kompatybilny z życiem, o którym marzymy. Warto usiąść, pomyśleć o tym, czego chcemy i zastanowić się, czy pies nie będzie nam w dłuższej mierze przeszkadzał.

Pies utrudnia sporo rzeczy. Jeżeli kochamy podróże to taki przyjaciel może nie pasować do naszego trybu życia lub przyszłych marzeń. Wszelkie wyjazdy, spotkania lub święta będą trudniejsze, jeśli mamy psa. Oczywiście jeśli ktoś bardzo chce to może próbować sobie poradzić. Można zdecydować się na małą rasę, z którą łatwiej będzie podróżować. Można znaleźć dobry hotel dla psów lub przyzwyczaić go do zostawania u rodziny.

Zawsze można, ale nie każdy tego chce. Trudno takie sprawy wyjaśnić, bo na etapie zauroczenia psem zawsze ktoś rzuci ”ludzie podróżują z psami, więc się da”. Oczywiście, że się da. Pytanie tylko, czy Ty dasz radę. Często nie widzimy ile wyrzeczeń kosztowało przyzwyczajenie psa do podróżowania – często to rezygnacja z pewnych miejsc, skupianie się na wygodnym dla psa transporcie, zatrzymywanie się w ośrodkach, gdzie psy są mile widziane i tak dalej.

Myśląc o psie raczej skupiamy się na pozytywnych aspektach, a nie zauważamy potencjalnych problemów. Wspólne święta z psem wydają się czymś przyjemnym. Jednak często okazuje się, że obowiązków jest dużo, a pies nam przeszkadza. Niestety w okresie zimowym często zwiększa się ilość porzuconych psiaków…

Pies kontra marzenia

Jednak nie tylko o podróżowanie chodzi – chodzi o wszystko. Przykłady można mnożyć. Może marzysz o pięknym ogrodzie, a Twój pies okaże się mistrzem kopania w ziemi? Uwielbiasz uprawiać sport, a akurat Twój pies będzie miał dysplazję, która uniemożliwi mu bieganie? Chcesz mieć pięknie umeblowany dom, a okaże się, że Twój pies nienawidzi poduszek?

W każdym przypadku zawsze można znaleźć rozwiązanie. Ogródek można oddzielić płotem,  można przestawić się z biegania na spokojne spacery, a z poduszek można zrezygnować. Trzeba się po prostu zastanowić, czy w razie czego będziemy w stanie pójść na kompromis lub się poświęcić dla psa. To kwesta pytania – czy pies naprawdę będzie dla Ciebie ważny?

Chcę mieć psa – pies to problemy

Życie z psem nie zawsze jest łatwe. Powinno być łatwe i jak najbardziej może być łatwe, ale niestety trzeba być gotowym na problemy. Akademia życia z psem jest między innymi po to, żeby każdego początkującego przygotować na to wszystko, ale na tym etapie trzeba po prostu wiedzieć, że czasami jest pod górkę.

Z psami może być masa problemów. Dużo zależy od naszego charakteru, jednemu pewne rzeczy bardziej przeszkadzają. Niektóre rzeczy też są dla psa zwyczajnie standardowe, a nadal dla wielu osób bywają zaskoczeniem. Dobrym przykładem jest szczekanie. Zawsze bawi mnie jak na jakiejś grupie ktoś zada pytanie ”Czy rasa X dużo szczeka?” albo ”Mój pies szczeka, co robić”.

Naprawdę niesamowite jest jak wiele osób decyduje się na psa, a jednocześnie nie toleruje szczekania. Uwaga mam dla wszystkich taki news – psy szczekają. Niektóre bardziej, niektóre mniej. Jedne głośniej, inne o mniej przyjemnej tonacji. Fakt jest taki, że pies szczeka i rzadko da się przewidzieć jaki typ szczekacza nam się trafi. Jeżeli nienawidzimy psiego szczekania to nie decydujmy się na psa. Jeśli wiemy, że w naszym bloku ludzie nienawidzą szczekania i będziemy mieli same problemy to również nie decydujmy się na psa.

Decydując się na psa warto mieć pozytywne nastawienie, ale trzeba również być świadomym tego, że mogą pojawić się różne problemy. Często widzimy idealne psy z internetu – na facebooku lub instagramie. Nie widzimy jednak tych wszystkich problemów i kłopotów, bo nimi za bardzo nikt dzielić się nie chce.

Psy to nie zawsze sama słodycz

Kolejna sprawa, która powinna być logiczna, a dla wielu nie jest. Psy robią kupkę i siusiu. Wiele robi dużą kupę i bardzo dużo siku. Często są biegunki, wymioty i tym podobne, raczej nieprzyjemne rzeczy. Jak pies zrobi kupę na trawnik w parku to trzeba ją posprzątać, a to dla wielu problem jak wszyscy chyba wiemy z doświadczenia.

Ja wiem, że to może wydawać się śmieszne, ale naprawdę trzeba być świadomym, że pies to zwierzę – żywa istota. Chodzi, rusza się, bije mu serce, ma potrzeby fizjologiczne i generalnie… robi rzeczy. Czasami wydaje mi się, że dla niektórych pies to taki większy, interaktywny pluszak. Jeśli chcemy zabawkę to kupmy sobie zabawkę.

Pies to również sporo problemów, o których nie zdajemy sobie sprawy. Pies może nam coś zniszczyć lub zrobić nam niechcący krzywdę. Zadrapania się zdarzają – pies nie robi tego specjalnie. Pies może szczekać na obcych, skakać na gości i tak dalej.

Do czego dążę – pies może robić rzeczy, których się nie spodziewamy, których nie chcemy i które są dla nas problematyczne. Nie możemy łudzić się, że weźmiemy psa i wszystko będzie idealnie. Życie to nie film. Z tego powodu trzeba być świadomym, że decydując się na psa będziemy musieli problemy rozwiązywać. Wiele zrobimy sami, niektóre będą wymagały konsultacji ze specjalistą, a zdarzą się również sprawy, których nie naprawimy i będziemy musieli nauczyć się z nimi żyć.

Chcę mieć psa – zastanów się dobrze

W obecnych czasach pies z ekonomicznego i praktycznego punktu widzenia to okropny pomysł. Wymaga od nas nakładów finansowych oraz poświęcenia dużej ilości czasu. Pies od siebie tak naprawdę nie daje nic, nie daje konkretnych korzyści.

Z tego względu uważam, że naprawdę trzeba się zastanowić, czy to dobry pomysł dla nas. Wiele osób tylko myśli, że chce psa, a tak naprawdę myśli o pewnej idei psa. Trudno przedstawić plusy i minusy posiadania psa, bo dla każdego będzie to coś innego.

Wiem, że dla wielu osób pies miał być pewnym rozwiązaniem na lepsze życie. Kompanem, przyjacielem i towarzyszem. Jednak często okazuje się, że jest źródłem frustracji i złości. Nie ukrywajmy – te wszystkie psy w schroniskach i fundacjach to często właśnie skutek podjęcia decyzji, gdzie tak naprawdę wcale nie chciano psa. Po czasie okazało się, że pies to tylko koszty i problemy. W związku z tym pozbycie się psa było dla tego kogoś lepszą decyzją niż trwanie w tej nieprzyjemnej sytuacji przez kolejne lata.

Naprawdę uważam, że pies nie jest dla każdego. Każdy z nas ma inny tryb życia i priorytety. Nie do każdego życia pies pasuje. Na pewno fajnie jest mieć przyjaciela, który zawsze czeka na nas w domu. Czy jednak na pewno jesteśmy w stanie się nim odpowiednio zająć? Większość psów w schroniskach to psy, które ktoś kiedyś chciał, ale w pewnym momencie zdecydował, że jednak ”to nie jest dla mnie”. Naprawdę warto się bardzo dobrze zastanowić.

Szkoda psa

Moim zdaniem szkoda psa, bo wiem, że są ludzie, którzy naprawdę tego psa chcą. Dlatego myślę, że takie wpisy jak ten są potrzebne. Wpisy, gdzie raczej zniechęca się do posiadania psa i pokazuje problemy z nim związane. Jeśli ktoś naprawdę chce to nie będzie to mu przeszkadzać. Natomiast komuś, kto tak naprawdę nie chce psa lub nie jest na niego gotowy w tym momencie to tego typu artykuł uświadomi, że nie jest to dobra decyzja.

Uważam, że psy są świetne, ale uważam również, że nie są dla każdego. Dlatego naprawdę dobrze się zastanów, czy jest to dla Ciebie. W innym przypadku ani Ty ani pies nie będziecie szczęśliwi. Chyba nie ma nic smutniejszego niż pies, który jest uwięziony w domu, gdzie nikt go nie chce.

Post Chcę mieć psa – czy to dobry pomysł? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Potwór, niszczyciel, demon – tylko tak ukrywa się pod postacią małej, słodkiej kuleczki. Tylko udaje, że jego małe ząbki są nieszkodliwe. Chowa ostre pazurki i czeka na swój moment. Czeka aż się odwrócisz, czeka aż pójdziesz spać, czeka aż stracisz czujność. Wtedy zaatakuje.

Masz problem z agresywnym szczeniakiem? Podgryza, gryzie, szczypie nogi i atakuje ręce? Dzisiaj wpis właśnie dla Ciebie. O tym czy rzeczywiście szczeniaki są agresywne i jak można sobie z problemami poradzić. Zapraszam do czytania!

A jeśli szukasz pomocy z hiperaktywnym maluchem to spróbuj maty węchowej – to świetne narzędzie do pracy umysłowej i węchowej, który uczy psa samodzielności, koncentracji i spokoju. Zbyt często opiekunowie próbują wymęczyć szczeniaka poprzez zabawy fizyczne, które tylko małego niepotrzebnie nakręcają i pobudzają. Lepiej spróbować zabaw umysłowych i węchowych, które mają inny skutek – męczą, ale przy tym uspokajają i wyciszają.

Agresywny szczeniak – skąd ten problem?

Niektórzy mogą się głośno zaśmiać czytając wstęp. Szczeniak? Agresywny? Głupota. Mały psiak nie dąży do tego, aby zrobić człowiekowi krzywdę. Uwaga są dwa wyjątki: ekstremalnie straumatyzowany szczeniak lub ekstremalnie niesocjalizowany (np: przez pierwsze miesiące życia nie widział w ogóle człowieka). Jednak to naprawdę bardzo rzadkie przypadki, a zazwyczaj z podgryzającymi szczeniakami mają opiekunowie, którzy malucha wzięli z hodowli, więc tutaj o agresji raczej nie może być mowy.

Minimum raz w tygodniu dostaję maila z prośbą o pomoc. Mały szczeniak, dopiero co dotarł do nowego domu. Kuleczka 8-16 tygodni terroryzuje dom. Gryzie po nogach i dłoniach. Rozszarpuje ulubione przedmioty. Niszczy meble. Głośno szczeka. Sika po nowym dywanie. Generalnie sieje chaos i zniszczenie. Dzieci piszczą, dorośli krzyczą i wszyscy uciekają przed tym strasznym potworem.

Czy Twój szczeniak jest agresywny?

W 99% przypadków w mailu znajdzie się coś w stylu ”mam problem z agresywnym szczeniakiem”, ”czy mój szczeniak jest agresywny?”, ”dlaczego mój szczeniak jest agresywny?”.

Ja bardzo dobrze wiem jak wygląda taki schemat. Ktoś marzy o pięknym psiaku. Może dla siebie, może dla dziecka. Ukochana rasa, o której myślało się od dłuższego czasu lub po prostu pies w modnym obecnie typie. W internecie mnóstwo słodkich zdjęć, hodowcy zachwalają, na grupach FB też same ”oh i ah” o rasie. Na instagram mnóstwo testerów, szkoleniowców, behawiorystów i blogerów – wszyscy zakochani w swoich psiakach. Najlepszy przyjaciel człowieka – cudownie byłoby mieć takiego w swoim domu. Lojalny obrońca, czarujący przytulas, zabawny towarzysz.

W końcu pojawia się ”on” – hodowca go przywozi albo sami odbieramy. Jest piękny, słodki i w ogóle najlepszy. Tylko schrupać te jego śliczne łapki. Bierzemy do domu, układamy delikatnie w salonie na dywanie i patrzymy – to ideał.

Szczeniak gryzie? Zazwyczaj sami go zachęcamy!

Głaskamy, dajemy mu ręce do powąchania, pokazujemy jakieś szmatki, bawimy się kupionymi wcześniej zabawkami. Szczeniak jest trochę nieswój, ale to przecież kwestia aklimatyzacji i tęsknoty za dawnym domem. Może trochę piszczy, szuka wyjścia? Taki smutny maluszek – trzeba go otoczyć opieką, bo pewnie płacze za mamusią. Głaskamy go, dotykamy, śmiejemy się jak próbuje nieporadnie ugryźć naszego kapcia. Czasem dajemy mu palec do pyszczka, bo jesteśmy pewni, że to go uspokaja.

Naturalne gryzaki są super dla szczeniaka, którego swędzą ząbki. Dla malucha warto wybierać coś bardziej miękkiego i przyjemnego. Zabawki do ”memłania” też się przydadzą.

Po kilku dniach szczeniak jest już bardziej odważny. Nie piszczy, nie szuka dawnego domu, nie tęskni za mamą. Jest ciekawy świata i chętnie eksploruje otoczenie. Lubi smakować nowych rzeczy, lubi ugryźć kapcia, złapać za nasz sweter, skakać nam na kolana. Pozwalamy my na wszystko, bo jest taki słodki!

Szczeniak szybko dorasta

Kolejne kilka dni to już konkretne zmiany. Maluch jest odważny i chce sprawdzić wszystko. To nowy świat, więc wszystko go interesuje. Buty, ulubiona koszula, dywan, parapet, stół, szafka, wycieraczka, zasłony, zabawki dzieci – trzeba wszystkiego spróbować. Chce ciągle od nas uwagi – szczeka i zaczepia, a jak nie reagujemy to łapie za nogawki.

Denerwujesz się, bo przecież już nie jest ”biednym szczeniakiem szukającym mamy” tylko dorosłym szczeniakiem. Powinien znać swoje miejsce i wiedzieć, że przecież teraz nie masz czasu na zabawę. Psiak nie daje za wygraną i gryzie coraz bardziej, więc łapiesz za jakąś zabawkę i mu rzucasz. Bawi się chwilę i znowu przychodzi – zabawka nie wydaje takich dziwnych dźwięków jak Ty i nie jest taka zabawna. ”Kocham Cię człowieku, Ty mój prywatny parku rozrywki – dawaj nogawkę”.

Świetne są też zabawki z naturalnej skóry – skóra jest miękka, elastyczna i dla psa bardzo atrakcyjna (piękny zapach robi swoje)

Dlaczego szczeniak gryzie?

Skończmy jednak tę opowieść, bo warto zająć się konkretami. Oczywiście nie zawsze wygląda to tak samo, ale problemy ze szczeniakiem to kwestia wielu czynności i naszego ogólnego zachowania. Zawsze trzeba pamiętać, że ten słodki maluch kiedyś urośnie. Nie wyrośnie jednak z zachowań, których sami go nauczymy. A warto wiedzieć, że o wiele łatwiej nauczyć psa nowego zachowania niż oduczyć już istniejącego. Z tego powodu od początku warto skupić się na budowaniu poprawnej relacji ze swoim psem.

Jeśli maluch dostaje od nas zabawę jeśli zacznie nas gryźć po nogach to bardzo szybko nauczy się, że to jest sposób na aktywację ”tryb rozrywka”. Jeżeli od małego wsadzasz mu łapska do mordki to nie dziw się, że będzie uważał gryzienie po ręce za coś całkiem normalnego. Mały szczeniaczek ma delikatne ząbki mleczne, więc wiele osób pozwala mu na taką zabawę. Jednak w okolicy 8 miesiąca zaczną zmieniać się na stałe, a wtedy już będzie boleć.

Generalnie co jest ważne –szczeniak nie jest agresywny. Szczeniak nie wie czym jest agresja i absolutnie nie chce zrobić nam krzywdy. Większość problemów ze szczeniakiem to wynik naszego podejścia i tego, na co pozwalamy mu przez pierwsze wspólne tygodnie.

Legion jak była mała to też bardzo lubiła niszczyć – dopiero potem się uspokoiła i zaczęła szanować swoje otoczenie :)

Agresywny szczeniak – walka na zęby i pazury

Warto wiedzieć jedną ważną rzecz – pies używa zębów i pazurów nie tylko w formie agresji/ataku. Zachęcam do obserwacji jak bawią się ze sobą inne psy. Często biją się łapami, łapią za karki, wywracają, skaczą na siebie i tak dalej. Tak szczeniaki bawią się również ze swoim rodzeństwem i to jest dla nich zupełnie naturalne. Jak maluch trafia do nowego domu to właśnie w ten sposób będzie się próbował bawić z domownikami.

Jeżeli chcesz być psim kumplem to bez problemu możesz bawić się tak ze swoim psem. Jednak pamiętaj, że pies ma wyższy próg bólu od człowieka, więc psie zabawy mogą okazać się dla Ciebie zbyt ekstremalne. Bezpieczniej i bardziej komfortowo jest pokazać szczeniakowi lepsze, alternatywne metody zabawy, które będą akceptowalne dla ludzi.

Także ”agresywny szczeniak” to tak naprawdę całkiem zwykły szczeniak, który nie został nauczony poprawnych interakcji z człowiekiem. Jeśli malucha tego nie nauczymy to pies będzie nas traktował w taki sposób jaki zna, czyli będzie się z nami bawił jak z psami. Ciągnął za nogawki, skakał po nas, drapał i gryzł po ręce. Pies nie podejdzie, nie ukłoni się i nie zaproponuje zabawy klockami niestety.

Pies ma bardzo ograniczone opcje komunikacyjne – szczekanie, drapanie i gryzienie. Często jest tak, że szczeniak najpierw szczeka na człowieka, żeby zwrócić jego uwagę. Jeśli to nie działa to zaczyna drapać, a finalnie przechodzi do gryzienia, aby upewnić się, że osiągnie swój cel. Jak inaczej ma pokazać, że się nudzi?

Szczeniak gryzie – sami na to pozwalamy?

Wielu opiekunów nieświadomie samemu nie tylko pozwala, ale wręcz  wzmacnia u szczeniaka podgryzanie. Od pierwszych dni szczeniak najczęściej bombardowany jest pieszczotami, a interakcja ze szczeniakiem realizowana jest głównie rękoma. Dotykamy malucha, głaskamy, sami wsadzamy mu palce do pyszczka, pozwalamy na nas skakać i podgryzać. W końcu jak robi to maluszek to jest to słodkie. Jak robi tak 40 kg psisko to już słodkie to nie jest. Naprawdę warto wziąć to pod uwagę.

Większość problemów ze szczeniakiem to właśnie nieświadome wzmacnianie zachowań psa. Opiekunowie sami bawią się z psem rękoma i się z tego śmieją, bo maluch jest słodki. Po 3 miesiącach jest już większy, a zabawa przestaje być taka słodka niestety.

UWAGA TO PUŁAPKA! On tylko czeka aż zaczniesz głaskać po brzuszku – wtedy zaatakuje!

Agresywny szczeniak – jak sobie radzić?

Ten wpis przede wszystkim ma być przestrogą przed pewnym sposobem myślenia, jeśli chodzi o szczeniaka. Agresywny szczeniak to mit, ale upierdliwy i roszczeniowy szczeniak to fakt. Pies, któremu pozwolimy na wszystko nie będzie potrafił się sam kontrolować.

Często jest tak, że opiekunowie biorą urlop dla szczeniaka, żeby być z nim przez pierwszy tydzień lub dwa. To fajna sprawa, ale jeśli ten czas spędzimy cały czas z maluchem to potem może się okazać, że powrót do pracy będzie dla nas bolesny. Maluch przyzwyczajony do ciągłych rozrywek i obecności człowieka nie będzie potrafił sobie poradzić z samotnością. Wtedy rozrywkę zapewnią mu meble, kapcie, nasze ciuchy i generalnie sianie zniszczenia w domu. I jak najbardziej urlop jest super przy szczeniaku, ale warto wykorzystać go efektywnie, aby był to dla psa czas nauki.

Jak więc radzić sobie ze szczeniakiem? Przede wszystkim od pierwszych dni starajmy się tak traktować malucha jakby był dużym psem. Nie dokarmiamy w czasie własnego posiłku (to nie będzie potem żebrał), nie pozwalamy na gryzienie nas (to nie będzie gryzł), nie pozwalamy na skakanie na nogi (to nie będzie na nas skakał) i tak dalej. Oczywiście możemy to robić, jeśli oczekujemy tego typu zachowań.

Generalnie od samego początku powinniśmy być konsekwentni – nagradzać za prawidłowe zachowania, a ignorować (a na pewno nie zachęcać) do zachowań, które nie są przez nas mile widziane. Od pierwszych dni wyobraźmy sobie nasz styl życia i przyzwyczajajmy do niego psa.

Warto wprowadzić zmiany

Zamiast tego wprowadzamy konkretny harmonogram dnia. Posiłki o stałych porach, zabawy w ograniczonym przedziale czasowym i konkretnymi zabawkami, sporo sesji treningowych i węchowych. Dzięki temu pies będzie wiedział, kiedy je – przez to będzie spokojniejszy. Zabawa zabawkami sprawi, że zrozumie, że w taki sposób odbywa się interakcja z człowiekiem – poprzez konkretne przedmioty, a nie zabawę w ”pociągnę za nogawkę tak mocno jak potrafię, aż człowiek zacznie śmiesznie mówić”. Sesje szkoleniowe będą dobrą alternatywą dla bezmyślnych zabaw fizycznych, a pozwolą ćwiczyć umysł i koncentrację psiaka.

Do tego sporo wyciszających i uspokajających zabaw umysłowych oraz węchowych. Mata węchowa to naprawdę ogromna pomoc przy szczeniaku.

Tak ”bawią” się psy ze sobą. Nie ma tu miejsca na delikatność – to jest życie, a życie kopie po dupie. Trzeba silnym być, a nie ”miętkim” :)

Agresywny szczeniak – już nas terroryzuje. Pomocy!

Przede wszystkim spokojnie, bo ze wszystkim można sobie poradzić. Na początku trzeba znaleźć przyczynę gryzienia, a potem realizować odpowiednie rozwiązania. Przyczyny gryzienia:

• wyrastanie zębów mlecznych lub wymiana ich na stałe – szczeniaka swędzą zęby i szuka ulgi, a często ręce człowieka są do tego najlepsze.
• szczeniak nie wie jak się bawić z człowiekiem
• szczeniak jest sfrustrowany i nie panuje nad swoimi emocjami

W pierwszym przypadku najlepszym rozwiązaniem będą gryzaki dla psa (naturalne lub gumowe) oraz pokazanie szczeniakowi, że to lepsza alternatywa na poradzenie sobie ze swędzeniem. Psy generalnie mają wysoką potrzebę gryzienia, więc szczególnie naturalne gryzaki są świetnym rozwiązaniem nawet po okresie szczenięcym.

Brak umiejętności zabawy z człowiekiem to wynik zbyt częstego używania rąk w kontakcie ze szczeniakiem lub braku zabawek. Piłki, maskotki i szarpaki to świetna sprawa i bardzo polecam. Warto zwrócić uwagę, aby zabawki pozwalały na odsunięcie się od psa, dlatego moim wyborem są szarpaki, które są bardzo uniwersalne, a psiaki je uwielbiają. Chodzi przede wszystkim o to, żeby pokazać szczeniakowi, że zabawa jest fajna, ale do tego służą odpowiednie przedmioty, a nie ręce lub nogi człowieka.

Sfrustrowany szczeniak

I ostatnia sprawa jest zazwyczaj najtrudniejsza – szczeniak ma dużo energii i nie wie jak prawidłowo ją rozładować. Też często opiekunowie mocno nakręcają swojego szczeniaka i skupiają się wyłącznie na dynamicznych aktywnościach. Jeśli połączymy to z brakiem szkolenia i nauki cierpliwości to mamy wynik w postaci nabuzowanego szczeniaka, który ciągle chce coś robić. Tutaj jednak trzeba czasu i cierpliwości. Przede wszystkim warto wprowadzić szkolenie z psem (siad, leżeć, zostaw i tego typy sprawy) oraz wyciszające zabawy umysłowe i węchowe.

Aktywność fizyczna jest super, ale pobudza większość psów. Potem szczeniakowi trudno się uspokoić. Z drugiej strony jeśli wykorzystamy matę węchową to psiak będzie mógł mądrze się wyładować, a przy okazji nauczy się spokojnej pracy i wyciszenia. Jeśli chcecie wiedzieć więcej o matach węchowych to zapraszam tutaj.

Podsumowując: Posiłki w konkretnych porach, zabawa w określonych godzinach (polecam przed spacerem, żeby pies na samym spacerze był spokojniejszy), zabawa zabawkami (bez udziału naszego dotyku) oraz regularne sesje szkoleniowe i węchowe. Spacery też dobrze realizować spokojniejsze i nastawione na eksplorację.

Agresywny szczeniak – problemy dorastania

Problem z zakresu ”agresywny szczeniak” też może mieć całkowicie inne podłoże. Czasem ktoś pisze, że naprawdę dobrze zajmuje się psiakiem, a on nagle zaczyna być agresywny. Są szkolenia, są polecenia, a on nagle zaczyna gryźć po rękach i nogach.

I teraz tak – psiak może się tak zachowywać z powodu dorastania. Problem z dorastaniem to burza hormonów. Na tym etapie psiaki mogą zaczynać być nerwowe. Często szczeniaki nie potrafią sobie poradzić z tymi zmianami, a też czują się bardzo pewne siebie, a to niefajne połączenie. Szczególnie jak w okolicy są psy innej płci. Generalnie tutaj dużo zależy od bezpośredniej przyczyny – czasami są to hormony, a czasami problem z frustracją i pies nie potrafiąc sobie poradzić odreagowuje na człowieku.

Wsadź palec, a pokażę Ci sztuczkę – ”znikający palec” :D

Agresywny szczeniak – nie ma się czego bać

Tak naprawdę większość psów wyrasta z takiego okresu buntowniczego. Kończy się okres dojrzewania, ząbki już wyrosły i psiaki zaczynają ogarniać. Jest taka mityczna bariera ”2 lat”, gdzie wielu psiarzy zapewnia, że psiak się uspokoił. I to często jest prawda. Jak pies osiągnie pełną dojrzałość to jest o wiele lepiej. Tutaj jednak wszystko zależy od naszego podejścia przez te 2 lata, bo samo się nic nie robi.

Jeśli byliśmy konsekwentni, dawaliśmy psu prawidłowe wzorce, były realizowane podstawowe potrzeby, gryzaki, maty węchowe, szarpaki, szkolenie i tak dalej to te wszystkie nasze działania będą widoczne w zachowaniu naszego dorosłego już psa. Jednak z drugiej strony jeśli pies cały czas był pobudzony, nakręcony, nie nauczył się cierpliwości, a do tego jest mocno sfrustrowany i znudzony to cóż… nie spodziewajmy się cudów.

Dlatego naprawdę zachęcam do prawidłowego podejścia do wychowania szczeniaka już od pierwszych dni, bo to najważniejszy etap w życiu Twojego psa. Jeśli chcecie poczytać więcej o tym temacie, a przy okazji o matach węchowych to zapraszam do przeczytania tego artykułu.

Na osiedlu pojawił się nowy szczeniak – rodzice chrońcie swoje dzieci!

Jednak jeżeli naprawdę czujesz się niepewnie przy swoim psie to próbuj behawiorysty, bo to na pewno pomoże, jeśli specjalista doradzi co dokładnie zrobić.

Jeśli miałbym podsumować ten wpis to napisałbym tak: szanujmy się. Szanujmy psa i traktujmy jak ogarniętą istotę. Nie traktujmy jak pluszaka, ani jak zabawkę. Szanujmy psa, postępujmy z nim godnie i postępujmy z nim od początku tak jakby był dużym, dorosłym psem.

Powodzenia!

Post Agresywny szczeniak, czyli mały terrorysta w domu pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

W dzisiejszym artykule postaram się wyjaśnić jak szybko, łatwo i przyjemnie oduczyć szczeniaka sikania w domu. Zapraszam do czytania!

Myślisz, że będzie łatwo, szybko i przyjemnie? Niestety kłamałem. Oczywiście, że nie ma łatwego, przyjemnego i szybkiego sposobu. Życie to piekło na ziemi stworzone po to, żebyśmy cierpieli, a szczenięce sikanie to ostateczna tortura.

Szczeniak sika w domu – dlaczego?

”Chciałeś szczeniaka to teraz masz za swoje” – takie słowa często pojawiają się po zauważeniu pierwszej, niewinnej kałuży na nowych panelach. Jeszcze nie wiesz, że to dopiero początek. Szczeniak to magiczne stworzenie, które prawdopodobnie w 90% składa się właśnie z moczu, który jak najszybciej chce opuścić psi organizm prosto na Twoją podłogę.

Dlaczego tak się dzieje? Odpowiedź jest bardzo prosta – szczenięta mają absurdalnie mały pęcherz. Dodatkowo nie posiadły jeszcze tajemniczej umiejętności ”trzymania moczu”, więc w praktyce szczeniak sika z prędkością karabinu maszynowego. Można w uproszczeniu powiedzieć, że pies nie ma jeszcze wyrobionych mięśni, które pomagałyby mu w kontrolowaniu pęcherza. Paf, paf i dywan do wyrzucenia.

Dobra, ale poważnie – szczeniak nie sika nam na złość. Tak po prostu funkcjonuje organizm małego psa, że nie ma za dużo miejsca w pęcherzu. Maluch jest jeszcze nieporadny i nie potrafi wytrzymać – najczęściej sika tam, gdzie stoi.

Szczeniak nie sika w domu na złość

Także naprawdę nie powinniśmy mieć szczeniakowi tego za złe, bo to tak naprawdę wcale nie jego wina. W związku z tym trzeba sobie uświadomić jeszcze jedną rzecz – nauka ładnego załatwiania swoich potrzeb fizjologicznych na dworze wymaga czasu. Nie chodzi tylko o pokazanie maluchowi, czego od niego oczekujemy, czyli sygnalizowania chęci sikania i tak dalej. Chodzi również o to, że szczeniak musi podrosnąć na tyle, żeby mógł ten mocz wstrzymywać. Tak naprawdę wpadki mogą się zdarzać nawet do okolic pierwszego roku, ale główny problem z sikaniem najczęściej jest w okresie 3-6 miesiąca. Nazwijmy ten etap sikupokalipsą.

Najważniejsza jest cierpliwość opiekuna. Najgorsze co możemy zrobić to zacząć się denerwować, złościć i wyładowywać na maluchu. Nie tylko nie pomoże nam to z problemem, a dodatkowo będzie źle wpływało na naszą relację z psem.

Staram się, żeby ten artykuł był chociaż trochę zabawny, bo naprawdę wiele osób przesadza ze złością na szczeniaka. Ja rozumiem, że podłoga i dywan to rzeczy cenne, a latanie ze szmatą i ścieranie sików to nic przyjemnego. Jednak krzyczenie na psa, groźby i tak dalej to naprawdę zły pomysł. Problemy z utrzymaniem moczu i mały pęcherz to nie jest wina psa, więc takie zachowanie ze strony opiekuna tylko negatywnie wpłynie na Waszą dalszą relację.

Także wiesz…trochę poczucia humoru i szmata w dłoń. Siki same się nie wytrą.

Szczeniak sika w domu – jak oduczyć?

Szczeniak sika w domu? Nic strasznego. Tak naprawdę cały proces może być względnie przyjemny, ale na pewno trzeba być świadomym, że wpadki będą. Zakup nowego, drogiego dywanu radzę odłożyć na później.

Przede wszystkim mamy dwa różne rozwiązania, które osobiście polecam połączyć. Pierwsze polega na tym, aby minimalizować ilość wpadek w domu. Głównie realizuje się to przez bardzo częste wychodzenie ze szczeniakiem na zewnątrz. Im rzadziej maluch zrobi siku w domu tym mniej skojarzy dom z miejscem, w którym można sikać.

Skąd jednak masz wiedzieć, kiedy szczeniak sika w domu? Maluch sika najczęściej w następujących przypadkach: po piciu, po jedzeniu, po zabawie i po przebudzeniu. Widzisz, że maluch właśnie się obudził? Bierz go pod pachę i szybko na trawę. Wraz z upływem czasu maluch będzie rósł, pęcherz będzie większy, a i kontrola nad nim lepsza, więc tych wyjść będzie coraz mniej. Jednak naprawdę wymaga to czasu, a wstawać trzeba nawet w nocy, bo maluchy często lubią się w nocy budzić i sikać.

Tutaj już wszystko zależy od nas – im częściej wpadki będą w domu tym trudniej potem będzie psiaka przestawić do robienia na zewnątrz. Nie będzie to oczywiście jakiś koszmar, ale jednak coś będzie trzeba z tym robić. Generalnie jak psiak załatwia się dużo w domu to też przez dłuższy czas mogą się wpadki zdarzać – niektórym psom nawet do roku życia. Natomiast jak od małego będziemy szybko reagować i wychodzić na dworze, to psiak bardzo szybko skojarzy dwór z załatwianiem swoich potrzeb i sam z siebie zacznie sygnalizować potrzebę wyjścia.

Nauka załatwiania się w konkretnym miejscu

Druga metoda polega na tym, że najpierw uczymy psa załatwiać się w domu, ale w konkretnym miejscu, a dopiero potem przestawiamy go do załatwiania się na zewnątrz. Najczęściej wygląda to tak, że na przykład w przedpokoju kładzie się jakieś gazety lub specjalne maty treningowe i pokazuje szczeniakowi, że ”tu wolno sikać”. Wtedy zamiast szybko wynosić go na zewnątrz po zabawie to wystarczy posadzić go na gazetę, a jak się załatwi to pochwalić.

Osobiście do tej metody naprawdę polecam specjalne podkłady treningowe dla psów. Taniej można kupić podkłady higieniczne, które można dostać w aptece. Ten typ produktów jest bardzo chłonny i na pewno wygodniejszy niż zwykła gazeta.

Minusem drugiej metody jest to, że niejako trzeba szczeniaka uczyć dwa razy. Pierwszy raz załatwiania się w domu w konkretnym miejscu, a potem jak podrośnie trzeba przestawić go z domu na dwór.

My nasze psy uczyliśmy niejako hybrydowo, ponieważ stosowaliśmy obie metody na raz. W ciągu dnia stosowaliśmy metodę pierwszą, czyli wychodziliśmy z maluchem naprawdę dużo na dwór. Serio dużo – nawet kilka razy w ciągu godziny. To nie musi być spacer. Psiak się budzi to trzeba wynieść szczeniaka, postawić na trawie, poczekać na siku, pochwalić i do domu. Dajemy jeść i znowu na dwór. Trochę się bawimy i ponownie na dwór. I tak cały dzień.

Szczeniak sika w nocy

Natomiast w nocy jak słyszeliśmy, że szczenior się budzi, a nie mamy ochoty wychodzić to stawialiśmy go na podkładzie w domu. Dawaliśmy szczeniaka na podkład w domu również w ciągu dnia jak nie mieliśmy możliwości wyjść, mocno padało lub zwyczajnie widzieliśmy, że mały się mocno kręci i nie zdążymy wyjść.

U nas ten system sprawdził się naprawdę dobrze. Szczeniak po pewnym czasie sam szedł na podkład, a na dworze też robił bardzo chętnie. Polecam wybrać takie rozwiązanie, które będzie dla nas najbardziej przystępne. Nie każdy może pozwolić sobie na wiele wyjść w ciągu dnia.

Opiekuna nie ma w domu, a szczeniak sika

Trudniej wygląda sytuacja, kiedy nie ma nikogo w domu, żeby pilnować malucha. Tak naprawdę wtedy mamy trzy możliwości. Pierwsza to danie szczeniaka pod opiekę petsittera, który się nim zajmie. Druga to olanie problemu i sprzątanie podłogi po powrocie – niezbyt fajna opcja, ale tak też można przetrwać ten najgorszy, początkowy moment.

Tylko trzeba być świadomym, że potem trzeba będzie mocno pracować nad przestawieniem malucha do załatwiania się na dworze. Trzecia opcja to wzięcie chociaż tygodniowego urlopu i mocne pokazanie maluchowi miejsca, w którym może się załatwiać. Jak się przyłożymy to po powrocie będzie do sprzątnięcia tylko podkład.

Opcjonalnie można pomyśleć o tak zwanym ”zarządzaniu środowiskiem”, co w skrócie polega na tym, że w domu tworzymy taki mały wybieg dla szczeniaka. Wielkość około 2×2 metry, otoczone jakimś ogrodzeniem (barierki dla niemowląt lub coś takiego), w środku zostawiamy legowisko, zabawki i kuwetę (mata treningowa). Maluch w takiej przestrzeni zostaje jak nas nie ma. Ma mało miejsca, więc nie będzie robił wpadek, gdzie nie wolno – jak wprowadzimy matę to z powodzeniem będzie właśnie tam się załatwiał.

I to tyle? Tak!

Szczeniak sika w domu? Niestety nie ma żadnych magicznych sztuczek ani łatwych rozwiązań. Trzeba być świadomym tego, że szczeniaki sikają. Mają mały pęcherz i brak kontroli nad nim. Zaznaczam, że nie jest to złośliwość szczeniaka – on po prostu nie może inaczej. Maluchy mogą sikać w zupełnie przypadkowych sytuacjach – podczas zabawy lub jak się witają z człowiekiem. Musimy to w pewien sposób zrozumieć. Ja rozumiem, że to nie jest przyjemne, piękne ani pachnące. Jednak to też część życia z psem i posiadania szczeniaka. Masz psa, czyli bierzesz też odpowiedzialność za te mniej fajne elementy.

Jednak naprawdę da się to ogarnąć. Żadne super specyfiki nie pomagać – żadne kary ani krzyki. Trzeba konsekwencji i regularności. Są dwie pewne metody, a nawet pewne ich połączenie. Trzeba zdecydować się na najlepszą z nich i zwyczajnie ją realizować. Trzeba oczywiście też czasu i cierpliwości, ale na pewno dasz radę.

Test

Najgorszy okres to od 3 do 6 miesiąca. Wtedy wpadki zdarzają się najczęściej, bo pęcherz jest malutki i kontroli nad nim praktycznie zero. Potem psiak dorasta i zaczyna naprawdę ogarniać. Na im więcej wpadek pozwolimy w domu tym dłużej może trwać cały problem. Natomiast jak stosujemy podkłady to od tego 6 miesiąca możemy powoli przestawiać psa na dwór. Tutaj dużo zależy od psa – psy naturalnie wolą załatwiać się na dworze, więc niektóre same z siebie zaczną pokazywać, że chcą wyjść. Inne można przestawiać powoli – wynosząc podkład na zewnątrz, żeby psiak załatwił się na nim na dworze. I tak powolutku dojdziemy do efektów, które chcemy.

Łatwe? Powiedzmy. Przyjemne? Niekoniecznie. Powodzenia!

Trik na koniec

Jest jeden trik, który bardzo lubię i do którego mocno zachęcam. Kupujemy dużą, plastikową kuwetę i naturalną trawę w rolce (lub wykopujemy trawę z ogródka). Trawę wsadzamy do kuwety i mamy fajny gadżet do nauki załatwiania się. Cały proces polega na tym, żeby nauczyć szczeniaka załatwiać się do tej kuwety.

Jednocześnie robimy dwie rzeczy – zapobiegamy wpadkom w domu (szczeniak załatwia się do kuwety) oraz przyzwyczajmy do preferowania załatwiania się na trawie. Dzięki temu łatwiej potem będzie nam wycofać kuwetę (i będzie to łatwiejsze niż w przypadku maty treningowej). Kupę zbieramy jakbyśmy byli na dworze, a siku tylko spłukujemy wodą. Trawa neutralizuje zapachy, że nie będzie nam to przeszkadzać, ale pies nadal będzie wyczuwał, że się tu załatwiał, co jeszcze bardziej ułatwi całą naukę.

Post Szczeniak sika w domu – jak oduczyć? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Zakup trzeba przemyśleć również w kontekście wyboru hodowli, nie mówiąc już o wyborze samej rasy.

Kupujemy szczeniaka – a może adopcja?

Przede wszystkim pytanie – kupić czy adoptować? W Polsce znajduje się wiele psów, które czekają na dom. Na terenie kraju znajduje się duża ilość schronisk oraz fundacji, gdzie można znaleźć swojego przyjaciela. Takie psy również są wspaniałe i niczego im nie brakuje. Jeżeli nie zależy Ci na wychowywaniu pupila od małego ani na wystawach to bardzo dobrym pomysłem jest właśnie adopcja psa.

Domu szukają najczęściej dorosłe psiaki, często po przejściach, ale wystarczy dać im odrobinę ciepła, aby zyskać wspaniałego kompana. Często do adopcji są również młodsze psy, więc to również nie jest przeszkoda. Adopcja to również nie taka prosta sprawa, ponieważ trzeba być gotowym na psiaka z ”bagażem” emocjonalnym, a czasami również z różnymi problemami behawioralnymi. W tym artykule poruszę tylko temat, że adopcja to również ciekawa alternatywa, nad którą warto się zastanowić. Jednak sam artykuł będzie skupiał się na zakupie psa z hodowli.

Kupujemy szczeniaka – prawo

Warto wiedzieć, że od 1 stycznia 2012 roku obowiązuje ustawa o ochronie praw zwierząt, która zakazuje rozmnażania psów w celach handlowych. Ogólnie ustawa ta nakłada nakaz prowadzenia zarejestrowanej hodowli, która należy do oficjalnego stowarzyszenia hodowców. Niestety spowodowało to ogromny problem, którym jest masowe powstawanie nowych stowarzyszeń – ma to na celu jedynie obejście ustawy. Z tego powodu funkcjonuje taki termin jak ”pseudohodowla”, czyli hodowla zarejestrowana w stowarzyszeniu, które powstało wyłącznie w celu obejścia prawa.

”3) zakaz rozmnażania psów i kotów w celach handlowych (nie dotyczy hodowli zwierząt zarejestrowanych w organizacjach, których statutem jest działalność związana z hodowlą psów i kotów rasowych);”

Teoretycznie są to legalne firmy, jednak sposób rozmnażania psów jest niekontrolowany i niestety często pozostawia wiele do życzenia. W związku z tym należy zwrócić szczególną uwagę na przynależność do konkretnego stowarzyszenia i unikać tych, które powstały po wejściu ustawy. Tylko zakup szczeniaka w odpowiedniej hodowli gwarantuje, że nasz szczeniak nie będzie miał genetycznych predyspozycji do różnych chorób oraz będzie idealnie odwzorowywał daną rasę. Jednak nie dajmy się również zwieść pozorom, że odpowiednia rejestracja hodowli to wystarczający powód, aby wybrać szczeniaka właśnie z tego miejsca.

Wybieramy hodowlę – zanim kupimy szczeniaka

Na świecie działają różne stowarzyszenia, wśród których najbardziej znaną organizacją na świecie jest FCI. W Polsce do tej organizacji należy ZKwP, czyli Związek Kynologiczny w Polsce – dokumenty tych organizacji są akceptowane w wielu miejscach oraz na różnych wystawach. Jedynie hodowle, które spełniają konkretne wymagania mogą dołączyć do tego związku – psy są badane, muszą odznaczyć się określonymi predyspozycjami i brać czynny udział w wystawach. Kupując szczeniaka z takiego miejsca mamy pewność, że spełnia on wszystkie kryteria wzorca swojej rasy zgodnej z FCI.

Jeśli szukamy informacji w internecie ”skąd wziąć szczeniaka” to zazwyczaj zostanie nam polecona hodowla z FCI/ZKwP. Na świecie funkcjonują również inne organizacje (np: UCI), a w Polsce znajdziemy także związki kynologiczne do nich należące. Jeżeli zależy nam na konkretnym psie, o konkretnych cechach i predyspozycjach to wybór organizacji jest bardzo ważny, więc warto zwrócić na to uwagę – szczególnie jeśli myślimy o wystawach.

Wybierając hodowlę warto się kierować nie tylko poleceniami lub prestiżem, ale przede wszystkim podejściem do wychowania psów. Moim zdaniem bardzo dobrym pomysłem jest umówienie się z hodowcą na spotkanie i zobaczenie psów, a w szczególności rodziców naszego przyszłego szczeniaka. Cechy temperamentu są dziedziczone, więc jest duża szansa, że nasz pies będzie miał podobny charakter do swoich rodziców.

Niestety trzeba zwrócić uwagę, że we współczesnej hodowli ogromne znaczenie ma wygląd psa, bo to właśnie decyduje o nagrodach na wystawach, a tym samym o prestiżu hodowli. W związku z tym często charakter psa jest sprawą drugorzędną, a wielu hodowców nie skupia się aż tak na hodowaniu ”dobrych psów”, a raczej na najlepszych ocenach. Naturalnie nie wszędzie tak jest – dlatego zachęcam do poznania hodowcy oraz jego psów. Dzięki temu będziemy mogli poznać podejście hodowli, a także same psy i ich charaktery.

Sprawdzamy hodowlę

Każdą hodowlę trzeba sprawdzić, najlepiej poprzez osobiste jej odwiedzenie. Pozwoli to upewnić się w jakich warunkach trzymane są psy oraz poznać rodziców szczeniaka. Jeśli hodowca robi problem ze spotkaniem lub szuka wymówki, aby tylko nie dopuścić do spotkania to na pewno powinna to być dla nas lampka ostrzegawcza. Oczywiście nie jest to obowiązkowe i można na szczeniaka zdecydować się również na odległość – wiele osób decyduje się nawet na ściąganie psów z innych krajów, ale tutaj moim zdaniem naprawdę warto przynajmniej porozmawiać z innymi osobami, które już mają psa z takiej hodowli. Maluch w przyszłości będzie przypominał rodziców, więc warto sprawdzić czy są lękliwi, jak zachowują się przy obcych oraz jakie mają charaktery. Jednocześnie warto również poznać same szczeniaki – jak się bawią i zachowują. Miła atmosfera i dobre warunki to znak, że hodowla jest godna zaufania.

Tutaj dużo zależy od rasy. Czasami możemy trafić na miot, gdzie są jeszcze wolne szczeniaki i możemy po prostu zobaczyć psiaki i podjąć decyzję. Jednak w wielu hodowlach, szczególnie tych bardzo znanych – czasami trzeba się zapisać nawet lata do przodu. Warto o tym pamiętać. Trzeba też wiedzieć, że wiele hodowli działa w taki sposób, że nie są właścicielami obojga rodziców. Pies tzw. reproduktor daje tylko nasienie, a w hodowli zobaczymy wyłącznie sukę ze szczeniakami. Minusem tego rozwiązania jest fakt, że nie zobaczymy jaki jest charakter ojca maluszków. Warto też dopytać o to hodowcę.

Unikajmy miejsc, gdzie zwierzęta trzymane są w małych klatkach – zwróć również uwagę na warunki higienicznie (np.: bród w kojcach). Wyznacznikiem dobrej hodowli jest również ilość psów – jeżeli jest zaskakująco duża to jest to sygnał alarmowy, że zwierzęta są tu produkowane, a nie hodowane.

Rodowód a metryka

Oba dokumenty różnią się od siebie – zarówno pod względem informacji zawartych, jak i pod względem sposobu wystawiania. Przykładowo zakupując szczeniaka w hodowli zrzeszonej z ZkwP, otrzymuje się metrykę, a nie rodowód. Następnie właściciel musi się samodzielnie zarejestrować w związku i wnieść opłatę. Po rejestracji należy przekazać metrykę, na podstawie której wydadzą nam rodowód psiaka.

Metryka zawiera jedynie informacje odnośnie hodowli oraz rodziców szczeniaka, a także o samym szczeniaku. Rodowód natomiast zawiera informacje zawarte w metryce oraz dodatkowo informację o przodkach psiaka aż do 4 linii. Oznacza to, że samodzielnie możemy sprawdzić jakie psy znajdują się w rodzinie naszego szczeniaka.

Na sam koniec dodam, że posiadanie szczeniaka to wspaniała przygoda – męcząca, ale bardzo satysfakcjonująca. Podjęcie decyzji to najcięższy etap, potem jest już tylko przyjemne zbieranie informacji i szukanie idealnego psiaka. Powodzenia!

Post Kupujemy szczeniaka pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.