Ogólnie trudno się dziwić, że młody pies sprawia problemy. Szczeniak to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Duża ilość energii, ogromne zainteresowanie światem i chęć spróbowania wszystkiego. To sprawia, że młody piesek może zamienić nasze życie w prawdziwy koszmar, jeśli nie jesteśmy tego przygotowania.

Jak ogarnąć szczeniaka i w ogóle po co?

Na początek odpowiem na jedno pytanie ”po co?” – wiele osób może tak zapytać, głównie tych, które już nie pamiętają jak to było ze szczeniakiem. Wieloletni właściciele dorosłych psów bardzo często mają przejawy amnezji i na pytanie o problemy wieku szczenięcego odpowiadają ”ee tam, mój był grzeczny”.

Dopiero w cichy, spokojny wieczór przychodzą takie retrospekcje ze szczeniakiem w roli głównej. Poszarpane obicie fotela, rozwalone kapcie, zniszczone i obgryzione meble, ucieczki na spacerze i tym podobne sytuacje.

Bardzo łatwo zapomnieć, że szczeniak potrafi być prawdziwym szatanem. Na wielu grupach można spotkać się z naprawdę ekstremalnymi stwierdzeniami.

”Już nie dam rady, chyba go oddam”

”Zniszczył mi wszystko, całe mieszkanie do remontu!”

”Ciągle szczeka, gryzie i sika – mam tego dość!”

”Pomóżcie, bo nie wytrzymam z nim”

”Nie mam na niego siły, terroryzuje wszystkich i ciągle czegoś chce”

Moim zdaniem szczeniaka trzeba wziąć na serio i porządnie się do tego przygotować, szczególnie mentalnie. Trzeba zdać sobie sprawę, że to realne zagrożenie dla ludzkiego zdrowia fizycznego i psychicznego. Ktoś może się zaśmiać, że przesadzam, ale naprawdę kilka nieprzespanych nocy w związku z maluszkiem potrafi skutecznie zszargać nerwy nawet najspokojniejszego człowieka. To, że jest mały i słodki wcale nie oznacza, że jest niegroźny. Wręcz przeciwnie!

Jednak spokojnie. Zanim Twoje mieszkanie i życie legnie w gruzach postaram się doradzić Tobie jak przetrwać. Jak ogarnąć szczeniaka? Już ruszam z pomocą.

Gryzaki i zabawki to Twoja najlepsza broń

Szczeniaka warto traktować jak takie szalone, nieprzewidywalne bóstwo siejące zniszczenie. Każdy szczeniak jest inny, ale każdy jest właśnie taki – nieprzewidywalny. Codziennie przez miesiąc może spokojnie omijać Twój ulubiony fotel, żeby nagle obgryźć całe obicie w 30 minut. Szczeniak usypia Twoją czujność, a potem przechodzi do ataku.

Moim zdaniem zawsze warto mieć pod ręką jakiś szarpak lub gryzak, nawet w nocy. Pomoże to w nagłych sytuacjach, gdzie piesek nam po prostu zacznie przeszkadzać. Pamiętajmy, że na początku szczeniak jeszcze nie wie co mu wolno, a co nie. Wielu opiekunów ma na przykład problem z maluchem, który w nocy wskakuje do łóżka i próbuje ząbkami zachęcić opiekuna do zabawy.

Najlepiej obserwować szczeniaka i wyczuć ten moment, że się nudzi. Jak maluch wstał i się kręci to znaczy, że szuka rozrywki. Wtedy warto dać mu gryzaka lub trochę się poszarpać. Pierwsze tygodnie maluch nie ma z nami takiej specyficznej więzi, ale warto już od pierwszych dni próbować go przywoływać i proponować zabawę. Dzięki temu przekierujesz uwagę szczeniaka na siebie i zabawkę.

Gryzaki i szarpaki mogą pomóc na wiele różnych problemów. Na niszczenie, szczekanie i gryzienie.. To naprawdę taka tajna broń, która pomoże przetrwać te pierwsze tygodnie.

Uwaga: czasami zdarza się tak, że szczeniak jest wybitnym indywidualistą i zabawek po prostu nie lubi, a gryzaki mu nie pasują. Warto jednak się nie załamywać i próbować innych rzeczy. Szarpaki, pluszaki, różne smakołyki – na pewno znajdziesz coś, co zwróci uwagę Twojego psiaka.

Jak ogarnąć szczeniaka i jego sikanie?

Sikanie to jeden z największych problemów ze szczeniakami. Niestety rozwiązania są tylko 2 i żadne nie jest idealne. Pierwsze to po prostu wychodzenie ze szczeniakiem non stop. Tak, non stop. Non stop, czyli co 30-60 minut. Po każdej zabawie, po każdym posiłku i po każdej drzemce. To momenty, kiedy zazwyczaj szczeniak sika. Plus do tego każdy moment kiedy widzisz, że się wierci.

Jeżeli chcesz jak najszybciej nauczyć psa załatwiać się na dworze, to najprostszą drogą jest po prostu wychodzenie. Pomyśl o tym tak: każde siku na dworze to +1 punkt, każde siku w domu to -2 punkty. Musisz robić wszystko, żeby suma punktów zawsze była dodatnia. Jak raz wyjdziesz i Wam się uda, a potem będzie wpadka w domu to zrobiliście jeden krok do przodu i dwa w tył.

Można krzyczeć, złościć się, płakać i błagać, ale tak to wygląda. Nie da się nauczyć szczeniaka sikać na dworze, bez wychodzenia z nim na dwór. Po prostu tak to jest. Im mniejszy pies tym mniejszy ma pęcherz i mniejszą nad nim kontrolę. To nie jest tak, że on sika specjalnie. On po prostu tego nie kontroluje i nie potrafi ”wytrzymać”. Trzeba więc wyjść ze szczeniakiem na dwór zanim mu się zachce.

Drugie rozwiązanie to specjalne maty do sikania. Stawiamy taką matę w określonym miejscu i zamiast na dwór zanosimy psa na matę. Po kilku-kilkunastu powtórzeniach szczeniak sam powinien zacząć tam chodzić się załatwić. Jaki plus? Nie musisz wychodzić na dwór.Jaki minus? Zapach psich sików w mieszkaniu + brak roli edukacyjnej.

Potem ludzie mają problemy, że pies nie potrafi się przestawić z sikania na matę na sikanie na dworze. Są problemy, że trzeba na każdy spacer brać matę i ją podstawiać na trawie, żeby psa zachęcić i tym podobne triki. Naszym zdaniem to robienie sobie dodatkowych problemów. Jednak nie każdy może sobie pozwolić na wychodzenie ze szczeniakiem co kilkadziesiąt minut, więc zostaje mata treningowa.

Szczeniak sieje zniszczenie

Jakiś czas temu czytałem wpis na grupie psiej, że ktoś ma ogromny problem ze szczeniakiem, który wszystko niszczy. Było nawet zdjęcie zniszczeń – szczeniak zdjął wazon ze stołu i go rozbił. Jak inna osoba zwróciła uwagę, że ”może warto usunąć takie dekoracje, żeby pies nie miał do nich dostępu” to autor się obruszył, że dla psa nie będzie całego mieszkania przestawiać.

Taka mentalność właśnie pokazuje pewien problem w kwestii szczenięcego zniszczenia. Mały szczeniak nie ma pojęcia co jest zabawką, a co meblem. Psy nie rozróżniają tego, szczególnie na początku. Wraz z wiekiem nabierają doświadczenia i rozpoznają przedmioty, które po prostu sobie są i te, którymi wolno się bawić.

Tak zwane “zarządzanie środowiskiem” to bardzo pomocne narzędzie w wychowaniu psa. O wiele łatwiej nam zrobić małe przemeblowanie i odsunąć pewne rzeczy z zasięgu psich zębów niż uczyć psa prawidłowego zachowania.

Szczeniaki interesują się wszystkim, bo to dla nich naturalne w tym etapie rozwoju. Potem dorastają i przestają się ekscytować na widok każdego mebla lub nowego przedmiotu.

Dlatego na samym początku trzeba iść na kompromis i pochować zbędne gadżety. Polecam ukryć lub przenieść w inne miejsce wszystko, do czego szczeniak może mieć dostęp. Wazony, ozdoby, ramki ze zdjęciami, pamiątki, buty i tak dalej.

Także pierwszy punkt za nami – pochowanie wszystkiego, co możliwe. Co jednak z fotelami, meblami i innymi? To ciężka kwestia, ale generalnie są dwie rzeczy:

• jak psiak się nudzi to szukamy mu rozrywki, tutaj wracamy do zabawek, szarpaków i gryzaków
• musimy się mentalnie przygotować, że pewne straty będą. Możemy je minimalizować, ale gdzieś tam w głowie musimy się pogodzić ze stratami

Możemy się starać ciągle kontrolować szczeniaka, ale są pewne rzeczy, których nie upilnujemy. Czasami człowiek robi sobie kanapki, a szczeniak już zniszczył ulubioną poduszkę. Tak to po prostu jest.

Jak ogarnąć szczeniaka i jego ucieczki?

Spory problem wielu opiekunów to szczenięce uciekanie na spacerach. Bardzo łatwo sobie z tym poradzić, a jednak wiele osób nadal ma z tym problemy. Sam zakup lub adopcja szczeniaka nie oznacza automatycznie, że ten będzie nam ufał. Przez pierwsze tygodnie jesteś dla niego nikim więcej niż takim zabawnym ludzikiem, który daje mu jeść i zapewnia rozrywkę. Nie ma więzi, nie ma komunikacji, nie ma zaufania.

Nie mam więc pojęcia czemu tyle ludzi się dziwi, że mały szczeniak nie przybiega na zawołanie. Czemu miałby przybiegać? Dla głupiego szarpaka? Przecież tu jest cały interesujący świat, a nie jakiś szarpak.

Najłatwiejszym rozwiązaniem jest zastosowanie długiej, 10-20 metrowej linki treningowej. Dzięki niej szczeniak ma zapas do biegania, ale jednocześnie mamy nad nim kontrolę w razie czego. Naprawdę nie wychodź ze szczeniakiem na spacer bez długiej linki – to niezbędnik dla początkującego przewodnika. Może też być dłuższa smycz.

Linka treningowa pozwala na spokojny i bezpieczny spacer ze szczeniakiem. Po prostu jest to wygodniejsze niż krótka smycz, która nie jest zbyt komfortowa dla szczeniaka.

Jak ogarnąć szczeniaka – podsumowanie

Naprawdę warto się przygotować mentalnie na szczeniaka. W artykule jest trochę rzeczy delikatnie podkoloryzowanych, ale mały pies to nie tylko słodkość i przytulasy. Naturalnie są szczeniaki spokojne i grzeczne, ale to raczej taka mniejszość.

Większość młodych psów jest energicznych i ciekawskich. Serio problemy ze szczeniakiem to jedne z najbardziej powszechnych. Wielu opiekunów rwie sobie włosy z głowy, więc muszę trochę tak postraszyć, żeby każdy mógł się przygotować.

Szczeniak to taki głupol trochę i nie ogarnia tego świata. Zadaniem opiekuna jest mu pomóc się odnaleźć. Do tego trzeba dużo cierpliwości i empatii. Polecam również ten artykuł o budowaniu relacji z psem.

Post Jak ogarnąć szczeniaka – nasze rady jak poradzić sobie z młodym psem pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Z tego powodu każdego nowego opiekuna zapraszam do przeczytania tego artykułu. Postaram się wyjaśnić jak podejść do wychowania szczeniaka, abyście oboje byli z tego zadowoleni. Dowiesz się czego warto nauczyć młodego psa i jak się zachowywać. Mam nadzieję, że artykuł okaże się przydatny!

Wychowanie szczeniaka – budowanie dobrej relacji

Od samego początku jak tylko szczeniak pojawi się w naszym domu to powinniśmy skupić się na budowaniu dobrej relacji. Oznacza to, że psiak powinien mieć z nami same dobre skojarzenia. Dużo chwalimy psa, mówimy do niego miłym głosem, pokazujemy zabawki i dajemy nagrody w postaci pysznych smakołyków. Pierwsze dni razem są bardzo ważne, ponieważ właśnie wtedy nasz pies wyrabia sobie opinie o nas.

Przykładowo jeśli pierwsze dni z nami będą stresujące – będziemy krzyczeć na malucha, mówić do niego w nieprzyjemny sposób i cały czas tylko karcić za błędy to pies skojarzy nas tylko ze stresem i negatywnymi emocjami. Trudno nam potem będzie pracować z psem, realizować szkolenie lub wymagać od psa, że będzie chętnie do nas przychodził.

Wychowanie szczeniaka to przede wszystkim właśnie budowanie pozytywnej relacji, gdzie pies nas lubi i chce przebywać z nami, bo po prostu z opiekunem jest fajnie i przyjemnie. Naprawdę nasze nastawienie jest bardzo ważne. Wspólne życie ze szczeniakiem będzie o wiele łatwiejsze, jeśli będziemy mili, entuzjastyczni i generalnie pozytywni. Im więcej przyjemnych i radosnych doświadczeń tym lepsza będzie nasza relacja ze szczeniakiem.

Zabawa ze szczeniakiem

Zabawa ze szczeniakiem to świetny pomysł nie tylko na budowanie wspólnej relacji, ale również motywacji psa. Motywacja to klucz do tego, aby pies chciał z nami pracować i spełniać nasze oczekiwania. Dla opiekunów często ważne jest, aby ich pies był chętny do działania i robił to entuzjastycznie. Przykładowo bardzo dobrym pomysłem jest uczenie psa przywołania, czyli przychodzenia na zawołanie.

Jeśli będziemy mieli z psem dobrą relację, a pies wie, że opiekun to same fajne rzeczy to pies będzie przychodził do nas szybko, entuzjastycznie i bez zwłoki. Natomiast pies, który nie jest zmotywowany też często przyjdzie w wyniku zrealizowanego treningu, ale będzie przychodził powoli i niechętnie.

Wspólna zabawa to właśnie świetny element, który buduje u psa entuzjazm, chęć i motywację. Warto bawić się ze szczeniakiem od samego początku, aby od pierwszych dni pokazać się jako źródło fajnej zabawy. W co się bawić? Dużo zależy od psa, więc warto próbować różnych rzeczy. Najpopularniejsze zabawki to:

• szarpaki
• piłki do rzucania
• pluszaki
• zabawki na sznurku

Jak się bawić? Najważniejszy jest nasz entuzjazm i zaangażowanie. Jeśli pies zobaczy, że też dobrze się bawimy to sam także będzie czerpał z tego większą przyjemność. Jeżeli będziemy bawić się na siłę, będziemy znudzeni lub trochę tacy bez energii to nie będzie to przyjemna zabawa dla malucha. Z tego powodu bardzo ważne jest, żebyśmy znaleźli zabawę, która spodoba się nie tylko psu, ale również opiekunowi.

Wychowanie szczeniaka – nauka czystości

Jedną z pierwszych rzeczy, na której warto się skupić to nauka czystości, czyli prawidłowego załatwiania się. Jest to ważne, ponieważ jeśli od samego początku nie będziemy zwracać na to uwagi to dość szybko zorientujemy się, że maluch załatwia się po prostu wszędzie. Warto od razu wiedzieć, że nie robi tego złośliwie. Szczeniak ma mały pęcherz i nie potrafi go jeszcze kontrolować, dlatego bardzo trudno mu wytrzymać z siku dłuższy czas, a jeśli nie wie gdzie ma się załatwiać to będzie to po prostu robił tam, gdzie stoi.

Jak uczymy czystości? W skrócie mamy dwie możliwości:

• uczymy psa załatwiać się na macie treningowej w konkretnym miejscu w domu
• uczymy psa od razu załatwiać się na dworze

Pierwsza opcja jest wygodna dla opiekuna, ale potem jak psiak podrośnie to często trzeba go ponownie uczyć załatwiania się na dworze, a oduczyć załatwiania w domu. Druga opcja jest lepsza w perspektywie czasu, ale bywa trudna dla opiekuna. Uczenie załatwiania się na dworze wymaga od nas obserwowania psa i jak zauważamy, że potrzebuje się załatwić to szybko zabieramy go na dwór, a jak zrobi siku na trawie to chwalimy za dobre zachowanie. Szczeniaki jednak załatwiają się dość często, więc wymaga to od opiekuna ciągłej uwagi i wielokrotnego wychodzenia z psem na dwór, również w nocy.

Realizowanie potrzeb szczeniaka

Do prawidłowego rozwoju i wychowania szczeniaka kluczowe jest realizowanie jego potrzeb. Bez tego trudno będzie szczeniakowi osiągnąć swój pełny potencjał, a duże braki w tych potrzebach będą wiązały się ze zwiększonym stresem i próbą odreagowania na inne sposoby, które na pewno się nam nie spodobają. Bardzo ważne jest, żeby szczeniak miał zrealizowane następujące potrzeby:

• sen – szczeniak powinien mieć możliwość spokojnego odpoczynku
• spacer – szczeniak powinien mieć realizowane spokojne spacery, na których może spokojnie wąchać i poznawać otoczenie
• gryzienie – młode psy potrzebują dostępu do zabawek lub produktów, które mogą gryźć i żuć
• stymulacja psychiczna – szczeniak potrzebuje realizować aktywności umysłowe (nauka nowych rzeczy poprzez szkolenie, maty węchowe, zabawki edukacyjne)
• kontakt socjalny – młody pies potrzebuje kontaktu z człowiekiem, więc mówmy do niego i róbmy razem różne rzeczy

Oczywiście tych potrzeb jest więcej (np: bezpieczeństwo – pies musi czuć się bezpiecznie), ale te powyższe są bardzo ważne w kontekście wychowania szczeniaka. Przykładowo brak dostępu do gryzaków może sprawić, że pies będzie odreagowywał stres w inny sposób, chociażby poprzez podgryzanie opiekuna lub niszczenie w domu. Niekorzystanie z zabawek edukacyjnych lub mat węchowych może doprowadzić do tego, że pies ciągle będzie pobudzony i może mieć problemy z odpoczynkiem.

Warto wiedzieć, że wiele problemów z psami jest właśnie związanych z brakiem możliwości realizowania swoich potrzeb. Z tego powodu trzeba się skupić na ich zaspokojeniu, aby uniknąć kłopotów w przyszłości.

Post Wychowanie szczeniaka – instrukcja pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

W końcu po to ma się psa, żeby z nim spacerować, prawda? Prawda! Zakładamy maluchowi wygodne szelki albo obrożę, a w rękę bierzemy smycz i jesteśmy gotowi na przygodę. Chcesz wiedzieć jak zrobić to dobrze, aby poza samym spacerem zacząć od razu budować dobrą relację ze swoim psiakiem? Postaram się to wyjaśnić w tym artykule.

Pierwszy spacer szczeniaka – akcesoria

Akcesoria to ważna sprawa, więc warto się tym zainteresować zanim psiak pojawi się w naszym domu. Moim zdaniem na początek wystarczą nam szelki albo obroża – oczywiście dostosowane do wielkości naszego psa. Do tego smycz lub linka. Szczeniaki szybko wyrastają z akcesoriów, więc nie musimy od razu wybierać sprzętu z najwyższej półki. Najważniejsze, aby szelki i obroża były wygodne i bezpieczne. Jeśli szelki to nie wybierajmy tej z poziomym pasem na klatce piersiowej (typ norweski lub easy-walk), ponieważ blokują one pełną ruchomość stawów, więc psu nie będzie wygodnie. Jeśli obroża to moim zdaniem najbezpieczniejsza jest taka na klamrę metalową (nie plastikowy zatrzask, ponieważ zdarza się, że się odpina).

Smycz polecam dłuższą – nawet taką 3-5 metrów, a najlepiej długą linkę (10 m). Mały szczeniak nie potrafi jeszcze chodzić grzecznie na smyczy, więc dłuższe akcesoria ułatwią nam wspólne wyjście i nie będą uczyć psa ciągnięcia. Na pewno odradzam smycz automatyczną.

Pierwszy spacer szczeniaka – wychodzimy na spacer

Pierwszy spacer szczeniaka to na pewno ogromne emocje, ale nie ma sensu się stresować. Najważniejsze jest, aby cały spacer był przyjemny dla malucha. Im więcej pozytywnych skojarzeń z samym spacerem oraz najważniejsze – opiekunem, tym lepiej. Na pierwsze wyjście warto wybrać spokojniejsze miejsce. Zatłoczone centrum miasta lub park z wieloma psami mogą być dla szczeniaka zbyt mocnymi wrażeniami. O ile socjalizacja szczeniaka jest bardzo ważna, tak trzeba realizować ją z głową. Nie wrzucajmy młodego psa w sytuacje, gdzie tych emocji i bodźców jest za dużo. Wszystko trzeba robić na spokojnie.

Sam spacer również powinien być spokojny. Dostosowujmy się do tempa szczeniaka i obserwujemy go. Nie gonimy, nie pośpieszamy – jeśli szczeniak stanie coś powąchać lub obejrzeć to pozwólmy mu na to. Od samego początku warto budować u psa pewną samodzielność i pewność siebie. Z drugiej strony warto też pokazać od pierwszego spaceru, że spacer oczywiście jest fajny, ale opiekun też nie jest gorszy.

Weźmy ze sobą kilka fajnych zabawek oraz różne przysmaki. Co jakiś czas róbmy przerwę w spacerze, aby się z psem pobawić. To nasze pierwsze chwile razem, więc głównie skupmy się na:

• uczeniu ładnej zabawy i budowaniu motywacji psa na zabawkach
• skupianiu uwagi psa na opiekunie
• chętnego przyjmowania przysmaków z ręki

Te trzy elementy mocno pomogą nam na początku oraz będą podstawą do dalszego szkolenia. Prawidłowa zabawa piłkami lub szarpakami przyda nam się jako alternatywny sposób nagradzania psa – zabawki doskonale się do tego nadają, ale pies musi nauczyć się je lubić. Bawmy się razem z psem i bądźmy entuzjastyczni, a na pewno będziemy na dobrej drodze.

Skupienie uwagi na opiekunie to bardzo ważna umiejętność, która zawsze się przydaje, a w szczególności podczas spaceru. Nie chcemy, aby nasz szczeniak wyłączał się w trakcie wyjścia i tylko parł do przodu. Chcemy, aby zwracał czasami na nas uwagę. Dlatego zachęcamy psa, aby spojrzał na nas i nagradzamy go za to. Przyjmowanie przysmaków z ręki to również podstawa, bez której trudno sobie wyobrazić wspólną naukę. Pokaż szczeniakowi, że zawsze masz coś ciekawego i smacznego w kieszeni.

Życzę udanych spacerów!

Pierwszy spacer szczeniaka to fantastyczna przygoda, a jednocześnie doskonała okazja do budowania wspólnej relacji. Od samego początku warto pokazać maluchowi, że to Ty – opiekun, jesteś źródłem najfajniejszych rzeczy na spacerze. Drzewka i krzaczki są ciekawe, pewnie, ale jak opiekun wyciąga szarpaka to wtedy dopiero zaczyna się prawdziwa zabawa.

Jak najbardziej warto dać psu trochę przestrzeni do eksplorowania. Pies powinien wąchać i poznawać okolicę. Jednak warto również robić przerwy pod drzewem i poświęcić dosłownie 2-3 minuty na krótką sesję nauki skupienia lub zabawy, które dodatkowo wiążą się z dużą ilością pysznych nagród.

Post Pierwszy spacer szczeniaka pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Pierwsza doba z psem – z perspektywy psa

Jak już wcześniej wspomnieliśmy, pierwsza doba to ogromny stres dla samego psa. Psy są różne i mają różne charaktery, dlatego mogą zachowywać się na różne sposoby. Niektóre psiaki są z natury bardzo odważne i ciekawskie – takie zazwyczaj nie mają problemu podczas pierwszego dnia i radzą sobie całkiem same. Są jednak psiaki nerwowe i lękliwe. Inne psiaki mogą potrzebować ciągłej bliskości i nie będą chciały zostać same.

Dla każdego typu psiaka trzeba dobrać inną strategię. Z tego powodu ważna jest umiejętność obserwacji i wyciągania wniosków z zauważonego zachowania. Większość psiaków po znalezieniu się w nowym miejscu zacznie je przeszukiwać – warto na to pozwolić i otworzyć wszystkie pomieszczenia. Pies powinien móc spokojnie zwiedzić swój nowy dom i nauczyć się zapachów. Jak zawsze – każdy psiak jest inny. Jeden będzie całą godzinę krążył po pomieszczeniach i starał się je od razu zapamiętać. Inny przebiegnie się szybko i wróci do człowieka – w końcu człowiek bywa najciekawszy.

Generalnie pierwsze godziny powinny przebiec na wspólnym poznawaniu się i obserwowaniu. Mogą pojawić się pierwsze próby zabawy ze strony psa, czasami nieśmiałe i delikatne, a czasami już z pełnym impetem (częste u szczeniaczków). Emocje mogą powodować wpadki i załatwienie się na podłogę, na co warto być gotowym. Pierwsza noc (a czasami kilka pierwszych nocy) są najgorsze z perspektywy psiaka. Wielu psom doskwiera wtedy samotność. Jest cicho, ciemno i nieprzyjemnie. Niektóre psy potrzebują towarzystwa człowieka – inaczej mogą piszczeć lub szczekać całą noc. Są też przypadki, że nic nie pomoże i nocny ”płacz” pojawi się przez kilka pierwszych nocy. Czasami psy muszą same pogodzić się ze swoją nową sytuacją i trzeba niejako im na to pozwolić.

Pierwsza doba z psem – z perspektywy opiekuna

Pierwsza doba z psem to również ogromne emocje opiekuna. W końcu w naszym domu pojawia się wyczekiwany szczeniaczek lub psiak ze schroniska. Często jest to wydarzenie rodzinne i w naszym domu jest sporo osób. Z naszej perspektywy warto ograniczyć ilość obserwatorów, a na pewno warto odpuścić sobie zapraszanie dalszej rodziny na ”oglądanie maluszka”. Im więcej osób tym większy stres dla psa.

Jeżeli mamy dzieci to warto im wytłumaczyć, aby przy psiaku zachowywały się spokojnie. Zresztą sami też powinniśmy pamiętać o umiarze. Słodki maluszek aż prosi się o głaskanie i przytulanie, ale pamiętajmy, że będzie to nasz przyjaciel na lata, a nie pluszowa zabawka. Na pieszczoty przyjdzie czas, ale w tych pierwszych dniach pozwólmy psu, aby to on inicjował kontakt. Niektóre psy nie mają problemu i od pierwszych chwil będą chciały być blisko człowieka i będą same zachęcały do dotyku. Jednak sporo psów nie ma takiej śmiałości i najpierw musi dobrze poznać nowy dom oraz domowników, aby kontakt był dla nich komfortowy. Warto to uszanować.

Na pierwszą wspólną dobę z psem warto przygotować różne zabawki, aby móc zainteresować nowego domownika. Pierwszy dzień to stres, ale też nie znaczy to, że mamy psu pozwalać na wszystko. Jeżeli widzimy próby niszczenia albo podgryzania to świetnym rozwiązaniem jest przekierowanie uwagi psiaka na zabawkę – szczególnie polecamy szarpaki. Poza zabawkami musimy mieć miski i koniecznie pokazać psu ich miejsce w domu. Miejsce to powinno być zawsze dostępne i otwarte, aby psiak miał stały dostęp do wody. My polecamy pierwszy posiłek wydać z ręki, aby pokazać psu, że jesteśmy ”spoko” i dajemy dobre rzeczy. Niektóre psy (szczególnie te ze schroniska i po przejściach) mogą na początku bać się wziąć jedzenie z ręki, wtedy możemy spokojnie podać je w misce.

Pierwszego dnia musimy być gotowi na potencjalne wpadki i załatwianie się w domu przez psa. Na pewno warto przed wejściem z psiakiem do domu zrobić krótki spacer po okolicy, aby przyjaciel mógł załatwić swoje potrzeby. Jak już wprowadzimy psa do domu i zauważymy, że jest spokojniejszy to również możemy ponownie z nim wyjść na spacer. Szczególnie ważne u szczeniaków, które mają mały pęcherz i warto z nimi wychodzić częściej, aby unikać wpadek w domu. O ile trzeba być świadomym, że wpadki mogą się zdarzyć, tak najlepiej do tego nie dopuszczać i od pierwszego dnia uczyć psa załatwiania się w prawidłowym miejscu.

Jeżeli chodzi o pierwszą noc to są różne strategie. Niektórzy nie pozwalają psu na spanie w sypialni albo łóżku – wtedy albo musimy wytrzymać psie piski albo się złamać i pozwolić psu dołączyć do nas w łóżku albo w sytuacji ekstremalnej samemu położyć się z psem na podłodze. Może wydawać się śmieszne, ale taka jest prawda. Sami mieliśmy szczeniaka, który bardzo ”płakał” pierwszej nocy, ale nie czuł się komfortowo spać w łóżku jednocześnie potrzebując bliskości człowieka. Spanie z maluszkiem na podłodze było jedynym wyjściem. Jak widać trzeba czasami się dostosować do psa, ale każdy musi samemu wyczuć jakie rozwiązanie będzie najlepsze.

Post Pierwsza doba z psem pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Miesiąc to sporo czasu, aby móc obiektywnie ocenić szczeniaka. Oczywiście zakładając, że włoży się w to trochę pracy i sporo obserwuje malucha. Muszę przyznać, że przy dwóch psach bardzo trudno wszystko ogarnąć i trzeba dobrej organizacji, aby żaden pupil nie czuł się pokrzywdzony brakiem uwagi.

Miesiąc ze szczeniakiem – ciągła praca

Od razu na wstępie napiszę, że cały miesiąc był przeznaczony na psy. Praktycznie nie pracowałem i każdą wolną chwilę spędzałem z psiakami. Wiem, że nie każdy może sobie na to pozwolić i nie zawsze uda się tak przepracować ze szczeniakiem jak to zrobiłem ja. Nie chcę po prostu, żeby ktoś porównywał postępy swojego malucha z naszym. Pamiętajmy, że wszystko ma znaczenie na rozwój psiaka – jego indywidualne cechy, zdolność do nauki, umiejętność skupiania uwagi oraz poświęcony czas na wychowanie.

Z drugiej strony mamy trudniej o tyle, że dwa psy trenuje się ciężej – poza standardowymi elementami trzeba też nauczyć psy, że są sesje wspólne oraz indywidualne :) Pierwszy miesiąc ze szczeniakiem to też więcej uczenia psów interakcji ze sobą niż rzeczywistej nauki poleceń :)

Jedno z pierwszych zdjęć Leviego – jeszcze od hodowcy :)

Jedna osoba może poświęcić znacznie mniej czasu, a osiągnąć więcej. Natomiast niektóre szczeniaki wymagają po prostu dłuższego czasu na zrozumienie koncepcji treningowych.

Generalnie każdy dzień można było podzielić na kilka sekcji, na których się skupialiśmy:

• nauka czystości
• wychowanie
• trening

Nauka czystości

Levi jak każdy szczeniak ma bardzo mały pęcherz, więc po prostu często sika :) Wiele osób denerwuje się na swoje psiaki, ale warto wiedzieć, że to nie jest absolutnie ich wina. Etap ”sikam, gdzie popadnie” trzeba po prostu przeżyć. Ja wychodziłem z Levim co 1 godzinę przez pierwszy tydzień – nawet w nocy (wtedy wychodziliśmy zawsze jak mały wstawał). Potem maluch zaczął już przesypiać całe noce, a w ciągu dnia można było się ograniczyć do wychodzenia co 2 godziny.

Trzeba obserwować psiaka i dostosowywać częstotliwość wychodzenia. Nam bardzo pomogły maty treningowe – podkładaliśmy je w miejsca, gdzie maluch najczęściej sikał w domu. Dzięki temu nie trzeba latać ciągle ze szmatą i wycierać ;)

Wpadki zawsze się zdarzają – często wracam ze szczeniakiem z ”siku”, a on pięknie idzie na matę i znowu robi :) Naprawdę nie ma co się wkurzać ”przecież przed chwilą robiłeś!” – maluchy tak mają.

Teraz wychodzimy na spacery nawet 9-10 razy dziennie :)

Miesiąc ze szczeniakiem nic nie zmienił pod tym względem – Levi bardzo chętnie robi na dworze, ale często zdarzają się wpadki w domu.

Wychowanie

Wychowanie to generalne uczenie szczeniaka co wolno, czego nie wolno – co lubimy, a co niekoniecznie jest mile widziane. Miesiąc ze szczeniakiem pozwolił nam zauważyć do jakich zachowań ma tendencję i co warto eliminować.

Levi przede wszystkim jest okropnym gryzakiem. Legion za szczeniaka łapała za ręce lub nogi i tyle. Levi potrafi w nocy wskoczyć na głowę i ugryźć w ucho lub brodę – i to tak z całej petardy, bo maluch się nie pieści z gryzieniem. Od pierwszych dni śpimy z psimi zabawkami i w przypadku ”ataku” od razu staramy się przekierowywać na fajniejszy przedmiot. Nasz Samoyed dość łatwo odwraca swoją uwagę, więc wystarczy się trochę poprzeciągać i można wracać do spania – do kolejnego ataku :)

Gryzący szczeniak to nic fajnego, ale mogę Was pocieszyć – to mija. Poza zabawkami mamy również pełno gryzaków naturalnych (świńskie nosy, uszy, kurze łapki i tym podobne), więc w ciągu dnia nie mamy problemów z gryzieniem.

Na smyczy maluch jest super – pięknie chodzi, słucha się i jest mega skupiony :)

Levi kocha wszystkich ludzi – na samym początku ciągnął do każdego i chciał się przywitać. Nauczeni błędami z Legion od razu każemy mu siadać (pierwsza komenda, której go uczyliśmy – specjalnie na takie okazje) i pozwalamy witać się w tej pozycji. Jednak nie chcemy, żeby maluch zbytnio przywiązywał się do innych ludzi, więc raczej staramy się go przekierowywać i spokojnie przechodzić obok innych. Teraz już mamy coraz mniej problemów z tym podczas spacerów – wystarczy pokazać smaczek i maluch pięknie wszystko mija.

Poza tym Levi jest raczej super i nie przychodzą mi żadne inne problemy na myśl. Jest trochę szczekliwy, ale łatwo mu przerwać zanim się ”nakręci”. Trochę powarkuje jak chce mu się zabrać gryzak, ale nad tym też ładnie pracujemy. Levi strasznie nakręca się na jedzenie – jak widzi, że ktoś niesie jego miseczkę to skacze i szczeka jak szalony. Wystarczy jednak krótkie ”siad” i szczeniak szybko się uspokaja w oczekiwaniu na posiłek :)

Poza tym dużo czasu spędziliśmy na przyzwyczajaniu małego do szczotkowania, suszenia, kąpieli oraz sprawdzania zębów i uszu. Wszystko idzie nam super :)

Trening

Pewne jest jedno – Levi uczy się wolniej od Legion. Nie wiem czy to kwestia rasy czy po prostu ten typ ”tak ma”, ale maluch potrzebuje więcej czasu na naukę nowych koncepcji. Osobiście stawiałbym na predyspozycje rasowe.

”Siad” opanowane perfekcyjnie!

Oczywiście nie jest tak źle – po prostu zauważam różnicę. Z Legion pracuje się w ekspresowym tempie – nawet jak była szczeniakiem to wszystko załapywała od razu. Jednak ona jest Owczarkiem Niemieckim, które zostały przez człowieka przystosowane do tego typu pracy.

Z Levim ogarniamy kilka poleceń – głównie siad, leżeć, chodź, zostaw oraz stój.  Szczeniak wszystko potrafi, tylko nadal mamy niewielkie problemy z leżeniem – po nakierowaniu przyjmuje pozycje, ale na samo polecenie głosowe już nie :) Pierwszy miesiąc ze szczeniakiem spędziliśmy więc na kompletnych podstawach i naprawdę polecam. Możemy spokojnie wyjść na spacer, a maluch potrafi usiąść w każdych warunkach – przy przejściu, obok obcych, przy innych psach.

Pierwszy miesiąc ze szczeniakiem – dwa psy

Mając dwa psy nie unikniemy pewnych porównań między nimi. Trafiło się nam, że Levi jest całkowicie inny od Legion. Pani Owczarek jest bardzo żywiołowa, szybko się ekscytuje, lubi robić rzeczy szybko ”tu i teraz” – do tego jest odważna i ma pewne zapędy obronne (przykładowo szczeka na ”podejrzanie” stojących ludzi lub zaczepiających nas meneli).

Pierwsze spotkanie – widać, że są lekkie nerwy :)

Levi natomiast jest bardziej stonowany – oczywiście nadal jako szczeniak potrafi być zaczepny i głupkowaty, ale na spacerach bardziej się ”trzyma”, a nie biegnie od razu wszystko wąchać. Legion zawsze była wszędzie – interesowała się wszystkim i trudno było wygrać jej uwagę. Mały Levi zaskakuje swoim skupieniem jak na szczeniaka – jeżeli chodzi o polecenia przedłużone, podążaniem za przewodnikiem oraz ogólnie umiejętnościami skupienia to wygrywa z naszym Owczarkiem w jego wieku. Więcej – uwagę Leviego czasem łatwiej zdobyć niż z Legion teraz :) Takie różnice w temperamencie.

Z drugiej strony Legion świetnie się uczy i łapie wszystko w locie. Maluch ma czasami taką minę ”cooooo? o co chodzi?” – nawet jeżeli to któreś powtórzenie z rzędu. Patrzy tylko taki skupiony prosto w oczy – może myśli, że dostanie nagrodę za nic? :) Maluch szybciej uczy się rzeczy w ruchu – przeciągania, zabawy, aportu, chodzenia niż takich bardziej skomplikowanych koncepcji.

Ogólnie pracując z Levim nie mogę uciec od wrażenia, że sukcesy z maluchem są zasługą Legion i tego, że uczyliśmy się na błędach, które popełnialiśmy z nią. Mam naprawdę mieszane uczucia – widzę, że Levi jest świetny, idealnie się z nim pracuje. Jak mijamy inne psy i maluch wzorcowo skupia się i kompletnie ignoruje inne zwierzęta to zawsze mam takie flashbacki, gdzie widzę jak w takiej samej sytuacji zachowałaby się Legion. Ciągnęłaby na smyczy, szczekała i ogólnie robiła wszystko, żeby podejść do tego drugiego psiaka.

Teraz już wszystko jest OK!

Jednak z drugiej strony mam taką świadomość, że to nie jest jej wina, a nasza. Czytaliśmy naprawdę sporo o wychowaniu psów zanim zdecydowaliśmy się na Legion – po prostu źle coś zinterpretowaliśmy lub nieodpowiednio wdrożyliśmy w życie.

Pierwszy pies to pies eksperymentalny?

Tutaj dochodzę do takiego dziwnego wniosku – czy da się mieć pierwszego psa i nic nie zepsuć? Nie wzięliśmy Legion nagle i przypadkowo – to była przemyślana decyzja. Przeczytałem cały internet i obejrzałem masę materiałów odnośnie wychowania i szkolenia psa – byłem pewien, że wszystko się uda.

Maluch w domu też już jest spokojny i całkowicie się zaaklimatyzował

Realia są jednak takie, że to naprawdę nie jest takie proste. Każdy pies jest inny i wszelkie rady trzeba do niego dostosować. Fajnie poczytać o tym, że pies musi być socjalizowany z innymi zwierzętami, ponieważ inaczej będzie bojaźliwy, a nawet agresywny w stosunku do nich. Jednak nie pomyślałbym o tym, że zbyt duży nacisk na socjalizację z innymi psami będzie prowadził do nadmiernej ekscytacji i problemów z nią związanych. Myślę, że bez doświadczenia z własnym psem trudno wyłapać takie drobne elementy. Bardzo łatwo nagradzać psiaka za złe zachowanie – nawet, jeżeli o tym nie wiemy. Wystarczy zła reakcja lub jakiś gest i już pojawia się problem. Oczywiście może to brzmieć jak taka wymówka, ale jestem pewien, że najtrudniejszy w ”ułożeniu” jest pierwszy pies – z kolejnymi już wiemy co i jak, więc trudniej popełnić proste błędy :)

Po ponad 2 latach pracy z Legion dokładnie widzę, gdzie popełniliśmy błędy i w jaki sposób. Tylko i wyłącznie dzięki temu mamy teraz możliwość wychować Leviego lepiej i efekty naprawdę widać. Gdziekolwiek pójdziemy – weterynarz, sąsiad czy szkoleniowiec z przedszkola – każdy zauważa, że Levi jest bardzo grzeczny i skupiony.

Wiem, że nie wolno patyków, ale jak takiemu odmówić? :)

Nikt jednak nie widzi ile pracy wkładamy, żeby ogarnąć naszą Legion i faktu, że z Levim nie popełniamy tych samych błędów i jego zachowanie jest tego wynikiem. Osobiście nie mam serca złościć się na psa – nawet jak odpieprza prawdziwy cyrk na widok jakiegoś kundla. Po prostu wiem, że to nie jest jej wina. Mając Leviego jeszcze bardziej to rzuca się w oczy, ponieważ w każdej sytuacji możemy zadać sobie pytanie ”co zrobiliśmy w tym przypadku z Legion i jaki był tego wynik”. Tylko dlatego z małym idzie nam wszystko lepiej i szybciej.

Wiem, że wiele osób ma podobnie – obcy ludzie widzą tylko psa grzecznego lub niegrzecznego – ewentualnie agresywnego. Nie wiedzą co kryje się za tą agresją lub grzecznością. Ile poświęconego czasu, ile pracy – ogólnie ile wszystkiego trzeba włożyć w wychowanie swojego psa. Myślę, że tylko psiarz z problematycznym psem zrozumie drugą taką osobę. Mamy w okolicy Pana z demonicznym Husky – psisko ciągnie do innych psów jak parowóz, naprawdę :) Zawsze usadzam Legion i pozwalam mu podejść, żeby też sobie mogli potrenować.

Levi chętnie chodzi na spacery i zwiedza najbliższą okolicę – pilnujemy jednak, żeby na smyczy był grzeczny

Pierwszy miesiąc ze szczeniakiem to fantastyczna sprawa, ale niestety pokazało też jakie błędy popełniliśmy z poprzednim psem. Myślę, że wiele ”pierwszych psów” ma jakieś problemy właśnie z takiego powodu, że właściciele nie do końca wiedzą co zrobić. Jednak uważam, że tak musi być – żadne rady – internetowe czy od szkoleniowca nie pomogą w każdym przypadku. Chyba musiałby jakiś behawiorysta z nami zamieszkać, ponieważ naprawdę łatwo wpoić psu coś złego :)

Jednak z drugiej strony – czy to coś złego? Wydaje mi się, że nie. Uważam, że w życiu z psem liczą się chęci i taka specyficzna więź z pupilem. Pies nie musi być idealny, ale powinien być nasz i powinniśmy go akceptować. Nawet jeżeli popełnimy jakieś błędy, ale będziemy się starać je naprawić to jest ok. Najgorsze co można zrobić to ”zepsuć” psa, a potem zrzucić całą winę na niego, a w konsekwencji odpuścić całkowicie pracę. Niestety wiele osób tak robi – pozwala szczeniakowi skakać na ludzi, a potem jak podrośnie to oddają go do schroniska ”bo jest agresywny w stosunku do gości” (lub inna, głupia wymówka).

Pieseł taki agresywny – ”Zjem cię! Rawr!”

Pierwszy miesiąc ze szczeniakiem – podsumowanie

Co mogę jeszcze napisać? Levi waży obecnie 7,7 kg, więc ”masa” idzie w górę :) Maluch został już przestawiony na BARF i naprawdę dieta mu służy – nie mogę na ten moment złego słowa powiedzieć o karmieniu surowym. Sam jestem zdziwiony, bo byłem bardzo sceptyczny odnośnie tego typu jadłospisu. Rozwija się bardzo dobrze – zęby, pyszczek, uszka, łapy – wszystko jest w porządku.

Taki komunikat dla wszystkich, którzy zastanawiają się nad drugim psem, ale ciągle nie mogą podjąć finalnej decyzji – zróbcie to. Jeżeli macie chęci, czas i warunki finansowe to naprawdę polecam. Zdecydowanie się na Leviego to jedna z najlepszych decyzji w naszym życiu – tak mogę to ocenić teraz.

Dwa psy to zupełnie nowy wymiar ”pieskowatości” i nie można tego porównać z niczym innym. Jeżeli jeden pies to szczęście to nie wiem jak nazwać podwójną jego dawkę – kumulacja szczęścia i radości :) Czy jest trudno? Oczywiście – dwa psy to poświęcanie im dwa razy więcej czasu, podawanie 2x więcej posiłków, 2x więcej wizyt u weterynarza. Jednak wydaje mi się, że pies to wszystko wynagradza, a nawet dodaje coś od siebie gratis. Pierwszy miesiąc ze szczeniakiem na pewno jest najtrudniejszy – potem już z górki :)

Trzeba tylko wiedzieć, że zdecydowanie się na kolejnego psa to podjęcie pewnej życiowej decyzji. Nie można mieć kilku psów, a każdy robi swoje – bez nadzoru, bez kontaktu z właścicielem. Psy nie zabawią się same i nawet w grupie potrzebują kontaktu z człowiekiem. Bardzo duże NIE, dla decydowania się na psa dla innych psów ”bo z przyjacielem będzie mu lepiej”. Drugi pies ma być dla nas – nie dla innego pupila :)

Pierwszy miesiąc ze szczeniakiem to sporo radości, ale również mnóstwo obowiązków. To taki etap docierania się z maluchem i poznawania siebie nawzajem. Levi ogromnie mi się podoba z charakteru i na ten moment jest szczeniakiem idealnym. Jestem naturalnie świadomy tego, że przed nami etap nastoletni psa, czyli taki okres ”buntu”, więc wszystko się może jeszcze zmienić na gorsze. Wolę jednak mieć nastawienie pozytywne i mam nadzieję, że Levi wyrośnie na świetnego psa. Jednocześnie liczę, że Legion też da się poskromić i uda się ją nauczyć panowania nad emocjami. Wtedy będę w 100% zadowolony :)

Na ten moment przygotowujemy się do naszego debiutu wystawowego – polecono nam spróbować tej zabawy. Zobaczymy jak spodoba się Leviemu i generalnie sprawdzimy jak to wygląda – dopiero wtedy zdecydujemy, czy będziemy regularnie brać w tym udział :)

Na sam koniec jeszcze słowo dla wszystkich, którzy mają problemy ze swoimi psiakami – nie poddawajcie się. Na forach, w komentarzach – wszędzie pełno próśb o pomoc i frustracji spowodowanej brakiem wyników podczas pracy z psem. Ważne jest zaangażowanie i żeby nigdy nie spisywać psa na straty. Wiem, że wiele osób się wstydzi problemów ze swoim psem, jednak niesłusznie. Najgorsze co można zrobić to odpuścić i zaprzestać pracy oraz długich spacerów ”bo jeszcze ktoś zobaczy”. Robimy to dla siebie i dla psa – nie dla innych.

Tak wygląda rozwój małego Samoyeda w pierwszym miesiącu z nami – od malucha z klapniętymi uszkami do sporego szczeniaka z poważniejszą miną :)

Też mi czasami głupio jak Legion startuje do małego psiaka, jakby chciała go zjeść – trzeba przepraszać i się tłumaczyć. Głupio mi też jak Levi na widok byle babci zaczyna skakać i szczekać, a ona ma minę ”na pewno wyrośnie na agresywnego psa!”. Nie trzeba się jednak przejmować i musimy działać dalej. Taki przedświąteczny motywator – nie wiem czy skuteczny :)

A jakie Wy macie doświadczenia ze szczeniakami?

Post Pierwszy miesiąc ze szczeniakiem – jak było z Levim? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Mały szczeniak będzie kiedyś dużym szczeniakiem

Szczeniaki są małe, słodkie i często puchate. Warto jednak wiedzieć, że w pewnym momencie (ok. 12 miesiąca) nasza kulka zamieni się w duże psisko. Jednocześnie nadal psychicznie będzie w fazie szczeniaka. Oznacza to, że mały rozrabiaka będzie dużym niszczycielem.

Oczywiście skala problemu zależy od rasy – największy problem jest przy dużych rasach. Nasza Legion była słodkim, małym misiaczkiem, a teraz jest równie słodkim, ale dużym niedźwiedziem.

O ile mały szczeniaczek, który skacze, bo chce na ręce (łapki bardzo bolą i nie chce się chodzić) jest rozkoszny, to już 40 kg bestia już nie ;) (chociaż zależy od perspektywy i preferencji).

W związku z tym już od samego momentu pojawienia się szczeniaka w naszym domu trzeba myśleć przyszłościowo. Nie wolno psu pozwalać na nic, co będzie uciążliwe i źle widziane, kiedy nabierze kilogramów. Wychowanie szczeniaka przełoży się na nasze całe wspólne życie.

Głównym problemem jest właśnie skakanie na ludzi. My problem zbagatelizowaliśmy – przecież mały szczeniaczek jest taki fajny, więc niech skacze. Podobnie problem bagatelizują inni ludzie, którzy głaskając szczeniaka pozwalali mu na wszystko. Oczywiście my też nie reagowaliśmy – ludzie się cieszą, Legion się cieszy, więc wszystko w porządku. Nie ;)

Teraz nasz mały misiaczek ma ok. 38 kg (schudła trochę, trzeba ją pochwalić) i lubi sobie skoczyć na człowieka – tak sobie, przytulić się (albo przegryźć krtań – są różne wersje ;) ). Dla nas to nie problem, bo nam to nie przeszkadza i w sumie problemu nie zauważyliśmy.

Jednak ostatnio Legion poznawała nowych ludzi i tu już kolorowo nie było – witając się z młodszymi, trzeba było psa trzymać, bo skakał.  W związku z tym przestrzegamy – jeżeli nie chcemy, aby dorosły pies skakał na innych, to oduczajmy tego nawyku już od szczeniaka.

Omnomnom

Jak oduczyć psa skakania na innych?

Dość prosto – potrzebujemy smakołyków, smyczy oraz obcej osoby. Całość przeprowadzamy w taki sposób, że ktoś znajomy sobie stoi, a my z psem podchodzimy. Będąc blisko każemy szczeniakowi usiąść (lub przyjąć inną pozycję) i pozwalamy drugiej osobie przywitaj się z psem. Jeżeli maluch zachowuje się grzecznie to super i nagradzamy.

Jeżeli zaczyna skakać to druga osoba przestaje się witać i ignoruje psa (odwraca się lub odchodzi dalej). Chodzi o to, żeby szczeniak zrozumiał, że spokojne witanie jest nagradzane, a skakanie skutkuje przerwaniem czynności.

Duży pies mocniej ciągnie

Podobna kwestia do poprzedniej – mamy małego szczeniaczka i wyprowadzamy go na spacer. Maluch niezdarnie trzyma się na smyczy, kręci w kółko i wszystko go interesuje. Oczywiście lekko ciągnie, ale przecież to nie przeszkadza. Jeszcze.

Popełniliśmy podobny błąd i dopiero teraz go korygujemy. Maluch był śliczny i niezdarny – nawet nie czuć, że ciągnie, a przecież wszystko go interesuje i musi dojść tam, gdzie jest coś fajnego.

Teraz mamy 38 kg psisko, które potrafi pociągnąć, więc problem stał się dość istotny. Brak wychowania szczeniaka w tym zakresie wpłynął negatywnie na nasze spacery, więc teraz trzeba się pomęczyć ;)

Jak oduczyć psa ciągnięcia na smyczy?

To grubsza sprawa i cięższy temat, więc prawdopodobnie rozwiniemy go w przyszłości. Aktualnie są 2 metody – mechaniczna (smycze typy easy walk, haltery, kolczatki) oraz naturalna (stawanie, zachęcanie smakami i ogólna nauka). Dla każdego psa będzie lepsza inna metoda, więc dobrze jest po prostu próbować. My stosujemy patent z tzw. karniakami.

Wyznaczamy sobie linię, od której zaczniemy naszą trasę. Na końcu może być miska z jedzeniem lub coś przyjemnego. Psa bierzemy na smycz i ruszamy. W momencie, kiedy psiak pociągnie zawracamy i cofamy się do naszego startu.

Ponawiamy tak długo aż bezproblemowo i bez ciągnięcia dojdziemy do celu. Najpierw trasa powinna być krótsza, a w miarę postępów zwiększamy całość tak, żeby pies musiał dłużej iść grzecznie.

Socjalizacja, socjalizacja i jeszcze raz – socjalizacja

Legion była socjalizowana bardzo dobrze naszym zdaniem, ale ostatnie dni udowodniły, że socjalizacji nigdy nie jest za mało.

Psa trzeba przyzwyczaić i zapoznać z praktycznie wszystkim – dźwiękami, osobami, przedmiotami oraz innymi zwierzętami.

Bardzo często pomija się wiele rzeczy i w przyszłości można się niemile zaskoczyć. Ważne jest, aby zapewnić szczeniakowi dużą ilość bodźców, aby mógł się z nimi zapoznać.

My chodziliśmy z Legion i pokazywaliśmy jej wszystko – byliśmy również w psim przedszkolu, gdzie zapoznawała się z innymi psami.

Jednak wczoraj na spacerze nasza psina wpadła w furię po usłyszeniu kijków od nordic walking. Jakaś Pani sobie szła z nimi i rytmicznie stukała w chodnik – Legion najpierw szok, a potem sowicie obszczekała właścicielkę podejrzanych przedmiotów.

W codziennym życiu z psem przydaje się pewna stabilność – im lepsza socjalizacja tym spokojniejsza przyszłość. Oczywiście zawsze może się okazać, że coś psu się nie spodoba i nie byliśmy na to przygotowani – podejrzany cień, dziwna szklanka, nowy odgłos. Jednak możemy to zminimalizować poprzez zapoznawanie szczeniaka z dużą ilością elementów.

Bardzo dobrym pomysłem jest właśnie puszczanie szczeniakowi różnych odgłosów – może to być radio, film lub muzyka. Ważne, żeby pies był przyzwyczajony do odmiennych tonów i dźwięków.

To tyle z aktualnych przemyśleń – posiadanie szczeniaka to nie jest wcale taka prosta sprawa, szczególnie jak już podrośnie ;) Czasami się nie widzi błędów w wychowaniu swojego psiaka – to normalne. Po prostu przyzwyczajamy się. Z tego powodu warto czasami zmienić otoczenie lub poprosić inne osoby o zdanie. Na pewno zauważą krępujące niedociągnięcia.

Nasza mała jest super, chociaż ma pewne małe problemu. Nie warto się jednak martwić, ponieważ nie ma psów idealnych  ;) Niemniej warto wychować szczeniaka tak, aby wyrósł na ułożonego i grzecznego psa.

Post Wychowanie szczeniaka – o czym warto wiedzieć pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dzisiejszy dzień bez większych emocji, ale opisać trzeba. Udaliśmy się do weterynarza w celu odrobaczenia psiaka. Po drodze lekki klops – często się dekoncentruję i zapominam, że na drugim końcu smyczy jest jakieś stworzenie, dlatego zdziwił mnie nagły opór. Legion postanowiła wszamać dziwne kulki, które były porozrzucane koło ławki w parku.

Naczytałem się o idiotach, którzy celowo podkładają jedzenie w różnych miejscach, aby nękać zwierzęta. Często takie specyfiki są nafaszerowane trutką na szczury, zbitym szkłem lub żyletkami – tylko kompletny sadysta może wpaść na taki pomysł. Sprawdziłem ”towar” i na szczęście była o standardowa karma dla psów.  U samego weterynarza jak zwykle spokojnie – Legion jest nadzwyczaj grzeczna w tym miejscu, nie to co w domu ;)
Z odrobaczeniem zawsze mam miłe wspomnienia, ponieważ nasi weterynarze (w klinice pracuje ich kilku) zawsze nie doceniają żarłoczności naszej psinki. Jednocześnie lekarze zawsze posuwają się krok dalej, aby sprawdzić tę umiejętność. Za pierwszym razem Legion dostała tabletkę prosto do gardła, aby nie mogła wypluć. Drugim razem tabletkę ukryto w pasztecie, ale weterynarz zaznaczył, że ”raczej to nic nie da” – zdziwił się jak cały pasztet wraz z zawartością znikł w otchłani pyska Legion. Tym razem wet po prostu dał tabletki na sucho, ale podkreślił, że ”tak na pewno nie da rady – to są bardzo gorzkie tabletki, jak tylko dotknie językiem to wypluje”. Legion odparła tylko ”omnomnomnom” i wszamała obie tabletki – ze smakiem!. Z drugiej strony coraz gorzej idzie jej pożerania standardowego, suchego jedzenia…

Podsumowanie weterynarza:

– zjedzone 2 tabletki

– na wadze: 17 kg

Jeżeli chodzi o trening domowy to postanowiliśmy ponownie spróbować klikera. Kupiliśmy go jakiś czas temu, poklikaliśmy i olaliśmy – niewygodne to a Legion uczy się wszystkiego bardzo szybko, więc nie czuliśmy potrzeby. Monika z Trik’a (ha!) mocno jednak zachwalała, więc spróbujemy. Zaopatrzyliśmy się w najlepsze jedzenie – gotowanego kurczaka i zaczęliśmy trening, a dokładniej wprowadzanie klikera, żeby psinka nauczyła się tego dźwięku i zrozumiała jego znaczenie.

Klik, kurczak, klik, kurczak, klik, kurczak… ulubione ćwiczenia Legion.

Tutaj właśnie wypada opisać o motywacji szczeniaka. Wszystko zależy od charakteru i temperamentu naszego pupila. Jak wspomniałem – niektóre psy zrobią wszystko za możliwość zabawy, inne pięknie koncentrują się za kurczaka a jeszcze inne – no właśnie. Ważne jest, aby najpierw sprawdzić co sprawia największą przyjemność naszemu psiakowi. Warto zauważyć, że priorytety mogą się zmieniać w zależności od sytuacji i stanu szczeniaka. Najedzone stworzenie raczej nie będzie wykonywać ćwiczeń za kolejne smakołyki (chociaż bywają żarłoki, które nie mają dna). Ogólnie szczeniaki mają tendencję do tego, że motywować można je wszystkim – Legion początkowo wykonywał polecenia za same pochwały oraz typową karmę, którą dostawała codziennie. Jednak zdarzają się psy, które potrzebują indywidualnego, nadzwyczajnego smakołyka, który jest zarezerwowany jedynie na trening.

Ogólnie wyróżniamy następujące typy nagród:

– nagroda słowna, czyli pochwały (również głaskanie lub poklepywanie połączone z nagrodą słowną)

– smakołyki, czyli jedzenie (dla najlepszych efektów powinno to być specjalne jedzenie, do którego szczeniak nie ma dostępu normalnie)

– zabawa, czyli przeciąganie liny, aport (w zależności co szczeniak umie i lubi)

Generalnie najłatwiej uczyć szczeniaka przy pomocy smakołyków. Małego psiaka trzeba nagradzać często i sowicie – przyjmuje się, że w sesji treningowej smakołyk powinien być podawany średnio co 5 sekund. Z tego powodu warto pamiętać, żeby wliczyć to w dzienny bilans psa, a jeżeli na treningi mamy sporo czasu to warto w ogóle zrezygnować z tradycyjnej miski i całe jedzenie ”wydać” jako nagrody. Nagradzanie zabawą może mieć różne skutki w zależności od szczeniaka. W tym wieku pieski nie potrafią odpowiednio się koncentrować i uspokajać  – jeżeli po każdym wykonanym ćwiczeniu zaczniemy się z psem szarpać to możemy mieć problem z powrotem do treningu. Nagroda słowna jest świetna w sytuacjach, gdzie nie możemy dać smakołyka lub zabawki – w ten sposób możemy również nagrodzić psa ”od tak” sobie, czyli za dobre zachowanie. Legion była zawsze bardzo pobudzona, więc chwaliliśmy ją zawsze wtedy, kiedy spokojnie leżała lub zachowywała się grzecznie.

Post Odpowiednia motywacja szczeniaka pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Na zajęciach pojawiło się bardzo dużo psów i na szczęście kilka szczeniaków, więc różne kontakty z psami gwarantowane. Zwierzęta zostały spuszczone ze smyczy i na początku miały czas wolny na zabawę. Legion była bardzo przestraszona nową sytuacją – bardzo dużo psów, różnych ras, rozmiarów i wszystkie zainteresowane naszym maluszkiem. Ogólnie wyglądało to tak, że inne psiaki przychodziły się przywitać i pobawić a Legion uciekała z piskiem do nas, chowała się za nogami i skomlała. Trudno – tak musi być, najważniejsze jest, żeby dać szczeniakowi czas na oswojenie się z nową sytuacją. Głównym wrogiem była Mia – młoda alaskan malamute, która jest strasznie energicznym szczeniakiem. Niestety Legion nie była zadowolona, kiedy kilkunasto kilogramowy ”pociąg” wjechał w nią z całym impetem. Czuję, że malamuty nie będą ulubionymi kolegami naszego szczeniaka ;)

Po wstępnej zabawie przyszedł czas na szkolenie. Bardziej zaawansowani kursanci zostali oddzieleni od szczeniaków, gdzie mogli realizować własny program. Młodsi uczestnicy mieli ćwiczyć skupienie. Ogólnie bardzo dużo ćwiczyliśmy to we własnym zakresie, jednak koncentracja w warunkach domowych a otoczeniu obcych psów to dwie różne sprawy. Udało się zrealizować kilka dobrych powtórzeń, ale było widać, że Legion średnio ma ochotę na trening. Mówi się trudno – w sumie przyjechaliśmy tu dla szczeniaków a nie samych ćwiczeń. Reszta zajęć odbyła się w podobnym rytmie – zabawy + ćwiczenia. Nasz szczeniaczek nie odważył się na bardziej śmiałą interakcję z towarzyszami i do końca zajęć był dość pasywny.

Ogólnie zajęcia prowadzone są w bardzo dobrym miejscu, ale oddalonym od centrum, więc dojazd trochę zajmuje. Całość odbywa się na terenie należącym do hotelu dla psów – Psilton. Miejsce czyste, ogrodzone i względnie bezpieczne. Znajdzie się tam kilka przeszkód dla psów, różnych krzaków i parę drzew, czyli wszystko co jest potrzebne, aby psie przedszkole mogło funkcjonować.

Post Różne kontakty z psami pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.