Nie da się ukryć, że akcesoria z wizerunkiem piesków to coś, co każdy psiarz lubi. W końcu swoje zamiłowanie do piesełów warto zaznaczać na każdym kroku. Zresztą komu nie poprawi humoru popatrzenie na kubeczek czy obrazek z psiakiem? Mi na pewno poprawia, dlatego mam tyle zdjęć piesków na swoim telefonie. W ostatnim czasie na popularności zyskały właśnie różne akcesoria z wizerunkiem psów. Kubki, szklanki, obrazy, nawet te z indywidualnym wizerunkiem naszego pupila. Naprawdę jest tego sporo, więc każdy znajdzie coś dla siebie.

Obrazy z psami

Muszę przyznać, że nigdy wcześniej nie byłem zbytnio uzdolniony, jeśli chodzi o dekorację domu. Jednak w końcu przyszedł ten czas, że puste ściany aż proszą się, żeby dodać trochę osobistego akcentu. Jak osobisty akcent to co innego niż piękne pieski? Dlatego u mnie najlepiej sprawdzą się dekoracje na ścianę. Mi najbardziej podobają się takie obrazy na płótnie i drewnianej ramie. Jakoś tak mocniej do mnie przemawiają niż zwykłe plakaty.

Od Pet Art Club otrzymałem naprawdę piękne i gigantyczne obrazy, właśnie takie, których szukałem. Wybrałem grafki, które najbardziej mi się podobały. Nie wiem dlaczego, ale zawsze urzekały mnie takie, gdzie psy są przedstawiane jako królowie, cesarze i inni władcy. Z tego powodu oczywiście wybrałem owczarka niemieckiego i samoyeda w pięknej koronie, wieńcu laurowym czy czymś podobnym (najważniejsze, że wygląda dostojnie).

Do tego urzekł mnie jeszcze jeden koncept, czyli psy przedstawione podczas relaksowania się, więc pojawił się u mnie również owczarek niemiecki podczas odprężającej kąpieli i samoyed wygrzewający się przy ognisku. Naprawdę piękne i ciekawe grafiki, które sprawią wiele przyjemności podczas oglądania. To dla mnie ogromny plus, że na sklepie mogłem znaleźć właśnie takie bardziej unikalne projekty, które w nietuzinkowy sposób prezentują psie rasy.

Obraz z psem na płótnie

Obrazy są ogromne, ponieważ wybrałem rozmiar 80 x 80 cm. Prezentują się świetnie, wydruk jest na bardzo wysokim poziomie i widać wszystkie szczegóły. Kolory są piękne i soczyste. Naprawdę jestem zachwycony. Polecam taki prezent każdemu psiarzowi i myślę, że to świetny pomysł, aby taki obraz pojawił się w domu każdego miłośnika psów.

Jeśli ktoś szuka właśnie takiej ozdoby na swoją ścianę to zapraszam do sklepu Pet Art Club. Przy okazji warto skorzystać z kodu rabatowego ZPSEM10, który daje 10% rabatu na wszystkie produkty w sklepie.

Akcesoria dla psiarzy od Pet Art Club

Ja postawiłem na obrazy, ale jestem pewien, że każdy znajdzie coś dla siebie. W Pet Art Club dostaniecie również piękne kubki z psimi grafikami, szklanki, pojemniki na smaczki naklejki i koszulki. Grafiki dostępne są dla wielu ras, więc na pewno znajdziecie odpowiednik swojego psiaka. Osobiście lubię takie ogólnikowe prezentacje ras, szczególnie jeśli grafiki są naprawdę autorskie i ciekawe. Jeśli jednak ktoś szuka kubka ze swoim psem to można również kupić produkt wykonany z własnego zdjęcia.

Szukasz czegoś, co podkreśli Twoją psią miłość? Znajdziesz tu również kubek Dog Mom lub Dog Dad, więc naprawdę opcji jest sporo. Ja jestem zachwycony swoimi obrazami, ale kto wie – może niedługo pojawi się również kubeczek.

Post Obrazy z psami od Pet Art Club pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Ta wyjątkowa relacja między człowiekiem a psem stanowi kluczowy element, który wpływa na samopoczucie psychiczne i emocjonalne dobrostan człowieka. Na pewno wiele osób interesuje się tym, czy pies ma pozytywny wpływ na psychikę opiekuna. Również wiele osób może zastanawiać się czy pies będzie dobrym rozwiązaniem ich obecnych problemów.

Zanim przejdziemy do samego artykułu to warto zaznaczyć jedno: pies nigdy nie zastąpi nam specjalisty. Nie powinniśmy również wymagać, aby psiak zastępował terapeutę.

Relacja człowieka z psem

Wpływ psa na zdrowie psychiczne powinniśmy na samym początku rozpatrywać w kontekście relacji z człowiekiem. Relacja między psem a człowiekiem sięga tysięcy lat, wykraczając poza zwykłą interakcję między gatunkami. Psy oferują niezrównane wsparcie emocjonalne poprzez swoją oddanie, lojalność i zdolność do czytania ludzkich emocji. Ta uniwersalna przyjaźń przyczynia się do poprawy zdrowia psychicznego opiekuna, zwiększając poczucie samorealizacji, redukując uczucie samotności oraz stresu.

Relacja psa z człowiekiem jest wyjątkowa pod wieloma względami. Psy wiele nam dają, ale warto również pamiętać, że rolą człowieka jest wziąć za psa odpowiedzialność. To nie jest tak, że człowiek od psa ma tylko brać – trzeba również dawać coś w zamian.

Czy pies jest dobry na stres?

Pies jest wspaniałym towarzyszem w chwilach stresu. Ich obecność sprawia, że stajemy się bardziej uspokojeni, co wpływa na obniżenie poziomu hormonu stresu – kortyzolu. Czas spędzony z psem, interakcje, zabawa oraz przytulanie do zwierzaka stymulują produkcję endorfin, hormonów szczęścia.

Na pewno posiadanie takiego przyjaciela może nam pomóc poprawić humor oraz dać pewne wsparcie w trudnych chwilach. Trzeba jednak pamiętać, że pies nie rozwiąże przyczyn naszego stresu. Szczególnie jeśli mówimy o stresie przewlekłym. Pies nie rozwiąże naszych kłopotów finansowych, ani nie porozmawia z naszym czepiającym się szefem.

Posiadanie psa nie tylko pomaga w zarządzaniu stresem, ale także wpływa pozytywnie na ogólne zdrowie psychiczne. Regularne spacery i aktywność fizyczna z psem pomagają utrzymać zdrową rutynę, co z kolei przyczynia się do poprawy nastroju i ogólnego samopoczucia.

Tutaj również trzeba pamiętać, że spacery i aktywność fizyczna to elementy, które możemy wykonywać bez psa. Warto o tym pomyśleć i nie zrzucać w całości odpowiedzialności na nasze zdrowie psychiczne na psiaka.

Czy pies wyleczy z depresji?

Pies może być znaczącym wsparciem dla osób cierpiących na depresję. Ich obecność zmniejsza uczucie izolacji i samotności, co często towarzyszy temu zaburzeniu. Pies oferuje miłość, co z kolei może stymulować do działania i przyczyniać się do poprawy nastroju.

Jednak ponownie – pies powinien być dla nas tylko dodatkowym wsparciem w trudnych chwilach. Nie powinniśmy oczekiwać, że pies weźmie odpowiedzialność za nasze zdrowie psychiczne. Tym bardziej nie powinniśmy decydować się spontanicznie na psa tylko dlatego, że mamy nadzieję na jego pomoc z naszymi zaburzeniami.

Pies to wspaniały przyjaciel i na pewno daje nam wiele dobrego, jeśli chodzi o zdrowie psychiczne i fizyczne, ale nie jest to jego zadaniem, aby wyleczyć swojego opiekuna.

Odpowiedzialność człowieka za swojego psa

Wpływ psa na zdrowie psychiczne na pewno jest pozytywny, ale warto również pomyśleć o naszej odpowiedzialności za swojego przyjaciela. Choć relacja z psem ma ogromny potencjał w poprawie zdrowia psychicznego człowieka, istnieje istotny aspekt, który nie może być bagatelizowany. Decyzja o posiadaniu psa powinna opierać się na pełnym zrozumieniu i gotowości do odpowiedzialności za zwierzę. Choć psiak może wspierać emocjonalnie i przynosić ulgę w trudnych chwilach, posiadanie psa to zobowiązanie, które wykracza poza wyłącznie korzyści zdrowotne.

Zadbanie o psa to codzienna praca, która wymaga czasu, zaangażowania i odpowiedniej opieki. Nie można podejmować decyzji o posiadaniu psa jedynie ze względu na potencjalne korzyści dla zdrowia psychicznego. Odpowiedzialność ta obejmuje nie tylko zapewnienie miłości i wsparcia zwierzakowi, ale także opiekę weterynaryjną, zdrową dietę, regularną aktywność fizyczną oraz odpowiednie warunki mieszkaniowe.

Pamiętajmy również, że pies może sprawiać problemy, a to będzie dla nas dodatkowym stresem. Nie zawsze będzie tak, że pies to same pozytywny dla naszego samopoczucia.

Przyjmując psa do swojego życia ze względu na potrzebę wsparcia emocjonalnego, należy również mieć na uwadze potrzeby zwierzęcia i zobowiązać się do zapewnienia mu odpowiednich warunków oraz opieki. Decyzja o adopcji psa powinna być starannie przemyślana, biorąc pod uwagę zarówno korzyści dla właściciela, jak i dobro zwierzęcia.

Takie podejście do odpowiedzialności za psa, szczególnie w kontekście jego potencjalnego wpływu na zdrowie psychiczne człowieka, pozwala na zbudowanie zdrowej, zrównoważonej relacji, której fundamentem jest wzajemne wsparcie i opieka. Decyzja o posiadaniu psa z myślą o poprawie zdrowia psychicznego powinna iść w parze z głębokim zrozumieniem oraz zobowiązaniem do troski o zwierzę w każdym aspekcie jego życia.

Wpływ psa na zdrowie psychiczne – podsumowanie

Relacja z psem może być niezwykle korzystna dla zdrowia psychicznego człowieka, jednak decyzja o posiadaniu psa powinna być poprzedzona świadomą odpowiedzialnością. Posiadanie psa to nie tylko przyjemność, to przede wszystkim obowiązek troski o zwierzę, które wymaga uwagi, czasu i opieki.

Zrozumienie tego aspektu sprawia, że relacja między psem a właścicielem rozwija się na zdrowych i solidnych fundamentach, przynosząc wzajemne wsparcie i korzyści obu stronom.

Post Wpływ psa na zdrowie psychiczne, czyli pies na stres pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Wiele mitów jest trochę zabawnych, ale niestety sporo jest głupich i po prostu niebezpiecznych, ponieważ jeśli ktoś w taki mit uwierzy to jest na prostej drodze do krzywdzenia swojego psa. Szczególnie uciążliwe jest to podczas spacerów, ponieważ wielu opiekunów spotyka ”ekspertów” na ulicy, którzy chętnie poradzą co i jak trzeba ze swoim owczarkiem robić. Dzisiaj więc taki luźniejszy wpis, gdzie rozwiewamy różne wątpliwości, obalamy najgorsze mity oraz pokazujemy owczarka niemieckiego takim, jaki jest.

Oczywiście trzeba wziąć pod uwagę fakt, że każdy pies – nawet w obrębie jednej rasy, jest inny. Cechy charakterystyczne rasy to raczej takie wskazówki niż gwarancja.

Owczarek niemiecki? To kaganiec musi być – Pan wie, to taka rasa

To takie moje ulubione stwierdzenie, które słyszę regularnie. Owczarek niemiecki to jedna z ras, która ”skazana” jest na kaganiec. Wystarczy wyjść z owczarkiem niemieckim na spacer, a już zbierze się troskliwe grono, które wyprowadzi nas z błędu jakim jest wyprowadzanie owczarka bez tego mitycznego gadżetu.

Rozumiem te obawy i całkowicie toleruję uciekających przechodniów na widok 40 kg owczara, ale nie rozumiem tego typu stwierdzenia. Wiele osób owczarki niemieckie kojarzy głównie z psami łańcuchowymi ze wsi i niestety stąd takie poglądy. Ten mit spowodowany jest również faktem, że owczarek niemiecki to spory pies z jeszcze większymi zębiskami, więc też rozumiem pewien strach. Jednak strach nie jest powodem, aby każdego owczarka od razu ładować do kagańca.

Od razu śpieszę dementować – owczarek niemiecki nie musi mieć kagańca – nie jest rasą wpisaną na listę ras agresywnych. Co więcej – to całkiem miłe psiaki, nie żadni mordercy.  Zresztą coraz częściej owczarek niemiecki wybierany jest na psa domowego i rodzinnego, a nie do pilnowania posesji. Oczywiście są sytuacje, gdzie kaganiec jest wskazany, ale to u wielu ras, nie tylko u owczarka niemieckiego.

Owczarek niemiecki? Łatwizna – to takie posłuszne i grzeczne psy, nie to co mój

Również bardzo ciekawe stwierdzenie. Wiele osób patrzy na owczarki niemieckie przez pryzmat tych znanych psów z mediów np.:  Szarika z Czterech Pancernych lub Aleksa z serialu telewizyjnego. Oczywiście wpływ na takie poglądy ma również fakt, że rasa ta jest wykorzystywana w wojsku i policji, czyli musi być grzeczna, posłuszna i łatwa ”w prowadzeniu”.

Prawda jest taka, że żadna rasa z automatu nie jest grzeczna, posłuszna i idealna. Każdy pies ma swoje problemy i każdy opiekun psa chętnie by coś w nim naprawił. Grzeczności się nie dostaje, ”grzeczność” się uzyskuje poprzez wspólne treningi, szkolenie, ćwiczenia oraz budowanie relacji i zaufania z psem.

Skąd w ogóle wypominanie opiekunom owczarków, że mają ”łatwo”? Trudno powiedzieć, ale zazwyczaj tego typu komentarze słyszy się od opiekunów psów, które już takie grzeczne nie są. Może to być więc w pewien sposób usprawiedliwianie zachowania własnego psa. Bardzo łatwo patrzeć trochę tak instrumentalnie na swojego psa pod kątem rasy. Naturalnie każda rasa ma trochę takie swoje specyficzne predyspozycje i możliwości, ale każdy pies może osiągnąć taki podstawowy poziom, który umożliwia przebywanie w przestrzeni publicznej.

Ogólnie zauważyłem, że jest taki pogląd jakby owczarki niemieckie były psami wręcz prostymi w obsłudze. Spotkałem się nawet z takim pobłażliwym spojrzeniem i stwierdzeniami ”tak, tak – Pan ma owczarka – to takie łatwe psy, nie to co mój Mastif z Lasów Amazonki w wersji Hardcore – tej bestii nie da się uczyć, taki niezależny jest, że to on mnie szkoli – prawdziwy samiec alfa”.

Ten mit jest szkodliwy również z takiego powodu, że owczarki niemieckie uchodzące za rasę łatwą często wybierane są przez niedoświadczonych psiarzy. Potem niestety okazuje się, że owczarki niemiecki to rasa głośna, z dużą tendencją do reaktywności i z ogromną potrzebą pracy i taka osoba może być zdziwiona jak trudna jest to rasa.

Owczarek niemiecki? Trzeba kolczatkę – najlepiej trzy! I łańcuch, koniecznie łańcuch

Ogólnie wiele osób, najczęściej takie, które psów lekko się boją – uważa, że owczarki niemieckie to urodzeni mordercy i nieposkromione bestie. Często spotykam osoby, które wręcz nakazują stosowanie kolczatki i łańcucha. Kolczatka dla owczarka niemieckiego to wpis, który już tutaj się pojawił, więc zapraszam do czytania.

Owczarki niemieckie nadal wielu osobom kojarzą się z uwiązanymi na sznurze psami wiejskimi, które doskakują, szczekają i napinają się na każdego, kto przechodzi w pobliżu płotu. Stereotyp i tyle. To ciężkie i duże psy, więc wiele osób stosuje jednak te kolczatki. Generalnie zarówno wśród miłośników rasy jak i zupełnych nie-psiarzy są zwolennicy kolczatek.

Miłośnicy lubią szkolić swoje psy na kolczatkach, bo to w krótkiej perspektywie wydaje się szybkim i skutecznym rozwiązaniem. Problemy pojawiają się potem i jest szok i niedowierzanie, że pies się buntuje. Z drugiej strony zwykły spacerowicz również jest za trzymaniem owczarka niemieckiego na kolczatce, bo daje to złudzenie bezpieczeństwa z jakiegoś powodu – tak samo jak wcześniej wspomniany kaganiec.

Podobnie jest z łańcuchem, dla wielu po prostu obrazek owczarka niemieckiego na łańcuchu jest czymś normalnym, więc powielany jest mit, że w domu z ogrodem owczarek może biegać na łańcuchu.

Owczarek niemiecki w mieszkaniu? Paaaanie

Generalnie wiele osób uważa, że owczarki niemieckie to typowo wiejskie psy i tam ich miejsce, a nie w cywilizowanym mieście. Widok owczarka niemieckiego na chodniku powoduje czasami taki szok, jakby ktoś widział człowieka idącego z małpą na smyczy. Jednocześnie zdarza się też oburzenie, że przecież owczarek niemiecki nie nadaje się do mieszkania i koniecznie musi mieć dom z ogrodem.

Owczarek niemiecki nadaje się do miasta i do mieszkania tak samo jak każda inna rasa. Absolutnie nie jest to rasa stworzona do ciasnego kojca i łańcucha. Oczywiście zawsze trzeba pamiętać, że odpowiednia dawka ruchu się psu należy. Nie ma różnicy czy mamy dom z dużym ogrodem, czy małe mieszkanko – jeżeli zrealizujemy owczarkowi niemieckiemu niezbędne potrzeby (ruch, szkolenie, aktywności umysłowe itd.) to wszyscy będą zadowoleni.

Osobiście jestem zdania, że warunki mieszkaniowe są drugorzędne, ponieważ w domu pies ma odpoczywać, a nie się realizować poprzez bieganie w kółko. Patrząc z tej perspektywy nie ma znaczenia dom czy mieszkanie, o ile te potrzeby są realizowane.

Panie, te uszy to mu już na pewno nie staną – szwagier takiego miał i mu nie stanęły

To bardzo ciekawy owczarkowy mit, który naturalnie pojawia się podczas okresu szczenięcego. Legendy miejskie mówią o niestających uszach, stosowaniu galaretki z nóg kurczaka lub wręcz o podklejaniu. Chodzi o to, że jak w wieku młodzieńczym owczarek ma jakieś ucho klapnięte to już mu ”nie stanie”. Jak ktoś nie wie to owczarki za szczeniaka mają klapnięte uszy i dopiero z wiekiem im stają. Zazwyczaj staje jedno, a drugie jeszcze jest klapnięte przez dłuższy czas.

Wielu opiekunów mocno się tym faktem niepokoi i szukają metod. Często w internecie można znaleźć dziwne rady typu suplementacja, a w wersji ekstremalnej nawet podklejanie, żeby pomóc ”naturze”. Ogólnie proszę nie panikować jak ktoś ma takiego owczarka. Uszka potrafią stawać, potem sobie klapać, potem znowu stawać. Jeśli mamy dobrego owczarka z dobrej hodowli to uszka w końcu staną – cierpliwości.

To nie jest owczarek długowłosy – chyba jakiś mieszaniec?

Ten punkt dotyczy Długowłosych Owczarków Niemieckich – maluchy nie mają wcale takiej długiej sierści, więc szereg ekspertów zawsze się znajdzie. Ogólnie owczarki długowłose to stosunkowo ”nowy” twór. Przez pewien czas nie były uznawane przez FCI (w sensie długi włos był uznawany za wadę), a potem wyodrębniono je i zakwalifikowano jako odrębną rasę. Generalnie długość tego włosa jest różna, a po szczeniaku często trudno ocenić jak to będzie wyglądać.

Zdarza się więc, że ktoś widzi szczeniaka, słyszy, że ”jest długowłosy”, a potem próbuje popisywać się wiedzą. Czasami jest tak, że ktoś decyduje się na owczarka długowłosego, potem specjalista ocenia go na krótkowłosego i jest stres. Jeśli masz owczarka z hodowli to zobacz rodziców – na 99% Twój szczeniak będzie miał podobną długość włosa jak dorośnie. Dla większości społeczeństwa każdy podpalany pies to ”owczarek niemiecki”, więc aż tak bym się komentarzami nie sugerował.

I moje ulubione – Ten pies jest agresywny! Ma ciemne podniebienie i te plamki na języku!

Tak, wiele osób nadal wierzy w przesądy i jakieś dziwne stereotypy. U owczarków niemieckich to dość normalna sprawa, że mają czarne podniebienie i często również plamkę na języku. Jednak z jakiegoś powodu funkcjonuje przesąd, że to cechy psa agresywnego. Na pewno nie jest to dobra sprawa ani bezpieczna, bo jeszcze początkujący opiekun owczarka w to uwierzy.

Dla początkujących miłośników owczarka niemieckiego: trzeba wiedzieć, że dla wielu osób te elementy oznaczają, że pies jest absolutnie i niezaprzeczalnie agresywny. Matki zamykają dzieci w domach, a niewiasty cicho płaczą na widok takiego puchatego mordercy. Powinno się wystąpić o automatyczne odizolowanie takich psów. Od zaraz. I dać im kolczatkę. I na łańcuch.

Prawda jest taka natomiast, że to nie jest nic złego i absolutnie nie przesądza o przyszłym charakterze naszego psa. Śpijcie spokojnie.

Kilka słów na koniec

Oczywiście do tego wszystkiego trzeba podchodzić z humorem i nie brać tego do siebie. Jestem pewien, że właściciele innych ras również mają swoje problemy, które są specyficzne dla ich rasy. Niestety posiadanie psa wiąże się z tego typu smaczkami, do których warto się przyzwyczaić i starać się wyluzować. Owczarki niemieckie to popularna rasa i wiele osób miało z nią jakiś kontakt. Z tego powodu często ktoś potrafi zaczepić na spacerze i podzielić się spostrzeżeniami.

O ile takie żarciki to nie jest problem, tak stres pojawia się jak zaczepi nas ktoś mocno zaborczy. Ja osobiście miałem wiele przypadków, że ktoś o tę kolczatkę albo kaganiec dość mocno się wykłócał.  Trzeba się trochę uzbroić w cierpliwość i spokój.

Post Owczarek Niemiecki – najgłupsze mity pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Yellow Dog Project to międzynarodowa inicjatywa, która zdobywa coraz większą popularność. Warto o tym mówić i informować, aby jak najwięcej osób zrozumiało znaczenie tego koloru u psiaka. To naprawdę przydatna sprawa i należy o tym wiedzieć.

Żółta wstążka u psa i jej znaczenie

Żółta wstążka u psa (albo akcesoria w tym kolorze) może oznaczać, że nie powinno się do danego psa podchodzić. Nie powinniśmy go nieproszeni głaskać, zaczepiać, ani podchodzić do niego – sami ani z własnym psem. Coraz częściej poza samym kolorem żółtym wykorzystuje się specjalne żółte akcesoria z dodatkowymi napisami w stylu ”nie głaskać” lub ”nie przeszkadzać”. Jednak już sam kolor żółty powinien być dla nas wystarczającą informacją.

Niestety często odmowa interakcji z cudzym psem intepretowana jest bardzo negatywnie. W końcu kto to widział zabronić pogłaskać psa, prawda? Pewien brak rozwagi i podchodzenie bez ostrzeżenia do psa przez obcych ludzi i ich psiaki spowodował konieczność powstania tej żółtej inicjatywy. Im więcej będzie się o tym mówić i pisać tym większa szansa, że przyniesie to jakieś rezultaty.

Trzeba wiedzieć, że odmowa pogłaskania naszego psa rzadko jest oznaką braku uprzejmości psiarza lub jego złośliwością. Najczęściej powodem są różne problemy z psem, lękliwość lub chęć pracy z psiakiem bez przeszkód osób postronnych. Tak naprawdę nie powinniśmy wymagać ”powodu” – w ogóle niegrzeczne jest zaczepianie obcych psów i opiekun nie powinien musieć się nikomu tłumaczyć.

Jednak większość psiarzy na pewno ma przykre doświadczenia jacy potrafią być ludzie. Wielokrotnie byliśmy świadkiem bezmyślnych sytuacji, gdzie obca osoba cmokała lub wołała do siebie jednego z naszych psów – naprzeciwko ruchliwej ulicy…

Żółte akcesoria u psa – nie zaczepiaj

Jeżeli widzimy żółty kolor u psa to znaczy, że opiekun szczególnie prosi o pozostawienie psa w spokoju. Być może psiak jest ”po przejściach” i nie jest jeszcze gotowy na interakcję z innymi ludźmi lub psami. A może opiekun chce skupić się na szkoleniu/treningu i nie chce, aby psiak był rozpraszany? Naprawdę warto to rozumieć. Nam nic się nie stanie, jeśli nie pogłaskamy psiaka. Z drugiej strony nasza wymuszona interakcja może zepsuć szkolenie albo spowodować pogorszenie się istniejących problemów. Szanujmy cudze psiaki i ich opiekunów i zwracajmy uwagę na żółty kolor.

Zresztą naszym zdaniem nawet jeśli psiak nie ma żółtej wstążki to nadal lepiej poprosić o zgodę na kontakt i zrozumieć jeśli spotkamy się z odmową.

Z drugiej strony jeśli to Ty jesteś opiekunem psiaka z problemami, lękami lub po prostu nie chcesz, aby obcy ludzie wymuszali kontakt to zastanów się nad stosowaniem żółtej wstążki lub akcesoriów w tym kolorze. Koncepcja Yellow Dog Project jest coraz bardziej znana i każdy z nas może edukować dalej. Kto wie, być może inicjatywa stanie się na tyle powszechna, że każdy będzie wiedział o co chodzi? Na pewno ułatwi to życie wszystkim psiarzom :)

Post Żółta wstążka u psa – co znacza? Yellow Dog Project i żółte akcesoria u psa pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Zadanie psa również jest łatwe i przyjemne. Psiak po prostu ma wylizać całe jedzenie z zakamarków struktury maty do lizania. Tylko tyle i aż tyle.

Cała koncepcja opiera się na dwóch podstawowych założeniach: zajęciu psa lizaniem oraz uspokajającym masażu języka poprzez strukturę zabawki. Maty do lizania wykonane są w taki sposób, że wylizanie zawartości nie jest wcale takie szybkie, więc psiak będzie zaabsorbowany swoim zadaniem. Z drugiej strony lizanie oraz masaż języka według specjalistów mają właściwości uspokajające i relaksujące.

Z mat do lizania jak najbardziej korzystamy z naszymi psami, więc jak najbardziej je polecamy. W naszym sklepie możecie znaleźć ciekawe modele: maty do lizania.

Mata do lizania – ciekawe zajęcie dla psa

Zabawki na przysmaki są bardzo popularne wśród psich opiekunów. Mają różne formy – czasami kuli, czasami stożka, a tutaj mamy taką zabawkę w formie maty do lizania. Głównym zadaniem tego typu produktów jest po prostu zajęcie czymś psa. Opiekunowie chętnie wykorzystują takie zabawki, ponieważ po ”załadowaniu” jedzeniem mamy niejako psa na jakiś czas ”z głowy”. Psiaki też lubią takie zabawki, bo wiadomo – jedzenie jest smaczne :)

Mata do lizania różni się od takiej klasycznej kuli smakuli tym, że nie ucieka od psa. W standardowych zabawkach na przysmaki mamy element pogoni, ponieważ pies musi turlać i obracać zabawką, aby zdobyć jedzenie. W macie do lizania chodzi przede wszystkim o wylizanie pasty. Zabawka nie ucieka, ale ma specjalną strukturę, która utrudnia wydobywanie jedzenia. Dzięki temu zabawa trwa dłuższą chwilę.

Wielu opiekunów zauważa, że ich psy lubią generalnie lizać. To nic dziwnego, bo dla psów to przyjemne zajęcie. Mata do lizania dodatkowo to wykorzystuje poprzez zachęcania psa do lizania.

Zabawka do lizania pozwala na wykorzystanie różnych form jedzenia, dzięki czemu możemy zapewnić psu spore urozmaicenia. Możemy stosować komercyjne pasty, kremy lub mokre karmy, ale ciekawą opcją jest również samodzielne przygotowanie psu jedzenia. Przykładowo świetnie sprawdzą się blendowane warzywa, które są idealne do wylizywania.

Sposób na uspokojenie z matą do lizania

Lizanie to dla psa czynność relaksująca, dzięki czemu maty do lizania polecane są w okresie silnego stresu u psa. Lizanie w macie sprawdzi się przykładowo przed stresującą wizytą u weterynarza lub w okresie sylwestrowego strzelania fajerwerkami. Oczywiście nie jest to magiczne rozwiązanie, które samo wyeliminuje lęki, ale na pewno mata do lizania może stanowić skuteczną pomoc w nerwowej sytuacji.

Jeżeli Twój pies nie czuje się pewnie w nowej sytuacji – na przykład kiedy w domu pojawia się sporo gości to również warto spróbować maty do lizania. Pomoże to nie tylko złagodzić stres, ale również wyrobić pozytywne skojarzenia w nieprzyjemnej sytuacji.

Mata do lizania jako pomoc przy pielęgnacji

Zabiegi pielęgnacyjne trzeba wykonywać, ale niestety wiele psów ich nie lubi. Mamy podobny problem, ponieważ jeden z psiaków nienawidzi kąpieli, a dwa pozostałe niezbyt przepadają za czesaniem.

Z tego powodu u nas świetnie sprawdza się właśnie mata do lizania. Stosujemy modele z przyssawkami, które łatwo można doczepić do ściany w łazience lub kabinie. Psiak jest zajęty wylizywaniem pyszności, a my możemy spokojnie zrealizować zaplanowaną kąpiel lub czesanie.

Pomaga wyrobić pozytywne skojarzenia z wcześniej nielubianym zabiegiem. Czasami psisko na sam widok maty do lizania się cieszy. O ile miłości do czesania raczej nigdy nie będzie, tak przynajmniej jest to czynność tolerowana.

Jeszcze jedna sprawa to higiena jamy ustnej. Oczywiście podstawą jest szczotkowanie zębów, ale są także dodatkowe elementy, które mogą pomóc. U nas poza twardymi, naturalnymi gryzakami (fenomenalnie ścierają kamień nazębny) sprawdza się także mata do lizania. Lizanie powoduje zwiększoną produkcję śliny, która ma duży wpływ na usuwanie bakterii z języka. Sam masaż języka poprzez strukturę maty do lizania również wspomaga ten proces.

Liż do woli!

Mata do lizania to na pewno zabawka, której warto spróbować. Sprawdzi się świetnie do zajęcia czymś psa, ale również jako odwrócenie uwagi podczas nielubianych zabiegów pielęgnacyjnych.

Sami korzystamy regularnie z mat do lizania. Przede wszystkim oczywiście podczas kąpieli. Najbardziej lubimy model Let’s Lick w formie łapki z przyssawkami. Sprawdza się u nas rewelacyjnie.

A Ty? Korzystasz już z maty do lizania, a może dopiero się nad nią zastanawiasz?

Post Mata do lizania dla psa, czyli sposób na psi relaks i zabawę pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

W tym artykule chcemy zaprezentować markę ICEPAW, która specjalizuje się w produktach dla psów wykonanych z ryb. Przysmaki ICEPAW dostępne są w naszym sklepie – serdecznie zapraszamy do sprawdzenia naszej oferty smakołyków :)

ICEPAW przysmaki dla psa

ICEPAW to fantastyczne produkty, które wykonane są z ryby. Wyróżnia je wysoka jakość, wykorzystanie doskonałych składników oraz sposób obróbki. Smakołyki przygotowywane są w niskich temperaturach, dzięki czemu zachowuje się maksimum składników odżywczych.

Dlaczego rybne przysmaki zdobywają coraz większą popularność? Przede wszystkim jest to zasługa ich intensywnego zapachu i smaku, który psiaki uwielbiają. Regularnie klienci pytają nas jakie smakołyki polecamy dla psa. Często jest to spowodowane tym, że przyjaciel nie jest zmotywowany do pracy lub zabawy za jedzenie.

Nic w tym dziwnego, jeżeli podczas zabawy korzystamy ze zwykłej karmy lub nudnych przysmaków. Jeżeli chcemy zwiększyć motywację psa to zazwyczaj najprostszym rozwiązaniem jest zaproponowanie mu czegoś ekstra, a właśnie takie są rybne przysmaki.

Zresztą nawet jak nasz psiak nie ma problemów z motywacją to i tak świetnym pomysłem jest urozmaicenie jego diety czymś specjalnym. Rybne smakołyki są nie tylko zachęcające dla psa, ale również bardzo zdrowe.

W ICEPAW przysmaki wykonane są z dużej zawartości świeżych ryb, które są delikatnie suszone lub wypiekane w niskiej temperaturze. Dzięki temu zachowane są składniki odżywcze: witaminy, minerały i najważniejsze – kwasy tłuszczowe Omega 3.

Sami korzystamy z rybnych przysmaków z naszymi psiakami i wszystkie je uwielbiają. Nie ma chyba nic przyjemniejszego niż zaproponowanie psu smakołyka za którym szaleje. Od razu widać radość w oczach i na pyszczku – już samo otwieranie paczki powoduje wesołe przebieranie łapkami u psiaków.

Nie da się ukryć, że zazwyczaj w psiej diecie ryba nie występuje lub występuje dość rzadko. Tym bardziej jest to powód, aby chociaż poprzez przysmaki przemycić do diety naszego przyjaciela trochę zdrowych produktów z ryby.

ICEPAW w naszym sklepie

Regularnie staramy się poszerzać ofertę naszego sklepu o jak najlepsze produkty. Wybieramy wyłącznie marki, z których sami korzystamy i jesteśmy pewni ich jakości. Do naszej oferty wybraliśmy właśnie produkty ICEPAW, ponieważ jesteśmy bardzo z nich zadowoleni.

Zachęcamy do zapoznania się z oferowanymi przez nas przysmakami, ponieważ na pewno każdy znajdzie tu coś dla siebie. Mamy suche ciasteczka, różne smakołyki, a nawet mokrą karmę w formie pasztetu. Poniżej przedstawiamy najciekawsze naszym zdaniem propozycje, które dostępne są w naszym sklepie.

ICEPAW przysmaki dla Twojego psa

Szukasz mokrej karmy z dużą zawartością świeżej ryby? Polecamy karmę ICEPAW High Premium czysty łosoś, która zawiera mnóstwo pysznego łososia (70% mięsa z łososia, 29% bulionu z łososia, 1% minerały). Karma posiada fantastyczną konsystencję, dzięki czemu sprawdzi się zarówno jako pełnowartościowy posiłek jak i do zastosowania w macie do lizania.

Twój psiak uwielbia przysmaki, a Ty potrzebujesz czegoś do zabawy i treningu? Proponujemy sprawdzić ICEPAW Garnelen, czyli pyszne smakołyki z białej ryby oraz dodatku pancerzyków krewetek. Natomiast ICEPAW Hering poza mięsem białej ryby mają w składzie również śledzia. Jeżeli szukasz przysmaków wykonanych wyłącznie z białej ryby to idealne będzie ICEPAW Filet Pur – tutaj mamy już 100% mięsa z fileta białych ryb.

Natomiast jako coś specjalnego na koniec zabawy lub przekąskę między posiłkami polecamy ICEPAW Kabeljau Cookies, czyli większe, wypiekane ciastka wykonane z dorsza (z dodatkiem ziemniaków).

Na zakończenie polecamy najbardziej pachnące smakołyki, za którymi psiaki po prostu szaleją. Przede wszystkim są to suszone szprotki ICEPAW – naprawdę działają fenomenalnie. Niektórzy myślą, że szprotki są tylko dla kotów, ale to ogromny mit, ponieważ psiaki również je kochają :)

Jeżeli szukasz innych produktów, które bazują na suszonych rybach to zachęcamy do sprawdzenia suszonej skóry z łososia oraz przysmaków z dorsza. To mega chrupiące i intensywnie pachnące smakołyki, które gwarantują mnóstwo radości dla psiaka.

Najlepsze przysmaki dla psa!

Wiele osób pyta ”jakie są najlepsze przysmaki dla psa?” – odpowiedź jest prosta. Takie, które mu smakują i widać radość w psich oczach na widok smakołyka. Tak naprawdę warto próbować różnych rzeczy, ponieważ nawet najlepszy przysmak może się znudzić po jakimś czasie.

Dlatego warto urozmaicać i eksperymentować, a nawet zrobić ze smakowania nowych pyszności zabawę samą w sobie. Każdy opiekun chce uszczęśliwiać swojego psa i nie ma chyba nic przyjemniejszego niż obserwowanie jak przyjaciel z radością wcina coś pysznego.

W naszym sklepie można znaleźć smakołyki na różne okazje – treningówki do ćwiczeń, gryzaki na długie sesje w gryzienie, przysmaki do zabawek oraz smakowite pasty i pasztety. Zapraszamy do smakowania!

Post ICEPAW przysmaki dla psa – rybne smakołyki dla Twojego pupila pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dzisiaj mniej konkretów, a więcej przemyśleń i zwykłego rozmawiania. To ciekawy temat do dyskusji i pewnej refleksji jak zmieniła się relacja człowieka z psem. Świat się zmienia, a z nim również my i nasze podejście do zwierząt.

Zazwyczaj w życiu jest tak, że zawsze są dwie strony – przeciwnicy i zwolennicy. Każdy będzie miał własną wizję jak powinna wyglądać prawidłowa relacja. Dla jednego pies będzie najbliższym członkiem rodziny, a dla innego – zwierzęciem, od którego wymaga się bezwzględnego posłuszeństwa. Jednym i drugim trudno będzie zrozumieć alternatywną postawę.

Uczłowieczanie psa i zmiany na świecie

Można mieć różne opinie na temat otaczającego nas świata. Myślę jednak, że można się zgodzić, że w kontekście etycznym i podejściu do zwierząt idziemy powoli w lepszym kierunku. Lepszym dla zwierząt przynajmniej.

Jeśli ktoś pamięta ”dawne lata” to dobrze zna polskie giełdy lat 90, które cechowały się pudłami pełnymi szczeniaczków lub otwartymi bagażnikami, gdzie można było przywitać się z maluchami – tak się kiedyś kupowało psa. Dawniej był inny klimat, a też dostęp do wiedzy na temat wychowania psów był bardziej ograniczony. ”Techniki szkoleniowe” poznawało się od jakiegoś wujka, który z pewnością stwierdza, że siłowe rozwiązania to najlepszy sposób na posłuszeństwo. Zresztą ”pies ma słuchać i już”. Generalnie była pewna samowolka. Obecnie media (a głównie internet) mocno nagłaśniają wszelkie sprawy okrucieństwa wobec zwierząt, więc może wydawać się, że w tym kontekście jest gorzej. Osobiście jednak uważam, że to właśnie zasługa zasięgu mediów, że wiele osób może się obawiać reperkusji społecznych i akty przemocy obecnie prawdopodobnie są mniejsze niż kilkanaście lat temu. Dawniej każdy robił z psem co chciał.

Pokazuje to chociażby fakt, że w Polsce dopiero ustawa z 1997 roku zabroniła zabijania zwierząt w schroniskach i nałożyła na gminy obowiązek zapewnienia bezdomnym zwierzętom opieki. Wcześniej problem rozwiązywany był lokalnie w ramach zakładów likwidacji niepotrzebnych zwierzaków. Dla zainteresowanych raport o problemie bezdomności.

Obecnie nie tylko nie można zwierząt w schroniskach zabijać, ale coraz większy nacisk kładzie się na opiekę wysokiej jakości. Poza gminnymi schroniskami powstają również prywatne i fundacyjne, które starają się zapewnić zwierzakom najlepsze możliwe warunki.

Dawniej psy biegały po osiedlach luzem, nie pilnowano szczepień, weterynarze zajmowali się głównie zwierzętami gospodarskimi. Nie wspominam już, że jakością psiej diety mało kto się interesował – pupil jadł co było, często jakieś ścinki i resztki. Czy było wtedy źle? Patrząc z dzisiejszej perspektywy na pewno tak. Jednak wtedy to nie było tak, że robiono to specjalnie – taka była mentalność ludzi, wiedza społeczeństwa. Czasy dla naszego kraju raczej nieciekawe i zwierzęta nie były priorytetem.

Możemy oczywiście narzekać na dzisiejszy świat. Jednak zobaczcie to – ja mam czas siedzieć i pisać wpis na blogu o tym, jak kiedyś psy miały gorzej, a teraz mają lepiej. Ty masz czas to przeczytać. Wspólnie mamy czas i możliwości, żeby sobie pogdybać nad jakością psiego życia. Nie jest chyba tak źle, jeżeli mamy ten komfort, że możemy pomyśleć o innych.

Nie da się ukryć, że zaszły ogromne zmiany w kontekście naszej świadomości o psach. Coraz większą wagę przywiązujemy do prawidłowej diety naszego przyjaciela, czytamy o wychowaniu, uczymy się rozpoznawać choroby. Dobrego i przede wszystkim dobrze wyposażonego weterynarza można znaleźć w większości miast. Zresztą opiekę zdrowotną psy mają często lepszą od ludzi.

No dobra, ale co z tego?

Zmiana podejścia do psa spowodowała również niejako zmianę w samej relacji. Obecnie wiele osób decyduje się na psa świadomie – wyczekujemy szczeniaka długi czas w hodowli albo przechodzimy coraz bardziej szczegółowe etapy adopcyjne w schronisku lub fundacji. Posiadanie psa coraz częściej jest przywilejem.

Coraz częściej czytamy o psach, dowiadujemy się więcej, ale też zaczynamy więcej rozumieć. O złożoności psiej psychiki, o skomplikowanym działaniu psiego umysłu. Również lepiej i bardziej świadomie obserwujemy psa i sami widzimy, że czuje oraz myśli. Już nie pytamy ”czy pies ma emocje i czuje?”, a pytamy ”jak wiele ma emocji i jak dużo czuje?”.

Nic więc dziwnego, że naturalnym było uczłowieczanie psa. W psie widzimy indywidualizm i osobowość, a nie bezmyślne zwierzę. Jaki to ogromny skok można sprawdzić patrząc na przykład na teorię XVII wieku, gdzie zwierzęta porównywało się do automatów, które nie czują bólu i nie myślą. Więcej o prawach zwierząt i tego typu teoriach na przestrzeni lat można przeczytać tutaj.

Generalnie obecnie nie tylko bardziej troszczymy się o swojego psa, ale również robimy to świadomie. W wyniku tego często uczłowieczamy psa. Uczłowieczamy w sensie, że przypisujemy pupilowi ludzkie cechy, a wielu wręcz nie widzi różnicy w traktowaniu psa od człowieka. Szczególnie wyróżnia się tutaj pewna zmiana relacji z psem. Dawniej pies był na dole hierarchii, a jego rola była mocno poddańcza. Wychowanie przy pomocy bicia nie było niczym dziwnym. Tak naprawdę dawniej głównym nurtem szkolenia było lanie aż pies zaczął być posłuszny i chodził jak na sznurku.

Teraz? Coraz częściej można spotkać się z terminem ”psia matka”. Ludzie zaczynają traktować (żartem lub serio) psy jak swoje dzieci. Rozpieszczają, opiekują się i starają się zapewnić najlepsze możliwe warunki. Oczywiście spotyka się to również z pewnymi negatywnymi opiniami, bo nie każdemu się takie podejście podoba.

Traktowanie psa jak dziecko

Generalnie nie da się ukryć, że w kontekście wychowania psa są dwie różne płaszczyzny, które warto rozważyć. Pierwsza to taka, która jest dobra dla psa, a druga to taka, która jest dobra dla człowieka. Z relacji każdy chce wyciągnąć jak najwięcej przyjemności dla siebie. Jednak pies jest inny od człowieka, ma inne potrzeby. Dlatego nie zawsze da się to idealni dopasować – pies nie zmieni się w człowieka, a człowiek nagle nie przemieni się w psa.

Behawioryści zgadzają się, że uczłowieczanie psa i traktowanie psa jak dziecko to niezbyt dobre podejście. Specjaliści twierdzą, że psa trzeba traktować jako psa i nie musi to oznaczać nic złego. Pies to inny gatunek i człowiekiem nigdy nie będzie. Ma swoje specjalne potrzeby, własne rozumienie świata. Idealnie byłoby, żeby człowiek w pełni rozumiał psa i traktował go w optymalny sposób, który jest najbardziej dla psa komfortowy.

Jednak człowiek też potrzebuje czegoś od relacji z psem. Powodów zaproszenia psa do swojego życia jest mnóstwo i zapewne każdy psiarz ma swój własny. Ktoś potrzebuje bliskości, ktoś inny realizuje swoje ambicje, jeszcze ktoś inny po prostu zawsze miał w domu psa i inaczej nie potrafi. Jednocześnie człowiek jako gatunek też ma swoje wady i zalety. Rozumiemy świat po swojemu i widocznie z jakiegoś powodu potrzebujemy pewnego stopnia uczłowieczania psa, żeby ta relacja była dla nas komfortowa. Na pewno łatwiej nam dzielić życie z uczłowieczonym ”przyjacielem” niż zwykłym, udomowionym zwierzęciem. Przynajmniej z naszej, ludzkiej perspektywy. Moim zdaniem idealnym kompromisem jest trochę psa uczłowieczyć, ale też się samemu trochę ”zepsić”.

Czy traktowanie psa jak dziecko jest złe?

Specjaliści raczej zgadzają się, że uczłowieczanie psa i traktowanie psa jak dziecko raczej wpływa negatywnie na wychowanie. Chodzi o to, że pies to pies i rozumie oraz zachowuje się po psiemu. Jeżeli będziemy narzucać ludzkie standardy to naturalnie, że pojawią się dysproporcje w tym czego oczekujemy, a tym, co uzyskujemy.

Człowiek denerwuje się, że pies coś robi, bo oczekuje czasami od psa ludzkiej logiki. Pies tego nie rozumie i działa po swojemu. Stąd pojawia się większość problemów. Dla człowieka pewne rzeczy są jasne, proste i logiczne. Dla psa już nie, a opiekun denerwuje się, że ”pies nie rozumie tak prostej sprawy”. Z tego powodu łatwiej byłoby, jakbyśmy spojrzeli na świat trochę bardziej z psiej perspektywy, a nie wymagali, żeby pies patrzał z naszej.

Traktowanie psa jak dziecko to termin bardzo ogólnikowy. Pamiętajmy, że rodzice też są różni, różne są też modele wychowywania dzieci – można być rodzicem nadopiekuńczym, troskliwym, niedbały, autorytarnym i tak dalej.

Zazwyczaj kiedy słyszymy negatywną opinię w stylu ”traktowanie psa jak dziecko jest złe” to autor ma na myśli: brak stawiania granic i limitów, rozpieszczanie, pozwalanie na wszystko oraz generalnie brak zrównoważonego wychowania. I jeżeli w taki sposób traktujemy swojego psa to rzeczywiście nie jest to najlepsze rozwiązanie. Nikt nie lubi kogoś, kto za nic ma innych i robi tylko to co mu się podoba – czy rozpieszczony jest inny człowiek czy pies. Zresztą to robienie sobie samemu kłopotów. Jeżeli nie nauczymy psa pewnych zasad to wspólne życie nie będzie przyjemne.

Psia matka, czyli kto?

Wracając do tej psiej matki to ogólnie można zauważyć, że obecnie ”psia matka” to termin używany trochę prześmiewczo. Zazwyczaj mówi się o jakichś kompleksach. Jak już taka psia matka okazuje się kobietą bez własnych dzieci to już w ogóle społeczeństwo ma już gotowe profesjonalne teorie psychologiczne na temat takiego stanu rzeczy. Wszak wiadomo, że jak ktoś nie ma dzieci, a ma psa to musi być coś nie tak.

Jednak tak na poważnie to trudno ocenić na jakim stadium relacji się zatrzymamy. Bardzo łatwo ewolucję zobaczyć po zmianie stosowanego słownictwa. Dawnej psy się tresowało, potem szkolono, obecnie się je wychowuje. Ogólnie chodzi o to samo, ale jednak te wyrażenia są jakby przyjemniejsze. Kto wie, może za kilka lat traktowanie psa jak dziecko będzie takim domyślnym stanem relacji.

Dawniej relacja z psem była dość chłodna – zazwyczaj człowiek był właścicielem, a pies własnością. Człowieka kazał, pies robił. Później relacja była bardziej przyjacielska, gdzie obie strony były sobie nieco równiejsze. Obecnie widać trochę taki trend, gdzie właśnie pies staje się priorytetem. Coraz częściej przedkłada się dobro psa nad własne. Wydaje się ostatnie oszczędności na drogie leczenie, aby pies był zdrowy. Poświęca się setki godzin na aktywności i zabawy, aby pies miał odpowiednią stymulację i rozrywkę.

Trzeba jednak pamiętać, że matką można być dobrą i złą. Można psa wychowywać z troską, ale jednocześnie uczyć granic oraz zachęcać do samodzielności i rozwoju. Być dobrym, ale stanowczym rodzicem, gdzie pomagamy psu osiągnąć swój potencjał, a nie wychowujemy go na rozpieczonego gnoja. Z drugiej strony możemy być rodzicem, któremu tylko zależy na tych powierzchownych przyjemnościach jak piękne smyczki, obróżki i słodkie fotki na instagrama.

Jaka powinna być relacja z psem?

No to w końcu jaka powinna być relacja z psem? Moim zdaniem – zdrowa. Czy nazwiemy się psią matką, psim kolegą czy psim właścicielem. Osobiście uważam, że to bez znaczenia. To tylko słowa i taka ludzka potrzeba określania i kategoryzowania wszystkiego.

Myślę, że liczą się czyny i nasze rzeczywiste podejście. Czasami spotkam się z sytuacją, gdzie ktoś w internecie nazwie się ”właścicielem psa” i od razu spotyka się z agresją w stylu ”właścicielem to możesz być butów, a nie psa”. Wiele osób lubi skupiać się na tego typu rzeczach, nawet jeśli w samym określeniu nie ma nic złego.  Ktoś może użyć w towarzystwie słowa ”właściciel”, a jest przykładem najlepszego psiego opiekuna. Troskliwego, dbającego, opiekuńczego.

Ktoś inny może w internecie rozpuszczać się nad tym jak kupuje synkowi (w sensie psu) tylko najlepsze zabawki i akcesoria. Ludzie będą przyklaskiwać i się cieszyć, ale nikt z nich nie wie, że ten człowiek nie zapewnia psu nawet podstawowych potrzeb poza tymi materialnymi.

Moim zdaniem nie ma aż takiego znaczenia jak sami widzimy relację z naszej perspektywy. Ja osobiście bardziej widzę w psach przyjaciela niż dziecko. Jednak biorąc pod uwagę, że psa myjemy, karmimy i opiekujemy się to rozumiem, że dla niektórych bliżej do tej relacji z dzieckiem.

Dla mnie najważniejszy jest całokształt. Jeśli ktoś sobie z humorem powie do psa ”synu” lub ”córko”, ale jest świadomy, że pies nie jest jego dzieckiem to nie widzę w tym nic złego. Najważniejsze, żeby pies był zdrowy, miał uwagę człowieka, rozrywki i generalnie był zadbany.

Z drugiej strony też rozumiem, że jak ktoś cały czas mówi o psie jak o swoim dziecku, cmoka na niego słodko, przebiera w ciuszki i generalnie trochę człowiekowi ”odwala” na punkcie psiaka to może spotkać się z drwiącymi uśmieszkami innych ludzi. To są trudne sprawy, bo z jednej strony nikt nie powinien się wtrącać, ale z drugiej niektórzy serio mocno przesadzają i często widać, że traci na tym sam pies. Bo psu też czasami (a nawet częściej niż tylko czasami) trzeba pozwolić być psem :)

Myślę, że najlepszym wyjściem będzie taki kompromis i zdrowy rozsądek. Bez przeginania w żadną stronę. Jednak w życiu z psem, bez względu na to jak nazwiemy naszą relację, powinno na pewno dominować ciepło, troska i wspólne zaufanie.

Post Traktowanie psa jak dziecko, czyli uczłowieczanie psa i bycie psią matką pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Za każdym razem jak robię tego typu wpisu to bierze mnie na refleksje jak to się wszystko potoczyło. Jednocześnie zawsze przychodzi też zdziwienie jak dużo może się zmienić w życiu przez takie 6 lat.

Jeśli miałbym wspomnieć najlepsze momenty to na pewno każde pojawienie się nowego psa: Legion. Levi. Sara i Lempo – za każdym razem był duży stres, ale opieka nad psem daje również sporo radości. O ile oczywiście mamy do tego odpowiednie podejście. Otwarcie naszego sklepu z matami węchowymi również było świetne – ta praca daje nam mnóstwo satysfakcji, chociaż też jest dużo stresu. Na pewno jednak jesteśmy dumni z tego co robimy i że się to jakoś wszystko kręci.

Najgorsze momenty też były i na pewno jak ktoś czyta regularnie bloga to wie, o czym mówię. Pocieszę tylko tym, że po latach z pewnymi rzeczami się godzimy, a pozostają tylko wspomnienia.

Życie z psem ma już 6 lat!

Myślę, że przez te 6 lat pojawiło się na blogu sporo fajnych tekstów – mam przynajmniej taką nadzieję, że komuś się spodobały. Piszę dla siebie, ale też tak trochę jednak dla Was. Nie byłoby sensu pisać przez tyle lat bloga, jeśli nikt by go nie czytał.

Przyznam, że co jakiś czas mam niewielki kryzys, jeśli chodzi o prowadzenie bloga. Pisanie pochłania ogromne ilości czasu – do tego są odpowiedzi na komentarze i przychodzące wiadomości. Jednak wystarczy, że od czasu do czasu dostanę jakąś pochwałę lub ktoś podziękuje, bo treści na blogu okazały się pomocne i chęci do pisania wracają. Także taki ukryty (albo i nie) przekaz dla Was, że jestem łasy na komplementy :D

W tym miejscu chciałbym przedstawić najlepsze na blogu wpisy – moim i Waszym zdaniem. To wpisy, które mają najwięcej wyświetleń i generalnie cieszą się dużym zainteresowaniem.

Uśpienie psa – jak przebiega – to specjalny wpis, który początkowo miał być po prostu przedstawieniem jak wygląda cały proces uśpienia psa. Miałem nadzieję chociaż trochę uspokoić osoby, które dopiero stoją przed tym strasznym momentem. Jednak z czasem coraz więcej osób zaczęło się dzielić swoim bólem i historiami w komentarzach. Widać jak ważne jest czasem wygadanie się z tego – zawsze jest potem chociaż odrobinę lżej. Niestety osoby z zewnątrz często nie rozumieją żałoby po psie. Dlatego cieszę się, że chociaż tutaj można napisać coś od siebie.

Socjalizujemy szczeniaka – socjalizacja to ważna rzecz i większość o tym wie. Szczeniaczkowe wpisy zawsze cieszą się dużym zainteresowaniem. Wiadomo – nowy psiak, ogromny stres :)

Dlaczego głodzimy swoje psy – jak najlepsze wpisy to jakiś Hejtonik musiał się znaleźć. Nie wiem dlaczego akurat ten się tak spodobał, ale ma aż 65 komentarzy. Sam wpis jest o starej jak świat metodzie, czyli głodzeniu psiaka, żeby zmusić go do jedzenia tego, na co nie ma ochoty.

Pies dla dziecka – moim zdaniem pies w rodzinie to świetna sprawa, szczególnie jeśli mamy dzieci. Pies uczy odpowiedzialności, empatii i prawidłowego podejścia do zwierząt. Jednak trzeba pamiętać, że pies to nie jest narzędzie edukacyjne – trzeba tego psa rzeczywiście chcieć.

Wychowanie psa – zmiana podejścia – w naszym życiu bardzo dużo się zmieniło. Niestety proponowana nam przez specjalistów metoda wychowania poprzez dużą ilość aktywności odbiła się rykoszetem i trafiła nas prosto w dupsko. Od tamtego czasu zmieniliśmy wszystko. Przede wszystkim ograniczyliśmy aktywności nakręcające, a skupiamy się na tych uspokajających i rozwijających.

Skręt żołądka – ten wpis dotyczy bardzo ważnej kwestii, czyli właśnie skrętu żołądka. Naprawdę niefajna sprawa, ale każdy psiarz powinien o tym wiedzieć!

Zabawki, które zmieniły nasze życie – wpis o ważnej roli zabawek w życiu naszego psa. Wpis stary, bo z 2017 roku, ale nadal aktualny. Frisbee oraz maty węchowe to nadal najważniejsze zabawki w naszym życiu – korzystamy z nich praktycznie codziennie. Jeśli chodzi o maty węchowe to cały czas odkrywamy kolejne korzyści. Naprawdę nie wiem jak mogliśmy żyć z psem bez codziennej sesji zabaw węchowych :D

Wasze pytania

Dałem Wam na fejsie i instagramie bojowe zadanie. Mieliśmy zadawać pytania, które pojawią się w urodzinowym wpisie. Mam nadzieję, że odpowiedzi będą satysfakcjonujące :)

Pytanie: Opowiedz więcej o swojej relacji z psami i podejściu do wychowania, gdyż jest ono mocno niestandardowe. Czy psy są odpowiednio stymulowane?

Nie wydaje mi się, żeby nasze podejście było jakoś mocno niestandardowe, jeśli mam być szczery. Ja rozumiem, że w internetach to nagle wszyscy są pro sportowcami – ćwiczą frisbee, agility, canicross, a potem jeszcze ćwiczą obedience. Wieczorami natomiast psy recytują Szekspira. Moim zdaniem jednak właśnie standardem jest takie bardziej leniwe życie, gdzie nie ma aż tylu przygód.

Nasza relacja z psami opiera się przede wszystkim na wolności i zaufaniu – tak mogę chyba to ująć. W ciągu dnia każdy robi co lubi. Dzięki temu, że pracujemy w domu to psy nie mają takiej presji, że człowiek jest dostępny tylko na chwilę wieczorem. Nie robimy więc jednej długiej sesji z psami, a wiele krótszych. Robimy sporo przerw na rzucanie frisbee i zabawy węchowe. Siedzimy razem, jest dużo głaskania, kopania dziur i tak dalej.

Czy psy są odpowiednio stymulowane? To ciekawe pytanie, bo tak naprawdę – skąd człowiek ma wiedzieć ile stymulacji i w jakim zakresie pies potrzebuje? Nie wiem czy są odpowiednio stymulowane, ale wydaje mi się, że są szczęśliwe :)

Pytanie: Czy trzy psy na raz to wystarczy? A jakby się wygramolił czwarty?

Moim zdaniem nie ma górnego limitu psów – wszystko zależy od naszych możliwości. Ja bym chciał 6 psów, ale myślę, że nasze możliwości czasowe i finansowe ograniczają nas do tych 3 jednak :D

Nie wiem skąd miałby się wygramolić czwarty, ale jakby się wygramolił to bym brał :)

Pytanie: Ile czasu dziennie poświęcacie w sumie na psy: spacery, pielęgnacja, zabawy?

Szczerze mówiąc nigdy nie liczyłem, bo tak naprawdę spędzamy z psami 24/7. Poza tym podobno szczęśliwi czasu nie liczą :D

Pytanie: Czy psiaki rywalizują o was? Czy jest wśród nich hierarchia?

Hierarchia na pewno jest, ale jest ona bardzo skomplikowana. Nie ma tak, że jeden pies zawsze jest ponad resztą. Trudno to wyjaśnić, ale każdy kto ma kilka psiaków na pewno coś podobnego obserwuje.

Czy psy rywalizują o nas? Tak naprawdę nie. Każdy przychodzi sam z siebie na głaskanie i tym podobne. Czasami tylko jak się jednego głaska za długo to drugi przychodzi, bo też chce. Nie nazwałbym tego jakąś typową rywalizacja – większość rzeczy robimy razem.

Pytanie: Kto jest pierwszy jak otwierasz lodówkę?

Levi :D On potrafi siedzieć na dworze, a po otwarciu lodówki magicznie się pojawia w kuchni.

Pytanie: Czy psy wyżerają sobie z misek?

Nie, każdy je w swoim miejscu – nie jedzą obok siebie. Moim zdaniem to świetne rozwiązanie. Nie stresujemy psa i może spokojnie zjeść, a dodatkowo unikamy ewentualnych kłopotów.

Pytanie: Który śpi w najśmieszniejszej pozie?

Oba yedy – zawsze podwoziem do góry :) Ja w ogóle lubię patrzeć na śpiące psy. Pamiętajcie, że sen jest mega ważny -w zależności od rasy i wielkości, pies potrzebuje nawet 14-16 godzin snu!

Pytanie: Z którym lubisz się bawić najbardziej?

Z Legion. Z nią można się bawić bardzo mocno i nie trzeba się ograniczać. Samoyedy są delikatne, a dodatkowo szybko się rozpraszają w stylu ”szarpie się ,szarpie, o motylek, biegnę za motylkiem”.

Pytanie: Który cię “rozumie” najlepiej? Który cię słucha najlepiej, a który olewa najbardziej?

Na pewno najlepiej rozumie Legion – nie tylko mnie, ale wszystko. Ona rozumie wszystko. Zna zdania bardzo złożone i potrafi z dyskusji wywnioskować, że będziemy gdzieś jechać. Rozumie też koncepcję czasu i jak się jej powie ”Legion, jedzenie będzie za 10 minut” to rozumie i czeka. Czasami obrażona, bo głodna, ale czeka :)

Najbardziej olewa mnie Levi – on w ogóle trochę dupek jest. Czasami jak do niego mówię to specjalnie odwraca głowę, że niby nie słyszy.

Pytanie: Na ile Wasze psy wyczuwają emocje Wasze i co robią, gdy jesteście źli lub smutni?

Szczerze mówiąc nie mam pojęcia – nawet bym powiedział, że w ogóle nie rozumiem tego fenomenu psów wyczuwających emocje. Ja jednak jestem dość stabilny emocjonalnie i może to dlatego. Nie bywam jakoś nieproporcjonalnie zły lub smutny.

Pytanie: Czemu nie wyjeżdżacie na wakacje/urlop z psami, czy też: czy w ogóle wyjeżdżacie jakkolwiek?

W skrócie powiedziałbym, że po prostu jesteśmy mega domatorami i nie kręci nas podróżowanie. Nie ciągnie nas to, a wolny czas wolimy spędzić w fotelu niż hotelu :D

Generalnie na tym etapie to nawet jakbyśmy chcieli gdzieś się wybrać to byłoby to trudne z trzema psami. Jeśli ktoś kocha podróże, a myśli o psiaku to rada ode mnie: od początku przyzwyczajać przyjaciela do podróżowania – środków komunikacji, jeżdżenia w bagażniku, spania w hotelach i tak dalej. Bardzo trudno nagle od psa wymagać, że będzie spokojny w trakcie podróży.

Pytanie: Czy specjalnie wszystkie psy mają imię na L?

Wersja krótka: tak, specjalnie. Wersja długa: tak, specjalnie, ale nie polecam. Raz, że bardzo trudno przy którymś psiaku wpaść na pasujące imię. Dwa, że bardzo się mylą imiona na początku. Powiem jeszcze, że nie tylko wszystkie imiona są na L, ale nawet na LE. Mamy jeszcze miejsce na Leo i Leczo :D

Pytanie: Najzabawniejsza sytuacja z psem?

Najtrudniejsze pytanie, bo ja nie miewam zabawnych sytuacji z psem. W sensie, że nie wiem – pytałem czy jak Legion przychodzi specjalnie do mnie i beka mi w twarz to czy się liczy. Podobno się liczy, ale to wcale nie jest zabawne :D

Pytanie: Najbardziej niebezpieczna sytuacja z psem?

Mam w sumie dwie. Pierwsza to jak Legion była szczeniakiem i zerwała jej się obroża, a ona pobiegła przed siebie. Ogromny stres, nawet mimo tego, że szybko wróciła. Jednak od tego czasu mam taką fobię, że obroże muszą być mega wytrzymałe i mocne. Żadne gówniane plastiki czy słabe nity.

Druga to jak kiedyś szliśmy w stronę parku, a z krzaków wybiegł na nas ogromny pies bez smyczy i zaczął ostro szczekać na Legion. Ona schowała się za mnie, a zasłoniłem ją ramieniem, więc ten obcy pies mnie za to ramię chwycił. Nie ugryzł, ale mocno złapał. Ułamek sekundy to był, a zaraz wyszedł opiekun z tych krzaków i psa zabrał. Coś tam przepraszał, ale byłem zbyt zszokowany, więc nie słyszałem. Nic przyjemnego.

Pytanie: Czy maty węchowe się nie nudzą psom?

Absolutnie nie. Od lat praktycznie codziennie robimy sesję z matami węchowymi, a nadal się nie nudzą :D Ja zawsze świetnie się bawię jak obserwuję pracujące psy, a psiaki zawsze są chętne do pracy. Oczywiście wprowadzamy różne urozmaicenia – ukrywamy różne przysmaki, różnie je rozmieszczamy i tak dalej. Zabawa zawsze super.

Pytanie: Jak Legion czuje się po skręcie?

Całkiem dobrze – minął ponad rok i nie ma żadnych problemów. Wydaje mi się, że jedyny minus jest taki, że stała się o wiele bardziej głodna? Głośno szczeka, że chce jeść i tak dalej. Ogólnie od kiedy po operacji miała mega restrykcyjną dietę to teraz jest bardzo nakręcona na żarcie.

I to by było na tyle

Zapraszam do czytania bloga przez kolejne 6 lat!

Post Życie z psem ma już 6 lat! Urodziny bloga! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

W dzisiejszym hejtonie będzie własnie o tym. O tym, że niekompetencja i brak profesjonalizmu to moim zdaniem strasznie powszechna rzecz w obecnych czasach. Jednak może nie – może to tylko mnie to spotyka? Podzielcie się w komentarzach złymi przygodami, które Was spotkały ze strony niefajnych firm i pseudofachowców. Chętnie poczytam.

U nas ostatnio jest tak absurdalny okres, że aż strach coś zamawiać lub korzystać z jakichkolwiek usług. Chamstwo, buractwo, niska jakość, kłamstwa i w ogóle cały repertuar. No hejton musi być jak nic.

Kończąc wstęp chciałbym podzielić się z Wami jednym z moich ulubionych cytatów z uniwersum Wiedźmina. Wiele dla mnie znaczy i myślę, że dobrze nawiązuje do tematu.

Geralt: Lambert, chcesz usłyszeć fraszkę?

Lambert: Mhm

Geralt: ”Lambert, Lambert, ty chuju”

Ah, kocham poezję. Wspominałem już, że to blog 18+?

Dlaczego wszyscy mnie nienawidzą?

Czasami mam takie wrażenie, że firmy wcale nie chcą zarabiać pieniędzy. Ich głównym celem jest niszczenie mojego życia. Te wszystkie reklamy i piękne hasła to tylko przykrywka. Dzisiaj przytoczę kilka historii, które szczególnie zapadły w mojej pamięci.

Mem pasujący do wszystkiego – ja nie wiem jak dobrze prowadzić social media (hehe 1k folołersów na insta po 6 latach blogowania…), a firmy wydają się, że nie wiedzą… nic :D

Z jednej strony mam nadzieję, że nie jestem jedyny i Was też tak traktują – naprawdę nie może być tak, że uwzięli się tylko na mnie. Z drugiej strony jeśli serio wszędzie jest podobnie to jaki to ma sens.

Ja naprawdę nie wymagam wiele – chcę dostać minimum to co mi się proponuje. Jak zamawiam pizze to chciałbym, aby minimum była jadalna. Nie musi być najlepszym plackiem w kosmosie, ale na kulinarnych bogów – nie może być cała spalona! Jak zamawiam jakiś produkt to minimum oczekuję, że będzie działał i będzie zgodny z opisem. Nie oczekuję podziękowań, gratisów lub dodatków – chcę to co zamówiłem, a nie smutną namiastkę. Jasne? Jasne. Żeby nie było, że jestem jakąś księżniczką z wygórowanymi oczekiwaniami.

Groomer z Twoich koszmarów

Oczywiście warto zacząć od psiego kontekstu. Ostatnio kąpaliśmy Legion, a że Legion kąpać się nienawidzi to spodziewaliśmy się rodeo. Finalnie nie było tak źle, ale stresik był. I w sumie zawsze przychodzi ta myśl ”czemu Legion tak nienawidzi się kąpać?”, a wtedy przypomina się ta historia.

Dawno, dawno temu wpadliśmy na genialny pomysł, żeby oddać Legion w ręce profesjonalnego groomera. Owczarek niemiecki długowłosy, więc trochę pielęgnacji potrzebuje. Chcieliśmy dla niej dobrze – żeby była czysta, pachnąca i generalnie ładna. No i w sumie po to są groomerzy, żeby podeszli do psa profesjonalnie. W zamyśle po to korzysta się z usług ”eksperta”, żeby otrzymać efekt lepszy niż robiąc to samodzielnie, prawda?

Jak wymyśliliśmy tak zrobiliśmy. Znaleźliśmy profesjonalistę, umówiliśmy się na termin i czekamy. Ja oczywiście całkiem zielony w tych sprawach, bo to były jeszcze nasze psie początki. W związku z tym groomer szybko namówił mnie, żeby Legion zostawić samą. ”Bo psy lepiej się zachowują jak są bez opiekuna”. Całe życie będę się zastanawiał jak dałem się tak wrobić.

Wracam po godzinie jak się umawialiśmy i jak wchodzę to już słyszę jak Legion ”płacze” z jakiegoś pomieszczenia. Chyba się tam suszyła, czy cokolwiek. Jak ją wypuszczono do mnie to była bardzo wystraszona. Teraz nawet nie pamiętam czemu nie zrobiłem gównoburzy tysiąclecia tam. Groomer był zamknięty z innym psem, a nie było sensu wyżywać się na komuś z rejestracji.

Od tamtego czasu Legion nienawidzi kąpieli, a pamiętam ile włożyliśmy w to, aby od małego ją przyzwyczajać do wszystkich zabiegów. Zawsze będę się zastanawiał, co tam się działo.

Ten uczuć…

Weterynarze to loteria

Z weterynarzami mieliśmy mnóstwo przygód i generalnie uważam, że znaleźć dobrego lekarza dla psa w naszym kraju to naprawdę ciężka sprawa. Czasami mam wrażenie, że człowiek musi więcej wiedzieć od specjalisty w zakresie zdrowia i żywienia.

Nasze psy są na diecie barf – w swoim założeniu to prosta dieta, która składa się po prostu z surowych produktów. Niestety dla wielu lekarzy to jakaś mistyczna magia. Raz powiedziano mi, że to jak dieta kosmonautów i oni tym się nie znają, więc mam znaleźć kogoś innego. A chodziło o zwyczajne omówienie wyników badań…

Zresztą badania to temat na cały wpis. Wszędzie się mówi i pisze ”ludzie róbcie regularnie badania psu”. Na blogach, na instagramach, w książkach, wszędzie. Wydawałoby się, że to dotrze do ludzi, że w końcu te psiaki będą badane, a to pomoże uniknąć chorób w przyszłości. I rzeczywiście tak jest, bo z tego co widzę to coraz więcej opiekunów chwali się, że te badania robi.

I chyba o tych badaniach wiedzą już wszyscy, tylko nie weterynarze. Ja jak mam iść na badania z psem to dostaję trochę palpitacji serca. Są dwa typy lekarzy:

• lekarz, który martwi się o nasze pieniądze – taki lekarz będzie próbował zachęcić nas do tańszych badań lub rezygnacji z dodatkowych opcji. Pełne badania tarczycy? Po co to komu? Morfologia z rozmazem? ”Ma Pan za dużo pieniędzy chyba”. O ile podstawowe badania są spoko to naprawdę od czasu do czasu warto zrobić rozszerzone.
• lekarz, który uważa badania za fanaberie – taki lekarz będzie w ogóle zdziwiony, że chce się badania robić. Raz chciałem badania rozszerzone to od razu pytania ”A co temu psu jest? Po co te badania? A na co to?”. Jak powiedziałem, że tak profilaktycznie to oczywiście wzrok politowania w stylu ”co teraz ci ludzie wymyślają”

Czasami mi się wydaje, że weterynarze w ogóle są już znudzeni. Nie mówią o tym, że wypadałoby zrobić badania przed zabiegiem lub nie informują o efektach ubocznych produktów. Raz słyszałem jak klientka próbowała kupić ”ciastka” na kleszcze. Została zapytana ”a czy z wynikami wszystko było w porządku?”. Odpowiedziała ”nie robiłam badań”. I nic – dostała te ciastka i tyle :D

Już pominę fakt różnych wałków, których byłem świadkiem. W stylu podbijania szczepienia cudzą pieczątką i tego typu sprawy.

Za mało jest memów z samoyedami :(

Nowocześni taksówkarze

Jak każdy znany i bogaty bloger, poruszam się często taksówkami. I mój główny problem jest z tym, że kierowcy nagminnie gadają przez telefon. Ja sam nie prowadzę, więc serio się na tym nie znam. Wyobrażam jednak sobie, że łatwiej się kieruje jak ma się do dyspozycji obie ręce i skupia się na drodze. Ale co ja tam wiem.

I jeszcze bym zrozumiał, jeśli po zwróceniu uwagi taki kierowca odłoży telefon, przeprosi i nakłamie, że ”to był ważny telefon, musiałem odebrać”. Nie ma tak łatwo. Po zwróceniu uwagi zawsze jest jakieś sapanie w stylu ”oj tam oj tam” albo ”przecież to nic takiego” albo ”najwyżej się rozbijemy, hehe”. Słodko.

Jednocześnie ci sami nowocześni taksówkarze, którzy nie wyobrażają sobie chociażby 10 minut bez swojego smartfona, nie potrafią korzystać z gps oraz terminala płatniczego. Zdarzały mi się krótkie kursy po centrum, gdzie trasa trwała 10 minut, a kolejne 10 minut walka z tym diabelskim narzędziem do płatności zbliżeniowej.

Firmy jak zaczynają powoli ogarniać, że olewając klientów i proponując słabe usługi zaraz będą miały problemy :D

Wszelkie drobne usługi to zło

Jestem nowoczesnym mężczyzną i w związku z tym oczywiste jest, że lista moich umiejętności jest dość krótka. Wyobraźcie sobie więc mój szok jak się okazało, że wokół domu jest całkiem dużo do zrobienia.

Jednak nic strasznego – od czego są profesjonaliści. Ano widocznie od tego, żeby umawiać się i nie przyjeżdżać. Naprawdę jeszcze trochę i będę potrafił zrobić wszystko sam, bo mnie do tego zmuszają. Elektryk po umówieniu szczegółów nagle zapadł się pod ziemię (w sumie nie tak bardzo – codziennie pisał, że dzisiaj będzie i jakoś nigdy go nie było), a potem znienacka przyjechał z gotową umową i był zdziwiony, że już nieaktualne. Jeszcze pultał się (znacie to słowo?), że jak to tak ”przecież byliśmy umówieni”. A nawet byłem taki miły, że mu napisałem wcześniej, że nieaktualne. No, ale Pan nie przeczytał i co mu zrobisz.

Mój autorski mem i jestem z niego dumny!

Po przeprowadzce i remoncie było sporo gratów i mebli do wywiezienia. Firm, które się tym zajmują jest mnóstwo. 90% nie odbiera, kolejne 9% umawia się i nigdy nie przyjeżdża. Jest jednak ON – wchodzi cały na biało, patrzy profesjonalnym okiem na to wszystko i mówi ”panie, pińcet”. Ok, jestem w ogóle cały wdzięczny, że ktoś się tego podejmie, więc się zgadzam. Umawiamy się na środę na 10. W środę o 11 jeszcze nikogo nie ma. Próbuję dzwonić do 14. Pan odbiera i tłumaczy, że coś tam i będą jutro o 10. Jutro o 12 nadal nikogo nie ma. Próbuję dzwonić, ale sprytny Pan mnie wyłącza za każdym razem. Smuteczek. Zamówiłem kontener i robiłem sam.

Co tam jeszcze… czy gastronomia to drobne usługi? Niech będzie, że tak. Jako prawdziwy smakosz kulinarny (czyt. gruba buła) lubię sobie coś zamówić. Już wszystkich spalonych lub obrzydliwych pizzach nie wspominam, bo po co. Ale w sumie.. też tak macie, że jak znajdziecie dobrą pizzerię ze smaczną pizzą to nagle po tygodniu okazuje się, że jest nowy ”pizzerman” i ta pizza jest już do dupy? Trzeba szybko kochać dobre pizzerie… tak szybko odchodzą.

Ostatnio miałem sytuację, że Pan mi dowozi jedzonko, a ja już cały szczęśliwy, bo będę jadł. I już chcę się schować w mojej jamie w celu dokonania konsumpcji, ale Pan jeszcze krzyczy na całą ulicę ”Następnym razem zamawiać bezpośrednio, a nie przez Pyszne, bo tam nam dużo prowizji biorą!”. I to nie powiedział w stylu ”prosimy bardzo i będziemy wdzięczni, jeśli tak się uda” a raczej w stylu ‘‘jak jeszcze raz gościu zamówisz przez pyszne to nasz kucharz doda swój specjalny dodatek do Twojego jedzenia”.

Nikogo już nie obchodzi, że jako rasowy łasuch zbieram punkty na pyszne? Albo, że jako typowy nerd mam plejstejszyn plus, a tam mam rabat na pyszne? Może po prostu lubię zamawiać na tym portalu? Nie, trzeba się drzeć na pół osiedla, że prowizja. Ale kurczę bujać się z piękną, pomarańczową torbą termiczną od pyszne to jakoś nie przeszkadza :)

Zakupy spożywcze

Hehe, spożywka. Hehe, bo aż szkoda gadać. Ja naprawdę nie jestem jakimś bóldupowcem – przysięgam. Jednak zwracam uwagę jak coś mi się nie podoba. Staram się być grzeczny i ładnie wyjaśnić moje stanowisko. To nie moja wina, serio.

Nasze psy są na diecie barf, ale to już chyba wspominałem. W związku z tym kupuję im dużo mięska – bardzo często w tradycyjnych sklepach. Ostatnio jednak zamawiałem mięso z jednego marketu, ale z dowozem. Fajnie i wygodnie, nie? NIE.

Człowiek zamawia sobie te 30 kg mięcha i czeka. Mięcho przyjeżdża i okazuje się, że 90% jest z terminem do końca dnia. Można się łudzić, że ”trudno, się zamrozi i powinno być ok”, ale dla pewności otwiera i… śmierdzi. Generalnie ze zwrotem problemu nie robią, ale kurczę… to jest taki ból tyłka, że szok. Ani mięsa nie ma do użytku, a jeszcze trzeba te 30 kg trzymać aż łaskawie przyjadą po to. Jakby to było raz to bym nawet nie wspominał, ale tak jest naprawdę często. Musiałem zrezygnować z dowozów bo to wyglądało tak, jakby specjalnie mi dawali śmieci z najkrótszym terminem ważności, bo im nie zeszło.

Tak się czuję jak próbuję zamówić jakąś usługę – zazwyczaj wychodzi na to, że trzeba sobie poradzić samemu :D

”idź jak człowiek do marketu, a nie marudzisz, tam się takie rzeczy nie dzieją, bo wszystko jest pilnowane” – gówno prawda. Nie zliczę ile razy kupowałem mięso w markecie i było do końca dnia, ”do jutra”, albo wręcz po terminie. Jak się kupuje więcej mięsa to dostaje się w oryginalnych opakowaniach. Jak się takich opakowań bierze kilka to trudno każde sprawdzić (bo ledwo się w wózku mieści i generalnie ciężkie). Zazwyczaj sprawdzam na miejscu, ale raz kupiłem chyba 6 paczek, sprawdziłem 5 z lenistwa, a w domu się okazało, że akurat ta szósta jest 4 dni po terminie.

W ogóle teraz wyjdę na króla bóldupowców, ale trudno – proszę o wyrozumiałość. Mam taki market blisko, który bardzo lubię. I raz podczas zakupów zauważyłem, że w pomidorach jest mnóstwo pleśni. Nie jestem specjalistą, ale wydaje mi się, że to nie wpływa pozytywnie na walory smakowe i chyba jest szkodliwe?

Nie chciałem zawracać nikomu głowy na miejscu, więc w wolnej chwili napisałem maila i poinformowałem, że tak się zdarzyło. Tak nimi wstrząsnęła moje historia, że sam dyrektor obiektu do mnie dzwonił z przeprosinami. Nie no luzik – nic się nie stało, tylko informuję, bo lubię ten market, a nie chciałbym dostać pomidorów z pleśnią. Dyrektor zapewnia, że teraz tak będą te pomidory sprawdzać, że to będą najmniej spleśniałe pomidory w kraju. Wręcz poinformowano mnie, że wprowadzą nowe kontrole jakości, a WSZYSCY pracownicy dostaną wytyczne w tym zakresie.

Kiedy ziomek mówi Ci, że masz się uspokoić, a Ty właśnie jesteś przełączany po raz piąty do innego konsultanta, bo nikt nie potrafi powiedzieć dlaczego zamiast normalnego zamówienia wysłali Ci jakiś szajs…

I mijają tygodnie, a ja o tym zapomniałem. Byłem sobie jednak ostatnio i akurat kupowałem pomidory. I co widzę? Piękną, zieloną pleśń. Eh, pięknie to musi brzmieć ”koleś jest nienormalny, ma ból dupy o pomidory”. No, ale jestem nienormalny i widzę tę spleśniałą paczkę pomidorów to co mam zrobić? Biorę i mówię do pracownika na dziale ”Tu są pomidory z pleśnią, tak tylko informuję”.

Pracownik na to (widać, że świeżo po wprowadzonych kontrolach jakości i otrzymaniu wytycznych: ”no, ale co ja mam Panu poradzić, to ich Pan nie jedz”, po tym wzięła tę paczkę pomidorów z pleśnią i położyła je ładnie na półeczkę :D

Jeśli macie wyciągnąć z tego całego bóldupowego wpisu jakąkolwiek naukę to niech będzie to to: sprawdzajcie pomidory w markecie. Te małe koktajlowe czy tam ”cherry”, w plastikowych opakowaniach.

Fajne legowisko dla psa, które wcale nie jest takie fajne

I najnowsza historia. Ostatnio zachciało nam się kupić dla Legion nowe legowisko. Wymagania tak naprawdę dwa – dobra pianka i świetny antypoślizg. Wkurza mnie jak rano okazuje się, że pies leży na ziemi, a legowisko wyleciało jakimś cudem do innego pokoju.

Postanowiliśmy, że kupimy u jakiejś małej firemki. W końcu warto wspierać handmade, sami mamy podobną skalę i jest nam miło jak ludzie wybierają produkty nasze, a nie jakiegoś giganta. Wybraliśmy wzór, wszystko pięknie – w opisie, że antypoślizg jest super.

Przychodzi legowisko i cóż… wywija takie piruety na podłodze, że trudno je zatrzymać. Ten antypoślizg to tak jakby go nie było. No nic – zdarza się. Napisałem ładnie maila i cisza. I w sumie nie zdziwię się, jak już nigdy od tej firmy nie usłyszę. Eh, trzeba było kupić w normalnym markecie :D

Mnie akurat to wkurza dlatego, że widzę jakie my mamy podejście do podobnych sytuacji. Nie zdarza się to często, ale u nas też są wpadki. Czasami zamówienie magicznie nie wpadnie do systemu i wyślemy po terminie, a czasami zdarzy się, że zapakujemy zły kolor. Jak najbardziej tak bywa.

Jednak u nas zawsze przepraszamy, naprawiamy błąd, dajemy jakieś gratisy i generalnie robimy wszystko, żeby jednak klient był zadowolony. Ja osobiście naprawdę się staram – często gadam przez telefon z klientami, doradzam, tłumaczę. Regularnie ktoś pyta o rzeczy związane z blogiem, jak tam u Legion, albo pytanie o matę węchową zmienia się w długa rozmowę o chorobach psa. I mi to nie przeszkadza – ja lubię rozmawiać i staram się każdemu poświęcić czas. Do mnie w ogóle mega łatwo się dodzwonić – zawsze odbieram, nawet w weekendy (ej, ale teraz tego nie wykorzystujcie!).

Z drugiej strony jest to zupełnie inaczej. Jak ja próbuję być klientem to nigdzie nie mogę się dodzwonić, żeby o coś zapytać, a nawet jak się uda to jest albo krótkie ”proszę napisać maila” albo tak nieprzyjemna rozmowa, że człowiek czuje, że komuś bardzo przeszkadza.

Wszędzie niekompetencja, brak profesjonalizmu i ogólnie wszyscy mają wszystko gdzieś

Czy ktoś też ma podobnie? Was też firmy traktują na odwal się i generalnie czujecie, że nikomu nic się nie chce? Takich historii jak te wyżej mamy naprawdę dużo. O wiele za dużo. Chociażby ostatnio zamawialiśmy jakiś mebel, a w trakcie składania okazało się, że brakuje 2 śrubek, bez których nie da się dokończyć.

I zgłaszam problem, a Pani odpisuje ”nie mamy teraz tych śrubek, będą za 2 tygodnie”. Dopiero jak napisałem, że to trochę absurd, że teraz mam czekać 2 tygodnie na dokończenie złożenia mebla, na który czekałem prawie 2 miesiące. Magicznie śrubki się znalazły i zostały wysłane – wystarczyło chcieć.

Ja oczywiście jestem świadomy, że błędy i problemy się zdarzają. To normalne. Wiem również, że nie zawsze osoba, z którą się rozmawia ma jakikolwiek wpływ na sytuację. Trudno winić osobę z obsługi klienta, że ktoś tam na magazynie nie ogarnia kompletowania zamówień.

Jednak naprawdę widzę po kontakcie z wieloma firmami, że jakby tak trochę się nikomu nie chce. Nikt się nie przejmuje, jakie będzie wrażenie po kontakcie. Nikt nie czuje się odpowiedzialny i nikomu nie zależy. Naturalnie zdarza się, że trafi się fajna firma, ale wydaje mi się, że są w mniejszości? Ciekawy jestem jakie jest Wasze zdanie.

I tyle. To byłem ja, król bólu dupy.

Post HateON #16 – niekompetencja jest wszędzie pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Sam wpis jednak nie będzie bezpośrednio o samej książce, a raczej o tematyce, którą porusza. Czytając tytuł ”Dramat zwierząt domowych” na pewno większość wyobraża sobie te okropne krzywdy, których doznają zwierzaki z rąk prawdziwych zwyrodnialców. Widzimy stereotypowego rolnika zbijającego psa siekierą lub bandę napitych nastolatków znęcających się nad biednym kotkiem.

Jednak nie o tym przede wszystkim jest ta książka. Dramat zwierząt domowych skupia się głównie na małych, nieświadomych działaniach opiekunów, które powodują cierpienie ukochanego pupila. Skupia się również na aspekcie profesjonalistów i organizacji, które nie do końca biorą odpowiedzialność za swoje działania – w dłuższej perspektywie czasu prowadzące do krzywdy zwierząt.

Książkę można nabyć tutaj: Dramat zwierząt domowych

Dramat zwierząt domowych  – o Tobie i o mnie

Książka jest o zwykłych ludziach – o mnie i o Tobie. O opiekunach zwierząt, którzy starają się robić dobrze, ale czasem nie wychodzi. W końcu każdemu może zdarzyć się błąd, prawda? Świat jest skomplikowany, więc pomyłki są całkowicie normalne.

Mimo wszystko cierpienie to cierpienie – czy wyrządzone z bestialską premedytacją, czy spowodowane zupełnie niechcący. Książka zmusza do refleksji na temat naszej roli w życiu zwierząt. Niejako poszerza również perspektywę i pokazuje jak niewinne sprawy mogą prowadzić do choroby, a nawet śmierci ukochanego przyjaciela.

Często tak właśnie jest, że staramy się zapewnić psu najlepsze możliwe warunki, ale niestety popełniamy błędy. Jeszcze częściej jest tak, że gdzieś tam w serduszku wiemy, że robimy źle, ale jednak usprawiedliwiamy swoje działania.

W książce na przykład znajdziemy fragment o chorym psiaku, któremu nikt nie potrafił pomóc. Właścicielka dwoiła się i troiła, żeby zapewnić mu najlepszą pomoc. Odwiedzała wielu fachowców i specjalistów, ale nic nie pomagało. Finalnie okazało się, że źródłem problemów była ona sama – stosowała krem androgenowy, a psiak liżąc ją po twarzy również wprowadzał go do swojego organizmu.

Każdy się chyba zgodzi, że nie było to świadome działanie – na pewno opiekunka nie chciała szkody psa. Po prostu nie wiedziała lub nie pomyślała. Ktoś powie bezmyślnie ”ale idiotka!”, ale ilu z nas ma w domu rośliny trujące dla psa, a nawet o tym nie wie? Kto zna na pamieć wszystkie produkty spożywcze, których pies nie może jeść?

Bardzo łatwo zaszkodzić psu lub kotu – nawet nieświadomie lub niechcący. Wiele problemów nawet nie jest spowodowanych naszym działaniem, a raczej zaniechaniem działania. Mnóstwo psów można było uratować, jeśli właściciel nie zignorowałby pierwszych objawów. Szczególnie jest to widoczne podczas skrętu żołądka, który wymaga natychmiastowej operacji.

Kto nigdy nie zignorował małego guzka, apatii, porannych wymiotów lub innych drobnych objawów? Może nie chciało nam się jechać do lekarza, a może uznaliśmy, że to samo przejdzie. Może pomyśleliśmy ”zobaczymy do jutra”. Naturalnie nie chodzi o to, aby teraz każdego uznać za winnego. Chodzi o to, aby spojrzeć na te sprawy z szerszej perspektywy i zwyczajnie bardziej uważać.

Dramat zwierząt domowych – kto jest za to odpowiedzialny?!

Dramat zwierząt domowych objawia się również poprzez działania specjalistów i profesjonalistów. W książce dużo jest o kwestii działalności hodowli i przerasowienia zwierząt. Jest też o rasach brechyli.. no, tymi z płaskim pyskiem.

O problemach takich psiaków mówi się sporo w ostatnich latach, ale jakoś popularność takich ras nie maleje. Kto jest odpowiedzialny? Kto jest winny i kto krzywdzi te zwierzęta? Czy są to zwykli ludzie, którzy bez zastanowienia decydują się na takie psy? Wiele grup mówi, że tak – w końcu jakby nie było chętnych to hodowle by nie prowadziły takiej działalności.

Może jednak winne są same hodowle? Wprowadzają na świat szczeniaki ras, o których z pewnością wiedzą, że mają sporo problemów. Problem jest właśnie w takim braku odpowiedzialności. Czemu hodowca ma sam z siebie zrezygnować, jeśli hodowla po drugiej stronie ulicy nadal ma zamiar działać? Czemu Ty masz zrezygnować z wymarzonego psiaka – przecież na instagramie mnóstwo ludzi ma.

I ponownie – absolutnie nie chodzi o wytykanie palcami kto jest winny. Chodzi o pokazanie pewnego problemu z brakiem odpowiedzialności. Pewne rasy z powodu błędów hodowców (lub ślepego podążania do wyidealizowanego wzoru psa) mają ogromne problemy zdrowotne i wszyscy chyba o tym wiedzą. Wiedzą, ale nie za bardzo chcą coś z tym zrobić. To jest właśnie główny kłopot.

Dramat zwierząt domowych – serio poczytaj

Dramat zwierząt domowych to książka, którą bardzo polecam. Trzymam za nią kciuki, ale obawiam się, że nie zdobędzie dużej popularności. Nie dlatego, że jest zła. Dlatego, że mówi o rzeczach, o których nie chcemy wiedzieć. Ignorancja to wspaniała sprawa. Dzięki niej możemy robić rzeczy łatwe i nie mieć wyrzutów sumienia.

Czy ktoś, kto całe życie karmi swojego psiaka bardzo słabej jakości dietą chce wiedzieć, że to on jest powodem tego nowotworu? Raczej nie sądzę. Czy po nieudanej operacji wolimy wiedzieć ”nic nie dało się zrobić” czy ”przyjechaliby Państwo dzień wcześniej i byłaby szansa”? Wydaje mi się, że to pierwsze.

Tak jest i nie ma co się na to obrażać. Nikt nie lubi wyrzutów sumienia. Jednak nie zwalnia nas to z odpowiedzialności. Książka naprawdę warta jest przeczytania, ale przede wszystkim wyciągnięcia wniosków.

Ostatecznie uważam, że z drugiej strony też trzeba sobie potrafić dużo wybaczyć. Nie ma chyba idealnego opiekuna psa – zawsze można być lepszym. Zawsze można karmić psa lepiej, wychodzić na spacery częściej lub spędzać z psem więcej czasu.

Nie chodzi więc o to, żeby w ogóle nie popełniać błędów, a raczej o to, żeby mieć świadomość pewnych konsekwencji. Są osoby początkujące i jasne jest, że pojawią się jakieś niedopatrzenia. Sami nie karmiliśmy najlepiej Legion przez jej pierwsze miesiące, bo hodowca i weterynarz polecali nam konkretną karmę, która okazała się bardzo słaba. Jednak chcieliśmy dla psa dobrze, więc się czytało i wyrabiało własną opinię, a dietę polepszało. I to jest moim zdaniem dobra droga.

Jednak są również osoby, które karmią syfem, ale na zwrócenie uwagi potrafią od razu sobie swoje działanie usprawiedliwić. ”Ludzie też nie jedzą najlepiej, a żyją”, ”Ta karma mu smakuje!”, albo legendarne ”Je ją tyle lat i nic się nie dzieje”. A potem psiak zachoruje i jest zdziwienie.

Czy jak się psu coś stanie to czy jest ważne czy byliśmy początkujący, nie wiedzieliśmy, nie chcący, nieświadomie, czy świadomie? Na to już trzeba sobie samemu odpowiedzieć.

Post Dramat zwierząt domowych – książka, którą warto przeczytać pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.