Każdy pies ma potrzeby związane z węszeniem oraz realizowaniem tak zwanego łańcucha łowieckiego. Z tego powodu zabawy węchowe i umysłowe to doskonały sposób, żeby pomóc naszemu przyjacielowi. Potrzeby te można realizować na różne sposoby, na przykład ćwicząc nosework lub mantrailing. Jednak te aktywności wymagają czasu, sprzętu lub specjalnego szkolenia. Mata węchowa to proste i szybkie rozwiązanie, które każdy może realizować samodzielnie w swoim domu i przy okazji zapewnić psu niezbędną stymulację.

W naszym sklepie można znaleźć między innymi maty węchowe, więc zależy nam na zapewnieniu merytorycznych i pomocnych materiałów na ten temat. Naprawdę uważamy, że warto spróbować maty węchowej. Satysfakcja z obserwacji samodzielnej pracy swojego psa jest ogromna. Nie ma chyba również prostszego sposoby na pracę węchową w domowym zaciszu.

Zapraszamy do zapoznania się z tym artykułem, gdzie tłumaczymy wszystko co musisz wiedzieć o matach węchowych!

Mata węchowa dla psa – początki

Matami węchowymi zajmujemy się od 2017 roku. Pomogły nam z wieloma problemami, więc kochamy tę formę zabawy. Zabawka ta daje psu mnóstwo radości, ale również sprawia sporo frajdy samemu opiekunowi, który może obserwować samodzielną pracę swojego przyjaciela. Dzięki zabawie z matami psy są spokojniejsze, grzeczniejsze, a wspólne życie po prostu łatwiejsze.

Zabawa węchowa przy wykorzystaniu maty węchowej to dla psa coś zupełnie nowego i niezwykłego. Standardowo opiekunowie skupiają się na zabawach fizycznych, a nie węchowych lub umysłowych. Raczej szarpiemy się, przeciągamy, biegamy lub uprawiamy inne aktywności fizyczne. Mata węchowa służy przede wszystkim do stymulacji psychicznej, czyli treningu umysłu naszego psa. Zabawy umysłowe i węchowe to rodzaj zabawy, który jest bardzo polecany przez specjalistów i zdobywa coraz większą popularność u psich opiekunów.

Nasze maty pomogły naszym własnym psom, ale również wielu innym pupilom. Zabawa węchowa sprawdza się u psów lękliwych, z problemami pewności siebie, nadpobudliwych i tak dalej. Są również psiaki niepełnosprawne, dla których mata węchowa to jeden z niewielu sposobów na wspólne spędzenie czasu z opiekunem.

Naprawdę jest genialnie i nigdy się nie nadziwię jak ogromną popularność maty zyskały i ciągle zyskują. Rozpoczęliśmy jako pierwsza w Polsce firma, która specjalizuje się w matach węchowych. Jesteśmy ogromnie dumni, że możemy być częścią zabaw węchowych wśród psiaków! Jesteśmy polskim producentem mat węchowych, a wszystkie nasze maty wykonujemy własnoręcznie w naszej pracowni w Polsce.

Pierwsze ”fejmy”, czyli krótka wzmianka o naszych matach w magazynie Claudia :)

Mata węchowa dla psa – co to jest?

Jednak czym jest ta legendarna mata węchowa? Przede wszystkim jest to ”zabawka”, która umożliwi psu zabawę i aktywność węchową. Powinna składać się z podstawy oraz materiału, w którym można ukryć przysmaki. W naszym sklepie można znaleźć różne modele mat węchowych, dzięki czemu każdy może dobrać produkt idealny dla siebie i swojego psiaka.

Bardzo ważne jest, aby mata węchowa była odpowiednio przygotowana. Nasze maty są szyte przez nas w naszej pracowni. Niestety obecnie na rynku pojawiło się sporo produktów ściąganych z Chin, więc warto uważać. Stosujemy mocne nici kaletnicze, dzięki czemu nasze zabawki są wytrzymałe. Warto również zwrócić uwagę, aby mata była “pełna”, czyli miała pełną podstawę bez dziurek, przez które mogą wypaść przysmaki podczas zabawy.

Wszystkie nasze maty węchowe mają pełną podstawę. Pozwala to na komfortową i przyjemną zabawę bez frustrowania psiaka wypadającymi pod spód smakołykami.

Fantastyczny Vuko i jego przepiękne zdjęcie z naszą matą węchową

W macie węchowej chodzi przede wszystkim o to, aby ukryć przed psem coś smacznego w taki sposób, aby nie było widoczne, ale możliwe do znalezienia, jeśli wykorzysta się do tego zmysł węchu. Pies czuje przysmak, ale go nie widzi, więc musi skupić się na swoim nosie i w taki sposób odkryć swoją przekąskę. Jak widać zamysł jest prosty, ale właśnie tu tkwi urok tego rozwiązania. Zabawa lub aktywność wcale nie musi być skomplikowana, aby była satysfakcjonująca dla psa.

Mata węchowa pomaga na problemy behawioralne?

Magia polega na wykorzystaniu psiego nosa, który jak wiemy jest potężnym narzędziem. To najważniejszy i najpsiejszy element psiej egzystencji, a niestety nie zawsze jest wykorzystywany przez człowieka. Szkoda, bo psiaki mają naturalną potrzebę węszenia i realizowania się w tego typu pracy. Zazwyczaj jednak skupiamy się na szarpaniu, aktywności fizycznej oraz wydawaniu psu poleceń. W trakcie życia z nami nie ma więc zbyt wiele możliwości, aby odpowiednio wykorzystać psi nos.

Brak realizacji potrzeb związanych z węszeniem może być jedną z przyczyn wielu problemów behawioralnych:

• reaktywność
• nadpobudliwość
• niszczenie w domu
• wymuszanie (szczekanie lub ciągłe zaczepianie opiekuna)
• wokalizacja (głośne, bezcelowe szczekanie, wycie)
• i wiele innych

Psi nos, a mata węchowa

Spójrzmy na to w ten sposób. W domu uczymy psa reakcji na nasz głos oraz mowę ciała, więc pies wykorzystuje głównie wzrok i słuch. Na spacerze często nie pozwalamy psu spokojnie wąchać (bo jeszcze coś zeżre w tej trawie albo się w czymś wytarza) tylko przemy ciągle do przodu. Nawet w parku raczej zachęcamy psa do aportowania, szarpania i biegania, żeby się trochę wymęczył. Nie ma raczej miejsca na węch, prawda?

Natomiast trzeba wiedzieć, że u wielu psiaków właśnie zabawy węchowe dają najlepsze rezultaty. Moją ukochaną aktywnością z psem jest tropienie, ale niestety czasami trudno znaleźć czas i warunki na treningi.. Nie zawsze jest pogoda (a właśnie w okresie jesień/zima najbardziej się stymulacja psychiczna przydaje), treningi są daleko, trzeba mieć pozoranta i tak dalej. Na pewno nie jest to coś, co można robić regularnie każdego dnia.

Wielu opiekunów skupia się wyłącznie na aktywnościach fizycznych z psem – bieganie, szarpanie. Te zajęcia są oczywiście fajne, ale często wiążą się z nadmiernym pobudzeniem psa. Maty węchowe pomagają psu się zmęczyć, ale bez tego negatywnego pobudzenia. Wręcz przeciwnie – węszenie wycisza i uspokaja.

Mata węchowa – zabawa węchowa w każdych warunkach

Jednak mata węchowa jest prosta – pozwala na ćwiczenie w każdych warunkach, nie wymaga specjalnego przygotowania i działa za każdym razem. Wystarczy postawić ją na podłodze (lub na trawie – w parku też można ćwiczyć z matami), wrzucić trochę przysmaków i gotowe. W zależności od stopnia zaawansowania psa, poziomu trudności, wielkości maty i ilości smaczków jedna sesja trwa ok. 5-15 minut. Po takiej sesji możemy zacząć kolejną, a zazwyczaj po 2-3 psiaki mają już dość.

Zazwyczaj rekomenduje się około 30 minut dziennie zabawy węchowej dla psa. Oczywiście każdy psiak jest inny – niektóre będą miały większe potrzeby stymulacji tego zmysłu.

Ile węszenia dziennie?

Zazwyczaj rekomenduje się około 30 minut dziennie zabawy węchowej dla psa. Oczywiście każdy psiak jest inny – niektóre będą miały większe potrzeby stymulacji tego zmysłu.

Fenomenalnie obserwuje się psa podczas pracy. Podchodzi do maty i czuje, że ”jest tu coś dobrego”, ale tego nie widzi. Zbliża nos do maty i zaczyna ogarniać o co chodzi. Wykorzystując nos lokalizuje przysmak, zanurza się w głębi paseczków i już nagroda zdobyta. Jednak to nie koniec, bo zaraz obok wyczuwa kolejny przysmaczek i poszukiwanie zaczyna się od nowa!

Dla człowieka może to wydawać się banalne, ale od psa taka praca wymaga ogromnej ilości skupienia i koncentracji. Często psiaki po zakończeniu sesji kładą się na matę ze wzrokiem ”stary, koniec – ani smaczka więcej. Dobranoc!” i idą spać. Wspominałem, że mata jest mięciutka, więc idealnie sprawdza się na drzemkę po pracy? Naprawdę polecam, bo mi osobiście nigdy się nie znudzi oglądanie psa podczas pracy węchowej.

Jest jeszcze jedna sprawa, o której warto pamiętać. Niektóre psiaki bardzo nakręcają się na zabawy fizyczne. Szarpanie, przeciąganie i bieganie powoduje potem problemy z uspokojeniem się, problemy ze snem, frustrację i tak dalej. To prosty sposób, aby uzyskać nadpobudliwego psa, który ciągle chce więcej i nie potrafi się wyciszyć.

Praca węchowa w większości przypadków działa wręcz przeciwnie. Nie nakręca ani nie pobudza fizycznie psa. Uspokaja, wycisza, męczy psychicznie. Warto wprowadzić sesje węchowe w przypadku psa problemowego lub po prostu takiego, który nie radzi sobie z emocjami.

Z czym jeszcze pomoże mata węchowa?

Mata węchowa to zabawa i aktywność, która naprawdę może pomóc w wielu problemach. Wielu psich opiekunów pomogło swoim psom właśnie poprzez stosowanie maty węchowej. Tutaj kilka z pomysłów, kiedy może się taka zabawa przydać:

Pies je za szybko

Levi jak był bardzo młody to jadł strasznie zachłannie i szybko. To nie jest bezpieczne zachowanie, ponieważ w ekstremalnym przypadku może prowadzić do skrętu żołądka. Mata węchowa może być wykorzystana jako ”miska” na jedzenie – pies nie widzi żarełka, więc musi je znaleźć dzięki węchowi. Znacząco uspokaja to psa podczas posiłku i powoduje, że szybkość jedzenia się zmniejsza.

Pies nie chce jeść

Niektóre psiaki to prawdziwe niejadki. W wielu przypadkach spowodowane jest to pewnym znudzeniem faktem, że jedzenia nie trzeba ”zdobyć”, a psy to jednak zwierzęta przyzwyczajone do zdobywania swojego pożywienia – tak przynajmniej głoszą pewne teorie. Jednak rzeczywiście bywa tak, że ”spalenie miski” i wymaganie od psa wykonania jakiegoś polecenia przed jedzeniem powoduje, że psiak nagle nabiera apetytu. Mata węchowa może być dla psa właśnie takim sposobem na ”zdobywanie” pokarmu. W końcu sam musi je znaleźć, więc dla wielu pupili to ogromna motywacja.

Obrona zasobów

Z Levim mieliśmy taki problem, że jak był malutki to strasznie bronił zasobów. Nie można było siedzieć przy nim jak jadł, ani zabrać mu gryzaka – warczał i uciekał. Legion tak nie robiła nigdy, więc nie wiedzieliśmy co zrobić. Pomogła nam mata węchowa – jak psiak wyszukiwał jedzonka to dokładaliśmy przy nim mu kolejne porcje. Nie mogę stwierdzić, czy na 100% jedynie to było rozwiązaniem, ale wraz z postępem czasu rzeczywiście obrona zasobów znikła. Teraz szczeniaczek sam przybiega do nas z gryzakiem i gryzie go przy nas.

Pies nadpobudliwy

Legion była strasznym nerwusem – potrafiła szczekać na wszystko i biegać po mieszkaniu. Żadna ilość spacerów, biegania i frisbee nie pomagała – psisko wracało do domu, odpoczywało 30 minut i znowu czegoś chciało. Tutaj jesteśmy pewni, że u nas rozwiązaniem była mata węchowa. Wystarczyły 2-3 sesje, a Legion się uspokajała i wracała spać. Próbowaliśmy też tropienia, ale zajęcia odbywały się tylko w poniedziałki wieczorem, więc to dla nas było stanowczo za mało. Z maty węchowej mogliśmy korzystać w każdą pogodę i o każdej porze.

Pies w trakcie leczenia

Dla mnie najgorszy okres z psem jest zaraz po jakimś zabiegu/urazie, który uniemożliwia normalne spacery. Nasza Legion tak się denerwuje w takie dni, że szkoda gadać. Leży wkurzona, wzdycha, szczeka i absolutnie nie chce zrozumieć, że po prostu nie może biegać, jak kilka dni temu miała założone szwy. Wiele psiaków frustruje się w okresie rekonwalescencji i mata węchowa może tu pomóc. Sporo psów bardziej męczy się ćwiczeniami umysłowymi niż fizycznymi, więc sesje węchowa z matą naprawdę pomogą psu zużyć nadmiar energii.

Psiaki niepełnosprawne

Niepełnosprawność u psa nie oznacza, że traci on chęć życia – często jest wręcz przeciwnie i takie psiaki mają ogromną ochotę, żeby robić coś ze swoim przewodnikiem. Niestety czasami jest to mocno utrudnione, szczególnie jeśli psiak ma problemy ze wzrokiem, słuchem lub nie może poruszać się normalnie. Ostatnio naszym klientem był Milo, niewidomy psiak, który naprawdę fantastycznie bawi się z matą węchową. Potrzebuje oczywiście trochę pomocy i nakierowania, ale wygląda to świetnie. Ogromnym plusem tego produktu jest fakt, że może z niego korzystać każdy psiak ze sprawnym zmysłem węchu.

Psi seniorzy

Psie staruszki to fajne pieseły i chyba każdy o tym wie. Natomiast wiadomo, że takiego seniora nie można forsować – skończyły się czasy szalonego biegania i skakania. Dla takich psów również mata węchowa może być doskonałym rozwiązaniem. Nie wymaga siły. nie obciąża stawów i organizmu. Można więc z maty węchowej korzystać bezpiecznie i bez obaw, a nasz psiak na pewno chętnie spędzi w taki sposób czas.

Tutaj piękny Obi i jego mata węchowa z naszego sklepu!

Mata węchowa – częste pytania

Często zadajecie nam różne pytania odnośnie mat oraz zgłaszacie swoje obawy. Wiele mitów również znajduję w sieci i myślę, że warto byłoby kilka spraw wyjaśnić.

Czy matę można prać?

Nie wypowiem się za wszystkich oczywiście, ale nasze maty można spokojnie prać. Zalecamy pranie ręczne, ale jeżeli ocenimy, że nasza pralka da radę to można również w taki sposób – na niskich obrotach oczywiście. Duża mata ma 60×40 cm i waży ok. 3 kilogramy, więc nie do każdego urządzenia się zmieści. My nasze maty wrzucamy do pralki i jest spokój :) Nasze maty szyte jak najbardziej można prać w pralce – są bardziej elastyczne.

Czy mata będzie dobra dla mojego psa?

Mata węchowa jest idealna praktycznie dla każdego psa – dużego i małego, bez względu na płeć lub rasę. Jeśli Twój pies ma nos to może bawić się z matą. Jeżeli masz jakieś złe doświadczenia z tego typu aktywnością to są dwie możliwości:

• kupiona mata była źle zrobiona (tanie materiały, za mało warstw materiału), a to spowodowało, że doświadczenie mogło być negatywne. Na przykład mata brzydko pachniała lub wszystkie smaczki wpadały pod nią (za cienki materiał lub za mało paseczków)
• pies przyzwyczajony jest do szarpania i szaleństw, więc nie ogarnął zabawy węchowej, a opiekun mu jej nie wytłumaczył. Pierwsze sesje warto wykonać razem z psem – pokazać mu, że smaczki są ukrywane i zachęcić do spokojnego ich szukania. Niektórzy od razu zostawiają psa sam-na-sam z matą i dziwią się, że została zniszczona. Nie każdy pies od razu załapie, więc warto poświęcić trochę czasu i wspólnie odkrywać zabawy węchowe.

Lilu też ma matę indywidualną :) Dla każdego coś innego!

Mój pies nie lubi maty i nie chce się nią bawić

Czy Twój pies lubi jeść? Jeśli tak to lubi również matę węchową. Jeżeli z jakiegoś powodu odmawiał zabawy to może mata była źle wykonana (brzydki zapach, który zniechęcał psa do zabawy), zastosowano złe smaczki (coś, czego pies nie lubi) lub pies się za bardzo sfrustrował (tania mata, smaczki wpadały pod nią, a pies nie mógł ich wyciągnąć).

Naprawdę nie ma chyba psa, który ma wrodzoną niechęć do wąchania i jedzenia, więc w praktyce każdy pies może się bawić matą. Niektóre wymagają odpowiedniego przysmaku (np: coś innego, nie to co dostają w misce) lub pokazania jak się bawić (pies nauczony ciągłego biegania i szarpania może nie rozumieć zabawy węchowej na starcie).

Najczęstszy problem jaki słyszę to to, że pies szarpie matę zamiast szukać smaczków. To właśnie efekt ciągłego zachęcania psa do zabawy fizycznej – szarpania, przeciągania  się i biegania. Jeżeli pies nie ma doświadczenia ze stymulacją psychiczną i zabawami na inteligencję to może na samym początku mieć problemy. Jeżeli zawsze się z nim szarpaliśmy to nic dziwnego, że nowa zabawka od razu skojarzy się psu z tego typu czynnością.

Oto Triss i jej mata węchowa ”morskie fale”

Serio warto poświęcić trochę czasu, żeby przestawić swojego psa na ten typ zabawy, bo to świetna droga do wielu ciekawych aktywności.

Duża czy mała mata?

My zawsze rekomendujemy dużą matę na start – dla dużych jak i małych psów. Duża mata  umożliwia większą powierzchnię do wąchania i jest idealna dla każdego psa. Mniejszy po prostu będzie miał dłuższą frajdę i nie trzeba będzie mu tak często ”doładowywać” smaczkami. Oczywiście jeśli ktoś chce spróbować mniejszej to nie ma problemu. Jedynym minusem jest fakt, że jak pies szybko załapie zabawę i będzie mu szło bardzo dobrze to trzeba będzie stosunkowo często dokładać przysmaków, a sesja będzie trwała odrobinę krócej.

Mata węchowa – dla psa i… dla kota?

Oczywiście, że dla kota! Nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, ale kociaki również uwielbiają wykorzystywać swój węch i zdobywać pożywienie. Z naszych mat korzysta sporo kociarzy i naprawdę sobie chwalą.

Kociaki polecają maty węchowe

Myślę, że to dobrze pokazuje, że kociaki również mogą się bawić w ten sposób, a mata węchowa to również produkt warty uwagi kociarzy

Mata węchowa dla psa – podsumowanie

O macie węchowej mogę pisać naprawdę sporo, bo to aktywność i zabawa, którą wykonujemy naprawdę regularnie. U nas w domu praktycznie mata ”chodzi” cały czas. Czasami psy dostają tak śniadanie, często po spacerze robimy matę ”na uspokojenie”, wieczorami bardzo często i nawet kilkanaście razy dziennie w dni deszczowe lub jak mamy ogrom pracy i trudno wyjść na kilka dłuższych spacerów.

Nie ma dnia, kiedy mata węchowa nie było wykorzystana, a my ciągle znajdujemy nowe sposoby na zabawę. Robimy tory, ukrywamy głębiej, zawijamy, dajemy więcej/mniej smaczków. Bardzo często łączymy zabawę z innymi ćwiczeniami – trenujemy cierpliwość, skupienie, zostawanie w miejscu i tak dalej. Naprawdę masa możliwości.

Mata węchowa dla szczeniaczka? Oczywiście!

Mata węchowa jest super :)

Dla mnie mata węchowa to wyjątkowa zabawka. Pomogła mi w wielu psich problemów i jest ogromnym wsparciem w psiej codzienności. Mata węchowa to zabawka, którą naprawdę warto wypróbować i sprawdzić jak fantastycznie wpłynie na naszego psiaka. Własną matę można kupić w naszym sklepie na Życie z psem oraz na Maty Węchowe.

Post Mata węchowa dla psa – wszystko co musisz wiedzieć pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Jednak na samym początku – kto spróbował swoich sił z nosework i jak poszło? My przez ten tydzień zrobiliśmy zaledwie kilka sesji, bo czasu było mało. Legion jednak pamiętała co i jak, więc poszło nam bardzo szybko i efektownie. Od razu psiak idzie do tej puszki z zapachem, a ignoruje rękę. A jak u Was? :)

Ćwiczenia nosework – najczęstsze pytania

Trudno pisać poradniki jak uprawiać daną aktywność, bo komuś kto to już robi ciężko wczuć się w kogoś, kto dopiero ma zacząć. Dla mnie pewne rzeczy są logiczne i zrozumiałe, więc mogłem je zignorować w poprzednim wpisie. Dzisiaj zaczynamy od takiego krótkiego FAQ, które mam nadzieję odpowie na ewentualne pytania.

Badania wykazały, że zdjęcia szczeniaczka we wpisie zwiększają ilość czytelników o 1000% :D

Pyt 1: Pies jest uczony ignorowania jedzenia bez polecenia, więc czeka przy ręce z jedzeniem. Pies skupia się na ręce z jedzeniem. Pies ignoruje rękę z pojemnikiem. Co robić?

Niektóre psiaki są ciekawskie i w końcu zainteresują się pojemnikiem w drugiej ręce. Po prostu będą chciały go sprawdzić. Natomiast psy uczone posłuszeństwa lub mniej ciekawskie mogą zignorować nowy przedmiot. Jeżeli mamy taką sytuację to spróbujmy zachęcić psa do sprawdzenia pojemnika. Możemy poruszać ręką na zachętę, możemy przysunąć pojemnik do psa lub nakierować psa przy pomocy smaczka. Nie ma w tym nic złego, szczególnie na początku.

Na początku możemy psa nawet nagradzać za samo spojrzenie na pojemnik. Wszytko, byleby go zainteresować tym przedmiotem.

Pyt 2: Jak stosować próbki z olejkiem eterycznym?

Przede wszystkim nie maczamy patyczków w olejku, ponieważ zapach będzie zbyt intensywny. W poprzednim wpisie był link do artykułu, gdzie napisane jest jak przygotować próbki. Patyczki powinny leżeć przez 1-2 dni w słoiczku, gdzie na dnie znajduje się wacik bawełniany nakropiony 3 kroplami olejku.

Patyczki, czyli nasze próbki zapachowe mają tylko leżeć w tym zapachu, a po tych 2 dniach lekko nim ”przejdą”. I teraz tak – ja polecam takie gotowe patyczki przeciąć na pół, tak żeby tylko z jednej strony była ta część z bawełną. Są wtedy mniejsze i łatwiej je wsadzić do małego słoiczka.

Na sam początek polecam dać 4 takie połówki do pojemnika. Jeżeli pies przy pierwszych kontaktach odsuwa się z obrzydzeniem to znaczy, że zapach jest dla niego zbyt intensywny i powinniśmy zmniejszyć ilość patyczków do 1-2. Jeżeli pies nawet po kilku sesjach w ogóle nie wącha pojemnika to może znaczyć, że zapach jest zbyt mało intensywny  i wtedy zwiększamy do 5-6 połówek.

My ćwiczymy z Legion na 3. Potem w późniejszym czasie zmniejsza się tą ilość do 1 patyczka, bo pies i tak wyczuwa taki delikatny zapach. Na początku jednak lepiej dać więcej, żeby próbka bardziej się wyróżniała z otoczenia.

Pamiętajmy też koniecznie, żeby próbki wkładać do pojemnika mając na ręce rękawice lateksowe (dostępne w aptece za grosze). Jeżeli dotkniemy niechcący próbką rękę to przeniesiemy tam zapach. Może to psa rozkojarzyć w trakcie treningu i uparcie będzie targetował inne miejsce, niż chcemy.

Pyt 3: Jak duży pojemnik na próbkę stosować?

Im mniejszy tym lepszy tak naprawdę. Najlepiej taki, że jak obejmiemy go w dłoni to odsłaniamy psu tylko zakrętkę z dziurkami, a reszta jest ukryta. My stosowaliśmy słoiczki 30 ml, więc naprawdę niewielkie.

Pyt 4: Co po treningu?

Na koniec treningu trzeba wszystko schować. Próbki wyrzucić lub odłożyć do innego pojemnika, gdzie je przechowujemy. Pojemnik umyć lub odłożyć w odizolowane miejsce.

Pamiętajmy, żeby nie trzymać pojemników z próbkami i pozostałych razem. W ogóle warto oddzielić rzeczy ”pachnące” z próbkami i te neutralne od siebie. Na forach wiele osób radzi, żeby o tym pamiętać. Inaczej pies może nie rozumieć treningu. Dla nas nie ma zapachu, ale piec wyczuje go nawet tam, gdzie my już niekoniecznie.

Szczeniaczki… tak szybko rosną :(

Ćwiczenia nosework

Jeżeli ktoś ma jeszcze pytania to piszcie śmiało. Postaram się odpowiedzieć na tyle, na ile będę potrafił. Dzisiaj prezentujemy pozostałe ćwiczenia nosework. To tak daleko, jak sami zaszliśmy, więc na tym wpisie kończą się moje kompetencje, jeżeli chodzi o nosework :D

Jeżeli chcecie kontynuować to musicie już kombinować sami. Są fora, zagraniczne materiały i tak dalej. Przypominam tylko o jednym. Jeżeli ktoś z Was w związku z naszym mini kursem nosework będzie chciał edukować się dalej i postanowi pójść na kurs, szkolenie lub seminarium to mam jedną prośbę.

Wybierajcie firmy i osoby, które kierują się przede wszystkim pasją i miłością do psów, a nie chęcią zarobku. Te dwa wpisy o nosework powstały, ponieważ profesjonaliście ociągają się z udostępnianiem jakichkolwiek materiałów szkoleniowych. Wielu nie chce nic wytłumaczyć, ani pomóc, a od razu ”zapraszam na szkolenie”.

Naszym zdaniem tak to nie powinno działać. Jak ktoś ma iść na szkolenie, jeśli nie ma wiedzy na czym polega ta aktywność i czy w ogóle się psu lub przewodnikowi spodoba? Nie ma nic gorszego niż utknięcie na szkoleniu, które jest nudne, ale wypada iść ”bo zapłacone”.

Także bardzo proszę wybierajcie świadomie :)

Legion czeka na ćwiczenia :D

Przechodzimy jednak do konkretów i zaczynamy ćwiczenia nosework! Jeżeli ćwiczyliście rzetelnie w poprzednim tygodniu to warto zrobić mały egzamin. Robimy standardową grę ”Twój wybór”, czyli siadamy wygodnie, rozkładamy ręce (w jednej smaki, w drugiej pojemniczek z zapachem) i zaczynamy. Jeżeli pies od razu dotknął pojemnika to egzamin jest zdany.

Egzamin jest zdany również, jeżeli pies najpierw powąchał rękę z przysmakami, a potem od razu pojemnik z zapachem. Niektóre psiaki muszą sprawdzić czy na pewno będzie nagroda, a dopiero wtedy przystępują do pracy :D Jeżeli pies chętnie i szybko interesuje się ręką z pojemnikiem to test zaliczony i możemy przejść do kolejnego ćwiczenia. Jeżeli nie to znaczy, że trzeba jeszcze poćwiczyć.

Jeszcze taka informacja do poniższych ćwiczeń – każde ćwiczenie realizujemy ok. 7 dni lub do momentu, gdzie mamy pewność, że psiak wszystko ogarnia. Nie ma sensu robić nowego, bardziej zaawansowanego ćwiczenia, jeśli jeszcze w poprzednim pies czasami ignoruje pojemniczek z zapachem, skupia się na ręce z przysmakami i tak dalej. Nosework ćwiczymy powoli :)

”Twój wybór” na podłodze

To bardziej zaawansowany wariant poprzedniego ćwiczenia. Pojemnik z zapachem kładziemy na podłodze, a w jednej ręce trzymamy przysmaki. Jeśli egzamin został zdany to pies powinien od razu zainteresować się pojemnikiem. Czasami tak jak wcześniej napisałem może najpierw powąchać przysmaki, ale generalnie powinien skupiać się na pojemniku.

Jak tylko pies dotknie pojemnika lub zbliży się do niego nosem to kładziemy na pojemniku przysmak jako nagrodę. Tak długo jak pies trzyma nos przy pojemniku tak długo nagradzamy. Dlatego warto uzbroić się w dużo małych przysmaków. Nie chcemy utuczyć psiaka, nie? :D Poniżej filmik jak to mniej więcej ma wyglądać.

Jak kilka razy nagrodzimy psa to odsuwamy pojemnik w inne miejsce. Pies ma się trochę poruszać oraz chcemy się upewnić, że rzeczywiście skupia się na pojemniku. Jak pies ładnie ”chodzi” za pojemnikiem to możemy na podłodze również położyć rękę z przysmakami dla rozproszenia.

Również chcemy się upewnić, że pies ignoruje rękę z nagrodą, a skupia się na pojemniku.

Dwie puszki

W końcu wychodzimy z takiego mega podstawowego poziomu i symulujemy bardziej pracę typową dla nosework. W tym ćwiczeniu chcemy przetestować, czy pies rozumie, że chodzi o pojemnik z zapachem.

Bierzemy dwa, identyczne pojemniki. Jeden przeznaczony na zapach, a drugi pusty. Pojemnik z zapachem nazywa się ”hot”, ten drugi ”cold”. Pamiętajmy, żeby pojemnik przeznaczony do zapachu trzymać w oddzielnym miejscu niż ten ”cold”, aby ten drugi czasem nie złapał zapaszku :D

I teraz tak – niektórzy twierdzą, że pojemnik ”cold” nie musi mieć dziurek, bo w końcu w nim nigdy nie będzie zapachu. Ja natomiast jestem zdania, że pojemniki powinny być identyczne. W innym przypadku brak dziurek może zdradzić coś psu i będzie szedł na łatwiznę, a przecież trzeba tu myśleć i kombinować :)

Ćwiczenie jest bardzo proste. Kładziemy na podłodze dwa pojemniki. Jak pies podejdzie do ”cold” to ignorujemy, jak podejdzie do ”hot” to nagradzmy przy źródle zapachu (jak najbliżej pojemnika – możemy nawet kłaść smaki na pojemniku).

Co jakiś czas zamieniamy położenie pojemników, aby zmusić psa do przestawienia się + upewniamy się, że psiak rozumie o co chodzi.

Po kilku powtórzeniach warto zrobić ”reset”, czyli zabieramy oba pojemniki do ręki. Wstajemy i przenosimy się w inne miejsce. Psu daje to kilku sekund na rozproszenie uwagi, a nam na zmianę miejsca.

Gratulacje! Zakończyliście podstawowy kurs podstaw nosework. Teraz… wszystko robimy od początku!

Ćwiczenia nosework – wprowadzenie większego pojemnika

Wszystkie poprzednie ćwiczenia to wprowadzenie zapachu, pozytywne skojarzenie pojemnika, podstawy targetowania pojemnika i ignorowanie nagrody. Teraz trzeba zacząć to wszystko od nowa, ale skupiając się bardziej na samym pojemniku i zapachu.

Całość polega na tym, że bierzemy większe pudło. Może to być kartonowy kwadrat, ale większość ćwiczących poleca takie standardowe pojemniki na żywność (poniżej). Ja osobiście preferuję kartonowe pudełko lub pojemniki, które nie są przezroczyste (do środka wkładamy nasz pojemniczek z próbką, więc nie chcemy psu zdradzić gdzie on jest).

Jeden pojemnik przeznaczamy jako ”hot”, czyli do próbki zapachowej. Drugi będzie ”cold”. W obu robimy dziurki wentylacyjne w górnej części. Zabawa będzie polegała na tym, że do jednego pojemnika wkładamy nasz mniejszy pojemniczek z próbką zapachową. I w praktyce naprawdę zaczynamy wszystko od początku.

Najpierw ”Twój wybór”, gdzie w jednej ręce mamy przysmaki, a w drugiej większy pojemnik z mniejszym w środku. Tutaj chcemy zakomunikować psu, że zasady gry są te same, a zmienia się pojemnik. Chcemy zaznaczyć, że liczy się zapach, a nie sam wygląd pojemnika.

Następnie mamy ”Twój wybór” na podłodze, gdzie dalej zaznaczamy psu, że najważniejszy jest zapach, a nie wygląd lub pozycja pojemnika. Kolejne ćwiczenie to dwa pojemniki, gdzie w jednym mamy pojemniczek z zapachem, a drugie jest puste. I to praktyczne koniec.

Jeżeli mamy dwa pojemniki – w jednym mamy zapach, a w drugim nie. I jeżeli pies z tych dwóch pojemników potrafi wybrać ten z zapachem to wygraliśmy. To cały nosework. Udało Wam się, jesteście super! Piesek jest ”dobrym pieskiem”, a Ty jesteś ”dobrym przewodnikiem” :D

Ćwiczenia nosework – co dalej?

Tak naprawdę podstawy macie opanowane. Teraz już wszystko zależy od Was. Możesz przykładowo zwiększyć ilość pojemników – 2 bez zapachu i 1 z zapachem. Ćwiczysz tak, żeby pies znalazł ten jeden. Potem po prostu zwiększasz – 3 bez zapachu, 1 z zapachem i tak dalej. Aż dojdziesz to ilości egzaminacyjnej, czyli 20 pudełek, gdzie tylko 1 ma zapach.

W pewnym momencie możesz zrezygnować z tego mniejszego pojemniczka w większym. Z tego co wiem to na egzaminach jest tak, że mają kartonowe pudełko – na środku na górze mają 5 dziurek wentylacyjnych. Natomiast na ”podłodze” kartonu przyklejony jest jeden patyczek bawełniany (próbka zapachowa). Ty możesz na początku dać 2-3 patyczki i wraz z postępami zmniejszać ilość.

Jeżeli na jakimś etapie masz problemy np: masz 2 pudełka puste i 1 z zapachem, a pies biega między nimi i nie może się zdecydować to zrób krok do tyłu. Weź jedno pudełko, połóż je na podłodze i nagradzaj za zainteresowanie. Widocznie na jakimś etapie za szybko poszliście dalej i pies nie jest pewien co ma zrobić. Pamiętaj, że pies doskonale wyczuwa ten zapach, ale może nie rozumieć, że ma Ci akurat ten konkretny zapach wskazać – może myśli, że chodzi o konkretne pudełko na przykład.

Potem możecie robić różne fajne rzeczy – stosować odmienne pudełka, co daje dodatkowe utrudnienie. Możecie w niektórych pudełkach ukryć coś innego pachnącego (np: jedzenie lub ulubioną zabawkę) jako rozproszenie i tak dalej.

Tak czy inaczej podstawy nosework macie. Reszta już zależy od tego, co chcecie osiągnąć. Może zależy Wam na jeszcze bardziej precyzyjnym wyszukiwaniu – wtedy warto właśnie stosować inne warianty i rozproszenia oraz więcej pudełek. Może zależy Wam na lepszym czasie, bo chcecie rzeczywiście brać udział w zawodach? Tutaj lepiej iść chyba na szkolenie do profesjonalisty, bo ja nie pomogę niestety :D

Podsumowanie

Tyle. To koniec. Finito. The End. Na tym wyczerpuje się moja wiedza odnośnie nosework i nie pomogę już więcej. Starałem się napisać te poradniki jak najbardziej wyczerpująco i merytorycznie. Mam nadzieję, że wszystko jest jasne i zrozumiałe. Jeśli nie to piszcie – postaram się odpowiedzieć.

Te dwa wpisy dają Wam praktyczne podstawy, które umożliwią spróbowanie nosework. Od całkowitego początku aż do poziomu ”taki sobie”. Pozwolą zrozumieć i przećwiczyć koncepcję tego sportu, ale bez jakiegoś zaawansowanego, zawodowego poziomu.

Osobiście wydaje mi się, że nosework jest najlepszy właśnie w warunkach domowych, gdzie najważniejsza jest precyzja poszukiwania i rozwijanie możliwości psa. Nie pomogę jednak, jeśli chodzi i warunki sportowe – nie mam pojęcia jak przyspieszyć czas, jak uczyć lepszego zaznaczania i tak dalej. Także jeśli ktoś od razu wie, że chce iść w to profesjonalnie to warto chyba pomyśleć o szkoleniu, gdzie wytłumaczą jak zwrócić uwagę na istotne elementy pod tym kątem :)

Dziękuję wszystkim za czytanie, wsparcie i miłe słowa. Mam nadzieję, że się podobało i razem będziemy propagować tę aktywność. Naprawdę uważam, że nosework to fantastyczna sprawa i dlatego trochę boli mnie, że główne autorytety robią w tej kwestii zbyt mało. Aktywność z psem zawsze powinna przede wszystkim zakładać dobro psa, rozwój i pasję. Tyle :)

Jak Wam poszły ćwiczenia w zeszłym tygodniu? Pochwalcie się wynikami :)

Post Ćwiczenia nosework – co dalej? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Niestety w odpowiedzi rzuciło się na nas kilka osób twierdzących, że przecież nikt nie ma obowiązku udostępniania materiałów za darmo, że jak komuś zależy to może iść na szkolenie lub seminarium i tak dalej. Oczywiście jak najbardziej zgodzę się, że nikt nie musi nam pokazywać  za darmo jak zacząć nosework. Jednak brak takiego obowiązku nie oznacza, że nie można tego zrobić.

Tak po prostu z miłości do tego sportu i pasji. Jak widać w obecnych czasach hajs jest najważniejszy. Jeżeli osoby zainteresowane tą aktywnością nie mogą liczyć na rzetelne materiały od szkoleniowców i organizatorów to musimy poradzić sobie sami. Niniejszym ogłaszam otwarcie UNC, czyli Underground Nosework Club.

Głównym i jedynym zadaniem UNC będzie udzielenie informacji jak zacząć nosework. Co jest potrzebne na początek, jakie robić ćwiczenia i generalnie co zrobić, żeby sprawdzić czy taka zabawa się podoba. Nie trzeba żadnych specjalistycznych narzędzi, nie trzeba wydawać pieniędzy w ciemno lub tracić czasu na szkolenia, które mogą okazać się niepotrzebne.

W końcu jeśli nie wiesz jak zacząć to jak masz sprawdzić, czy złapiesz bakcyla na ten sport? Dzisiaj zapraszamy na pierwsze spotkanie UNC :D

Jak zacząć nosework – czym jest nosework?

Na sam początek warto napisać czym w ogóle jest nosework. W końcu jak masz zacząć nosework, jeśli nie wiesz o co chodzi. Przede wszystkim cała zabawa polega na tym, że pies wskazuje nam lokalizację konkretnego zapachu. Potrafi go rozpoznać, znaleźć i wskazać przewodnikowi. Oficjalne zawody polegają najczęściej na tym, że w pomieszczeniu rozstawione są kartonowe pudełka, a w kilku z nich znajduje się zapach.

Pies musi znaleźć pudełka z zapachem i w taki sposób wskazać je przewodnikowi, żeby ten mógł (bez wiedzy czy rzeczywiście ten zapach w pudełku się znajduje) z całą pewnością wskazać pudełko egzaminatorowi. Na trudniejszych poziomach pies musi szukać zapachu w terenie – wskazać źródło zapachu w samochodzie lub w walizce. W warunkach sportowych cała zabawa polega na tym, żeby wykonać zadanie (znalezienie i wskazanie zapachu) w jak najkrótszym czasie.

Jednak mi osobiście wydaje się, że ”sport” dodany jest tu trochę na siłę i dla pieniędzy właśnie. Równie dobrze można by robić zawody w tropieniu użytkowym lub korzystaniu z maty węchowej (świetny pomysł swoją drogą – oficjalne zawody w matach węchowych :D). Nosework w swojej koncepcji to przede wszystkim ciekawa aktywność dla psa. Z tego powodu naszym zdaniem na początku warto o nosework myśleć w kategorii aktywności i zabawy, a nie sportu

Jest jeszcze jedna ważna rzecz. Niektórzy myślą o nosework w kategorii ”nauczania psa szukania zapachu”, a jest to trochę błąd myślowy. Pies ma perfekcyjny węch i potrafiłby go znaleźć bez żadnego szkolenia. Problemem jest fakt, że pies nie czuje potrzeby wskazania nam tego zapachu. Jak więc komunikować się z psem? Jak powiedzieć mu, że ma znaleźć ten konkretny zapach i pokazać go człowiekowi? Nawet jak pies rozumie, że chodzi o zapach ”pomarańczy” to w jego umyśle nie musi Ci go pokazywać – czuje go z 5 metrów i dla niego po prostu tam jest.

W nosework chodzi przede wszystkim o przełamanie pewnej abstrakcji. Pies czuje zapach nawet z odległości i nie rozumie, że ma go ”znaleźć” w takim rozumieniu jak myśli człowiek. W takim sensie nosework polega na wyuczeniu się z psem takiej komunikacji, gdzie pies zaznaczy obecność zapachu w taki sposób, że przewodnik jest również w stanie go wskazać.

Także finalnie nosework nie polega na szukaniu zapachu, a na umiejętności wyróżnienia go i wskazania przez psa. Jasne? Jasne! :)

W Underground Nosework Club (będziemy się uczyć przede wszystkim poprzez zabawę. Nie trzeba więc specjalistycznych narzędzi, profesjonalnych zapachów ani skupiania się na czasie. Robimy to dla zabawy i miłego spędzenia czasu z psiakiem. Do dzieła!

Jak zacząć nosework – co potrzeba na start?

Oficjalne zasady dyktują konkretne zapachy, na których trzeba ćwiczyć. Są to olejki eteryczne dostępne w aptekach lub sklepach online. Najczęściej jest to goździk, pomarańcz oraz cynamon. Jednak na początek tego nie potrzebujesz. Zacząć możesz od jakiegokolwiek zapachu, którego normalnie pies nie czuje w swoim otoczeniu.

Można zacząć oczywiście od olejków, bo może akurat jakiś masz w domu, a nie używasz. Może to być jednak również jakieś zioło (bazylia, majeranek), kawa, torebka herbaty owocowej. Ważne, żeby zapach był dość intensywny i nie był regularnie używany w domu. Jeżeli codziennie sypiesz tonę majeranku do swojego obiadu to jako źródło zapachu do nosework raczej się nie nadaje.

Najlepiej kupić jakikolwiek olejek eteryczny w aptece lub okolicznym sklepie. Koszt to ok. 6-12 zł. Jak już jesteś w aptece to kup też pojemniczki na…próbki. Wiesz o co chodzi :D Mają neutralny zapach, są sterylne i idealnie nadają się na start. Kup minimum 3. Koszt to ok. 1 zł za sztukę. Alternatywnie można również zastosować małe słoiczki. Jeśli decydujesz się na stosowanie olejku to kup również bawełniane patyczki.

W pojemniku lub pokrywce od słoika zrób dziurki – 5 wystarczy. Jeżeli chcesz stosować olejki to musisz przygotować próbki zapachowe. Nie można dawać ich do wąchania psu bezpośrednio, ponieważ mają zbyt intensywny zapach. Jak przygotować takie próbki napisałem  tutaj, więc zapraszam do czytania.

Patyczka nie można bezpośrednio namoczyć w olejku, bo zapach będzie zbyt intensywny. Jeśli chcemy zacząć nosework to źródło zapachowe musi być w sam raz – nie może odrzucić psa swoją intensywnością, ale musi być na tyle konkretne, żeby pies mógł je od razu odróżnić od zapachu otoczenia.

Podsumowując potrzebujesz:

• zapachu, który pies ma skojarzyć
• pojemnika z zamknięciem, w którym zapach będzie przechowywany
• przysmaków jako nagrody

Jeśli masz to wszystko to jesteśmy gotowi do startu! My na początku bawiliśmy się z zapachem majeranku w pojemniku i było ok :) Jako nagrody mieliśmy pokrojoną parówkę :D

Jak zacząć nosework – pierwsze ćwiczenie

Pierwsze ćwiczenie, od którego zaczyna większość to ”It’s Your Choice”, czyli po naszemu ”Twój wybór”. Zabawa jest bardzo prosta, chociaż w dłuższej perspektywie dość nudna.

Do jednej ręki bierzemy przysmaki, a w drugiej trzymamy pojemnik z zapachem. Rozkładamy ręce na wysokość barków i czekamy na reakcję psa. Najpierw sprawdzi rękę z przysmakami, ale zamykamy ją i blokujemy dostęp do nagrody. Pies może próbować jakoś otworzyć rękę lub wcisnąć tam nos, ale przewodnik musi pozostać nieugięty. Na początku nic nie mówimy, nie ruszamy się, nie sygnalizujemy.

Większość psów zrozumie, że ręka jest niedostępna i zainteresuje się drugą ręką. Pojemnik w niej trzymamy w taki sposób, że zasłaniamy sam pojemnik, a dostępne jest tylko zamknięcie z dziurkami. Dziurki muszą być odsłonięte, aby zapach był dostępny. Pojemnik trzeba trzymać tak, że jak pies się nim zainteresuje to jedynym widocznym i dostępnym polem jest to zamknięcie z dziurkami.

Jak tylko pies przyłoży nos do dziurek to od razu nagradzamy. Sposób nagradzania jest bardzo ważny – rękę z przysmakami przysuwamy do drugiej ręki z pojemnikiem i przysmak podajemy przy samych dziurkach. Potem rękę znowu odsuwamy do pozycji początkowej. Pies może ”iść” za ręką z przysmakami i próbować wziąć więcej, ale znowu ją zamykamy.

Jak pies ponownie straci zainteresowanie przysmakami i ponownie dotknie nosem pojemnika z zapachem to znowu nagradzamy. Cała zabawa polega generalnie na tym, żeby pokazać psu, że dotykanie nosem dziurek pojemnika lub nawet trzymanie tam nosa oznacza nagrodę. Sama ręka z przysmakami nie jest nagrodą, ale źródło zapachu, czyli pojemnik.

Daje to nam kilka rzeczy:

• ręka trzymająca przysmaki nie jest nagrodą sama w sobie
• dotykanie pojemnika = nagroda
• zapach = nagroda

Z tego powodu bardzo ważne jest, aby od początku pracować na zapachu w pojemniku, a nie przysmakach. Wiele źródeł poleca rozpoczęcie od poszukiwania jedzenia, ale wtedy pies kojarzy poszukiwanie z jedzeniem, a nie jego zapachem. Jak po pewnym czasie zmienimy jedzenie na zapach to bardzo trudno będzie psa przestawić.

Pracując od razu na zapachu i pojemniku całość jest prostsza. Oczywiście na początku dla psa zapach będzie tylko dodatkiem, a nagrodę skojarzy z samym pojemnikiem. Jednak jak na późniejszym etapie zamienimy pojemniki, a zapach zostawimy bez zmian to pies będzie trzymał się tego co zna, czyli zapachu, którzy towarzyszył mu cały czas.

Dwie ważne rzeczy:

Przede wszystkim staramy się utrzymać na początku ten sam zapach. Jeśli zaczynasz np: na olejku pomarańczowym to pracuj na tym. Jeśli na majeranku to pracuj na majeranku. Nie zmieniaj psu zapachów, ponieważ na początku chodzi nam o utrwalenie psu pojemnika i zapachu jako źródła nagrody.

Druga sprawa to nagradzanie tylko i wyłącznie przy źródle zapachu. Jak pies dotknie pojemnika to nagradzamy przy pojemniku. Chwytamy kawałek jedzenia w dwa palce i podajemy psu przy dziurkach od pojemnika.

Poniżej filmik, którzy przedstawia jak taka zabawa powinna wyglądać:

Jak widzimy pies praktycznie na samym początku zainteresował się pojemnikiem i dostał za to nagrodę. Zobaczył, że jedzenie jest w drugiej ręce i zainteresował się tą ręką. Kombinuje jak otrzymać to jedzenie, nawet na chwilę kładzie się w oczekiwaniu. Jeśli pies ma taki zawias i widać, że czeka na instrukcje to można w jakiś sposób go zachęcić do dalszego działania.

Legion jest uczona komendy ”zostaw”, gdzie siada i czeka na komendę zwalniającą i pozwalająca na jedzenie. Wiele psów, które znają to polecenie może przy braku dostępu do jedzenia trochę się zawiesić i czekać na zwolnienie. Nawet jeśli nie było wcześniej ”zostaw”. W takiej sytuacji można psa zachęcić np: ”szukaj” do myślenie i działania. W ekstremalnej sytuacji, jak pies absolutnie nie wie co robić i zawiesił się na ręce z jedzeniem to można zachęcić ręką z pojemnikiem – pokazać psu czy w inny sposób skierować jego uwagę na pojemnik.

To jednak ostateczne wyjście. Lepiej, żeby pies sam wybrał pojemnik bez zachęcania.

Jak widać dalej na filmiku pies znowu zainteresował się pojemnikiem i otrzymał nagrodę. Nagroda spadła na podłogę, ale to nic takiego. Pies zjada i ponownie idzie do pojemnika i otrzymuje jedzenie. Na filmiku przewodnik używa dodatkowo języka jako klikera. Słychać takie charakterystyczne ”ts”. Nie jest to wymagane, ale oczywiście można, jeśli pies reaguje na takie zaznaczanie dźwiękowe.

Kolejny świetny filmik:

Tutaj w okolicy 50 sekundy pięknie widać zachowanie psa. Siada w oczekiwaniu na nagrodę, ale nic się nie dzieje. Sam pomyślał i spróbował pojemnika, za co został nagrodzony. To najlepsza część tego ćwiczenia. Nie ma lepszego uczucia niż satysfakcja, że pies sam myśli, kombinuje i działa.

W tym filmiku przewodnik nagradza psa dodatkowo pochwałami i tak również można. Musimy znać swojego psa i wiedzieć co działa. Na jednego dodatkowy sygnał dźwiękowy, na innego pochwała. Legion pracowała tylko na nagrodę bez dodatkowych pochwał, bo ona woli się skupić i robić takie rzeczy na spokojnie.

Jak nasz psiak już rozumie podstawy zabawy i wybiera pojemnik zamiast ręki z przysmakami to zmieniamy delikatnie zasady. Zaczynamy zamieniać rękę, w której trzymamy pojemnik. Przekładamy nagrody do drugiej ręki. Ma to na celu uniemożliwienie sytuacji, że pies zaczyna rozumować ”mam skupić się na lewej ręce”.

Jeśli zmienimy ręce to dla psa jasny sygnał, że skupić ma się na pudełku/zapachu, a nie na konkretnym miejscu. 

Jak zacząć nosework – podsumowanie

Na dzisiaj to tyle. Macie sprzęt startowy i pierwsze ćwiczenie. Wyzwanie na ten tydzień jest takie, że codziennie organizujecie psu 1-2 sesje (po 5-10 minut maksymalnie) przez kolejne 7 dni. W przyszły weekend opublikujemy kolejne ćwiczenia.

Teraz jeszcze na czym się skupiamy w tym tygodniu. Przede wszystkim zależy nam, żeby pies dobrze ogarnął sobie, że źródłem nagrody jest dotykaniem nosem lub wąchanie zamknięcia pudełka. Zależy nam, żeby pies coraz dłużej trzymał nos przy pudełku i pod koniec tygodnia całkowicie ignorował rękę z przysmakiem.

Jak tylko pies dotyka nosem pudełka to dajemy nagrodę. Jeśli pies trzyma nos przy pudełku cały czas to tak długo jak trzyma tam nos tak długo podajemy smakołyki. Idealnym wynikiem jest pies, który po prostu trzyma cały czas nos na zamknięciu pudełka i dostaje non stop przysmaki. Możemy nawet kłaść przysmak na zamknięciu pudełka, żeby pies sam sobie je stąd wziął.

Generalnie zależy nam na takiej sytuacji, że pies wchodzi do pokoju, widzi nas z pudełkiem w ręce, podchodzi, kładzie nos na pudełko i dostaje przysmak. Im dłużej będzie trzymał nos na pudełku bez przerwy tym lepiej.

Nie naciskamy na ”wąchanie” – pies nie musi się zaciągać zapachem. Na tym etapie zapach to tylko takie tło tego ćwiczenia. Nawet jak pies skupia się na pudełku i jedzeniu to mimowolnie czuje ten specyficzny zapach. Nie jest on najważniejszy w tym momencie. Na tym etapie skupiamy się na wprowadzeniu psu pudełka jako źródła nagrody. Zapach stanowi tło, którego znajomość wykorzystamy po zmianie pudełek.

Także tyle w tym tygodniu. Ja też się postaram z Legion ćwiczyć i za 7 dni porównamy wyniki. Co i jak komu wyszło. Byłoby mi bardzo miło, jeśli napiszecie w komentarzach kto będzie brał udział w tym ćwiczeniu przez kolejne 7 dni, żebym wiedział, czy kogoś rzeczywiście ten nosework interesuje :)

Mam nadzieję, że ten wpis dość dobrze pokazuje jak zacząć nosework i myślę, że nie będzie problemu z rozpoczęciem pierwszych sesji. Jest opis, są filmiki – powinno pójść łatwo i przyjemnie :)

Aktualizacja: Kolejna część z następnymi ćwiczeniami dostępna jest poniżej

Ćwiczenia nosework – co dalej?

Jak Wam się podoba ten wpis poradnikowy i kto ma zamiar zacząć nosework w tym tygodniu? :)

Post Jak zacząć nosework, czyli witaj w Underground Nosework Club pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Co jakiś czas w każdej branży pojawia się coś takiego jak ”game changer”, czyli element, który całkowicie zmienia daną branżę. Dla każdego może to być coś oczywiście co innego, bo każdy ma inne podejście. W kategorii psich aktywności dla mnie takim gejm czendżerem były mobilne, domowe zabawy węchowe. Zawsze podobała mi się koncepcja wykorzystania psiego węchu, ale wydawało się to skomplikowane i zarezerwowane do zaawansowanych psich przewodników Przede wszystkim była to praca na śladzie (np: IPO), tropienie użytkowe i tego typu sporty.

Jednak maty węchowe oraz nosework spowodowały, że nagle ludzie mogli spróbować aktywności węchowych na spokojnie i w domu. Nie trzeba grupy tropiącej, szkoleniowca, pozoranta i innych dodatkowych elementów. Po prostu można było to zrobić na luzie, bez rezerwowania większości dnia na wyjazd. Dla mnie to coś bardzo ważnego, bo spowodowało dostęp aktywności węchowych do szerszej grupy osób.

Dzisiaj niezwiązane z tematem, całkowicie randomowe zdjęcia psów :D

Kiedyś ”wąchały” tylko zaawansowane psiaki szukające pozorantów po lasach. Teraz każdy mały pimpek i duży owczarek może mieć zapewnione kilka sesji węchowych w domowym zaciszu. Wystarczy mata węchowa lub pojemniki do nosework i można próbować swoich sił. Z tym noseworkiem to tak jest w teorii tylko :D

Dzisiaj generalnie o noseworku. Czym jest ten sport, dla kogo, na czym mniej więcej polega i jaki jest jego problem w tym momencie. Mam nadzieję, że wpis ten poruszy pewien temat o tej ”dyscyplinie”, zachęci ludzi do sprawdzenia, a organizatorów do lepszego promowania. Lecimy :)

Nosework – co to i dlaczego?

Nosework to jednym słowem chaos obecnie. Pamiętam, że jak pierwszy raz chciałem spróbować nosework to odbiłem się od razu od specyficznej ściany braku informacji. Czym jest nosework? Nikt tego nie wie. Niektórzy poprzez nosework mają na myśli wszelkie aktywności węchowe z psem, czyli dosłownie tłumacząc ”praca nosem”. Dla tych osób każda praca węchowa to nosework, czyli i tropienie użytkowe i mata węchowa.

Jak już ktoś chce być bardziej szczegółowy to dla niego będzie to każdy sport węchowy lub aktywność węchowa polegająca na symulacji pracy psów policyjnych, których zadaniem jest przy pomocy nosa wyszukiwanie specyficznych zapachów. Głównie narkotyków i ładunków wybuchowych.

Jak ktoś już chce być taki mega ultra pro to dla niego nosework będzie oficjalną dyscypliną sportową, która polega na wyszukaniu przez psa konkretnych próbek zapachowych spośród kilkunastu kartonowych pudeł.

Więcej! W bardzo specyficznym wydaniu K9 Nose Work będzie czymś innym niż ”Nosework”. Problem generalnie polega w nazewnictwie i stąd ten chaos. Najpierw było National Association of Canine Scent Work, które stworzyło i certyfikowało k9 Nose Work. Potem pojawiły się inne organizacje (SDDA, UKC, ACSW), które również wprowadziły swoje systemy.

I teraz tak, jeśli miałbym to wszystko uporządkować i napisać czym jest nosework to napisałbym tak:

Nosework to dyscyplina sportu kynologicznego polegająca na wyszukiwaniu przez psa próbek zapachowych zgodnie ze standardem wymaganym przez wybraną organizację w danym kraju. W sporcie tym pies musi potrafić wyszukać i wskazać konkretny zapach, a jednocześnie zignorować pozostałe.

Generalnie chodzi o to, żeby w bezpiecznych warunkach symulować pracę psów wojskowych lub policyjnych, które potrafią wyszukać narkotyki, substancje chemiczne lub ładunki wybuchowe. Jest to czynność dla psa naturalna i większość psów potrafi to w sposób naturalny. W nosework tak naprawdę nie chodzi o nauczenie psa wyczuwania zapachów, a o nauczenie go komunikacji z przewodnikiem, która prowadzi do wskazania takiego zapachu, którego przewodnik oczekuje.

Tak to przykładowo wygląda:

Także jak widzimy nosework jako dyscyplina sportowa jest prosta w swojej koncepcji. Mamy zapach, a pies musi go znaleźć i nam w jakiś sposób zasygnalizować. Na powyższym video pies siada, ale nie jest to wymagane. Pies wącha, ale przewodnik informuje o znalezieniu, także musi obserwować psa i zauważyć wyćwiczony sygnał.

Jak nosework wygląda w Polsce?

Z tego co wiem to mamy dwie organizacje. Pierwszą jest Nosework Club, który z tego co wiem działa na oficjalnej formule K9 Nose Work. Organizacyjnie wyglądają średnio profesjonalnie – nie mają logo ani strony internetowej. Wpisy na FB są bardzo nieregularnie, a dodatkowo nigdy nie odpisali na wiadomość ode mnie.

Drugą organizacją jest Nosework Polska i do tej organizacji jeszcze wrócimy potem. Na ten moment napiszę, że wyglądają ok – mają stronę, fb regularnie uzupełniany i tak dalej. Zastanawiający jest dla mnie tylko akt, że mają ponad 5000 obserwujących, a pod postami kilkanaście polubień (huehuehue :>).

Dlaczego nosework jest spoko?

Każda aktywność węchowa z psem jest moim zdaniem super, a nosework na pewno warto się zainteresować. To coś zupełnie innego niż na przykład tropienie użytkowe, więc można różne aktywności ze sobą mieszać.

Nosework moim zdaniem jest idealnie pomiędzy matami węchowymi, a tropieniem właśnie. Z jednej strony pozwala na o wiele bardziej zaawansowaną aktywność niż mata węchowa, czyli stopień trudności mamy jak przy tropieniu. Jednak z drugiej strony nadal można to ćwiczyć w domu i nie wymaga się pozoranta.

Epickie zdjęcie :D Jedno z moich ulubionych :)

Generalnie dla mnie aktywności węchowe wyglądają tak:

• mata węchowa idealna jest jako codzienna aktywność węchowa – nie wymaga od człowieka zaangażowania, pozwala na kilka poziomów trudności, ale generalnie nic zaawansowanego. Matę można ćwiczyć kilka razy dziennie, a nawet wykonywać sesje jedna po drugiej. Nie wymaga przygotowań, więc to aktywność prosta i przyjemna. Podsumowując to prosta, nieskomplikowana zabawa węchowa dla każdego.
• nosework to świetny sposób na bardziej wymagające zajęcie dla psa, wymaga sporego zaangażowania ze strony przewodnika i dość skomplikowanych przygotowań (wykonanie i przechowywanie próbek zapachowych, planowanie treningów itd.). Idealna aktywność na konkretny trening w ciągu dnia lub w weekendy. Podsumowując to stosunkowo prosta aktywność, ale mająca swoje niunanse i wymagania.
• tropienie użytkowe to wymagająca aktywność dla psa, która realizowana jest na zewnątrz. Wymaga poświęcenia dużej ilości czasu oraz przygotowań. Potrzebny jest pozorant, otwarta i bezpieczna przestrzeń. Idealna aktywność na weekendy lub konkretny dzień w tygodniu, chociaż jeśli ktoś ma dostęp do pozoranta to można ją wykonywać nawet codziennie. Podsumowując to aktywność dla hardkorów :)

Generalnie nosework ma takie same zalety i działanie jak każda inna aktywność węchowa. Ćwiczy skupienie oraz koncentrację, męczy, stymuluje psychicznie, wspomaga komunikację z przewodnikiem. Idealna aktywność dla psów nadpobudliwych lub lękliwych. Nosework często mogą również ćwiczyć psy niepełnosprawne lub niewidome, ale to zależy od naszego podejścia i zaawansowania problemu.

Łapcie jeszcze jedno – co będę sobie żałował :)

Nosework – aktywność, której prawdopodobnie nigdy nie spróbujesz

Nosework to sport moim zdaniem bardzo techniczny. Ogromnie prosty w założeniu, ale trudny w wykonaniu. Bo teraz tak – zadanie jest takie, że mamy 12 pudełek i w jednym z nich jest zapach, który pies ma wskazać. Proste, prawda? Jednak jak pomyśleć głębiej to… jak to zrobić?

Jak nauczyć psa, o który zapach chodzi? Jak nauczyć go pokazywać ten zapach? Jak nauczyć ignorować inne zapachy? Jak skupić go na tym konkretnym zadaniu? Jest również kilka niuansów – czy zaczynać od rozpoznawania zapachów, czy od zaznaczania, jak nauczyć targetowania, jak przygotować dobrze próbki zapachowe i tak dalej.

Jak na tak prostą w teorii czynność jest sporo małych kroczków, które warto wykonać. Niestety bardzo trudno znaleźć sensowne, treściwe i merytoryczne materiały szkoleniowe i moim zdaniem to bardzo dziwna sytuacja.

Jeśli ktoś przykładowo chce zacząć swoją przygodę z obedience to w sieci znajdzie mnóstwo materiałów – od czego zacząć, co warto umieć i tym podobne. Można wyjść z psem i spróbować sił samemu zanim postanowimy o wzięciu udziału w szkoleniach lub zawodach. Z nosework obecnie tak się nie da. Jest bardzo mało tekstów, które pokazują jak zacząć i jak zainteresować się tym sportem. Bo warto wiedzieć, że zanim przejdziemy do spektakularnego wyszukiwania zapachów z pudełek to czeka nas sporo pracy na ”puszce”.

Szczerze mówiąc nie mam pojęcia czym jest to spowodowane. Z jednej strony na pewno małą popularnością tego sportu. Obedience, agility lub frisbee ćwiczy masa osób, więc materiałów można znaleźć dużo. Jednak brak materiałów wcale nie zwiększa popularności nosework, więc oczekiwałbym, że organizacje zajmujące się tym sportem powinny dać od siebie więcej.

Obecnie wyszukując frazę ”Nosework” w google pierwszym wynikiem (lub jednym z pierwszych) jest nasz tekst: jak zacząć nosework. Szczerze powiem, że jestem mocno zaskoczony. Nosework i informacje o nim pojawiły się na matywechowe.pl tylko i wyłącznie z powodu mojego zainteresowania tym sportem. Jestem jednak maksymalnym amatorem i teksty powstały na podstawie moich niewielkich doświadczeń oraz tłumaczeń dostępnych artykułów zagranicznych.

Nawet nasz zestaw nosework jest w naszej ofercie głównie dlatego, że potrzebowałem takiego dla siebie (przechowywanie próbek w szafce łazienkowej w słoikach i foliowej reklamówce to był zły pomysł). Skoro stworzyłem taki dla siebie to pomyślałem, że mogę również dla innych i w taki sposób to powstało.

Nie powinno jednak być tak, że amator, który nie wyszedł z poziomu ”puszek” jest głównym źródłem informacji o nosework, bo to po prostu wstyd :D Nie dla mnie, ale dla społeczności osób zainteresowanych tym sportem. Myślę, że zasługujecie na lepsze materiały niż przypadkowego kolesia z internetu :)

I muszę napisać, że mam lekki żal do Nosework Polska o to. Naprawdę chciałbym, żeby nosework był w naszym kraju bardziej popularny. Uważam, że to fantastyczny sport i warto spróbować, bo daje masę satysfakcji. Jednak czasami wydaje mi się, że Nosework Polska zależy najbardziej na takim utrzymaniu prestiżu niż rzeczywistej promocji.

Tak, to szarpak od Zayma :) Levi nic nie dba o swoje zabawki niestety…

”Jesteśmy w Polsce pionierami w tej dziedzinie. Jako pierwsi stworzyliśmy organizację, regulaminy egzaminów i zawodów” – tego typu informacje piszą sami o siebie. Jednak pamiętajmy, że od ”pioniera” wymaga się więcej. Nie piszę tego oczywiście, aby w jakiś sposób ich gnębić, a raczej, żeby zmotywować do dalszego działania, zamiast prężenia się swoimi obecnymi osiągnięciami. Na ten moment wydaje się, że chodzi trochę o pieniądze, bo szkoleń, kursów online, kursów na egzaminatora i tak dalej jest u nich bardzo sporo. Darmowych materiałów informacyjnych praktycznie brak. Podobno miał być cykl w gazecie Dog&Sport, ale to nadal nie jest darmowy materiał, bo za gazetę trzeba zapłacić.

Nie zrozumcie mnie źle – nie chodzi mi absolutnie o to, że wszystko ma być za darmo. Jednak żeby kogoś zainteresować sportem trzeba dać mu jakieś materiały, które pozwolą się zapoznać z koncepcją. Obecnie najważniejsze informacje o nosework dostępne są na forach i portalach zagranicznych. W Polsce jest bardzo cicho – albo są jakieś oszukane koncepcje (ktoś coś gdzieś słyszał), zaproszenia do płatnych szkoleń lub tłumaczenia zagraniczne.

Jako ciekawostkę napiszę, że jako maty węchowe chcieliśmy pomóc Nosework Polska w promocji – chcieliśmy dodawać ich materiały w naszych paczkach, udostępnić informacje na naszych stronach, a nawet sponsorować nagrody w ich egzaminach. Były długie rozmowy i ustalenia. Już praktycznie było wszystko gotowe, my zamówiliśmy materiał w kolorach ich organizacji, aby wykonać specjalną matę na zawody – mieliśmy tylko czekać na informację o dacie zawodów i…. cisza. Nie dostaliśmy już żadnej odpowiedzi.

Możecie myśleć, że mam trochę do nich żal i pewnie będzie to prawda. Straciłem na nich sporo czasu i trochę pieniędzy, ale najgorsze jest to, że naprawdę chcieliśmy pomóc. Wierzę, że nosework to fantastyczny sport i chcieliśmy coś zrobić, żeby bardziej go wypromować. Jednak mamy sklep internetowy i bloga, który każdego miesiąca odwiedza ponad 30 000 osób, więc myślę, że promocja całkiem niezła. Dodatkowo osoby kupujące maty węchowe na pewno interesują się aktywnościami węchowymi, więc informacja o nosework w naszych paczkach byłaby w sam raz. Nie mówię już o sponsorowaniu nagród w ich zawodach.

Natomiast największy żal mam nie o to, że nas wyrolowali, ale o to, że oni nic nie chcą dać od siebie. Materiałów szkoleniowych brak, brak podstawowych informacji o tym sporcie, ale mnóstwo zaproszeń do wzięcia udziału w płatnych wydarzeniach. Przyznam, że sam myślałem o wejściu na bardziej pro poziom z nosework, ale po zobaczeniu ich podejścia mi się odechciało.

Nosework – materiały szkoleniowe

Finalnie problem z nosework dotyczy przede wszystkim małej ilości porządnych materiałów, które byłyby pomocne dla osób początkujących. Przedstawię Wam dostępne materiały, z których ja korzystałem. Mam nadzieję, że komuś to pomoże.

Naprawdę warto spróbować nosework i osobiście nie zachęcam nikogo do pójścia bezpośrednio na jakiś kurs lub szkolenie. Oczywiście, jeśli ktoś ma taką ochotę to jak najbardziej jest to fajne rozwiązanie. Jednak nigdy nie powinno być tak, że jakaś organizacja niejako zmusza do kursów, ponieważ nie ma ochoty udostępniać żadnych materiałów.

Moim zdaniem szkolenia i kursy powinny być uzupełnieniem lub pomocą, jeśli sami nie dajemy rady. Ewentualnie być spowodowane lenistwem, bo nam się nie chce :D Jednak zawsze powinna być jakaś alternatywa.

Dobra, ale miały być materiały. Przede wszystkim polecam filmy Dave Kroyer’a. Świetnie przedstawia podstawową koncepcję nosework – nie jest to ukazane bezpośrednio na systemie pudełkowym K9 Nose Work, ale zasada jest bardzo podobna. Dave mówi o tym, że pies sam potrafi rozróżniać zapachy i naszym zadaniem jest przede wszystkim nauczenie go komunikacji i zaznaczania. Nosework to sport polegający na zaznaczaniu zapachu, a nie jego ”odróżnianiu”.

Tłumaczy również bardzo częsty błąd, jakim jest uczenie psa na początku szukania, a dopiero potem zaznaczania.

Kolejnym bardzo ważnym dla mnie materiałem są szkolenia Fenzi. To taka platforma z kursami z różnych dziedzin. Tutaj jest ogólny dostęp: https://fenzidogsportsacademy.com/index.php/courses/scent-sports -> następnie wybieramy Nose Work -> NW101: Introduction to Nosework i klikamy Sample Lecture https://fenzidogsportsacademy.com/index.php/courses/15#sample-lecture – daję i link i sposób dotarcie do niego, bo nie zawsze ten link sam z siebie działa.

Sample lecture to świetny wstęp do nosework, który pokazuje całe podstawy razem z pierwszymi ćwiczeniami i filmikami. Niestety całość w języku angielskim, ale może kiedyś przetłumaczę całość. Można też zapłacić za poszerzony dostęp, ale ja jako prawdziwy janusz tego nie zrobiłem :D Planowałem jak wyjdę z tego poziomu podstawowego, ale jakoś końca nie widać.

Przygotowanie próbek znajdziecie tutaj: http://matywechowe.pl/nosework-przygotowac-probki/

Jak zacząć nosework: http://matywechowe.pl/jak-zaczac-nosework/ – tekst oparty jest własnie na kursie Fenzi.

Kolejne ćwiczenia: http://matywechowe.pl/cwiczenia-nosework/

Inne artykuły dostępne w sieci

http://piesologia.pl/psie-sporty-nosework/ – ciut mało informacji o samym nosework (więcej o historii i egzaminach), ale zawsze coś

http://copiesnato.pl/nosework-robota-dla-nosa/ – trochę o nosework, zaproszenie na szkolenie, info o syntetycznych zapachach (jeśli ktoś chce spróbować ćwiczyć na czymś innym niż te bazowe)

http://banderia.pl/nosework-wyprawka/ – o przygotowaniu próbek

https://www.psy.pl/blogi/nose-work-rozpoczac-przygode/ – idealny przykład artykułu ”z dupy” o nosework. NIE RÓBCIE TEGO, a najlepiej nie czytajcie wcale. Już sama informacja o rozpoczynaniu pracy na smakach to głupota. Nosework powinniśmy ćwiczyć na wąchaniu zapachowej próbki, a przysmaki powinny być nagrodą. Nie polecam ćwiczenia nosework w taki sposób, że w puszce/pudełku ukrywamy jedzenie. Od razu ćwiczymy konkrety, bo potem będziemy musieli przestawiać psa z jedzenia na zapach, a to problem.

Dobra tam, miałem się nie rozpisywać, ale to zrobię, bo mnie wkurza takie wprowadzanie w błąd. Oczywiście w kontekście prawdziwego nosework i przygotowania do egzaminów. Jak ktoś chce robić to sobie w domu tylko dla siebie i nie zależy mu na wynikach to niech robi jak uważa :)

Psi nos :D Hej! Jednak jest jakieś zdjęcie związane z tematem :)

”Każdy pies rozpoczyna przygodę z nose work w taki sam sposób: od kartonów. Przeszukiwanie kartonów jest swoistym fundamentem pracy w nose work i odpowiednie przyswojenie i ugruntowanie tego rodzaju przeszukiwań pozwoli nam na szybkie przejście do bardziej skomplikowanych poszukiwań we wnętrzach, na zewnątrz i w pojazdach, a przede wszystkim zbuduje u psa prawidłową systematykę i metodykę przeszukiwań.” Błąd – jak już Dave nam powiedział w nosework liczy się umiejętność zaznaczania, a nie wyszukiwania zapachu. Z tego powodu zaczynamy pracę na puszkach, gdzie uczymy psa przede wszystkim targetowania zapachu. Co nam da, że pies będzie podbiegał do kartonu lub potrafił znaleźć w nim przysmak, jeśli nie będziemy wiedzieli jak zaznacza?

”W celu zbudowania odpowiedniej motywacji do poszukiwania zapachu, rozpoczynamy pracę ze smakołykami wysokiej wartości, czyli takimi, za którymi nasz pies przepada. Jeżeli pies nie jest łasy na jedzenie, można również wykorzystać zabawkę. Z naszego doświadczenia wynika jednak, że większość psów doskonale pracuje „na jedzenie”.” Błąd. Jedzenie w nosework powinno pełnić rolę nagrody, a nie celu samego w sobie. Pracując na ukrytym jedzeniu powodujemy u psa instynkt łowiecki, a nie chcemy, żeby pies polował podczas nosework, a pracował. Stosując jedzenie robimy sobie wiele złego – będziemy mieli problem z przekierowaniem psa z jedzenia na zapach (w jedzeniu nie chodzi o jego zapach, a o chęć zjedzenia). Będzie również problem, jeśli na egzaminie pojawi się jedzenie jako utrudnienie dla psa. Jeśli pies lubi to można nagradzać nawet zabawą, ale w puszce/kartonie powinien znaleźć się zapach.

Początkowo nie wykorzystujemy żadnej substancji zapachowej, pracujemy jedynie na nagródkach. Ma to na celu pokazanie psu, że warto przeszukiwać pojemniki, gdyż każdy z nich może zaoferować coś dobrego. Działamy na bazie instynktu łowieckiego psa i w efekcie budujemy w nim ogromną chęć do podążania za zapachem, dzięki czemu unikamy często występującego problemu, jakim jest „targetowanie” – wskazywanie przypadkowych pojemników.” Błąd. Pracując od początku na zapachu uczymy jednocześnie psa dwóch rzeczy – konkretnego zapachu oraz zaznaczania go. Pies ma pracować za nagrodę (zabawa, przysmak, pochwała), a nie za możliwość zdobycia pożywienia. Targetowanie przypadkowych przedmiotów wystąpi tylko jak nie ogarniamy.

Ćwiczenia nosework powinny wyglądać tak, że zapach jest ten sam, a jego opakowanie zmienne. Najpierw uczymy zapachu i zaznaczania na puszce. Potem tę puszkę wkładamy do innego pojemnika i uczymy rozpoznawania zapachu i zaznaczania na tym pojemniku. Potem pudełko i tak dalej. Jeśli zapach będzie ten sam, a pudełka inne to pies szybko zrozumie, że chodzi o zapach, a nie opakowanie. Dopiero potem wprowadzamy nowe zapachy.

Nosework – podsumowanie

Nosework to naprawdę fantastyczny sport i będę to zawsze powtarzał. Prosty w koncepcji, ale bardzo techniczny i wymagający w wykonaniu. Niestety osobiście nie wierzę w popularność tego sportu w Polsce. Przynajmniej nie przy obecnym stanie. gdzie brak jest rzetelnych artykułów i materiałów.

Teraz trochę wygląda to tak, że nosework ograniczony jest dla uczestników kursów i seminariów, a nie powinno tak być. Zamknięte społeczności nigdy nie są dobre, ponieważ nie promują rozwoju.

Mam nadzieję, że organizacje nosework w Polsce zaczną coś bardziej działać, bo teraz średnio to wygląda. Moim zdaniem podstawą jest nie organizowanie kolejnych płatnych kursów i seminariów, a akcje edukacyjne oraz informacyjne o nosework, podstawowych ćwiczeniach, jak zacząć i tak dalej.

Ja mogę i na pewno będę jeszcze pisał o tym sporcie, ale trochę nie podoba mi się, że główny zainteresowany (organizacja, która na tym zarabia przecież) jakoś najmniej zabiera się do roboty.

Jakie jest Wasze zdanie na temat nosework? Próbowaliście? :)

Aktualizacja

Do wszystkich hejterów, którzy przyjmują postawę ”marudzisz, a sam nic od siebie nie dajesz!”:
Przypominam, że napisałem bardzo szczegółowe i moim zdaniem konkretne wpisy instruktażowe, które dobrze pokazują jak zacząć.

Podaję linki:

Jak zacząć nosework, czyli witaj w Underground Nosework Club
Ćwiczenia nosework – co dalej?

Także z mojej strony jednocześnie krytykuję działaczy nosework w Polsce za brak materiałów dla początkujących i naganianie swoimi pseudo artykułami na szkolenia i warsztaty, a z drugiej strony sam zapewniam moim zdaniem odpowiednie materiały.

Jestem amatorem i nie jestem zawodowo ani profesjonalnie związany z nosework. Na pewno moje artykuły nie są idealne, ale zapewniam, że nic lepszego na tę chwilę znaleźć się nie da. Lepszej jakości oczekiwałbym od osób, które chcą na tym zarabiać. Ja zrobiłem to za darmo – Wasz ruch :)

Post Nosework – genialny sport, którego (prawdopodobnie) nigdy nie spróbujesz pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Na samym wstępie muszę napisać, że mantrailing to naprawdę genialna aktywność dla psa. Już dawno nie robiłem z Legion czegoś, co tak bardzo sprawiałoby jej i mi przyjemność. Jeżeli ktoś ma tylko szansę – jakiś kurs blisko lub grupę tropiącą to po stokroć polecam. Na pewno nie pożałujecie.

Czym jest mantrailing?

Mantrailing to po prostu poszukiwanie człowieka przy pomocy zapachu. Aktywność wywodzi się z czynności służbowych psów, które poszukują osób zaginionych. Treningi mantrailing mają symulować taką sytuację – poszukiwanym jest pozorant, a poszukującym bohaterem – nasz pies :)

W skrócie całość wygląda jak zabawa w chowanego. Pozorant się chowa, a zadaniem psa jest znalezienie człowieka. Naszą rolą jest głównie obserwacja psa i pilnowanie go poprzez trzymanie na długiej lince.

”Tropienie? Ja tam wole grilla!” – z cyklu ”mądre cytaty” :)

Tak naprawdę to ”one dog show” – nie ma tu miejsca na polecenia przewodnika. Na początku jeszcze dopuszcza się lekkie podpowiadanie psu lub nakierowywanie, ale finalnie chodzi o to, żeby nasz pupil poradził sobie sam.

Słyszałem kilka głosów, że to nudne. Absolutna, najgorsza nieprawda. Uważam, że nie ma nic lepszego niż obserwowanie pracującego psa. Osobiście mam ogromną satysfakcję z patrzenia jak Legion sobie radzi w nowych warunkach. Inne głosy stwierdzały, że to ”nie dla mojego psa – mój pies nie będzie nikogo szukał bo jest przywiązany do mnie!”. W sumie też tak myślałem, bo Legion bardzo nas pilnuje gdziekolwiek jesteśmy. Wystarczy odejść kilka kroków, a od razu przychodzi.

Jednak na szkoleniu mantrailing pracowała świetnie i już pierwsze ślady szły jej idealnie wręcz. Była zainteresowana pozorantem i bardzo chciała go znaleźć. Super :)

Dlaczego mantrailing?

Nie tylko mantrailing, ale wszelkie aktywności węchowe są dla psów wspaniałe. Przede wszystkim uczą samodzielności i zawsze będę powtarzał, że obecnie psy mają tego za mało. Praktycznie każdego dnia muszą polegać na nas – to my decydujemy o godzinie i zakresie spaceru, to my decydujemy o porze jedzenia, to my wydajemy polecenia, których wykonania oczekujemy od psa. Pies w sumie ma mało do powiedzenia i robi co mu każemy.

Z tego powodu wiele psów ma problemy z samodzielnością i podejmowaniem decyzji. W ekstremalnych przypadkach może to prowadzić do stanów lękowych, nerwowości i frustracji. Bo jeżeli pies zawsze robi, co mu każemy, a nagle spotka sytuację, którą musi rozwiązać sam (np: podejdzie obcy pies) to poddany jest ogromnemu stresowi. Nie zawsze oczywiście i zależy to od konkretnego psa, ale jednak trochę pewności siebie nikomu nie zaszkodzi.

Mantrailing jest idealny do budowania pewności siebie u psa. Zadanie jest trudne i tylko pies, tylko on może sobie z nim poradzić. ”Pan” uciekł, przewodnik nic nie wie, szkoleniowiec też nic nie wie, a przecież człowieka trzeba uratować. Jak przewodnik nie i szkoleniowiec też nie to kto? Tylko pies przecież :)

”Głupi szczeniaczek – ja to bym sobie potropiła” :)

~Jest pełna przygód podróż poszukiwawcza, są lasy, są łąki, są wyzwania. Po intensywnych minutach udaje się – pozorant zostaje znaleziony – są wiwaty, pochwały, nagrody i głaskanie. Pies sobie poradził i wykonał to heroiczne zadanie!~

Tak naprawdę z perspektywy człowieka wygląda to całkiem inaczej, ale przysięgam, że tak myśli o tym pies podczas sesji tropienia :) Najlepsze w tym jest to, że naprawdę pies wykonuje zadanie samodzielnie. Tylko przy pierwszych razach pomagaliśmy Legion i trochę ją kierowaliśmy, aby pokazać jej, na czym nam zależy – na znalezieniu człowieka. Kolejne razy to już prawdziwy ”hardkor”.

Odwracasz się z psem, a pozorant ucieka. Ja nie wiem gdzie, pies nie wie gdzie. Każą szukać to szukamy. Pada polecenie ”tropimy Legion!” i luzuję linkę. Psina sama wyrywa się do przodu z nosem praktycznie przy ziemi i szuka. Na początku to jeszcze łatwizna bo człowiek domyśla się, gdzie pozorant mógł uciec. Jednak jak już się wejdzie do lasu to przysłowiowa ”dupa” – trzeba polegać na psie. I naprawdę ten moment jest fantastyczny.

Pies biega chaotycznie – raz wbiegnie za krzak, potem wraca, idzie kilka kroków do przodu, zawraca, wącha drugi krzak. Jednak w pewnym momencie widać ten błysk w psim oku ”mam to człowiek!” i wtedy już jest praktycznie bieg do przodu. Jak pies złapie zapach to już pozorant nie ma szans. Jeszcze jest jakieś upewnienie się wokół drzewa, ale to już pewne – poszukiwany jest zaraz za nim.

I może to wydawać się głupie, ale człowieka rozpiera duma, że to jego pies jest taki zdolny, że sobie poradził i w ogóle :) Dobry piesio :D

Także ”dlaczego mantrailing?” – z jednej strony dla psa, bo uczy pewności siebie, świetnie męczy, pozwala się skupić i realizować naturalne instynkty oraz potrzebę pracy z człowiekiem. To ostatnie jest szczególnie ważne dla owczarków niemieckich, dla których praca jest bardzo ważna. Jednak z drugiej strony – dla nas. Dla obserwacji psa, zobaczenia go trochę innym, bardziej samodzielnym. Nie wiem czy każdy będzie tak miał, ale dla mnie każda sesja mantrailing to ogromne emocje ”znajdzie czy nie znajdzie?”, ”pozorant jest za krzakiem czy za drzewem?” :)

Efekty naszego szkolenia mantrailing

Byliśmy na 4 treningach mantrailing – zajęcia odbywały się w każdy poniedziałek przez cały miesiąc. Pierwsze zajęcia były bardziej zapoznawcze – pozorant chował się w dość łatwych miejscach i nie uciekał daleko od psa. Na kolejnych jednak poprzeczka była cały czas podnoszona – na ostatnich ślad trwał kilkanaście minut, gdzie cały czas pies musiał precyzyjnie szukać człowieka. Ehh do teraz pamiętam ostatni ślad, gdzie Legion wlazła w najgorsze krzaki i już myślałem, że ”mamy go”, ale jednak zawróciła i poszła w całkowicie inne miejsce, gdzie rzeczywiście był pozorant. Co za emocje :D

Czy Twój pies jest już tak znudzony, że nawet najlepszy karton go nie bawi?! Aktywności węchowe pomogą!

Jednak jakie efekty zauważyliśmy po tym szkoleniu? Przede wszystkim Legion na spacerach znowu zaczęła używać nosa. Przed szkoleniem było tak, że dziwiliśmy się, że ona już tak nie wącha. Nosiła swoje frisbee w pysku i praktycznie nie interesowała się otoczeniem. Mantrailing przypomniał jej, jakie ciekawe jest poznawanie środowiska i węszenie. Teraz znowu chodzi z nosem przy ziemi, zatrzymuje się przy krzaczkach i tak dalej. Niby nic dużego, ale dla psa węch to istotna sprawa, więc nie warto tego ignorować. Na pewno Legion po treningach była również spokojniejsza. Mantrailing serio wyczerpuje, więc po takiej sesji od razu padała.

To takie typowe efekty, które po prostu widać. Jednak samo szkolenie uświadomiło nam, jak ważne dla naszego psa są aktywności węchowe. Wcześniej myśleliśmy, że jedynym sportem dla Legion jest frisbee, ale przekonaliśmy się, że ona po prostu uwielbia rzeczy związane z węchem. Nosework, tropienie, mantrailing, maty węchowe – to wszystko idzie jej świetnie, a robi to z największą przyjemnością.

Najważniejsze jednak, że Legion nauczyła się podstawowych umiejętności z poszukiwania przy pomocy swojego nosa. Jednak rozpoznawanie zapachu w pudełeczku to coś zupełnie innego od znalezienia ukrytego człowieka w lesie. Na dworze zapachy roznoszą się inaczej, a całość jest o wiele trudniejsza.

Zapewne będziemy w przyszłości kontynuować szkolenie i próbować kolejnych aktywności związanych z psim nosem. 4 treningi wystarczyły, aby trochę zmienił się nasz pogląd na temat tego typu sportów, więc jestem pewien, że kolejne sesje pozwolą uświadomić sobie jeszcze coś więcej i dowiedzieć się czegoś nowego o swoim psie :)

Jako bonus piesek Cookie pracujący na macie węchowej :D Więcej na FB: www.facebook.com/ciastekcookie

Mantrailing – podsumowanie

Jak mogę podsumować dzisiejszy wpis, ale jednocześnie nie powtórzyć po raz kolejny, że polecam? No po prostu nie da się. Mantrailing tak bardzo mi się spodobał, że mogę polecić tę aktywność każdemu. Jeśli ktoś ma mniejszego psiaka, starszego lub chorego to zawsze są alternatywy – chociażby taki nosework może uprawiać praktycznie każdy.

Na ten moment mantrailing to nasza ulubiona aktywność. Planujemy spróbować jeszcze Tracking’u, który jest bardzo podobny, ale ślad węchowy jest układany bardziej precyzyjnie i wymaga się od psa trochę więcej.

A jakie jest Wasze zdanie na temat aktywności węchowych? Ćwiczycie coś? :)

Post Mantrailing – podsumowanie szkolenia pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Poniżej najciekawsze naszym zdaniem pytania wraz z odpowiedziami. W tej edycji nagrodami są dwa egzemplarze książki ”Najlepszy przyjaciel. Człowiek i pies – bohaterstwo podczas drugiej wojny światowej”, które przekazało nam wydawnictwo Replika.

”Najlepszy przyjaciel to historia technika Królewskich Brytyjskich Sił Powietrznych, Franka Williamsa, i Judy, czystej krwi pointerki. Ich drogi zetknęły się w obozie jenieckim w rejonie Pacyfiku. Bardzo szybko stali się nierozłącznymi przyjaciółmi.
Gdy więźniowie byli źle traktowani, Judy interweniowała szczekaniem. Bardzo mocno przeżywała bombardowania i wszelakie okrucieństwa wojny, stając się wzorem bohaterstwa dla ludzi, którzy widzieli w jej woli przetrwania nadzieję na własne ocalenie.
Judy w czasie drugiej wojny światowej była jedynym psem, oficjalnie uznanym za jeńca wojennego (POW). Gdy odeszła w 1950 roku, została pochowana w swej kurtce Brytyjskich Królewskich Sił Powietrznych. Williams pozostał jej wierny do końca swego życia – nigdy nie miał innego psa. Ich historia – a zwłaszcza nierozerwalna więź, nawet w najgorszych sytuacjach – stanowi jedną z wielu nieodkrytych dziejów z czasów drugiej wojny światowej.”

AMA – 2 edycja

Pierwsze dwa pytania zostaną przez nas nagrodzone książkami! Pierwsze zostało zadane przez Agnieszkę, a drugie przez Weronikę. Będziemy się z Wami kontaktować mailowo w tej sprawie :) Gratulujemy!

Pytania i odpowiedzi:

1. Jak posiadanie psów wpłynęło na wasze życie towarzyskie? Podupadło ze względu na utrudnione wychodzenie z domu, czy może zyskaliście wielu nowych psiolubnych znajomych?

Odp: Życie towarzyskie? Jakie życie towarzyskie? :) Nie da się ukryć, że trudno utrzymywać regularne kontakt z nie-psiarzami posiadając dwa psiaki. Zostawić samych ich nie zostawimy, a wiele osób też nie czuje się komfortowo w obecności psów. Mogę więc szczerze powiedzieć, że nasze życie towarzyskie mocno podupadło. Warto jednak zaznaczyć, że nigdy nie byliśmy typami ”imprezowiczów”, więc nie powiedziałbym również, że wcześniej było ono jakoś specjalnie bogate :)

Natomiast jest druga strona – dzięki posiadaniu psów i prowadzeniu tego bloga poznaliśmy kilka ciekawych osób-psiarzy, z którymi staramy się utrzymywać kontakt. Czasami po prostu ze sobą piszemy, ale w miarę możliwości spotykamy się w psim gronie. Można więc powiedzieć, że z jednej strony podupadło, ale jednak pozwoliło nawiązać nowe kontakty.

2. Nie zastanawialiście się przed kupnem Levi’ego nad adopcją szczeniaka/starszego psa ze schroniska? Jeżeli tak, dlaczego wyeliminowaliście pierwszą opcję? :)

Odp: Hmm…pytanie z tych ”trudnych”. Zawsze jakaś myśl o psie ze schroniska jest, ale ja osobiście uważam, że to trudniejsza opcja.  Psy w schroniskach zazwyczaj są już dorosłe, mają swoje nawyki i problemy, więc wymagają sporo pracy. Oczywiście nie zawsze, ale to często swojego rodzaju ruletka. Dla mnie szczeniak to pewna opcja – wiem co dostaję i tylko ode mnie zależy jak to wyjdzie. Jeśli pojawią się problemy to moja wina i biorę za to odpowiedzialność.

Myśleliśmy oczywiście nad psiakiem ze schroniska, ale finalnie podjęliśmy decyzję, że wiemy jaką chcemy rasę i najlepszą dla nas opcją będzie jednak pies z hodowli.

3. Czy trudno jest wychować dwa duże psy? (Chodzi o tresurę, karmienie, pielęgnacje itp.)

Odp: W tym momencie wychowujemy jednego dużego psa i drugiego małego, który ciągle rośnie. Nie powiedziałbym, że ”trudno”, ponieważ byliśmy na to gotowi. Nie powiedziałbym jednak również, że trudno nie jest – nie wszystko da się zaplanować niestety :)

Ogólnie jest… czasochłonnie. Wszystko trzeba zrobić dwa razy – dwa razy więcej czesania, dwa razy więcej kąpieli, dwa razy więcej przygotowywania posiłków, trzy razy więcej treningu. Treningu jest najwięcej, ponieważ robimy sesje indywidualne (raz Legion, raz Levi) oraz wspólne, gdzie oba psiaki uczą się razem. Nie ma lekko, ale również nie można narzekać, jeśli to była nasza świadoma decyzja.

4. Jaką byście napisali definicję psa? (Taką w stylu waszego bloga :) )

Odp: Szczerze? Uważam, że definicje są złe, ponieważ za bardzo upraszczają wszystko i uogólniają. W ogóle nie lubię definicji, więc nie mam takiej dla psa niestety :)

5. Co sprawiło, że zdecydowaliście się na psa? To był impuls, spełnienie marzenia, czy np. zmieniły się wasze warunki mieszkaniowe i stwierdziliście, że jest miejsce na nowego kumpla?

Odp: Ja zawsze byłem fanatykiem zwierząt – miałem koty, papugi, żółwie, nawet hodowlę patyczaków :) Zawsze jednak chciałem psa, ale niestety nigdy nie było warunków. Żona też kocha psiaki, więc jak tylko udało się znaleźć idealne mieszkanie to od razu zdecydowaliśmy się na psiaka – praktycznie z umową w ręce rezerwowaliśmy szczeniaka.

Szybko robiliśmy remont i przygotowywaliśmy wszystko, żeby tylko zdążyć na malucha :)

6. Największy błąd popełniony przy wychowywaniu Legion to…

Odp: Nagradzanie podczas rozmów telefonicznych w obawie, że będzie przeszkadzać. Teraz jak nie nagradzamy podczas rozmowy telefonicznej to… szczeka i przeszkadza :)

7. Czy Legion i Levi broją kiedy zostają sami w domu?

Odp: Nie wiemy, bo jeszcze nigdy nie zostawiliśmy ich samych w domu :) Natomiast Legion jest już grzeczna. Kiedyś szalała i nawet karnisz ze ściany potrafiła wyrwać, a teraz już dorosła, dojrzała i spokojna :)

8. Największy minus i największy plus posiadania psa (psów ;))?

Odp: Największy plus – obserwowanie psich interakcji. Naprawdę świetnie się ogląda jak psiaki się kłócą, śpią, godzą i ogólnie razem dogadują. Największy minus – masowe, poranne pobudki :) Sama Legion była irytująca jak budziła z pierwszymi promykami słońca. Teraz Levi jej pomaga i jest dwa razy trudniej się oprzeć…

9. Czy jest jakaś książka o psiej tematyce, która zrobiła na Tobie duże wrażenie, traktujesz jak “biblię”? Chodzi zarówno o książki zarówno fabularne jak i naukowe.

Odp: Książka? Nie. Osobiście nie lubię za bardzo książek o psach, ponieważ mam dziwne wrażenie, że są pełne bełkotu. Większość przynajmniej. Dla mnie jednak najważniejszą lekturą jest blog p. Zofii Mrzewińskiej Szczeniak w domu. Blog ten był swojego rodzaju motywacją do powstania naszej strony i ogólnie był ogromną inspiracją przy wychowaniu Legion. To dzięki niemu przetrwaliśmy pierwsze dni z naszym szczeniakiem :) Naprawdę polecam.

Pisany trochę w archaiczny sposób, ale ma wszystko co najważniejsze. Same konkrety, zero niepotrzebnego bełkotu i opisów.

10. Jak nauczyc psa niereagowania na inne psy na spacerze ?

Odp: No właśnie, jak? Sami tego nie wiemy i dopiero nad tym pracujemy :) Trochę informacji można znaleźć w tym wpisie.

11. Po ostatnim poście o wystawie i wzmiance że Levi ładnie chodzi w tłumie, jak to robicie?

Odp: To zasługa konsekwencji! Każdy spacer z Levim wiązał się z ogromną garścią smakołyków w kieszeni. Jak tylko widzieliśmy człowieka to od razu skupialiśmy uwagę małego na smakołyki i karmiliśmy go aż do momentu minięcia danej osoby.

Po kilkunastu dniach na widok człowieka Levi automatycznie patrzał na ręce i kieszenie, bo zawsze było żarcie. Teraz nawet możemy przejść obok tłumu dzieciaków, które idą do szkoły i jest super. Naprawdę polecam konsekwencję – nawet jednego dnia bez smakołyków nie było.

12. Czy macie jakieś przydatne wskazówki dla początkujących blogerów? Chciałabym niedługo zacząć ze swoją stroną, ale nie wszystko jest dla mnie zrozumiałe. Polecacie darmowe platformy, czy jednak płatna opcja będzie lepsza? Strasznie dużo wyborów :) Jakieś sugestie?

Odp: Sam nie uważam, żebym był jakimś zaawansowanym blogerem, ale coś tam poradzić mogę :) Przede wszystkim polecam znaleźć sobie swój sposób na bloga. My piszemy głównie o naszych problemach i naszym życiu z psami. Niektórzy skupiają się na aktywnościach sportowych z psami, a jeszcze inni na testach i recenzjach. Nie ma sensu czytać kilku identycznych blogów i dlatego nikt nie chce marnować czasu na coś, co się nie wyróżnia. Ja przynajmniej tak wybieram blogi, które czytam :)

Poza tym oczywiście w miarę zgrabne pisanie – literówka czy jeden błąd to żaden problem, ale niektórzy piszą tak, że trudno zrozumieć o co chodzi. Do tego ładna, estetyczna strona i mamy szansę na sukces :)

Co do technicznych rzeczy to osobiście zawsze uważam, że bezpłatne serwisy nie są dobrym pomysłem. Czytam bardzo mało blogów, które są np: na blogspot, ponieważ po prostu mnie męczą. Najtańszą opcją jest WordPress z darmowym szablonem – w internecie jest mnóstwo poradników jak to zrobić samemu. Jedyny koszt to własna domena i hosting. Uważam, że nie da się mieć profesjonalnego bloga bez indywidualnej domeny. Jeśli chcesz prowadzić stronę na poważnie i liczysz na współpracę z jakimiś firmami to na pewno będzie to najlepsza opcja.

13. Czytałam o nosework i nie do końca wiem jak zacząć. Można prosić o wskazówki?

Odp: Na początek wystarczy:

• olejek zapachowy
• słoiczek, płatek bawełniany i kilka patyczków bawełnianych
• jakikolwiek pojemnik z nakrętką

Na płatek bawełniany i nakrętkę od słoika dajemy 3-4 kropelki olejku. Do środka wrzucamy patyczki bawełniane, całość zakręcamy i zostawiamy na 48 godzin. Po tym czasie patyczki nasiąkną zapachem i mogą pełnić rolę ”próbek zapachowych”.

Do treningu używamy 2-3 próbek, które wkładamy do pojemnika z nakrętką. Ważne, aby pojemnik był stosunkowo mały i posiadał dziurki wentylacyjne w nakrętce. Siadamy w pokoju – w jednej ręce mamy smakołyki, a w drugiej pojemnik. Nie pozwalamy psu brać smakołyków, ale jak powącha pojemnik to od razu dajemy mu nagrodę.

Pamiętajmy, żeby nagradzać przy źródle, czyli jak najbliżej dziurek w nakrętce :) To takie podstawy podstaw – pierwsze ćwiczenia. Więcej można przeczytać tu i tu.

14. Owczarek niemiecki czy samoyed? :)

Odp: Serce mówi ”Owczarek niemiecki”, ale umysł podpowiada ”Samoyed” :) Całe życie byłem miłośnikiem ON, ale posiadając Samoyeda widzę zalety tej rasy. Nie będę ukrywał – Levi jest po prostu idealnym szczeniakiem. Praktycznie bezproblemowy, spokojny, grzeczny i absurdalnie przyjazny. Legion jest typowym Owczarkiem – dzielna, uważna, zbyt mądra, czujna i obronna.

Samoyed to taka jazda na rowerze z bocznymi kółkami. Owczarek to jazda ze stromej górki, starym składakiem cioci – bez hamulców :) Kocham Owczarki Niemieckie, ale młodszy się nie robię, a do tej rasy trzeba mieć sporo energii i siły :D

AMA – podsumowanie 2 edycji

Dostajemy od Was coraz więcej pytań i mam nadzieję, że taka tendencja będzie się utrzymywać. Im więcej pytań, tym częściej będzie organizowana edycja :) Cieszy mnie również, że firmy są zainteresowane współpracą i przekazywaniem nagród dla Was.

Chciałbym ponownie podziękować wydawnictwu Replika, która ufundowała wspaniałe nagrody. Książki są grube, ciężkie i wyglądają świetnie. Wiele godzin ciekawej lektury zagwarantowane :)

Mi pozostaje tylko jeszcze zachęcić Was do dalszego przesyłania pytań i zaproszenia do kolejnej edycji AMA!

Post AMA – wyniki 2 edycji konkursu pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Tropienie dla psa to zespół aktywności, które polegają na wykorzystaniu węchu naszego pupila do wykonywania różnych zadań. Dla niektórych jest to sport, a dla innych po prostu zabawa – nie ma przymusu brania udziału w różnych zawodach. Ważne jest, że po prostu spędzamy aktywnie czas ze swoim psem.

Tropienie – co to?

Tropieniem nazywamy ogólnie wszelkie dyscypliny związane z wykorzystaniem psiego nosa. Nie znalazłem oficjalnej definicji tego pojęcia, ale generalnie tak to brzmi najrozsądniej. Wydaje mi się, że wystarczy wiedzieć, że to po prostu aktywności węchowe, w których pies musi coś znaleźć/wytropić przy pomocy swojego nosa.

Najpopularniejsze aktywności związane z tropieniem:

• mantrailing – pies poszukuje człowieka, co ma imitować pracę użytkową psów policyjnych i wojskowowych (poszukiwanie zaginionych osób)
• tracking – praca na śladzie, gdzie pies musi znaleźć konkretny zapach lub przedmiot
• tropienie IPO – podobne do trackingu, ale ma konkretniejsze zasady, które związane są z wymogami egzaminacyjnymi
• nosework – nie każdy zalicza ten sport do tropienia, ale moim zdaniem jak najbardziej spełnia wszelkie przesłanki, aby być aktywnością tropiącą. W końcu w nosework pies musi znaleźć (wytropić) konkretną próbkę zapachową, często na zewnątrz w warunkach plenerowych

Czy poszukiwanie przysmaków w mieszkaniu, ukrytych w kartonach lub praca na matach węchowych może być zaliczana do tropienia? W sumie zależy od naszego podejścia. Moim zdaniem to bardziej taki wstęp do aktywności węchowych i dlatego wiele osób nazywa to ”zabawami węchowymi”. Najczęściej można spotkać się z podejście, że tropienie dla psa to coś, co można trenować – rozwijać umiejętności psa oraz przewodnika.

Tropienie dla psa łączy się bardzo często z określeniem ”tropienie użytkowe” co już jasno sugeruje, że wynikiem aktywności powinno być praktyczne zastosowanie przez człowieka. Przykładowo właśnie wynikiem powinno być znalezienie zaginionej osoby w lesie, wytropienie konkretnego przedmiotu po zapachu i tak dalej.

Takie tam foto z lasu :) Do tropienia używamy takiej 5 metrowej smyczy taśmowej :)

My musimy przede wszystkim wiedzieć, że to fantastyczna zabawa zarówno dla przewodnika, jak i psa. Naprawdę gorąco polecam wszelkie aktywności węchowe, a tropienie użytkowe już przede wszystkim :)

Mantrailing, czyli tropienie użytkowe

O mantrailingu słyszałem już bardzo dawno i od razu spodobała mi się koncepcja tej aktywności. Mi w ogóle bardzo podobają się wszelkie czynności z psem, które pozwalają nabyć praktyczne umiejętności. Z tego względu założenie, że pies szuka ludzi zaginionych wzorem najlepszych psów użytkowych, jest bardzo przyjemne dla mnie i praktycznie od razu zdecydowaliśmy, że weźmiemy w tym udział.

Problemem okazało się znalezienie idealnego kursu. W internecie można znaleźć luźne grupki amatorów, które jednak trenują często bez jakiegoś nadzoru. Na początek wolałem mniejszą grupę, która ćwiczy pod okiem kogoś doświadczonego. Jak już znalazłem jakieś ciekawe szkolenia to problemem okazały się wymagania.

Większość wymaga, aby członkowie szkolenia pracowali również jako pozoranci. Oznacza to, że trzeba swojego psa zostawić (np: w samochodzie lub kennelu) i iść samemu chować się dla innych psów. Od razu odrzuciła mnie taka sprawa, ponieważ nie po to poświęcam czas, żeby spędzić go schowany za krzakami. Oczywiście rozumiem, jeśli ktoś lubi tego typu rozrywki, ale mnie to nie przekonuje. Nie przekonują mnie też wszelkie ideologie, które tłumaczyli mi szkoleniowcy, że niby chodzi o kompleksowe szkolenie, że praca pozoranta też jest ważna i chcą każdego dobrze przygotować.

Nagrodą w tropieniu mogą być również zabawki – Legion uwielbia frisbee i świetnie sprawdziło się na szkoleniu :)

Na moje pytanie, czy w takim razie mogę zrezygnować z tego luksusu (w końcu płacę za pełne szkolenie, a chcę mniejszy jego zakres!) i oddać moje pozorowanie innemu członkowi grupy, reagowano negatywnie. Skoro to taka świetna zabawa to na pewno ktoś zechce pozorować więcej, ale widać nie jest to praktykowane.

Udało się jednak znaleźć fantastyczny kurs na Dog Everest, który nie ma takich dziwnych wymagań. Napiszę więcej – po odbyciu pierwszego szkolenia jestem w stanie stwierdzić, że argumenty innych to pic na wodę. Po prostu nie stać ich na zatrudnienie pozoranta lub nie mają do niego dostępu i dlatego zachęcają uczestników kosztem komfortu psa. Jeśli szkolenie trwa np: 2 godziny dla 4 osób, z czego każdy pies ma założone 30 minut tropienia to wychodzi na to, że z 2 godzin z psem spędzimy tylko te pół godziny, a większość spędzimy jako pozorant. Dla mnie bez sensu.

W Dog Everest skupiamy się na pracy z psem, a nie siedzeniu w krzakach (powinni to mieć jako hasło przewodnie kursu :D). Oczywiście rozumiem jak ważną rolę pełni pozorant, ale to powinno być przeznaczone dla osób, które tego chcą, lubią to i potrafią. Zrobiliśmy pierwsze zajęcia i absolutnie nie czułem potrzeby, aby pozorować. A i tak obserwując pozoranta mniej więcej czuję, o co w tym chodzi :)

Tropienie – pierwsze zajęcia mantrailing

Przejdźmy teraz do samych zajęć. Od razu muszę napisać, że było super i jesteśmy mega zadowoleni, że się zdecydowaliśmy na to szkolenie :) Pierwsze zajęcia wyglądały tak, że najpierw wyjaśniono nam jaki sprzęt jest konieczny do uprawiania mantrailingu. Oczywiście wcześniej informowano nas mailowo co ze sobą zabrać, ale na zajęciach omówiono dokładniej sprzęt.

Takich szelek używamy do tropienia(typ guard) – ważny jest ten pas na klatce piersiowej, który pozwala na komfortową pracę!

Przede wszystkim potrzebne są szelki z pasem na klatce piersiowej – nie powinny to być raczej sledy, ani popularne szelki typu norweskiego. Pamiętajmy, że pies podczas tropienia mocno ciągnie, więc musi mieć zapewniony komfort.

Drugim niezbędnym elementem jest linka, powinna mieć długość ok. 5-8 m. W zasadzie nie musi to być linka, długa smycz też się nada. Ważne, żeby była wygodna i łatwa do trzymania.  I trzecia sprawa to nagrody – warto wiedzieć co pies lubi, ale można też poeksperymentować. Ja wziąłem sporo kiełbasy oraz frisbee.

I teraz jak to wygląda? Przewodnik przytrzymuje psa (w sensie, że mocno trzyma linkę/smycz i nie pozwala swobodnie biegać), przychodzi Pan Pozorant i próbuje być fajny dla psa. Coś tam mówi, zaczepia, daje trochę nagrody (częstuje kiełbasą lub zachęca do zabawy), a następnie ucieka wołając psa. Pies oczywiście zdziwiony, jak to tak? Trochę niekulturalnie się człowiek zachował i wypadałoby wyjaśnić z nim pewne zależności między ludźmi oraz psami.

Przewodnik daje psu polecenie (może to być cokolwiek: tropimy, człowiek, konewka, łap dziada) i pozwala psu ruszać. Legion od razu wystartowała – na początku biegła na pamięć tak jak widziała, gdzie ucieka pozorant. Potem nie było rady i trzeba zacząć pracę nosem. Pierwsze sesje zakładają dość krótką trasę, aby dać początkującemu psu szansę. Legion bardzo szybko znalazła pozoranta, który w nagrodę dał jej trochę kiełbasy.

I… to w sumie tyle. To cały mantrailing. Pozorant zachęca psa i ucieka, a zadaniem psiaka jest go znaleźć po zapachu. Tak naprawdę w tropieniu nie chodzi o nauczenie pracy nosem samej w sobie- psy to dobrze rozumieją i potrafią. W tropieniu chodzi o to, żeby nauczyć psa czego my oczekujemy i w jaki sposób ma nam to pokazać. Dodatkowo kluczową sprawą jest budowanie motywacji, ponieważ bez tego pies będzie szukał ”byle jak”.

W mantrailingu chodzi o to, aby pies znalazł ”zaginionego”. Na początku pozorant chowa się za pobliskim drzewem, ale docelowo pies musi znaleźć daną osobę na sporym obszarze wyłącznie przy użyciu swoich zmysłów.

Tropienie użytkowe – opinie

Osobiście jestem zachwycony zajęciami i już wiem, że będziemy stałymi bywalcami. Naprawdę bardzo, bardzo mocno polecam. Strasznie trudno opowiedzieć dlaczego to jest takie ciekawe – uważam, że każdy powinien sam spróbować.

Tak przy okazji tylko – patrzcie jaki Levi był mały jeszcze kilka miesięcy temu :)

Moim ulubionym momentem było szukanie pozoranta za skrzyżowaniem. Legion szła trochę na pamieć i zamiast skręcić (pozorant siedział na ławce po lewej stronie skrzyżowania) to poleciała szybko do przodu. Szybko jednak straciła trop i widać było po jej minie, że panikuje i nie wie co robić. Przewodnik nie może w żaden sposób pomagać psu, aby nauczyć go samodzielności, więc psina musiała sobie radzić sama.

Legion chwilę pomyślała i zdecydowała się zawrócić na skrzyżowanie do momentu, kiedy miała ostatni trop. Trochę powąchała i od razu pobiegła w stronę pozoranta. Nie było to najlepsze szukanie, ale świetne było zobaczyć jak pies ma problem i samodzielnie stara się go rozwiązać.

Wydaje mi się, że to właśnie jest najfajniejsze w sportach węchowych – samodzielność. Wszyscy wymagamy od naszych psów posłuszeństwa, wykonywania poleceń i robienia dokładnie tak, jak chce przewodnik. Tu usiądź, teraz zostań – masz smaczka, dobry piesek. Nie jest tak, że trochę robimy z psa swojego osobistego robota? Tak trochę?

Nasze psy uczą się, że nie powinny dawać nic od siebie. Mają tylko wykonywać polecenia, a wszystko będzie dobrze. Mieć podane wszystko na tacy rozleniwia i tyle. Natomiast dyscypliny węchowe takie jak tropienie wymagają od psa ogromnej ilości nie tylko samodzielności, ale również pewności siebie i swoich umiejętności. Przewodnik ma ograniczoną wiedzę na temat warunków – nie wie gdzie schował się pozorant w mantrailing, ani gdzie ukryta jest próbka zapachowa w nosework. Musi polegać na psu – często pierwszy raz w życiu to pies decyduje i prowadzi, a nie człowiek.

I w sumie bardzo mi się to podoba. Lubię patrzeć jak Legion kombinuje i stara się robić po swojemu. Nie musi robić idealnie – powinna uczyć się na własnych błędach i wyjść spod tego opiekuńczego klosza, który jej zapewniamy. Nie mówię, że szkolenie posłuszeństwa jest złe, bo nie jest. Po prostu warto robić z psem również takie rzeczy, które uczą go samodzielności.

A teraz taki duży już, że szyszki wpierdziela :D

Tropienie a zabawy węchowe

Chciałbym jeszcze wspomnieć o roli zabaw węchowych w takich dyscyplinach jak tropienie, tracking lub mantrailing. Jednym z pierwszych pytań na szkoleniu, które nam zadano było ”czy pies miał przeprowadzane jakieś zajęcia lub zabawy węchowe?”. To dobrze pokazuje jak ważny jest taki element.

Legion sporo bawi się na matach węchowych, ale robimy również nosework. Z tego powodu nie ma ona problemu z wykorzystaniem swojego nosa – wie do czego służy oraz że może być zastosowany w różnych zajęciach. Jest to ważne dlatego, że zazwyczaj nie wymagamy ”nosa” w codziennym życiu. Pies musi polegać głównie na wzroku (nasza mowa ciała) oraz słuchu (polecenia wydawane werbalnie). Zabawy najczęściej zawierają szarpanie, aport i ogólnie trzymanie różnych przedmiotów w łapach lub pysku. Po prostu nos nie jest zazwyczaj stosowany podczas pracy z człowiekiem.

Co to mata taka pusta? Nie ma smaków to nie ma wąchania!

Dlatego niektóre psy mogą na początku mieć problem z tropieniem – mogą próbować szukać przy pomocy innych, mniej efektywnych zmysłów. Z tego powodu bardzo polecam robić psu jakieś zabawy węchowe, nawet jeśli nie planujemy kariery w tropieniu. Aktywności węchowe są po prostu dobre dla naszych psów.

Tropienie – podsumowanie

Tropienie to moim zdaniem fantastyczna aktywność dla psa i naprawdę polecam spróbować. Osobiście szczególnie lubię mantrailing, ale to już kwestia osobistych preferencji. Każda dyscyplina węchowa jest dla naszego psa dobra – rozwija, pomaga się skupić oraz skoncentrować, ale również wycisza, uspokaja, pobudza intelektualnie, buduje pewność siebie, a także uczy samodzielności. Bardzo dużo pozytywów jak na jedną aktywność, prawda?

Spróbujcie, poszukajcie – może w Waszej okolicy są jakieś ciekawe szkolenia? Nawet jeśli nie to spróbujcie czegoś w domu – ostatnio na blogu mat węchowych opublikowaliśmy wpis o różnych zabawach węchowych dla psa. Nosework również jest super, jeśli ktoś ma cierpliwość :)

A jakie jest Wasze zdanie na temat tropienia? Tropi ktoś z Was? :)

Post Tropienie użytkowe – mantrailing pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dzień 16

Wczorajszy dzień upłynął nam na ciągłym odświeżaniu strony i sprawdzaniu jak tam podobają Wam się maty – mamy podłączony czat, więc w razie czego zawsze można do nas zagadać :) Nie ukrywam, że zainteresowanie naszymi produktami trochę nas zaskoczyło, ponieważ jest o wiele większe niż zakładaliśmy. Trzeba domówić sporo materiałów :) Przede wszystkim cieszymy, że informacje o nosework są bardzo popularne – chętnie czytacie pierwsze wpisy na naszym blogu. Zależy nam, żeby spopularyzować wszelkie zabawy i aktywności węchowe – po prostu uważamy, że to świetna sprawa dla każdego psiaka :)

Poza działalnością ”matowęchową” udało się zrobić kilka treningów. Przede wszystkim był poranny spacer – całkiem długi bo prawie 60 minut. W domu w południe zrobiliśmy Legion trening nosework, a Levi miał podstawowe posłuszeństwo. Sam nosework idzie nam bardzo, bardzo dobrze i jestem naprawdę zadowolony z postępów. Chciałbym już ruszać dalej, ale staram się wprowadzać nowe elementy powoli.

Często mam tak, że jak coś psu idzie dobrze to lecimy z postępami, ale przez to potem pojawiają się braki w podstawach. Dlatego nosework robimy bardzo powoli – 1 lub 2 sesje dziennie po kilka minut dosłownie. Legion nie ma czasu się znudzić, a jak tylko widzi, że idę z pudełeczkiem na próbki to od razu jej się oczy świecą :) Levi jakoś nie jest przekonany – wąchnie dwa razy i mu się nudzi. W sumie się nie dziwię, bo początkowe treningi są mało ekscytujące :)

Popołudniu mały miał tradycyjny spacer, a ja z Legion zrobiliśmy trening biegowy w lesie. Mocno przygotowujemy się do zawodów canicross, na których bierzemy udział w tym miesiącu – mam nadzieję, że jakoś nam pójdzie :D

Dzień 17

Nowe zamówienia mat ciągle się pojawiają. Nawet Nosework kit są popularne – trochę obawialiśmy się, czy ten produkt ma w ogóle szansę zdobyć jakąś uwagę, bo jednak nosework jest stosunkowo świeżą dyscypliną. Brakuje wszystkiego – dobrych szkoleń, poradników, informacji. Mamy nadzieję regularnie pisać na blogu coś nowego, żeby pomóc innym się szkolić w zakresie pracy węchowej. Przy okazji, jeśli ktoś jeszcze nie czytał – zapraszamy do zapoznania się z wpisem, gdzie są podstawowe informacje o tym jak zacząć ćwiczenia. W razie jakichkolwiek pytań – piszcie śmiało :)

W naszej okolicy mieszkają prawdziwi miłośnicy sportów zaprzęgowych, więc czasami udaje nam się umówić na trening. Grafik nie tak łatwo ułożyć, więc każda możliwość wspólnego biegania jest bardzo ważna. W ogóle polecam – jeśli ktoś chce biegać z psem to bardzo polecam znaleźć na forum lub grupach dyskusyjnych kogoś takiego. Bieg za doświadczonym zaprzęgiem bardzo ułatwia pracę z własnym psem.

Wcześniej nasze treningi biegowe były ”takie sobie”, ale odkąd pierwszy raz pobiegliśmy za kimś lepszym to robimy spore postępy – przynajmniej tak mi się wydaje. Także dzisiaj o 10.00 wyruszyliśmy na wspólny bieg. 5 km udało nam się pokonać w ok. 19 minut, więc to spory sukces. Naprawdę biegło się przyjemnie – ciepło (ale nie za ciepło), lekki wietrzyk – super.

Poza tym mały miał standardowy poranny spacer, a o godzinie 14.00 wyszliśmy wszyscy wspólnie do parku, gdzie psiaki mogły razem się pobawić. Pobawić w sensie, że Legion biega za dyskiem, a Levi albo za nią albo kopie sobie dziury w ziemi :D

I tyle – po bieganiu miałem mocno dość. Z dużymi dystansami sobie jeszcze radzę, ale prędkość? Nienawidzę prędkości :/ Po drugim spacerze już w ogóle wysiadłem i do końca dnia ładowałem baterie. Umówmy się, że dzisiaj był taki treningowy dzień ”wolny” za ten wtorek, o którym zapomnieliśmy :D

A jak Wam minął dzień? Kto biega?

Post Dog Overdrive – Dzień 16-17 pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Właśnie dzisiaj, już teraz możecie zakupić swoją własną, wyjątkową matę węchową na naszym sklepie matywechowe.pl – zapraszamy!

Mata węchowa dla psa – po co?

Wszyscy dobrze wiemy, że psy po prostu kochają wąchać, szczególnie podczas spacerów. Zarówno Legion jak i Levi najchętniej całą drogę przebyliby z nosem nisko przy ziemi. Dlaczego tak jest? Otóż zmysł węchu jest dla psów bardzo ważny – to właśnie zapachy dają im najwięcej informacji o otaczającym ich świecie.

Świetnie pokazuje to bardzo popularny filmik TED

Nie da się po prostu ukryć, że zmysł węchu pełni istotną rolę w życiu psa. Poza tym ich zmysł jest tak potężny, że bardzo chętnie wykorzystywany jest przez człowieka – psy pełnią służbę w policji oraz wojsku, gdzie pomagają znajdując materiały wybuchowe oraz substancje niedozwolone.

Naszym zdaniem bardzo ważne jest, aby pozwolić psu wykorzystać swój potencjał i móc ćwiczyć korzystanie ze swojego nosa. Ma to szereg zalet, które pozytywnie wpływają na rozwój każdego psiaka.

Przede wszystkim praca węchowa wymaga od psa ogromnej koncentracji i skupienia. Dzięki temu po sesji ”węchowej” psy są bardzo zmęczone, ale w ten dobry sposób – czują się po prostu spełnione i czują, że zasłużyły na błogi odpoczynek po ”dobrej robocie”. Aktywności wykorzystujące psi nos są więc idealne dla psów, które mają problem z wyciszeniem się, odpoczynkiem lub mają inne problemy behawioralne. Poza tym korzystanie z produktów takich jak mata węchowa stymulują psa intelektualnie oraz dostarcza nowych bodźców, które są mu tak bardzo potrzebne. Mata węchowa może być również świetną aktywnością dla piesków starszych, w trakcie choroby lub okresu rekonwalescencji.

Mata węchowa dla psa z matywechowe.pl

Tworząc sklep matywechowe.pl chcieliśmy zaoferować produkt dla osób, które chcą spróbować zabawy węchowej z psem, a jednak nie chcą poświęcać czasu na wykonywanie własnej maty. Mając pewne fundusze (zależne od wykorzystanych materiałów) oraz sporo czasu każdy może wykonać matę węchową, ale nie każdy ma na to ochotę lub czas.

Postawiliśmy na sprawdzone i bezpieczne materiały, a także duży rozmiar samej maty. Nasza mata węchowa ma wymiary 60 x 40 cm, co jest wielkością idealną dla każdego psa – małego i dużego. W przypadku zapotrzebowania na jeszcze większy rozmiar zawsze można połączyć ze sobą kilka mat :) Produkt dostępny jest w dwóch wersjach – zwykłej oraz plus. Ta druga różni się tym, że do jej wykonania wykorzystaliśmy sztywniejszy materiał o gramaturze 410 g/m2, co sprawia, że mata jest bardziej gęsta. Pozwala to na jeszcze trudniejsze ukrywanie przysmaków.

Na start proponujemy kilka modeli kolorystycznych, które sami pomogliście nam wybrać wysyłając ankietę – bardzo dziękujemy! W przyszłości planujemy oczywiście wprowadzenie nowych wariantów. Na ten moment udostępniamy opcję ”mata na zamówienie”, gdzie można napisać nam ulubione kolory, z których możemy wykonać unikalną matę węchową. Wszystkie produkty dostępne są na stronie sklepu matywechowe.pl.

Tylko mata węchowa? Nie!

Mamy prawdziwego bzika na punkcie zabaw węchowych – mając dwa psy bardzo ważne jest, aby mieć ”asa w rękawie”, który pomoże je uspokoić. Maty węchowe są do tego idealne, ale bardzo szybko zachciało nam się więcej. Z tego powodu zainteresowaliśmy się tematyką nosework, w który również bardzo szybko się wkręciliśmy.

To dyscyplina kynologiczna, która szybko zdobywa popularność, ale w Polsce jeszcze raczkuje. Z tego powodu trudno uzyskać dostęp do materiałów szkoleniowych, poradników oraz odpowiednich akcesoriów. Sami szkolimy się przeszukując różne fora zagraniczne. W naszym kraju można już powoli znaleźć jakieś seminaria oraz pomniejsze kursy – bardzo polecamy, jeśli ktoś nie czuje się na siłach uczyć psa samodzielnie. To nie jest jednak wcale takie trudne :)

Postanowiliśmy pomóc wszystkim węchomaniakom i dlatego w naszym sklepie wprowadziliśmy również Nosework kit – zestaw podstawowy. Ten zestaw zawiera absolutnie wszystko, co jest potrzebne do ”uprawiania” nosework. Cały zestaw i elementy wchodzące w jego skład można zobaczyć tutaj: Nosework kit- zestaw podstawowy.

Na naszym blogu (tutaj, jak i na matywechowe.pl) będziemy zamieszczać nowe treningi oraz ciekawostki związane z nosework, więc warto być na bieżąco :)

Zapraszamy i dziękujemy!

Wszystkich zapraszamy do odwiedzenia sklepu matywechowe.pl – jesteśmy bardzo ciekawi Waszych opinii. Dołożyliśmy wszelkich starań, aby cały serwis był jak najbardziej interesujący oraz intuicyjny. Na ten moment oferujemy dwa produkty – maty węchowe oraz zestaw do nosework, ale mamy nadzieję w przyszłości dodawać nowe, związane z aktywnościami węchowymi akcesoria.

Dziękujemy za zainteresowanie. To, które już wykazaliście na facebook/ instagram/ newsletter/ komentarzach, ale również to, które mamy nadzieję wykażecie w przyszłości :)

Przy okazji zapraszamy również do zapoznania się z wpisami na blogu mat węchowych :)

Post Mata węchowa dla psa? Zaczynamy! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dog Overdrive 9000 – dzień 1

Levi

Jeśli chodzi o małego to skupiamy się na absolutnych podstawach, jednak trochę w zmienionej formie. Jak Legion była mała to ćwiczyliśmy etapowo – jedno ćwiczenie na jednej sesji. Oznacza to, że jeśli ćwiczyliśmy ”siad” to w danym przedziale czasowym pies wykonywał tylko to polecenie.

Z Levim robimy trochę inaczej – naczytałem się internetów i chciałem spróbować. Wybieramy kilka ćwiczeń, które szczeniak ma opanować i w sesji treningowej ćwiczymy je wszystkie. Zatem w ciągu 5-10 minut treningu z Levim powtarzamy: siad, leżeć, stać, zostaw, skupianie. Nie robimy tego po kolei – pies nie ma się spodziewać, jakie polecenie padnie następnie. Ma to zwiększać motywację i zaangażowanie psa w ćwiczenia – ze względu na losowość, zaskoczenie oraz urozmaicenie.

Na ten moment trudno mi napisać, czy jest to lepsza metoda – wydaje mi się, że wszystko zależy od psa. Legion jest dość skupiona i rzadko się zniechęca, więc powtórki jednego ćwiczenia nie są dla niej problemem. Natomiast Levi (jak to szczeniak) szybko się nudzi, więc takie urozmaicenie wydaje mi się odpowiednim sposobem dla młodego Samoyeda :)

Poranny spacer trwał 30 minut, tak samo popołudniowy.

• Do zrobienia: trzeba bardziej przyłożyć się do ”zostań”, bo mały w ogóle tego nie ogarnia jeszcze. Siad/leżeć idzie bardzo dobrze, chociaż czasami jeszcze trzeba nakierować palcem. ”Zostaw” idzie super – czasami tylko skubany próbuje porwać smaczek z ręki, więc trzeba uważać.

Legion

Jeśli chodzi o Legion to przerobiliśmy sporo – rano długi spacer w ok. 45 minut. Wzięliśmy aż 3 dyski, które rzucałem po kolei tak, żeby pies ciągle musiał być skupiony i był w biegu. Robiliśmy 3 rzuty po ok. 15-20 metrów, a potem ok. 30 sekund przerwy. Całkiem niezłe interwały :)

Popołudniu również spacer w okolicach 45 minut, ale tym razem bardziej pod kątem posłuszeństwa. Całość wygląda tak, że np: pada polecenie ”siad – zostań”, następnie odchodzę 10-15 metrów i tak sobie czekamy kilka minut. Jak pies spokojnie czeka to pada polecenie ”dobrze – okej” i leci dysk. Potem trudniejszy wariant, gdzie z odległości 15 metrów pies musi w miejscu zmienić pozycję siad-leżeć i na odwrót leżeć-siad. Zostaje chwilę w tej pozycji i ponownie leci dysk.

Zrobiliśmy również kilka powtórzeń ”do mnie” – pies przybiega i siada przed przewodnikiem oraz ”noga” – pies obiega przewodnika i siada przy jego lewym boku. Po wykonaniu polecenia jest ”dobrze – okej” i dysk leci w powietrze :)

• Do zanotowania: Legion bardzo powoli robi ”do mnie” i muszę poczytać jak to zmienić. Idzie powoooli, bardzo powoooli – nie rozprasza się, nie wącha, nie patrzy na boki – po prostu idzie taaak baaaardzo powooooli. Chciałbym jeszcze nauczyć psa stawania z biegu w miejscy, czyli np: rzucam dysk -> pies go łapie -> idzie do mnie -> zatrzymuję go w miejscu poleceniem -> pies siada/staje w miejscu i się nie rusza -> leci kolejny dysk. Nie bardzo wiem jak się za to zabrać, ale taki jest plan.

Zabawy węchowe

Moje ulubione – naprawdę od długiego czasu tak się nakręciłem na wszelkie zabawy węchowe, że ciągle coś czytam, edukuję się i chcę robić coś z psem w tym kierunku. W Marcu zaczynamy kurs tropienia ludzi po lesie – zobaczymy jak Legion pójdzie. W domu uprawiamy namiętnie mato-węszenie oraz nosework.

Maty węchowe już opisywaliśmy, ale warto coś dopisać. Wiele osób teraz robi swoje maty (nie wiem czy to wpływ naszej planowanej sprzedaży i puszczonej informacji) i widać, że temat robi się coraz popularniejszy. Z mojej perspektywy super sprawa, bo im więcej ”matowęchomaniaków” (całkowicie legitne słowo, serio) tym lepiej. Naprawdę łatwo się wkręcić, a zabawa jest przednia. Tylko taka uwaga ode mnie – naprawdę uważajcie z jakich materiałów korzystacie. Rozumiem, że wykonanie maty z oryginalnych materiałów nie jest tanie, ale nic kosztem zdrowia psa.

Jakieś podejrzane szmaty z lumpeksu lub najtańsza wycieraczka gumowa ”podprowadzona” sąsiadzce to nie jest najlepszy wybór. Nigdy nie wiadomo, gdzie to leżało, z czym miało kontakt i z czego jest zrobione. Absolutnie nie namawiam tu na zakupy od nas, bo nie o to chodzi. To tylko takie ”tipy” ode mnie – róbcie z dobrych materiałów, a mata posłuży Wam naprawdę długo i będziecie zadowoleni – kilkanaście złotych więcej, ale warto :)

My z matami idziemy coraz dalej i szukamy jeszcze lepszych oraz ciekawszych sposobów na ich wykorzystanie. Legion zasuwa jak dzika, więc jesteśmy niejako zmuszeni na kreatywne podejście do całej zabawy. Dzisiaj przykładowo ulokowaliśmy kilka mat w różnych miejscach w mieszkaniu i od czasu do czasu dorzucaliśmy tak po kryjomu jakieś smaczki. Zamiast dawać pełną dawkę to w każdej macie ukryliśmy tylko 2-3 sztuki jedzonka. Psy musiały co jakiś czas sprawdzać, czy w macie się coś nie pojawiło, a mała ilość nagród powoduje, że trzeba szukać intensywniej. Legion dzisiaj padła po 2 takich rundkach po mieszkaniu :D

Dog Overdrive 9000 – Nose Work

Znacie nosework? Wiecie co to jest nosework? Nie?! To już Wam napiszę zaraz – spokojnie. Nose Work to taki dość nowy psi sport, w którym polega na wykorzystaniu psiego nosa. W skrócie całość wygląda tak, że rozkładamy w pomieszczeniu kilkanaście kartonów, gdzie wybrane pojemniki mają ulokowany element zapachowy. Zadaniem psa jest znalezienie i zaznaczenie wszystkich ”zaznaczonych” pudełek.

Tak oczywiście wygląda to na finalnym etapie – w naszym kraju powstała organizacja NoseWork Polska, która przeprowadza egzaminy na różnych etapach, ale można to skutecznie ćwiczyć również we własnym mieszkaniu. Na pewno niedługo napiszę o tym coś dłuższego, bo temat bardzo ciekawy. Na ten moment warto wiedzieć, że jeśli maty węchowe to taka typowa zabawa w szukanie nosem to nose work to już coś bardziej specjalistycznego i zaawansowanego. Moim zdaniem obie czynności są super i można je stosować zamiennie :)

Tak czy inaczej – zrobiliśmy kilka porządnych sesji nose work z Legion, a w kolejnych dniach planujemy również takie ćwiczenia z maluchem :)

Koniec

To tyle na dzisiaj! Jutro możecie spodziewać się dwóch wpisów – podsumowania jutrzejszego Dog Overdrive 9000 oraz standardowego, zaplanowanego tekstu (o pielęgnacji psich ząbków).

A jak Wam minął dzisiejszy dzień z psami? Jakieś ciekawostki?

Post Dog Overdrive 9000 – Dzień 1 pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.