Pamiętajcie, że najważniejsze jest to, żebyście Wy i Wasze szczeniaki czuli się w podczas zajęć komfortowo. Warto o tym pamiętać, bo często opiekunowie ulegają presji osoby prowadzącej zajęcia. Jeśli jakieś techniki lub rozwiązania są dla Was nieprzyjemne to należy zwrócić na to uwagę i zrezygnować z przedszkola. To ważne, ponieważ mimo coraz większej świadomości na temat etycznego wychowania psów nadal można znaleźć miejsca stosujące rozwiązania awersyjne, czyli po prostu kary.

Powstało wiele treści edukacyjnych na ten temat, ale dla celu wstępu warto wiedzieć jedno: kary niszczą relację i zaufanie, a naprawdę nie o to chodzi w życiu z własnym psem. Dlatego naprawdę bardzo zachęcam do metod pozytywnych, które opierają się na zaufaniu, motywowaniu i przede wszystkim, sprawianiu, żeby nasze życie było po prostu szczęśliwe.

Psie przedszkole – na co zwrócić uwagę?

Jeśli dopiero zastanawiamy się nad wzięciem udziału w zajęciach psiego przedszkola i robimy “research” to polecam zwrócić uwagę na następujące elementy:

• Edukacja opiekuna
• Część szkoleniowa
• Socjalizacja i habituacja

Tak naprawdę te trzy sekcje to przepis na udane psie przedszkole dla naszego szczeniaka. Wybierając zajęcia powinniśmy się kierować sferą dydaktyczną, czyli tym, czego nauczy się nasz psiak, ale również naszym przeczuciem co do samego prowadzącego. O tym będzie później. Pamiętajmy, że dobre zajęcia to przede wszystkim takie, które sprawiają nam frajdę.

Edukacja opiekuna

Wielu opiekunów myśli, że psie przedszkole to głównie zajęcia dla szczeniaka. Trzeba jednak wiedzieć, że cechą dobrego szkolenia jest właśnie część poświęcona edukacji opiekunów. Nie da się ukryć, że szkolenie psów to w dużej mierze szkolenie opiekunów jak mają postępować ze swoimi psami w prawidłowy sposób. Właśnie na tym polega edukacja opiekuna.

Szczegóły są mocno zależne od samego prowadzącego zajęcia. Dobrze byłoby wytłumaczyć następujące elementy:

• rozwój szczeniaka (okresy socjalizacji, wymiana zębów, okres dojrzewania)
• najczęstsze problemy, z którymi można się spotkać (lęk separacyjny, załatwianie się w domu)
• budowanie relacji i zaufania ze swoim szczeniakiem
• najważniejsze zasady wychowania psa (brak kar, odpowiednie podejście)

W skrócie chodzi nie tylko o to, aby zajęcia uczyły czegoś naszego psa, ale również nas. Moim zdaniem decydując się na psie przedszkole powinniśmy otrzymać kompleksową usługę, w ramach której dowiadujemy się jak prawidłowo postępować z psem i osiągnąć pełen potencjał wspólnego życia. Co z tego, że nasz psiak będzie potrafił zrobić ładne “siad”, jeśli w okresie dojrzewania opiekunów przytłoczy etap buntu, a to spowoduje frustrację i problemy w relacji z psem.

Zachęcam z tego powodu do aktywnego brania udziału w zajęciach. Obserwujmy, pytajmy, a w razie wątpliwości, pytajmy znowu. Naprawdę nie ma głupich pytań. Wielu opiekunów zna jakieś psie mity albo coś przeczytało w internecie i nie wie jak to interpretować. Czasami znajdziemy jakieś dziwne rady na psich social mediach. W razie wątpliwości po prostu pytajmy. Lepiej zapytać i chwilę poczuć się niezręcznie z powodu swojej niewiedzy (chociaż tak naprawdę po to korzystamy z usług specjalisty, żeby nas edukował, więc nie ma potrzeby się wstydzić!) niż nie zapytać, a potem żałować.

Część szkoleniowa

Jak sprawdzamy psie przedszkole to najczęściej właśnie na tym elemencie skupiamy się najmocniej. W końcu chcemy, żeby nasz wymarzony szczeniak wyrósł na jeszcze wspanialszego, dorosłego psa. I to jest jak najbardziej fajnie, że mamy jakieś oczekiwania i wyobrażenia wobec naszego psa. Być może planujemy uprawiać psie sporty albo po prostu chcemy, aby szczeniak opanował podstawowe polecenia.

Z mojej perspektywy dobre psie przedszkole dla szczeniaka to nie tylko podejście funkcjonalne, które ma nauczyć psa przyjmowania konkretnej pozycji. Najlepsze zajęcia charakteryzują się moim zdaniem tym, że uczymy szczeniaka przede wszystkim opanowania emocji. Młode psy często mają z tym problem, że mają dużo energii i mało cierpliwości. W związku z tym bardzo pomocna jest właśnie nauka spokojniejszego zachowania.

Naturalnie polecenia też są świetne i warto się ich uczyć. Taką podstawą jest:

• siad (zwykły, przedłużony i na odległość)
• leżeć (zwykłe, przedłużone i na odległość)
• zostaw (nauka odpuszczania jedzenia)
• do mnie (nauka przywołania)
• noga (pies siada przy naszej nodze) i chodzenie przy nodze

I wiele innych. Dużo zależy od postępów szczeniaka, chęci do nauki i ilości zajęć psiego przedszkola. Najpierw skupiamy się na najważniejszych elementach, a potem w miarę możliwości dodajmy dodatkowe, równie przydatne polecenia lub aktywności.

Socjalizacja i habituacja w psim przedszkolu

Generalnie mówi się o socjalizacji szczeniaka, chociaż prawidłowe terminy to socjalizacja i habituacja. Socjalizacja tak naprawdę odnosi się do kontaktów z innymi (socjalizacja wewnątrzgatunkowa ze swoim gatunkiem, międzygatunkowa z innymi gatunkami np: człowiekiem). Habituacja to proces zapoznawania się i przyzwyczajania do nowych dźwięków, powierzchni i przedmiotów.

Szczeniak w tzw. okresie socjalizacyjnym jest bardzo podatny na proces socjalizacji oraz habituacji, dlatego jeśli zastanawiamy się nad psim przedszkolem to na pewno ważnym elementem zajęć będą właśnie te procesy. Przede wszystkim chodzi tu o to, aby nasz szczeniak wyrósł na pewnego siebie i odważnego psa, który nie będzie bał się zwyczajnych elementów otoczenia. Procesy te realizujemy na różne sposoby: odwiedzając nowe miejsca, pokazując szczeniakowi nowe przedmioty, wystawiając na nowe dźwięki i tak dalej.

Na zajęciach można również skupić się na przyzwyczajaniu do zabiegów pielęgnacyjnych lub tolerowana weterynarza. To wszystko ważne elementy psiego przedszkola dla szczeniaka.

Wybieramy psie przedszkole – grupowe czy indywidualne we własnym domu?

Sprawdzając psie przedszkole dla szczeniaka często natrafimy na dwie różne opcje. Niektóre firmy proponują realizację zajęć indywidualnie w naszym domu, a inne zachęcają do przyjazdu z psem na zajęcia grupowe. Wybór formy zajęć ma duże znaczenie i tak naprawdę od tego będą zależały efekty całego szkolenia.

Zajęcia indywidualne dają nam najwięcej możliwości. Osoba prowadząca przedszkole przyjeżdża do nas (najczęściej do domu lub pobliskiego parku), gdzie nasz szczeniak czuje się dobrze i swobodnie. To mimo wszystko ważna sprawa, ponieważ stan psychiczny szczeniaka i jego pewność siebie to duże wskaźniki powodzenia zajęć. Jeśli przyjedziemy z młodym psem do obcego miejsca, gdzie dodatkowo są inne psy to nastawiamy się na porażkę, ponieważ często są to warunki zbyt stresujące, żeby pies mógł skupić się na ćwiczeniach. Zaczynamy więc zajęcia od razu na wysokich, często negatywnych emocjach.

Oczywiście nie musi tak być, bo wszystko zależy od naszego psa i warunków oraz miejsca przeprowadzenia zajęć grupowych. Te są często różne i zależne od samej “placówki”. Niektóre szkoły mają własne sale szkoleniowe, gdzie warunki są bardziej kontrolowane. Niektóre natomiast realizują zajęcia w pobliskim parku albo nawet na własnym ogrodzie. Dużo zależy również od doboru grupy i tutaj też jest wiele różnic. Znajdziemy psie przedszkola, gdzie w grupie znajdują się wszystkie szczeniaki w danym wieku bez względu na wielkość lub rasę. Są jednak szkółki, gdzie ten dobór jest bardziej wyselekcjonowany pod kątem umiejętności, możliwości oraz wielkości psiaków.

Dodatkowo indywidualne zajęcia pozwalają nam na dobranie odpowiedniego, dopasowanego do szczeniaka toku nauczania. Możemy skupić się dłużej na tym, z czym piesek ma problem, możemy zwiększyć tempo lub zwolnić. Robić więcej lub mniej przerw. Na spotkaniach grupowych niestety często nasz pies musi dostosować się do całej grupy, a zdarza się, że poziom psów jest tam różny. Jest to zrozumiałe, bo każdy jest inny i ma swoje własne mocne i słabe strony.

No i ostatecznie na zajęciach indywidualnych mamy prowadzącego cały czas dla siebie. Możemy zadawać dużo pytań, a prowadzący nie musi manewrować między kilkunastoma kursantami.

Oczywiście są też zwolennicy grupowych zajęć. Na pewno są one tańsze, ponieważ prowadzący nie musi poświęcić całego czasu na jednego psa. Jeśli grupa psów na zajęciach jest odpowiednio dobrana pod względem gabarytów i umiejętności to może wyjść z tego coś fajnego. Niestety często jest chaos, gdzie szczeniaki po prostu bawią się ze sobą i się rozpraszają, więc uczą się głównie właśnie ignorowania swojego opiekuna. Tutaj bardzo dużo zależy od osoby prowadzącej i jej umiejętności w prawidłowej organizacji zajęć.

Psie przedszkole dla szczeniaka – jak wybrać prowadzącego?

Wybór prowadzącego zajęcia jest również bardzo ważny, ponieważ warunkuje często nasze podejście do psiego przedszkola dla szczeniaka. Przede wszystkim osoba, która będzie szkolić naszego szczeniaka powinna robić na nas dobre, miłe wrażenie. Jak wspomniałem na wstępie najważniejsze jest to, żebyśmy czuli się dobrze na zajęciach. Nie ma sensu realizować psiego przedszkola, jeśli będzie to dla nas stres i nieprzyjemne doświadczenie.

Negatywne emocje szybko przerzucimy na szczeniaka, który również nie będzie chciał brać w tym udziału. Ważne jest również bycie świadomym chociaż podstaw etyki w wychowaniu psów. Jeśli prowadzący pokazuje nam techniki lub metody, które nie są dla nas komfortowe to nie powinniśmy kontynuować zajęć. Bicie, krzyczenie, wieszanie na obroży, rekomendowanie kolczatek lub obroży elektrycznej, niestety ale nadal się to zdarza.

I niestety często “specjaliści” potrafią tak argumentować te metody, że nieświadomy opiekun daje się na nie namówić.

Takie metody nie tylko nie będą działać w dłuższej perspektywie, ale mogą całkowicie przekreślić nasze szanse na zbudowanie fajnej relacji ze swoim psem. Nie ma chyba nic smutniejszego niż kolejne 14 lat wspólnego życia z psem, który zwyczajnie nas nie lubi.

Jaki więc powinien być prowadzący zajęcia psiego przedszkola? Przede wszystkim powinien być behawiorystą (zwany też zoopsychologiem) lub trenerem szkolenia psów. Idealnie jakby był i tym i tym, ponieważ do wychowania szczeniaka ważna jest wiedza z zakresu psychologii psów oraz szkolenia.  Poza tym musimy nawiązać ze specjalistą specyficzną wieź i po prostu go lubić. Dzięki temu będziemy chętni do realizowania zajęć i nie będziemy obawiać się zadawać pytań, a na pewno będziemy mieli ich wiele.

Psie przedszkole dla szczeniaka – czy warto?

Sprawdzamy psie przedszkole dla naszego szczeniaka i zastanawiamy się nad podjęciem decyzji? Niby wszystko wygląda fajnie, ale nie wiemy czy warto? Oczywiście nie będę obiektywny, ale moim zdaniem bardzo warto. Uważam, że nie ma lepszej inwestycji niż właśnie w te pierwsze miesiące szczeniaka. Pomyślmy o tym w taki sposób, że przed nami kilkanaście lat wspólnego życia. I od tych pierwszych miesięcy często zależy czy nasza przyszłość będzie spokojna i szczęśliwa, czy będzie problematyczna i pełna frustracji.

Oczywiście psie przedszkole dla szczeniaka to nie jest gwarancja sukcesu. Dużo zależy od tego jak sami podejdziemy do zajęć. Jasne, że można “odbimbać” i fajrant. Można jednak świadomie zastosować wiedzę wyniesioną ze szkolenia, regularnie ćwiczyć ze swoim pieskiem i starać się jak najbardziej zaangażować w jego wychowanie. Zajęcia mają dać nam podstawy, a reszta zależy od nas.

Mam nadzieję, że ten artykuł okaże się interesujący, a może nawet zainspirował do zdecydowania się na zajęcia psiego przedszkola. Psich opiekunów z okolic Rybnika zapraszam tutaj: Psie przedszkole Rybnik. Pozostałym mogę życzyć samych sukcesów w wychowaniu swojego małego szczeniaczka!

Zachęcam również do przeczytania artykułu o budowaniu relacji ze swoim psem. Naprawdę uważam, że to właśnie budowanie relacji i zaufania ze szczeniakiem lub dorosłym psiakiem jest kluczowa dla szczęśliwego życia.

Post Psie przedszkole dla szczeniaka – na co zwrócić uwagę i czy warto? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

W związku z tym, że owczarek niemiecki jest wyjątkowo często narażony na trening kolczatkowy to pomyślałem, że dobrym pomysłem będzie stworzenie artykułu poświęconego tej rasie. Niedawno pojawił się ogólny artykuł o kolczatkach i polecam go przeczytać. Tutaj jednak skupię się wyłącznie na temacie kolczatka dla owczarka niemieckiego.

Kolczatka dla owczarka niemieckiego – dlaczego tak popularna?

Dlaczego kolczatka dla owczarka niemieckiego jest szczególnie popularna? Moim zdaniem ma na to wpływ wiele czynników. Przede wszystkim rasa ta uchodzi za bardzo mądrą i podatną na szkolenie. Wielu opiekunów kojarzy owczarka niemieckiego z psem pracującym w służbie policyjnej i wojskowej, co tym bardziej wzmacnia wizerunek tych psów jako posłusznych i wykonujących polecenia człowieka.

Jednocześnie skojarzenie ze służbami mundurowymi w pewien sposób powoduje, że owczarki niemieckie w naszych oczach są silne, poważne i właśnie takie ”wojskowe” w sensie, że twarde i wytrzymałe psychicznie. Niestety sprawia to, że nieświadomie opiekunowie traktują swoje psy trochę ostrzej, a przy tym są bardziej wymagający.

W końcu od małego pekińczyka nie trzeba wymagać, można trochę przymknąć oko na jego wybryki. Jednak owczarki niemieckie często nie mają takiej taryfy ulgowej i wymagamy od nich więcej. Naturalnie dochodzi do tego fakt, że owczarek niemiecki to pies duży i silny, więc opiekunowie też chcą mieć psa posłusznego, z którym mogą spokojnie wyjść na spacer po mieście.

Wszystko powyższe nie jest złe samo w sobie. Nie ma nic niepoprawnego w szkoleniu psa i oczekiwaniu, że będzie dobrze się zachowywał w przestrzeni publicznej. Owczarki niemieckie to rasa, która została stworzona do współpracy z człowiekiem, są bardzo mądre i mają ogromny potencjał, jeśli chodzi o szkolenie. Wspólny trening i aktywności umysłowe to świetna sprawa dla owczarka.

Szkolenie kolczatkowe owczarka niemieckiego

Jednak sposób postrzegania owczarka sprawia, że trening kolczatkowy jest u tej rasy szczególnie popularny. Wielu opiekunów chcąc wykorzystać potencjał swojego psa szuka szkolenia dla owczarka niemieckiego. W związku z tym bardzo łatwo jest im trafić na szkolenie Pies Towarzyszący (tzw. PT), które jest dość specyficznym typem szkolenia.

Oczywiście są różni szkoleniowcy i trenerzy, ale szkolenie PT (i inne podobne typy szkoleń) ma formę trochę wojskowej musztry. Opiekun rusza z psem i od razu wymaga od niego realizacji zadań. Nie za bardzo jest tu miejsce na motywowanie psa lub wyrabianie zrozumienia poleceń, dlatego kolczatki są bardzo częstym widokiem na takim szkoleniu.

W związku z tym opiekunowie owczarków szukając szkolenia mają przede wszystkim dużą szansę na znalezienie szkolenia, które właśnie wykorzystuje kolczatki w trakcie zajęć. Kolejny czynnik związany z wysoką popularnością kolczatek u owczarka niemieckiego jest właśnie to postrzeganie tej rasy jako silnej, wytrzymałej i takiej trochę militarnej.

Opiekunowie psów o delikatniejszym wizerunku często zwracają uwagę na to, aby pies był zadowolony i szukają szkoleń opartych na zaufaniu. Jednak opiekunowie owczarków niemieckich zdarzają się właśnie przeceniać wytrzymałość swojego psa. Owczarki niemieckie są mocno nastawione na pracę z człowiekiem i mają ogromną motywację do wykonywania poleceń swojego opiekuna, więc rzadziej się skarżą i potrafią pracować mimo dyskomfortu. W związku z tym opiekunowie często nie myślą nawet, że kolczatka może być czymś złym. W końcu pies ładnie na niej pracuje, więc nie powinno być problemu.

Owczarek niemiecki i kolczatka – dlatego to zły pomysł?

Owczarki niemieckie są trochę taką ofiarą swojego silnego wizerunku. Opiekun powinien jednak pamiętać, że to pies z uczuciami i emocjami, nawet jeśli stara się ich nie okazywać. Jak najbardziej owczarek niemiecki to pies, który idealnie nadaje się do szkolenia i pracy z człowiekiem. Z tego powodu doskonałym pomysłem jest realizowanie swojego psa w ten sposób.

Szkolenie posłuszeństwa, nosework, tropienie użytkowe i wiele więcej – owczarki niemieckie nadają się do naprawdę ogromnej ilości aktywności. Jednak stosowanie kolczatki to bardzo zły pomysł, który nie tylko nie pomaga, a wręcz przeszkadza w szkoleniu.

Owczarek niemiecki to rasa bardzo mądra i mocno nastawiona na pracę z człowiekiem. Świetne efekty można uzyskać przy naprawdę niewielkim wysiłku i odrobinie nagród oraz motywacji. Stosowanie kar w formie szarpania na kolczatce spowoduje wyłącznie powolne wygaszanie chęci psa do pracy z człowiekiem.

Podczas szkolenia tego nie widać, ponieważ owczarek niemiecki ma wrodzoną motywację do pracy, a samo szkolenie to raptem kilka zajęć. W związku z tym często pierwsze stosowanie kolczatki nie powoduje u psa negatywnych skutków. Dodatkowo owczarki łatwo się adaptują, więc są w stanie przyzwyczaić się do bólu i zgodzić się na cierpienie dla zadowolenia swojego opiekuna.

Ogromnym przekleństwem kolczatki u owczarka niemieckiego jest właśnie powolny spadek zaufania do opiekuna i zmniejszona chęć do pracy. O ile w przypadku wielu innych ras efekty są bardzo szybkie – pies po prostu odmawia pracy i szybko zaczyna odreagowywać, tak u wielu owczarków niemieckich proces jest wolniejszy. Pies chce pracować z człowiekiem, więc przez pewien czas potrafi godzić się na ból.

Owczarek niemiecki i jego granice

Jednak nawet owczarek niemiecki ma granice swojej cierpliwości i w końcu zaczyna znajdować ujście dla swojego stresu w inny sposób. Może to być atakowanie innych psów, wyrywanie się na spacerze, problemy z odpoczynkiem, ogólna nerwowość, wyładowywanie się na przedmiotach (niszczenie), gonienie za małą zwierzyną, a nawet zachowania agresywne wobec ludzi.

Niestety wielu opiekunów nie łączy tego z kolczatką, ponieważ pies ładnie na niej pracował przez dłuższy czas. Ostatecznie sprawa jest zwalana na psa, który wydaje nam się niegrzeczny. Jednak zachowanie to jest efektem długotrwałego stresu związanego z bólem kolczatki oraz konfliktem wewnętrznym. Pies ma wrodzoną chęć do pracy z człowiekiem, ale jednocześnie nie chce pracować z powodu kolczatki. Powoduje to, że pies nie może realizować swoich potrzeb, ponieważ ich realizacja związana jest z bólem.

Stosowanie kolczatki to również brak zaufania do opiekuna, który zaczyna kojarzyć się ze źródłem bólu. Brak zaufania związany jest również z brakiem prawidłowej komunikacji. Trening kolczatkowy tylko przymusza psa do robienia konkretnych zadań, ale nie daje psu informacji czego od niego oczekujemy. W związku z tym pies nie rozumie poleceń, poddaje się tylko naciskowi kolczatki.

W efekcie nie mamy psa wyszkolonego, a tylko biernie poddającego się naszym korektom. Ostatecznie dochodzi do czegoś, co nazywane jest ”wyuczoną bezradnością”, czyli zachowaniem, które cechuje się braku poczucia sprawczości. Pies z wyuczoną bezradnością nie robi nic, ponieważ nauczył się, że nic nie przynosi efekty – w związku z tym po prostu poddaje się naszemu naciskowi.

Kolczatka dla owczarka niemieckiego to same kłopoty

Naprawdę warto zmienić swoje podejście do tej rasy i również swoje myślenie. Owczarek niemiecki to pies jak każdy inny – pomimo swoich predyspozycji i nastawieniu do człowieka nadal ma swoją wrażliwość. Czuje ból jak każdy i tak samo może cierpieć, nawet jeśli często mniej to okazuje.

Wręcz uważam, że w związku z tą wytrzymałością trzeba na owczarka uważać jeszcze bardziej i jeszcze mocniej starać się odczytywać komunikację tej rasy. Bardzo łatwo pomylić brak skarżenia się owczarka z brakiem dyskomfortu. Dlatego to opiekun powinien bardziej uważać na psa, ponieważ owczarek niemiecki może okazać swoje problemy jak już są naprawdę poważne.

Nie powinniśmy wykorzystywać siły owczarka, aby mocniej dociskać psa, a wręcz przeciwnie. Warto w pracy z owczarkiem być delikatnym i prawidłowo wykorzystywać potencjał swojego psa. Jeżeli mamy psa tak mocno nastawionego na pracę to doskonałym wyborem będą metody oparte na motywacji i nagradzaniu. Wyeliminuje to problemy związane z zastosowaniem metod awersyjnych (kolczatek i kar). Spowoduje również, że nasz pies będzie jeszcze bardziej chętny do pracy.

Bardzo dużo owczarków wyrabia w sobie problemy z agresją i reaktywnością. Często jest to właśnie wynikiem stosowania metod opartych na karach i bólu. Złe zachowanie psa jest po prostu wynikiem nadmiaru stresu, który często nakładał się przez wiele lat. Z tego powodu naprawdę odradzam stosowanie kolczatki u owczarka niemieckiego.

Owczarki niemieckie to piękne i inteligentne psy. Nie zasługują na stosowanie kolczatek, więc naprawdę warto zrobić wszystko, aby to narzędzie było rzadziej stosowane nie tylko u owczarków, ale również innych psów.

Post Kolczatka dla owczarka niemieckiego – dlaczego to zły pomysł? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Postaram się rzeczowo wyjaśnić czym jest kolczatka, jak działa i czy w ogóle warto ją stosować. Zapraszam do czytania!

Kolczatka dla psa – szkolenie awersyjne?

Kolczatka dla psa to metalowy ”łańcuch”, który swoją budową przypomina obrożę. Tak samo jak w przypadku obroży, również kolczatką obejmujemy szyję swojego psa i zapinamy tak, aby się trzymała na miejscu. Do kolczatki tak samo jak obroży możemy przypiąć smycz. Główna różnica to funkcja. Kolczatka jak sama nazwa wskazuje, składa się z metalowych ogniw o spiczastym zakończeniu, czyli z ”kolców”. Kolce zakłada się szpiczastą stroną w kierunku ciała psa.

Mechanizm jest bardzo prosty – jeśli pies pociągnie na kolczatce to kolce mocniej wpiją się mu w szyję, co ma powodować dyskomfort, a najczęściej ból. Również opiekun ma możliwość pociągnięcia za smycz w taki sposób, aby kolczatka mocniej wpiła się w szyję psa.

Kolczatka jest klasycznym narzędziem szkoleniowym, które wykorzystuje się w tak zwanych metodach awersyjnych. Metody te w pewnym uproszczeniu skupiają się na karaniu psa za nieprawidłowe zachowanie, a kara zazwyczaj ma formę fizyczną. Może to być siłowe przesuwanie psa, korzystanie z obroży elektrycznej lub kolczatki. Najczęściej metody te wykorzystują ”korektę” smyczą, czyli przyciąganie, szarpanie i wieszanie psa na smyczy. W połączeniu z kolczatką przybiera to dość brutalną formę, gdzie za każde zachowanie, które w oczach opiekuna lub szkoleniowca, będzie nieprawidłowe, pies zostaje karany wpijaniem się kolców w jego szyję.

W nowoczesnym szkoleniu wykorzystuje się raczej odmienne spojrzenie na wychowanie psa. Pozytywne metody szkoleniowe skupiają się na nagradzaniu psa za prawidłowe zachowanie, a nie stosowaniu kar cielesnych. Ma to swoje logiczne powody. Jeżeli karamy psa za złe zachowanie to pies nadal nie wie, jakiego zachowania od niego oczekujemy. Przykładowo mówimy ”siad!”, a pies nie wykonuje polecenia. W szkoleniu awersyjnym przy pomocy kolczatki złapalibyśmy smycz i pociągnęli psa za kolczatkę do góry, w ten sposób karając za niepoprawne wykonanie ćwiczenia i jednocześnie zmuszając do przyjęcia pozycji siad (np: poprzez siłowe przyduszenie tyłu psa do ziemi).

Dla pisa nie tylko jest to bardzo nieprzyjemne doświadczenie, które na pewno będzie miało negatywny wpływ na motywację psa do szkolenia, ale również będzie bolesne. W szkoleniu pozytywnym pies zostałby nakierowany przysmakiem do przyjęcia prawidłowej pozycji, a potem nagrodzony. Widać różnicę? W pierwszym przypadku pies jest karany i ma nieprzyjemne doświadczenia z treningiem. Nawet jeśli nauczy się w ten sposób pozycji ”siad” to nie będzie tego robił z przyjemnością.

W metodach pozytywnych pies uczy się szybko i chętnie, a po szkoleniu ma ochotę na więcej.

Kolczatka dla psa – jak działa?

Kolczatka dla psa to pewien paradoks szkoleniowy, ponieważ nadal jest często stosowana, a jednocześnie szkoleniowcy nie potrafią wyjaśnić w jakim celu. Generalnie są dwa wykluczające się założenia:

• kolczatka ma na celu poprzez ból zniechęcić psa do realizowania złego zachowania (kolczatkę stosujemy mocno i z bólem)
• kolczatka ma dawać psu tylko delikatny sygnał do zmiany zachowania (kolczatkę stosujemy delikatnie bez bólu)

Pierwsze założenie jest typowo awersyjne i siłowe. Szkoleniowcy awersyjni twierdzą, że ból związany z kolczatką jest wystarczający, aby szybko rozwiązać psie problemy. Jaki jest tu problem? Problem jest taki, że jeśli kolczatka by działała to nie trzeba byłoby jej stosować. W końcu szarpnięcie psa na kolczatce powinno być wystarczające, aby nie ciągnął na smyczy. Jednak skąd tyle psów, które nadal ciągną mimo kolczatki? Czyżby jednak kolczatka nie działała?

Warto wiedzieć, że dyskomfort związany z kolczatką w ogromnej ilości przypadków nie jest wystarczający do naprawy problemu. Ważne są przyczyny kłopotów z psem, a nie samo zachowanie, dlatego stosowanie kolczatki i bólu tylko tuszuje na chwilę problem. Pies dość szybko adaptuje się do bólu i wraca do swojego dawnego, złego zachowania. Głównie dlatego, że nie wie jakie zachowanie jest prawidłowe, a do tego nie rozwiązaliśmy przyczyn samego problemu.

Drugie założenie często promowane jest przez tzw. szkoleniowców zbalansowanych (którzy niby stosują metody pozytywne, ale również te siłowe i awersyjne). Założenie ma wskazać, że kolczatka nie ma sprawiać psu bólu – ma to być tylko delikatny sygnał dla psa, delikatna korekta, aby pies zmienił swoje zachowanie. Jednak również tutaj mamy problem. Jeśli kolczatka ma działać w sposób delikatny i uważamy, że mały dyskomfort jest wystarczający do rozwiązania problemu to czy nie można zrobić tego bez kolczatki? W końcu jeśli naszym celem nie jest sprawienie psu bólu tylko ”sygnał” korekty to na samej obroży również powinno to być wykonalne. Albo jeszcze lepiej – na samym poleceniu słownym, zabawce lub zachęceniu przysmakiem.

Czy warto stosować kolczatkę dla psa?

Kolczatka dla psa – warto czy nie? Moim zdaniem kolczatka jest jednym z gorszych narzędzi treningowych. Przede wszystkim kolczatka wyrabia u psa coś, co nazywamy ”wyuczoną bezradnością”. Jest to sytuacja, gdzie pies zaprzestaje jakichkolwiek działań, ponieważ nauczył się, że żadna reakcja nie ma sensu. Pies zaczyna być bierny i po prostu daje się szarpać na kolczatce. To smutne życie, które ma dwa wyjścia. Albo pies wpada w stan apatii i po prostu egzystuje w smutku albo w końcu zostaje przekroczona granica jego wytrzymałości i dochodzi do pogryzienia.

Stosowanie kolczatki niszczy jakąkolwiek relację z psem i zaufanie, ponieważ pies nie może ufać komuś, kto codziennie sprawia mu ból poprzez szarpanie na smyczy. Stosowanie kolczatki również zabija motywację psa do działania, ponieważ pies rozumie tylko kary, a samo szkolenie nie jest dla niego zabawne ani przyjemne. Więcej – szkolenie to po prostu obóz przetrwania, gdzie pies ciągle musi zgadywać jakie działania będą wiązały się z karą i bólem.

Kolczatka w dłuższej perspektywy to tylko same kłopoty z psem: większe prawdopodobieństwo zachowań agresywnych, utrata relacji z psem, niechęć psa do pracy z opiekunem, odreagowywanie stresu przez psa na innych (ludziach, zwierzętach, przedmiotach), problemy zdrowotne związane z chronicznym stresem i wiele więcej negatywnych konsekwencji.

Naprawdę myślę, że nie ma sensu słuchać sąsiada lub rodziny. To, że dawniej ktoś stosował kolczatkę i nie widział w tym nic złego to nie znaczy, że tak samo będzie w przypadku Twojego psa. Tak samo jeśli chodzi o szkoleniowców – jeśli szkoleniowiec poleca kolczatkę to warto się zastanowić dwa razy. Taki szkoleniowiec zrobi zajęcia i ma wolne, a Ty możesz borykać się z konsekwencjami awersyjnego treningu przez całe życie swojego psa.

Ostatecznie nie musisz słuchać też mnie. Pomyśl i zdecyduj samodzielnie. I szczerze zadaj sobie pytanie: czy szarpanie psa na metalowych kolcach wygląda jak coś dobrego dla psa? Wydaje mi się, że każdy podświadomie widzi, że wbijanie psu metalowych kolców w szyję to nie jest prawidłowe i etyczne rozwiązanie. Podejmij dobrą decyzję.

Post Kolczatka dla psa – czy warto? Jak działa? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Podstawowe pojęcia – co to jest kwarantanna, a czym jest socjalizacja?

Kwarantanna to okres ochronny szczeniaka, który zazwyczaj trwa do drugiego tygodnia po trzecim szczepieniu. Według wskazań weterynarzy pies nie powinien w tym czasie uczęszczać do miejsc, gdzie bywają inne zwierzęta. Ogólnie chodzi tu o to, że odporność poszczepienna przychodzi z czasem, więc w pewnym okresie nasz szczeniak może być bardziej podatny na pewne choroby (nosówka, parwowiroza itd.). Logiczne jest zatem, żeby przed nabyciem odporności nie dopuszczać psa w miejsca, gdzie teoretycznie mogą występować chore zwierzęta. Warto jednak wiedzieć, że do zachorowania nie jest potrzebny bezpośredni kontakt z innym chorym zwierzęciem. Pies może zarazić się również pośrednio – po prostu wąchając w miejscu, gdzie przebywały chore zwierzęta. “Chorobę” może również do domu przynieść domownik, chociażby na obuwiu. Nie jest to więc tak, że wystarczyłoby unikać spacerów z psem, aby mieć pewność braku zachorowania.

Socjalizacja to jeden z najważniejszych okresów w życiu szczeniaka. Ten etap trwa praktycznie od urodzenia aż do ok. 12-14 tygodnia życia. Młody pies charakteryzuje się odwagą i ciekawością, która pozwala mu na zdobywanie nowych doświadczeń. Po 14-tym tygodniu szczeniak zaczyna nabierać dystansu do otoczenia i nie jest już taki śmiały, a coraz częściej bywa ostrożny i niepewny, jeśli chodzi o nowe rzeczy. Pozwala to na unikanie doświadczeń nieprzyjemnych oraz zagrożeń. W praktyce oznacza to tyle, że w młodości szczeniak chętniej poznaje świat, ale okres socjalizacyjny jest czymś o wiele bardziej skomplikowanym.

Ten szczenięcy okres socjalizacyjny (nazywany często “oknem socjalizacyjnym”) często wpływa na całe życie psa. Wszystkie pozytywne i negatywne doświadczenia z tego okresu będą w dużym zakresie warunkować to, jak nasz pies będzie zachowywał się w dorosłości. Nie oznacza to oczywiście, że w dorosłości nie można psa przyzwyczaić do różnych rzeczy, ale często jest to bardzo trudne, a w niektórych przypadkach niestety niemożliwe. Z tego powodu okres socjalizacji jest ogromnie ważny, jeśli chcemy uniknąć wielu problemów z psem w przyszłości. W okresie okna socjalizacyjnego realizujemy proces socjalizacji oraz habituacji psa. Proces habituacji tak w skrócie oznacza, że pies zaczyna ignorować elementy otoczenia, które nie mają na niego wpływu – w ten sposób uczymy psa, że nie musi skupiać się na nieważnych czynnikach (np: rowerzystach, biegaczach, meblach w domu itd).

Kwarantanna czy socjalizacja – co lepsze dla Twojego psa?

To bardzo trudne pytanie, na które praktycznie nie ma odpowiedzi. Weterynarze zazwyczaj będą stawiać na kwarantannę, ponieważ to aspekt medyczny i ma za zadanie chronić zdrowie naszego psa. Behawioryści i trenerzy psów będą natomiast zalecać socjalizację, ponieważ ma ona ogromny wpływ na zachowanie psa w całym jego życiu. Niestety nie można przeprowadzić socjalizacji i kwarantanny prawidłowo na raz, ponieważ okresy odbywają się w tym samym czasie. Trudno zrobić prawidłową socjalizację bez wychowanie na spacery, a trudno spacerować z gwarancją, że nie trafimy w środowisko chorobowe. Pies po trzecim szczepieniu ma ok. 12-14 tygodni (w zależności od harmonogramu szczepień) – dodatkowo trzeba odczekać dwa tygodnie po ostatnim zabiegu, aby szczeniak nabył całkowitą odporność. W tym wieku bezpowrotnie mija nasza szansa na socjalizowanie szczeniaka. Decyzję musi każdy podjąć samodzielnie, ponieważ nikt nie powinien decydować za Twojego psa.

Jedna ważna sprawa – kwarantanna oznacza absolutną ochronę przed zarazkami ze strony chorych zwierząt. Samo przetrzymywanie szczeniaka w domu nie pomoże, jeżeli domownicy również nie będą uważać. Po każdym powrocie z domu wyczyść buty lub schowaj je przed psem. Umyj również dokładnie ręce. Zarazki na Tobie lub Twojej garderobie są dla szczeniaka tak samo groźne jak bezpośredni kontakt z nimi na zewnątrz.

Wskazówki i porady

Przedstawię tutaj pewne wskazówki, które mogą przydać się wielu właścicielom. Pozwolą one uzyskać pewnego rodzaju kompromis. Moim zdaniem nie powinniśmy całkowicie ignorować aspektu kwarantanny. O ile przypadki chorób w wielu rejonach polski są dość rzadkie, tak nie mógłbym szczerze powiedzieć komuś, że szansa na chorobę jest zerowa. Dużo zależy od naszego miejsca zamieszkania, ale tutaj również mamy czynnik losowy. W miastach teoretycznie psy mają lepszą opiekę weterynaryjną, więc szansa na chore psy powinna być mniejsza, jednak w miastach psów jest więcej na mniejszym terenie.

Uważam, że najlepiej znaleźć kompromis i starać się zachować bezpieczeństwo zdrowotne psa, a jednocześnie realizować jak najlepiej socjalizację.

Dla osób preferujących socjalizację:

• Postaraj się uzyskać od swojego weterynarza informacje na temat psich chorób, które występują w okolicy. Spacery w niektórych miejscach mogą stwarzać większe ryzyko zachorowania niż inne. Jeżeli decydujesz się na pełną socjalizację psa to przynajmniej wybieraj odpowiednie miejsca. Weterynarz może podać Ci informację, czy miał ostatnio przypadki danej choroby, a to jest cenna wskazówka, czy jest się czego obawiać. Jeśli były przypadki choroby to warto być ostrożniejszym.
• Unikaj miejsc uczęszczanych przez obce psy. Samodzielnie sprawdź okolice w różnych porach i zobacz, gdzie właściciele wyprowadzają swoje pociechy. Do spacerów z szczeniakiem wybieraj miejsca bezpieczne, które pozwolą na zmniejszenie ryzyka chorób. Unikaj popularnych parków, a na pewno nie zabieraj psa na psie wybiegi.
• Socjalizacja z innymi zwierzętami jest bardzo ważna dla szczeniaka. Zapytaj znajomych, którzy posiadają psy lub poszukaj kogoś w internecie. Kontakt ze zdrowymi psami jest dla szczeniaka bezpieczny.

Dla osób preferujących kwarantannę:

• Staraj się socjalizować psa na inne sposoby. Zapraszaj znajomych do domu, aby szczeniak mógł poznać różnych ludzi. Poproś gości, aby zakładali czapki, nosili parasole lub starały się wyglądać w specyficzny sposób. Pamiętaj, że człowiek bez czapki oraz z czapką to dla psa zupełnie różne doznania.
• Wyjdź z szczeniakiem na krótki spacer. Weź go na ręce lub do plecaka i pokazuj mu świat. W taki sposób zarazki są mu nie straszne. Pomimo mniejszej ilości bodźców, taka socjalizacja jest lepsza niż żadna.
• Zapisz się do psiego przedszkola. Wstęp tam mają wyłącznie zdrowe psy (często niezbędne jest zaświadczenie od weterynarza), więc Twój szczeniak może się tam bezpiecznie socjalizować.

Zawsze warto skorzystać z usługi psiego przedszkola – najlepiej w formie indywidualnej, gdzie Twój pies będzie mógł być socjalizowany w sposób najbardziej efektywny. Dzięki temu osiągniesz najlepsze wyniki socjalizacyjne przy najmniejszym ryzyku.

Pamiętaj o socjalizacji

Jako osoba zajmująca się psami od lat dobrze wiem jakie znaczenie ma socjalizacja szczeniaka. Na pewno warto pamiętać o kwarantannie, ale bez względu na jej zakres (czy próbujemy pełnej kwarantanny, czy dopuszczamy poluzowanie trochę tej ochrony) to program socjalizacyjny trzeba przeprowadzić. Nie łudźmy się, że pies “sam się wychowa”, bo niestety nie ma tak łatwo.

Ogromna ilość dorosłych psów ma problemy, których szybko można byłoby uniknąć poprzez prawidłową realizację socjalizacji w okresie szczenięcym. Prawidłowa socjalizacja ma dużo elementów, więc warto podejść do niej poważnie. Niestety nie mamy często wpływu na socjalizację realizowaną przez hodowcę lub poprzedniego opiekuna. Szczeniak zazwyczaj trafia do nas mając 8 tygodni, więc mamy zaledwie miesiąc na realizację całego programu.

Naprawdę myślę, że skorzystanie z usługi behawiorysty lub psiego szkoleniowca to najlepsza możliwa inwestycja w psa, jeśli samy nie wiemy jak się do tego zabrać.

Post Kwarantanna czy socjalizacja pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Zanim przystąpisz do nauki

Na samym początku upewnij się, że Twój pies w ogóle jest gotowy na szkolenie. Chęć nauczenia psa siad oznacza, że prawdopodobnie jest to Wasze pierwsze wspólne szkolenie. Jeśli tak jest to warto najpierw nauczyć psa brania jedzenia z ręki. Może to wydawać się oczywiste, ale czasami zabieramy psa ze schroniska lub właśnie w naszym domu pojawił się mały szczeniaczek – nie zawsze takie psiaki czują się pewnie od razu brać jedzenie z ręki obcej osoby.

Zanim zaczniesz szkolenie daj kilka przysmaków psu i sprawdź jego reakcję. Jeśli je chętnie i się cieszy to spokojnie możemy przystąpić do nauki. Jeśli prezentuje zachowania raczej lękliwe (odsuwa się od ręki, ucieka, wącha smakołyk i odchodzi) to najpierw warto zająć się tym problemem i dopiero potem myśleć o szkoleniu.

Jak nauczyć psa siad?

Masz psa chętnego do nauki i jeszcze bardziej chętnego do jedzenia? Super, zaczynamy! Nauczyć psa siad jest bardzo prosto i na pewno każdy sobie poradzi. Instrukcja jest następująca:

1. Stajemy przed psem, bierzemy przysmak do ręki i łapiemy dwoma palcami
2. Pokazujemy psu przysmak i przesuwamy go delikatnie nad głowę psa w taki sposób, że pies musi spojrzeć się do góry, aby obserwować przysmak. Uważajmy jednak, aby pies nie zabrał nam przysmaku
3. Pracujemy ręką i staramy się wyczuć najlepsze miejsce, w którym trzymamy przysmak. Dla psów patrzenie się w górę nie jest wygodne, dlatego w tej sytuacji mają naturalną tendencję do siadania.
4. Jak tylko pies usiądzie to nagradzamy psa przysmakiem i chwalimy
5. Zrób krok do tyłu i zachęć psa do podejścia do Ciebie (chodzi o to, aby wstał), dzięki czemu można zacząć ćwiczenie od nowa

Ogromna większość psów usiądzie się sama tylko poprzez nakierowywanie przysmakiem. Znalezienie odpowiedniego miejsca wymaga trochę praktyki – na pewno zauważymy takie miejsce, gdzie tylne łapki zaczną się lekko uginać. Jeżeli nasza ręka z przysmakiem będzie zbyt nisko to pies nie usiądzie. Jeżeli będzie za daleko nad głową psa to pies zacznie się cofać, żeby widzieć przysmak. Idealne miejsce jest w okolicy “nad nosem psa”, ale trochę wyżej tak, żeby jak pies podniesie głowę do góry to nie dotykał nosem przysmaku.

Jeśli mimo starań pies nie siada to warto kucnąć obok psa, jedną ręką nakierowywać przysmak nad jego głowę, a drugą bardzo delikatnie dotknąć w okolicy nasady ogona w taki sposób, aby zachęcić do przyjęcia pozycji siedzącej.

Jak nam się uda i pies siedzi to zawsze chwalimy i dajemy przysmak. Następnie próbujemy kolejny raz – tym razem pies powinien usiąść znacznie szybciej. Próbujemy trzeci raz. Jeżeli uda nam się usadzić w ten sposób psa trzy razy to zaczynamy robić mniejsze ruchy – nie aż tak nad głową psa, a raczej starać się pracować na samym geście dłoni. Po kolejnych trzech udanych razach robimy to samo, ale bez przysmaku w ręce. Jak tylko pies usiądzie na samym geście to nagradzamy bardzo mocno (np: trzy przysmaki pod rząd) i chwalimy.

Wprowadzenie polecenia słownego

Jak nauczyć psa siad przy pomocy polecenia werbalnego? W końcu zależy nam na tym, aby pies przyjmował pozycję siedzącą w różnych sytuacjach, nawet jak nie patrzy bezpośrednio na swojego opiekuna. Wprowadzenie polecenia słownego również nie jest trudne. Stań przed psem, wypowiedz wybraną komendę słowną (najpopularniejsze jest słowo “siad”, ale może być jakiekolwiek inne), a następnie pokaż gestem, żeby pies usiadł.

Od teraz ćwiczcie właśnie w ten sposób: słowo komendy ->gest ->przyjęcie pozycji siedzącej ->nagroda. Jak ten schemat idzie Wam płynnie to spróbuj samego polecenia słownego bez gestu i zobacz czy pies reaguje. Jeśli nie to spróbuj ponownie powiedzieć polecenie słowne. Jeśli nadal nic to oznacza, że trzeba się cofnąć do stosowania gestu w połączeniu z poleceniem słownym i poćwiczyć trochę dłużej. W końcu pies powiąże również polecenie słowne z przyjęciem pozycji i będzie siadał na samo słowo np: “siad”.

Gratulacje! Właśnie Twój pies poznał polecenie siad.

Jak nauczyć psa siad – na co warto zwrócić uwagę

Jak nauczyć psa siad? Na pewno wielu specjalistów powie, że to bardzo proste. W rzeczywistości tak jest, ale warto pamiętać jeszcze o kilku szczegółach, które ułatwią Wam pracę. Przede wszystkim można ominąć gest ręki, ale dla początkujących nie jest to rekomendowane. Dla psów gest ręki jest zazwyczaj bardziej czytelnym sygnałem niż polecenie słowne. Jednak jak najbardziej możesz spróbować od razu stosować polecenie słowne. Dużo zależy od samego psa. Niektóre już po pierwszym nakierowaniu smakołykiem ogarniają sprawę i bez problemu będą siadać nawet bez jakiejkolwiek zachęty (same będą przewidywać, że właśnie to ćwiczycie i dlatego będą przyjmować pozycję siedzącą).  Natomiast inne psiaki będą miały opory i trzeba im dłużej pokazywać na samym nakierowywaniu. Obserwuj psa i dostosuj poziom ćwiczeń do jego możliwości.

Staraj się możliwie szybko zaprzestać stosowania smakołyków do nakierowania psa. Im dłużej stosujesz smakołyki jako wstępna zachęta tym trudniej będzie je później usunąć. Wielu opiekunów skarży się, że pies nie chce pracować, jeśli opiekun nie ma w ręku przysmaku. To właśnie powód, że długo jedzenie było zachętą i pies teraz ma opory przed wykonywaniem ćwiczeń bez gwarancji nagrody.

Kolejna rada: jak tylko pies załapie ćwiczenie to postaraj się proponować różne rodzaje nagród. Stosunkowo szybko przestań nagradzać smakołykiem każdego udanego ćwiczenia. Postaraj się wprowadzić nagrodę słowną (jakieś miłe słowo dla psa np: dobry piesek), nagrodę fizyczną (pogłaskanie po boku) lub nagrodę w postaci zabawki (np: rzut ulubionej piłeczki). Naucz psa, że nie zawsze jest karmiony. Jednak staraj się bardzo mocno nagradzać naprawdę dobrze wykonane ćwiczenie. Pies usiadł wyjątkowo szybko? A może siad ma ładniejszą formę (pies siedzi wyprostowany i skupiony)? Jeśli zauważasz większe zaangażowanie to nagroda powinna być lepsza i wtedy daj 3-4 przysmaki pod rząd.

Dobrze też mieć różne poziomy nagród. Przykładowo pierwszy poziom to specjalne przysmaki dla psów o smaku kaczki, a drugi to naturalne przysmaki rybne, które pies dostanie tylko za naprawdę dobrze wykonane zadanie. Podobnie za normalne wykonanie ćwiczenia jest nagroda w postaci jednego smaczka, a za szybsze lub lepsze pies dostanie kilka smakołyków.

Post Jak nauczyć psa siad? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Warto na samym wstępie wiedzieć ważną rzecz: w Polsce tak naprawdę wszyscy specjaliści zajmują się mniej więcej tym samym. Behawioryści i zoopsychologowie wiedzą jak szkolić psy, a psi szkoleniowcy rozumieją zachowanie psów, więc potrafią również pomóc z różnymi problemami. Zresztą większość specjalistów oferuje zarówno konsultacje indywidualne behawioralne jak i różne szkolenia tematyczne (np: nauka posłuszeństwa). Nazwy także stosowane są zamiennie, więc wielu behawiorystów nazywa się szkoleniowcami, a szkoleniowcy mogą przedstawić się jako behawioryści.

Także naprawdę trudno byłoby znaleźć behawiorystę, który nie będzie wiedział jak nauczyć psa ”siad”. Jednak nadal dobrze wiedzieć jaki jest podział i różnice i skąd w ogóle te nazwy się biorą, bo to też nie jest takie całkiem logiczne i jasne w Polsce.

Szkoleniowiec psów czy psi behawiorysta?

Behawiorysta psów to specjalista, który jest tak naprawdę psim psychologiem. Rozumie zachowania i emocje psów, a dzięki temu wie jak im pomóc z różnymi problemami. Bardziej fachowo można go określić specjalistą, którego zadaniem jest eliminacja zachowań niepożądanych u psa oraz pomoc opiekunowi z problemami, które ma ze swoim przyjacielem. Przykładowo jeżeli Twój pies nie potrafi sobie poradzić sam w domu – szczeka i niszczy jak tylko wyjdziesz do pracy to behawiorysta powinien znać przyczyny takiego zachowania i potrafić nam z nim pomóc, aby psiak spędzał ten czas spokojnie i bez stresu.

Szkoleniowiec psów (nazywany też trenerem psów) to specjalista idący w kierunku umiejętności uczenia psa realizacji różnych zadań. Tak naprawdę oficjalna nazwa zawodu zgodnie z klasyfikacją Ministerstwa Pracy to Treser psów. Jednak obecnie już się tego określenia byt chętnie nie używa, ponieważ dla wielu osób ma dość negatywne znaczenie i kojarzy się z nauką związaną z przymusem oraz przemocą. Szkoleniowiec psów skupia się na nauce psa różnych poleceń (siad, leżeć itp.). Często szkoleniowcy specjalizują się również w jakiejś dziedzinie, z której przeprowadzają treningi (np: przygotowanie do zawodów frisbee lub szkolenie nosework).

Behawioryści i szkoleniowcy specjalizują się również zazwyczaj w jakiejś technice szkoleniowej lub bardziej ogólnikowo w jakiejś ”metodzie lub filozofii” wpływania na psa. Najlepsze są nowoczesne, pozytywne techniki, które skupiają się na budowaniu dobrej relacji z psem. Trzeba jednak wiedzieć, że możemy również znaleźć specjalistów skupiających się na technikach awersyjnych, kolczatkach lub obrożach elektrycznych. Na szczęście takich specjalistów jest coraz mniej, ale warto być tego świadomym.

Kogo wybrać szkoleniowca psów czy psiego behawiorystę?

Jak wspomniano na wstępie – zazwyczaj nazwy te stosowane są zamiennie i specjaliści realizują podobne zadania. Szkoleniowca psów często nazywa się behawiorystami, a behawiorystę szkoleniowcem. Zanim zdecydujemy się na danego specjalistę najlepiej przeczytać na jego stronie czym dokładnie się zajmuje i czy jest to zbieżne z naszymi potrzebami. Dobry specjalista powinien umieć na swojej stronie wyjaśnić w czym może Tobie pomóc.

Powinniśmy przede wszystkim skupić się na stosowanych metodach. Najlepsze są metody pozytywne ze skupieniem na tworzeniu dobrej relacji z naszym psem. W razie wątpliwości warto dopytać o filozofię szkolenia naszego specjalisty.

Jeżeli mamy konkretną potrzebę to powinniśmy szukać do tego konkretnej osoby. Przykładowo jeżeli chcemy wystartować w konkretnych psich zawodach lub realizować się w jakimś psim sporcie to najlepiej szukać specjalisty, który się w tym specjalizuje. Po prostu, aby szkolić się w nosework potrzebujemy kogoś kto zna ten sport.

Do szkoleniowca pójdziemy zazwyczaj nauczyć psa czegoś nowego (polecenia lub całej aktywności), najpopularniejsze będzie podstawowe posłuszeństwo. Natomiast do psiego behawiorysty idziemy zazwyczaj, jeśli chcemy poradzić sobie z jakimś psim problemem lub ”oduczyć” czegoś psa (np: żeby nie szczekał na gości). Jednak zazwyczaj nie ma sztywnego podziału, że behawiorysta robi tylko to, a szkoleniowiec wyłącznie coś innego. Kompetencje tych dwóch specjalizacji są bardzo podobne. 

W końcu trudno nauczyć psa czegoś nowego bez wiedzy na temat psiego zachowania oraz niemożliwe byłoby radzenie sobie z psimi problemami bez umiejętności szkolenia.

Kim jest Zoopsycholog?

Jeżeli chodzi o Zoopsychologa to jest to taka trochę ciekawostka i nie zawsze różnice między Zoopsychologiem, a Behawiorystą są jasne. Zoopsycholog to oficjalna nazwa sklasyfikowanego przez Ministerstwo Pracy zawodu, w skrócie jest to specjalista, który:

”Pomaga tworzyć satysfakcjonująca relację między człowiekiem a zwierzęciem oraz osobami z jego otoczenia; udziela wsparcia w usuwaniu lub redukowaniu niepożądanych czy niepokojących zachowań zwierzęcia, na które skarży się właściciel;”

Można powiedzieć, że Zoopsycholog skupia się na relacji psa i człowieka. Behawiorysta skupia się na zrozumieniu zachowania psa. Jednak Zoopsycholog musi stosować metody behawioralne, aby móc wykonywać swoją pracę. Tak samo behawiorysta musi pracować nad relacją psa z opiekunem, ponieważ bez tego trudno uzyskać jakiekolwiek efekty. Moim zdaniem problem z definicją wynika głównie z tego powodu, że w Polsce oficjalnie zawód Zoopsychologa został określony dopiero w 2007 roku. Natomiast przed tym czasem istniały już osoby zajmujące się zawodowo pracą, która potem została sklasyfikowana i nazwana Zoopsychologią. Sam termin Behawiorysta przywędrował do nas wcześniej z krajów Europy Zachodniej oraz Stanów Zjednoczonych. Osoby zajmujące się zawodowo psami nazywały się behawiorystami i tak już zostało – mimo powstania potem tej klasyfikacji Zoopsychologa.

Podsumowując: Zoopsycholog to behawiorysta, a psi behawiorysta to w zasadzie Zoopsycholog.

Behawiorysta i szkoleniowiec psów

W Polsce istnieją dwa sklasyfikowane przez Ministerstwo Pracy zawody związane z psami: Zoopsycholog oraz Treser psów. Mimo istnienia oficjalnych nazw zawodów to większość specjalistów stosuje inne, bardziej spopularyzowane w naszym kraju nazwy, czyli Behawiorysta psów oraz Szkoleniowiec psów. Jednak jest to to samo i różnica jest wyłącznie w stosowanym słownictwie. Ostatecznie nie ma znaczenia jak dokładnie nazwiemy osobę, która specjalizuje się w danej dziedzinie. Najważniejszy jest cel, czyli lepsze i szczęśliwsze życie z naszym psem.

W naszym kraju nowoczesne techniki behawioralne pojawiły się stosunkowo późno. Kiedy zagraniczni specjaliści już z powodzeniem stosowali metody pozytywne, w Polsce jeszcze skutecznie stosowano awersję i kolczatki. Chociaż warto zwrócić uwagę, że również w krajach zachodnich nadal można spotkać szkoleniowców stosujących takie metody. Wszelkie najnowsze informacje udowadniają, że nowoczesne metody pozytywne są najlepszym rozwiązaniem dla prawidłowego budowania szczęśliwej relacji z psem.

Naprawdę bardzo ważne jest, aby pewne zawiłości w nazewnictwie psich specjalizacji nie przysłoniły najważniejszego, czyli tego, aby decydując się na behawiorystę lub szkoleniowca postawić na kogoś, kto realizuje swoją pracę w oparciu o nowoczesne, pozytywne metody szkoleniowe.

Myślę, że najważniejsze to pamiętać jedno:

Pies to nie jest tylko pies. Pies to kolejne 10-15 lat Twojego życia. Te lata mogą być szczęśliwe i przyjemne lub mogą być koszmarem. Tylko Ty decydujesz poprzez Twój stosunek do psa, sposób budowania relacji oraz stosowane metody szkoleniowe.

Post Behawiorysta, zoopsycholog czy szkoleniowiec psów? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Wydawać by się mogło, że posiadanie psa, to z gruntu rzeczy, przyjemność. Biorąc czworonoga, myślimy o towarzyszu na sporą część życia, przyjacielu, który zawsze jest przy nas, powierniku, który wysłucha bez oceniania, motywatorze, który zmusi nas do ruszenia się z kanapy. Mało, który właściciel, patrząc na słodką kulkę w postaci szczeniaczka, wyobraża sobie życie pełne ograniczeń, przeciwności i nerwów. Decydując się na psa, zwłaszcza takiego, który pochodzi z hodowli, nie ma traum i jest czystym płótnem, nie spodziewamy się tego, że nie będzie potrafił poradzić sobie z własnymi emocjami.

Zaskoczeniem jest dla nas, kiedy pies sąsiadów mijając nas na klatce schodowej, na przywitanie odpowiada jedynie machając delikatnie ogonkiem, a nasz własny w bliźniaczej sytuacji zupełnie nad sobą nie panuje, szarpiąc, piszcząc, kręcąc kółka wokół właściciela i tym samym przyprawiając o siwe włosy. Pierwsze skojarzenia po usłyszeniu słowa “spacer”, w głównej mierze należą do przyjemnych. Myśląc spacer, przywołujemy konotacje takie jak relaks, spokój, odprężenie, podziwianie natury, przyjemność. Wystarczy, że do błogiego słowa “spacer” dodasz “z psem reaktywnym” a cała pozytywna aura w brutalny sposób ulatuje jak powietrze z balona. Pies reaktywny bardzo ekscytuje się otaczającym go światem. Każde cmoknięcie, spojrzenie na innego psa, minięcie przechodniów, może zadziałać na niego jak zapalnik.

Najmniejszy bodziec, który dla większości psów, jest nieważny, dla psiaka reaktywnego może okazać się elementem, który doładuje mu baterie na 200 procent. W przypadku takiego psiego usposobienia, szkolenie oraz świadomość pracy z tak trudnym osobnikiem są niezbędne. Najważniejszym jest niepogłębianie problemu i umiejętność panowania nad pobudzonym psem, tak aby zarówno nam jak i psu, żyło się bardziej komfortowo. Wielu właścicieli, zachowania psa, pogłębia jego stan pobudzenia np. poprzez wyrażenie zgody na wpatrywanie się w inne psy, a tym samym nakręcanie. Częstym błędem jest również podchodzenie na napiętej smyczy do innego psa i zezwolenie na nieprawidłowe kontakty psa z psem. Za nic w świecie nie powinniśmy wyrażać zgody na szarpanie psa w stronę innego psa, oraz szaleńcze przywitania naładowanie emocjami.

Spacer po takiej sytuacji, staje się bardzo trudny zarówno dla psa jak i jego opiekuna. Pies reaktywny po takim zdarzeniu, wychodzi naładowany niezdrową energią, jest nadmiernie pobudzony, często szczeka, szarpie smyczą, kontynuuje spacer idąc bez ładu i składu. Wbrew temu, co twierdzą niektórzy to nie są dobre emocje, to nie jest stan radości i szczęścia. Pies nie panuje nad sobą, jest na smyczy, która ogranicza jego swobodę, a on sam nie potrafi sobie z tym poradzić. Patrząc z boku, jego zachowanie, może wyglądać jak agresywne, lecz z agresją nie ma nic wspólnego. Osoba postronna może z góry określić takiego psa, jako niewychowanego potwora, który szczeka oraz intensywnie skacze, jakby chciał czym prędzej wyrwać się z sideł smyczy i rzucić na pierwszego lepszego przechodnia.

Jeszcze inni potrafią stwierdzić, że pies zmagający się z reaktywnością cieszy się życiem, jest szczęśliwy i ma w sobie ogrom radości godnej pozazdroszczenia. Oba te założenia są błędne. Pies reaktywny to pies nieradzący sobie z nadmiarem bodźców, nie jest on ani agresywny ani przepełniony szczęściem, choć niejednokrotnie czytałam, że reaktywność może zakończyć się agresywnymi reakcjami.

Cmokacze i głaskacze – zmora właścicieli psów reaktywnych

Sąsiedzi, znajomi oraz przechodnie najczęściej dokładają sporą cegiełkę w odpalaniu korby u psiaka reaktywnego. Ludzie, których nie dotyczy problem posiadania niespokojnego oraz nadmiernie reagującego na bodźce psa, najczęściej nie są w stanie zrozumieć, że ich chwilowa człowiecza radość z pogłaskania psa, zapewnia spacer pełen szarpnięć i niepohamowanych zachowań ze strony psa.

Głaskanie, które najczęściej odbywa się w towarzystwie wielu słodkich słów, wypowiedzianych podekscytowanym głosem, to recepta na naładowanie psa reaktywnego. To zachowania, które są gwarancją pobudzenia u psa. Zaraz po takim zdarzeniu pies zaczyna tracić nad sobą kontrolę, ciągnąć na smyczy, potrafi nienaturalnie skręcić w nieoczekiwanym kierunku, robiąc ze swojego opiekuna środek cyrkla, który bezwiednie kręci się jak w kołowrotku.

Ileż to razy, słyszałam historie właścicieli psów reaktywnych, którzy po spacerze wracali do domu ze łzami w oczach, bo ich pies zrobił ze spaceru koszmar. Wszystko często spowodowane tym, że ktoś obcy miał egoistyczną potrzebę pogłaskania pieska.

Eliminacja problemu

Psy najczęściej rodzą się z usposobieniem neurotycznym. Zresztą, nie można się temu dziwić, gdyż niektóre rasy, reaktywność mają nieco wpisaną w DNA. Wśród przedstawicieli wielu psich ras, nadmierne reagowanie na bodźce było niegdyś cechą pożądaną.

Popularny border collie, który stał się ulubieńcem reklamodawców, a tym samym odbiorców tychże reklam, uznawany jest za psa nadwyraz inteligentnego i szybko uczącego się nowych sztuczek. Niestety, w reklamach nie wspomina się o jego tendencji do reaktywności, która wprost wynika z jego historii. Border collie, jak większość wie, pomaga w wypasie owiec. Jego czujność na nawet niewielkie bodźce, była cechą niezwykle istotną, gdyż pies zmuszony był pilnować stada oraz dbać, aby żadna z owiec nie oddzieliła się od reszty. Jednocześnie stale obserwował czy aby do stada nie zbliża się żaden intruz, a dodatkowo wyczulony był na komendy słowne oraz gesty przewodnika.

Ta wielozadaniowość oraz wyczulenie na najdrobniejsze szczegóły spowodowała, że dziś, spory odsetek borderów to psy reaktywne, które żyjąc w miejskich warunkach gonią za rowerzystami, zaganiają przechodniów, szczekają w nocy, słysząc potencjalne zagrożenie. Kiedyś były to cechy idealnego przedstawiciela rasy border collie, dziś nazywane są problemami behawioralnymi. Szkolenie pod okiem doświadczonych trenerów, świadomość oraz umiejętność pracy nad psem reaktywnym, potrafią przynieść znaczną ulgę podczas spacerów.

Jeśli to nasze niepoprawne zachowanie doprowadziło do psiej reaktywności, to włożona praca może przynieść sporą zmianę. Jeśli natomiast nasz pies urodził się z taką przypadłością, to być może nie uda nam się do końca zapanować nad jego emocjami, ale poprzez codzienny trening możemy liczyć na poprawę w zachowaniu psa.

Aktywność fizyczna

Oprócz codziennej pracy na spacerze, ćwiczeń z samokontroli, umiejętności wprowadzania psa w stan relaksacji, istotnym elementem ogniwa jest wszelka aktywność fizyczna. Nawet przy usilnej pracy, nie osiągniemy żadnych efektów, jeśli nasz pies nie będzie miał zapewnionej adekwatnej dawki ruchu. Jak to mówią sport to zdrowie, a w tym wypadku także zdrowie emocjonalne. Psie dyscypliny sportu, obecnie przeżywają ogromny boom.

Począwszy od obedience, przez dog frisbee, aż po bikejorking i nosework. Wachlarz jest ogromny, natomiast jeśli żadna z dyscyplin nie jest dla ciebie, to kilkukilometrowy spacer zawsze jest dobrym rozwiązaniem. Pies, który nie ma zapewnionej aktywności fizycznej, sam na własną łapę, szuka sposobu na rozładowanie nadmiaru energii, tym samym przysparzając kłopotów na spacerze wśród bodźców. Właściciele psów reaktywnych, mierzą się z niemałym wyzwaniem. Są poddawani codziennej próbie, znacznie częściej i żmudniej niż inni muszą pracować ze swoim psem. Podczas szkolenia doświadczają regresu w zachowaniu pupila oraz spotykają się z niezrozumieniem ze strony społeczeństwa.

Ważne jest, żeby pamiętać, że pies nie ma złych intencji, nie stara się zrobić nam na złość. On nie chce dla nas źle, nie robi niczego po to aby nas zdenerwować albo wyprowadzić z równowagi. Taki pies potrzebuje wiele spokoju w domu, pomocy, a zwłaszcza zrozumienia ze strony opiekunów. On sam znajduje się w trudnej dla niego sytuacji, dlatego warto wejść w skórę swojego zwierzaka i zrozumieć jego emocje.

Post Pies reaktywny, czyli bomba na 4 łapach pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Jednak o co chodzi? Spalenie miski to bardzo popularna metoda, która polega w skrócie na tym, że cały pokarm lub jego większość podawana jest psu z ręki i podczas wspólnych ćwiczeń. ”Spalenie” to taka symbolika, że zabieramy psu miskę i z niej generalnie nie korzystamy.

Dzisiaj porozmawiamy o tym czym dokładnie jest ta technika i czy nadal warto z niej korzystać.

Spalenie miski – skąd ten pomysł?

Palenie miski to rozwiązanie, które było szalenie popularne jeszcze kilka lat temu. Metody pozytywne były coraz bardziej popularyzowane, a wraz z tym wielu behawiorystów prześcigało się w szukaniu nowych, ciekawych rozwiązań dla opiekunów, które mogłyby zastąpić tradycyjne metody awersyjne.

Spalenie miski miało być metodą skutecznie zachęcającą psa do współpracy. Całość miała takie założenie, że pies ma naturalną potrzebę zdobywania pożywienia. Teoria zakładała, że podawanie jedzenia w misce rozleniwia naszego przyjaciela i nie jest interesującym lub angażującym zajęciem. O wiele ciekawsze i motywujące dla psa miałoby być samodzielne zapracowanie na swoje pożywienie.

W związku z tym praktyczne wydawało się ”spalenie” (niestosowanie) miski i wykorzystanie całej porcji dziennego jedzenia jako nagroda w różnych ćwiczeniach. Nie tylko będziemy budowali z psem lepszą relację w ten sposób (opiekun jako źródło nagrody), ale też wyrobimy w psiaku większą chęć i motywację do współpracy z nami.

Metoda była bardzo popularna i stosowana przez wielu opiekunów. Rekomendowała ją większość behawiorystów. Naturalnie z czasem trendy się zmieniają, tak samo jak nasze podejście do psów i relacji z nimi.

Spalenie miski już nie jest modne?

Spalenie miski obecnie nie jest już tak często rekomendowane, ale nadal wiele osób stosuje tę metodę. Generalnie sama w sobie nie jest zła ze szkoleniowego punktu widzenia. Jednak nie realizuje pewnych aspektów, które w najnowocześniejszym podejściu do psa są istotne.

Metoda ta powstała niejako w odpowiedzi do awersyjnego głodzenia psa. W tradycyjnych metodach często zalecano wygłodzenie psa, aby był bardziej chętny do treningu. Logika jest jasna. Pies nie dostanie jeść dopóki nie będzie się ”słuchał”, co niejako zmusza go do współpracy z nami. Podstawy metod awersyjnych.

We wczesnych metodach pozytywnych stosowano właśnie palenie miski. Teoria jest podobna – pies musi zapracować na jedzenie. Jednak forma jest mniej wymuszająca, a bardziej zachęcająca. Uczymy psa pracy za jedzenie, ale dajemy mu do tego mnóstwo sposobności, więc nie ma elementu głodzenia.

Mimo wszystko palenie miski jest coraz mniej popularne i rzadziej stosowane przez szkoleniowców. Obecne trendy w wychowaniu psa coraz bardziej kierują się w stronę budowania zdrowej relacji opartej na zaufaniu, a mniej na przekupywaniu/zachęcaniu psa. Motywacja oczywiście gra istotną rolę, ale zazwyczaj chcemy, aby pies współpracował z nami dla samej możliwości współpracy, a mniej w kontekście samego zyskiwania korzyści.

Dlaczego spalenie miski to zły pomysł?

Obecnie wydaje się, że spalenie miski to zły pomysł, ponieważ niewygodny w dłuższej perspektywie czasu. Ma też kilka skutków ubocznych, o których zaraz wspomnimy.

Przede wszystkim spalenie miski powoduje, że codziennie musimy trenować z psem, co nie zawsze jest możliwe lub po prostu trudne. Zakładając, że pies otrzymuje jedzenie wyłącznie w formie nagrody za szkolenie to musimy z psem codziennie ćwiczyć odpowiednio dużo, aby przyjaciel miał możliwość się najeść.

Kolejnym problemem jest zaburzenie psu harmonogramu dnia. Posiłki są ważnym elementem psiego życia, które pomagają mu zorientować się w porze dnia. Generalnie współczesne metody zachęcają do trzymania względnie sztywnego harmonogramu dnia, ponieważ działa to dobrze na psią psychikę. Jeżeli pies nie wie kiedy może liczyć na posiłek to jest duża szansa na stres, ponieważ pożywienie będzie czymś niespodziewanym. Przy tradycyjnych posiłkach o stałych porach pies dobrze wie, kiedy będzie jadł, a to daje poczucie spokoju i bezpieczeństwa.

Łatwo to zrozumieć – na pewno sami nie chcielibyśmy chodzić głodni bez informacji, o której godzinie będzie nasz posiłek. Teoretycznie można to rozwiązać poprzez treningi o stałych porach, ale jak wcześniej wspomnieliśmy – często jest to trudne. Chyba, że planujemy robić treningi ”bylejakie”, przecież nie o to chodzi w tej metodzie.

Następny problem to częste nastawienie się psa na człowieka jako ”dystrybutora” przysmaków. Jeżeli spalimy miskę, a nasze treningi nie będą prowadzone w odpowiedni sposób to łatwo sprowadzić postępowanie psa do mechanicznego powtarzania poleceń w celu zdobycia nagrody. Nie ma wtedy budowania relacji z człowiekiem, zaufania lub wzajemnego szacunku. Jest po prostu bezrefleksyjne zdobywanie pożywienia.

Ostatnim minusem tej metody są potencjalne problemy trawienne. Jedzenie o różnych porach i zmiennych porcjach, przy tym połączone z ruchem to zła kombinacja. Dużo zależy od psa i jego budowy, ale przykładowo intensywny trening łączony z jedzeniem może się skończyć skrętem żołądka.

Co lepszego od spalenia miski?

Trzeba zrozumieć, że nagradzanie psa samo w sobie nie jest niczym złym. Trzeba w jakiś sposób budować motywację u psa, a jedzenie to dobry motywator. Jednak lepszym rozwiązaniem jest pójście w jakość, a nie ilość. Można zaproponować psu trening bez jednoczesnego pozbawiania go tradycyjnych posiłków.

Lepszą alternatywą jest pozostawienie miski i podawanie psu jedzenia o stałych porach. Trening z nagrodami możemy realizować natomiast dwojako. Albo zmniejszając trochę porcję jedzenia, a odłożoną część wykorzystać w treningu albo stosowanie niskokalorycznych przysmaków (np: warzyw). Można również połączyć oba rozwiązania, jeżeli potrzebujemy większej ilości nagród do dłuższego treningu.

Pamiętajmy jednak, że jedzenie to tylko forma motywacji i impuls do działania. Przede wszystkim warto skupić się na tym, aby sam trening był prowadzony w sposób przyjemny dla psa. Nasze zachowanie podczas wspólnych ćwiczeń jest najważniejsze i będzie wpływało na to, czy pies będzie spędzał z nami czas dla nagrody czy dla samej przyjemności przebywania z nami.

Post Spalenie miski u psa – dobry pomysł czy przesada? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Szkolenie psa to dla wielu właścicieli ostateczność. Często wybierają na nie dopiero wtedy, gdy nie potrafią wyegzekwować od swojego pupila odpowiedniego zachowania. Narastające problemy – skakanie na ludzi, szarpanie smyczy podczas spacerów, brak posłuszeństwa, problemy z przywołaniem – budzą sprzeciw człowieka i zmuszają go do poszukiwania pomocy.

Tymczasem na szkolenie z psem warto wybrać się już wtedy, gdy jest on zaledwie kilkumiesięcznym szczenięciem. Im wcześniej pies wyrobi w sobie odpowiednie nawyki i nauczy się posłuszeństwa, tym łatwiejsza będzie późniejsza relacja pomiędzy nim a człowiekiem. Oczywiście na szkolenie można przyjść również ze starszym, nawet kilkuletnim psem. Jednak wtedy eliminowanie niewłaściwych zachowań może być już znacznie trudniejsze i trwać dłużej.

Dlaczego warto odbyć szkolenie ze swoim pupilem?

Korzyści z takiego szkolenia trudno przecenić. Na wstępie trzeba też dodać, że szkolenie w znacznym stopniu skierowane jest do właścicieli psów. Brak umiejętnej komunikacji z czworonogiem i niezrozumienie jego potrzeb rodzi wiele problemów. Na szkoleniu właściciel poznaje naturę swojego pupila, uczy się odczytywać jego potrzeby oraz tego, jak pracować z psem, by wyeliminować niekorzystne a utrwalić właściwe zachowania.

Uczestnictwo w szkoleniu to także budowanie trwałej i opartej na zaufaniu relacji z czworonogiem, doskonały sposób na wspólne, aktywne spędzanie czasu oraz okazja do socjalizacji z innymi psami. Podczas szkolenia pies uczy się panować nad swoimi emocjami, poznaje zasady, które będą panować w relacjach pomiędzy nim a jego panem, a także dowiaduje się, jak najłatwiej odnaleźć się w ludzkim świecie. Takie szkolenie to doskonała okazja do przezwyciężenia problemów behawioralnych u czworonogów.

Jak przygotować się do szkolenia?

Do szkolenia z czworonogiem nie trzeba się jakoś specjalnie przygotowywać. Jest jednak kilka istotnych rzeczy, o których zapomnieć nie wolno. Pierwsza i najważniejsza sprawa to dobry humor i pozytywne nastawienie. Spokojny, zrelaksowany właściciel to również spokojny pies. Na szkoleniu bardzo przydaje się też długa smycz treningowa oraz smaczki, którymi zachęcimy czworonoga do współpracy i nagrodzimy za właściwą reakcję na komendę. Akcesoria treningowe i smakołyki dla psa dostępne są na stronie sklepu zoologicznego SklepZoologic.pl. Oprócz nich koniecznie trzeba zabrać miskę i świeżą wodę dla psa.

Odpowiednio powinien przygotować się również właściciel. Przydadzą się wygodne buty, które nie przemokną podczas spacerów po łąkach oraz ubranie, które ochroni przy niesprzyjającej pogodzie. Dla wygody warto zabrać też torbę, najlepiej nerkę, którą będzie można zapiąć na pasie, by w razie potrzeby szybko sięgnąć po smaczek i nagrodzić pupila. Koniecznie należy zabrać worki na odchody czworonoga. Pamiętajmy, po swoim psie należy sprzątać.

Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej argumenty, pytanie nie powinno brzmieć – czy warto szkolić – ale – kiedy warto zacząć szkolić psa. I tu też szybko spieszę z odpowiedzią. Moim zdaniem jak najwcześniej. Uczęszczające na szkolenie kilkumiesięczne szczenię pojmie zasady panujące w ludzkim świecie znacznie szybciej niż dorosły pies, utrwali je i stanie się mądrym oraz opanowanym psem w przyszłości.

Post Czy warto szkolić psa? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

W zagranicznych materiałach używa się innego terminu – leash rectivity, czyli reaktywność smyczowa. Termin ten jest moim zdaniem o wiele lepszy i mniej krzywdzący dla psów. Niestety w naszym kraju mówi się właśnie ”agresja smyczowa”, co bezpośrednio przekłada się na podejście wielu osób do tego problemu. Warto wiedzieć, że zachowanie psa na smyczy bardzo rzadko związane jest z agresją, a zazwyczaj spowodowane jest nadmiarem emocji, z którymi pupil nie może sobie poradzić. W tym artykule będę używał zamiennie tych dwóch terminów, ponieważ wolę ”reaktywność”, ale jednak ”agresja smyczowa” jest u nas popularniejsza.

Dzisiejszy wpis, mam przynajmniej taką nadzieję, okaże się pomocny innym, którzy mają podobny problem co my. Nie ukrywam, że pisanie o agresji smyczowej ciągle odkładałem – wcale nie tak łatwo pisać o tak poważnym problemie u swojego psa. Naturalnie nie jestem specjalistą od psiego behawioru, ani szkoleniowcem. Jednak prawie od 3 lat ”walczę” z psem, który może pochwalić się dość zaawansowanym stadium tego problemu. Agresja smyczowa to nic fajnego i naprawdę nie życzę tego nikomu.

Prawie 3 lata z agresją smyczową, ale dobra wiadomość – idzie sobie z tym poradzić :)

Agresja smyczowa u psa – co to?

Bardzo trudno dokładnie opisać ten problem, ponieważ nie ma jednej definicji, a dla każdego może to wyglądać trochę inaczej. W skrócie można napisać, że agresja smyczowa to dynamiczne, nieprzyjemne zachowanie psa w następstwie pojawienia się jakiegoś elementu otoczenia (pojazdy, przedmioty, ludzie, zwierzęta). Bardzo ważne jest, że to zachowanie pojawia się zazwyczaj kiedy pies jest na smyczy – bez tego pupil zachowuje się normalnie.

Problem może mieć różną skalę zaawansowania. Przykładowo jeden pies może zacząć mocno ciągnąć do innych zwierząt, jeśli jest na smyczy. Inny pies może zacząć rozpaczliwie szczekać na przejeżdżające samochody. Jednak agresja smyczowa to również takie mniej logiczne przypadki – skakanie na cienie, atakowanie drzew. Dla zdiagnozowania problemu ważne jest, aby wiedzieć, czy problem jest globalny czy jednak występuje tylko przy ograniczeniu, którym jest smycz.

W Polsce stosuje się termin ”agresja smyczowa”, który sugeruje, że problem związany jest z agresją psa. Oczywiście w finalnym stadium mogą pojawić się zachowania agresywne, ale nie zawsze tak jest. Bardziej uniwersalnym terminem jest ”reaktywność smyczowa”, który lepiej określa cały problem. Agresją/reaktywnością smyczową jest więc każde negatywne zachowanie psa na smyczy, które występuje wskutek określonej sytuacji. Tak przynajmniej ja to rozumiem. Sama definicja nie jest aż taka ważna – ważne jest, abyśmy potrafili określić kiedy zachowanie psa jest nieszkodliwym, jednorazowym przypadkiem, a kiedy zaczyna być problemem przybierającym na sile.

Agresja smyczowa nie zawsze oznacza, że pies jest agresywny. Jednak na widok takich zębów wielu miękną kolana :)

Ogromnym problemem z psem, którego dotyczy agresja smyczowa jest pewien wstyd przewodnika. Nie jest przyjemnie wychodzić z psem, który się rzuca na wszystko, szczeka, skacze oraz po prostu zachowuje jak świrus. Głupio, wstyd, ludzie patrząc i obgadują. Przewodnik w pewien sposób wycofuje się – skraca spacery, przestaje pracować z psem i unika innych (żeby nikt nie zobaczył jak pies się zachowuje), a to prowadzi do bardzo niebezpiecznej pętli. Im pies gorzej się zachowuje tym bardziej przewodnik się wycofuje, co prowadzi do jeszcze gorszego zachowania psa.

Agresja smyczowa – przyczyny

Jeszcze trudniej określić przyczyny reaktywności smyczowej. Niestety nie mamy możliwości prowadzenia dialogu z psem, aby dowiedzieć się, na czym problem polega. Pewni możemy być jednego – to kwestia psychiki psa i elementów ewolucyjnych, które powodują pewne zachowania w obliczu ograniczenia, które stanowi smycz.

Osobiście wyróżniłbym 4 typy zachowań związanych z reaktywnością smyczową:

• strach (pies boi się obiektu, nieprawidłowa socjalizacja psa)
• ekscytacja (pies bardzo chce podejść do obiektu, nieprawidłowe szkolenie psa)
• frustracja (pies ma zbyt dużo energii i szuka sposobu na ulgę)
• naturalny popęd (np: zauważenie zwierzyny łownej, suczka w czasie cieczki)

Musimy być jednak świadomi, że podstawowym problemem jest smycz. Pozbawienie psa wolności, kontrolowanie jego ruchów, krępowanie zachowania oraz uniemożliwienie swobodnej obrony – tym jest właśnie smycz dla naszego psa. Bez wątpienia możemy stwierdzić, że bycie ”na smyczy” nie jest naturalne dla żadnego organizmu. Dlaczego jednak to smycz jest problemem? Otóż psy wykazujące negatywne zachowania będąc na smyczy nie będą wykazywać tych zachowań, jeśli smyczy nie będzie. Jeśli pomimo wyeliminowania smyczy nadal występuje dane zachowanie to oznacza, że nie walczymy z reaktywnością smyczową, a innym problemem – strachem przed obiektem, nerwicą, nadpobudliwością lub innymi.

Te 4 typy zachowań w połączeniu ze smyczą tworzą dla niektórych psów nadmierną barierę, której nie potrafią pokonać. Przykładowo jeśli pies nie był prawidłowo socjalizowany z ludźmi to może zacząć się ich obawiać. W trakcie spaceru czuje strach przed tymi dziwnymi istotami, ale jednocześnie jest ograniczony przez smycz. Przez to ograniczenie czasami dochodzi do kontaktu z człowiekiem (przewodnik nie pozwala psu uciec, trzyma go krótko na smyczy, a obcy człowiek zaczyna głaskać psa).

Jednym ze sposobów walki z agresją smyczową jest przekierowanie tej psiej ”pasji” na coś innego np: frisbee!

Taka sytuacja może spowodować, że następnym razem jak pies zauważy człowieka to zacznie panikować, ponieważ nie chce kontaktu. W swojej panice może zacząć skakać, szczekać, pokazywać kły i ogólnie przyjąć postawę obronną. W tej sytuacji człowiek nie podejdzie, a pies znalazł swoją metodę na uniknięcie stresu. Im częściej takie rozwiązanie przyniesie skutek tym bardziej pies będzie je stosował. Finalnie jakiś człowiek może nie czuć się zagrożony i spróbuje pogłaskać psa mimo wszystko. W tej sytuacji pies może pójść o krok dalej i ugryźć człowieka.

To oczywiście tylko przykład, ale dobrze pokazuje pewien łańcuch zachowań. Pies się boi, ale smycz ogranicza mu pole manewru. Przewodnik psa i inne obiekty mogą nie zauważyć strachu i nalegać na kontakt, który nie jest dla zwierzęcia komfortowy. W takiej sytuacji pies musi znaleźć rozwiązanie dla siebie, które pozwoli mu tego uniknąć. To, jakie zachowanie wybierze zależy od temperamentu psa.

Niektóre psy przyjmują postawę ofensywną – skaczą, szczekają, ogólnie sprawiają wrażenie agresywnych. Inne mogą się wycofać, kulić, chować, uciekać. Jeszcze inne kompletnie poddać – pozwolić robić innym, co im się podoba, ale finalnie może to doprowadzić do ”złamania” psa, który zareaguje bardzo niespodziewanie, jeśli miarka się przebierze. To są właśnie takie historie psów, które kogoś pogryzły, a właściciele tłumaczą ”przecież nigdy nikogo nie ugryzł, zawsze był grzeczny”. Tak pies był grzeczny bo wycofał się i nie miał innego wyboru, jednak mały piesek ma tylko pewien poziom stresu, który może przyjąć. W końcu coś w psiaku pęknie i może zareagować bardzo agresywnie.

Agresja smyczowa – jak to jest u nas

Z doświadczenia mogę napisać, że bardzo ważne, o ile nie najważniejsze jest prawidłowe rozpoznanie problemu. Idealnie byłoby zauważyć go również jak najszybciej, ale oczywiście nie zawsze jest to możliwe. Chciałbym napisać jak to dokładnie było u nas, a może pomoże to komuś w rozpoznaniu problemu u siebie.

Legion była naszym pierwszym psem. Nie mieliśmy zbyt dużego doświadczenia, a większość informacji niezbędnych do wychowania szczeniaka znaleźliśmy w internecie. Po zakończeniu kwarantanny zaczęliśmy wychodzić z naszym maluchem i na jednym z takich spacerów mieliśmy nieprzyjemny incydent z innym psem. Strasznie oszczekał Legion i była to dla niej dość nerwowa sytuacja.

Obawiając się złej socjalizacji postanowiliśmy udać się do psiego przedszkola, aby zapewnić psu pozytywne kontakty z innymi psami. Jak pomyśleliśmy tak zrobiliśmy i po kilku sesjach Legion już bardzo fajnie bawiła się z innymi pupilami. Generalnie nic nie zwiastowało problemów. Na widok psa Legion jakby mocniej ciągnęła i próbowała podejść, ale nam jako początkującym wydawało się to normalne. Poza przedszkolem chodziliśmy również do okolicznego parku, gdzie chodziło wielu psiarzy. Generalnie robiliśmy wszystko, żeby nasza psinka miała jak najwięcej pozytywnych kontaktów z psiakami.

Levi już od pierwszych dni uczył się skupienia – nie chcemy popełnić drugi raz tego samego błędu

Niestety po pewnym czasie to słodkie ciągnięcie do ”witania” psiaków przybierało na mocy. Legion rosła i stawała się coraz cięższa, więc utrzymanie jej sprawiało trochę kłopotów. I w sumie bardzo dużo rzeczy stało się dość szybko. Jako początkujący posiadacze Owczarka Niemieckiego mieliśmy spore problemy z nauką chodzenia na luźnej smyczy. Wiele osób mówiło nam, że pies z tego wyrośnie, więc nie przejmowaliśmy się aż tak.  Zresztą standardowe metody polecane przez szkoleniowców nie działały (tzw. drzewko, zmiany kierunków itd.).

Także pewnego razu okazało się, że mamy ciężkiego (prawie 40 kg) owczarka, który mocno ciągnie na smyczy, a jak widzi innego psa to ekscytuje się tak bardzo, że robi wszystko aby do niego podejść. Jak ktoś znał Legion to nie było problemu, więc powoli podchodziliśmy – to był nasz drugi błąd, że na to pozwalaliśmy. Najgorsze sytuacje były jednak z kompletnie obcymi psami. Niektórzy właściciele byli mocno przerażeni widząc ogromnego owczarka, który ciągnie, skacze, dyszy i generalnie widać, że koniecznie chce podejść. Zaczęły do nas dochodzić różne komentarze w stylu ”takie bydle to na łańcuchu trzymać, a nie”, ”kaganiec mu albo dzwonię na straż!” i tym podobne.

Legion miała ok. 12 miesięcy, kiedy mieliśmy taki najgorszy okres z psem. Pamiętam, że popełniliśmy wtedy trzeci błąd, który robi wiele osób z podobnym problemem – wycofaliśmy się. Spacery były króciutkie i najczęściej w takich godzinach, że trudno było spotkać kogoś na ulicy. Próbowaliśmy szukać pomocy – czytaliśmy mnóstwo materiałów, ale niestety nic nie pomagało. Kilka miesięcy zajęło nam ogarnięcie się i dojście do decyzji, że tak dłużej nie może być. Bardzo trudno żyć z psem, kiedy spacery polegają tylko na tym, aby unikać wszystkich ludzi. Zero przyjemności, a w praktyce ciągły koszmar.

Pod koniec 2015 roku poszliśmy na pierwsze szkolenie PT – Pies Towarzyszący. Nie było to typowe szkolenie odwołujące się do naszego problemu, a zwykłe posłuszeństwo. Plan był taki, że jak pies nauczy się ćwiczyć przy innych psach to przecież powinno pomóc, prawda? Niestety szybko okazało się, że Legion odróżnia tryb treningowy od spacerowego. Na treningach zachowywała się wzorowo i ignorowała inne psy. Wystarczyło jednak tylko opuścić teren szkoleniowy, a agresja smyczowa znowu się aktywowała.

Poniżej wpis dotyczący naszego szkolenia PT

Szkolenie psa, czyli Pies Towarzyszący (PT)

PT nie pomogło, ale nie poddawaliśmy się. Próbowaliśmy mnóstwa rzeczy – skupianie psa na sobie, ćwiczenia siadania, większy nacisk na posłuszeństwo, lepsze przysmaki, różne zabawki. Nawet próbowaliśmy kolczatek (polecono nam na PT), ale również to nie pomogło. Finalnie zdecydowaliśmy, że tylko ja będę wychodził z psem – kupiliśmy dobrą smycz i po prostu za każdym razem jak pojawiał się inny pies to schodziliśmy mu maksymalnie z drogi.

Mieszkańcy osiedla przyzwyczaili się, że pies z takim problemem mieszka w okolicy. Psiarze sami schodzili nam z drogi, ja znalazłem sposób na mocne utrzymanie psa i nie ukrywam, że problem przestał przeszkadzać. Trudna sytuacja, że Legion naprawdę się szarpała występowała raz na miesiąc może, więc nie było motywacji do ćwiczeń. Agresja smyczowa wydawała nam się po prostu czymś naturalnym.

Agresja smyczowa – jak sobie z tym radzimy

Wszystko zmieniło się jak postanowiliśmy, że chcemy drugiego psa. Przecież nie może być tak, że Legion nauczy małego złego zachowania i będziemy mieli dwa reaktywne psy. Pojawiła się ogromna motywacja i chęć do pracy. W związku z tym rozpoczęliśmy różne ćwiczenia i postanowiliśmy poważnie podejść do problemu.

Koniec nudów w domu! Zaczynamy trening!

Rozbiliśmy problem na kilka mniejszych czynników i postanowiliśmy pracować nad każdym z osobna. Przede wszystkim agresja smyczowa u Legion zaczęła się jako ekscytacja innymi psami. Wspólne zabawy były świetne, a nasza psinka chciała ich jak najwięcej. Dopóki chodziliśmy na psie przedszkole to było super, ale potem się skończyło i Legion zaczęła szukać rozrywki u innych psów. Jednak nasze obecne problemy z reaktywnością to następstwo tego, że wcześniej nic z tym nie robiliśmy. Ekscytacja zmieniła się po prostu w rutynę w stylu ”jest pies = muszę ciągnąć i szczekać”.

Problem rozbiliśmy na następujące elementy:

• ciągnięcie na smyczy
• brak skupienia na przewodniku
• inne psy jako główne źródło rozrywki
• zbyt dużo energii

Nauka chodzenia na smyczy

Postanowiliśmy, że każdą składową naszego problemu z agresją smyczową będziemy naprawiać osobno. Najpierw rozpoczęliśmy porządne szkolenie chodzenia na smyczy. Nauczeni naszymi doświadczeniami, że na Legion nie działają metody typu drzewko (zatrzymywanie się jak pies ciągnie, kontynuowanie spaceru jak smycz jest luźna) postanowiliśmy zrobić to po naszemu. Poniżej wpis rozpoczynający nasze szkolenie.

Jak nauczyć psa chodzić na smyczy – dzień 1

Cały proces nauki chodzenia na smyczy zaplanowany był na 30 dni, a udało nam się to zrealizować w zaledwie 23 dni. Wydaje mi się, że to całkiem niezły wynik patrząc na to, że kilkanaście miesięcy walczyliśmy z ciągnącym jak pociąg Owczarkiem Niemieckim. Mam nadzieję, że ta seria wpisów komuś pomogła chociaż trochę.

Jestem oczywiście świadomy, że nasza strategia nie jest uniwersalna. Ogólnie uważam, że nie ma jednej słusznej metody, która działa na każdego psa. Zawsze rozwiązanie trzeba dopasować do swojego towarzysza. My wiedzieliśmy, że Legion nie lubi być kontrolowana, ale lubi jedzonko. Dlatego postanowiliśmy, że nasz trening będzie polegał na pokazaniu psu, że przy przewodniku zawsze jest coś przyjemnego, więc nie warto ciągnąć do byle krzaczka. O zakończeniu naszego treningu można poczytać poniżej.

Jak nauczyć psa chodzić na smyczy – koniec

Naturalnie nie zawsze jest idealnie i czasami psu zdarzy się pociągnąć – jak poczuje lub zauważy coś niesamowicie fajnego. Co jakiś czas musimy również robić ”odświeżenie” treningu, czyli kilka dni chodzić wydając cały czas jakieś smaczki. Dla mnie najważniejsze, że działa i mogę normalnie wyjść z psem na spacer – bez bólu kręgosłupa i barków po powrocie :)

Skupienie na przewodniku

Nauka chodzenia na smyczy jednocześnie niejako naprawiła nasz problem ze skupieniem. Jak chodzi się codziennie przez 23 dni ze smakami w ręce to wiadomo, że pies zacznie uważać na nasze ruchy. Przecież każde sięgnięcie do kieszeni może oznaczać przysmak :) Potrzebowaliśmy jednak odświeżyć psu pamięć, że również przy innych psach trzeba skupiać się na przewodniku.

Z tego powodu wzięliśmy udział w kilku sesjach szkolenia z innymi psami. Niektóre dotyczyły bezpośrednio samokontroli przy innych psach – agresja smyczowa dotyczy naprawdę wielu psiaków, więc w wielu miejscach organizowane są tego typu treningi. Natomiast niektóre szkolenia polegały na tym, że inni sobie ćwiczyli, a my robiliśmy swoje. Dla mnie liczyło się, żeby Legion miała więcej doświadczenia w treningu przy innych psach. Oczywiście wszystko na smyczy. Wpis z naszego szkolenia można przeczytać tutaj.

Uczymy psa samokontroli przy innych psach

Zabawa z przewodnikiem jest lepsza

Naszym zdaniem agresja smyczowa u Legion jest przede wszystkim następstwem tego, że w młodości skupialiśmy się za bardzo nad jej interakcjami z psami, a nie nami. W związku z tym pies znał tylko zabawę poprzez inne psy, a nie pochodzącą od przewodnika.

Dlatego dużą część treningu musieliśmy poświęcić na nauczenie Legion zabawy z nami. Ćwiczenia i trening znała, więc chodziło po prostu o przyjemną zabawę. Wydaliśmy masę pieniędzy na przeróżne zabawki, ponieważ psina nie bardzo miała ochotę się bawić. Próbowaliśmy wszystkiego – szarpaków, sznurów, przeróżnych piłek, maskotek, piszczałek, zabawek interaktywnych, sztuczne patyki, kongi, piłki w skarpetach i wiele innych. Bardzo trudno było nam znaleźć coś ciekawego, co zainteresowałoby psa na dłużej.

W domu jeszcze jakoś udawało się Legion zachęcić, ale na dworze było to praktycznie niemożliwe. Wszystko było ciekawe, tylko nie zabawki.

Maty węchowe i frisbee – zabawki, które zmieniły nasze życie

Powyższy wpis mniej więcej opisuje co nam się udało. Przypadkowo natknęliśmy się na takie kółko do rzucania (nie było to frisbee, tylko taki krążek plastikowy), w którym Legion od razu się zakochała. Potem kupiliśmy inne rodzaje frisbee i naprawdę psina świetnie się tym bawiła. Dowodem na to jest, że do teraz dysk frisbee jest nieodłącznym partnerem naszych spacerów, a zainteresowanie takim typem zabawy wcale nie maleje.

Owczarek niemiecki to pies energiczny

Wszystkie powyższe treningi pozwoliły nam w pewien sposób opanować problem, jakim jest agresja smyczowa. Legion nie była już aż tak reaktywna – zdarzało się, że nie reagowała na pewne psy lub tylko lekko ciągnęła. Jednak nadal nie było to pewne – od czasu do czasu napady wracały i z pianą w pysku próbowała rzucać się na każdego psa. Widzieliśmy jednak postępy, więc wszystko było na dobrej drodze.

Po rozmowach z wieloma osobami, po przeczytaniu wielu for i grup dyskusyjnych oraz po obserwacji innych Owczarków Niemieckich doszliśmy do wniosku, że problem niekoniecznie musi być całkowicie związany z naszym zachowaniem. Dopuściliśmy do siebie świadomość, że może to być problem rasowy, o którym niewiele się mówi.

Rzeczywiście nie da się ukryć, że bardzo wiele Owczarków Niemieckich ma problem z reaktywnością smyczową. Jednak to nie tylko ta rasa ma z tym problem – z wielu informacji wynika, że większość ras z dużym poziomem energii przejawia tego typu zachowania. Przykładowo agresja smyczowa dotyczy również wielu psów rasy Siberian Husky.

Można dojść więc do wniosku, że agresja smyczowa może być również wynikiem dużej ilości energii, której pies nie może w żaden sposób uwolnić. Nie bez powodu mówi się, że niektóre psy wymagają ogromnej porcji aktywności, ponieważ inaczej im ”odbija”.

Psie wyzwanie ”dog overdrive 9000” – 30 dni ostrego treningu

Z tego powodu rozpoczęliśmy nasze wyzwanie Dog Overdrive 9000, które miało na celu takie rozplanowanie treningu Legion (i przy okazji Leviemu), aby nie miała okazji do frustracji. Ćwiczymy codziennie – mamy dwa długie spacery, sporo posłuszeństwa, wiele rzutów frisbee, ogromną ilość zabaw.

I rzeczywiście Legion wydaje się spokojniejsza. Powoli widzimy to legendarne ”światełko w tunelu”, ponieważ coraz częściej zdarza nam się po prostu minąć innego psa i nasze psisko w ogóle nie reaguje. Czasami jak obcy psiak ją obszczeka to zatrzymuje się i patrzy z ciekawością. Innym razem jak psiak jest dość blisko to próbuje podejść. Jednak w każdym przypadku udaje się ją szybko przywołać do siebie i można kontynuować spacer.

Agresja smyczowa – nasze wskazówki

Jestem świadomy tego, że wiele osób ma problemy podobne do naszego. Agresja smyczowa to nie jest nic przyjemnego – bez względu na wielkość psa. Nawet maluchy potrafią dokopać i być nieznośne w trakcie spaceru.

Co mógłbym doradzić innym, którym agresja smyczowa codziennie daje kopa w dupę? Przede wszystkim szybko pogodzić się z tym, że nasz pies ma problem. Rozumiem, że to nic przyjemnego i bardzo trudno dopuścić do siebie taką myśl, że ”z moim psem jest coś nie tak”. Rozumiem, bo też tak miałem. Zawsze znajdzie się jakaś wymówka ”na pewno minie z czasem”, ”dzisiaj miał po prostu gorszy dzień”, ”oj tam raz się zdarzyło”, ”młody jest to jeszcze głupiutki”, ”szczeniaki tak mają” i tym podobne.

Zauważenie problemu to pierwszy krok do jego rozwiązania. Im szybciej tym lepiej. Lepiej nawet zauważyć problem tam, gdzie go nie ma i zacząć trening niż odpuścić. Myślę, że gdybyśmy szybciej zauważyli problem u Legion to udałoby nam się bardzo szybko go rozwiązać. Jednak cały czas żyliśmy z tym mitycznym przekonaniem, że po przekroczeniu jakiegoś legendarnego wieku nasz pies magicznie się sam naprawi.

Przysmaki takie pyszne :)

Kolejna rada – agresja smyczowa to nie tylko bardzo ciężkie przypadki z ugryzieniem. Agresja smyczowa to również zwykłe ciągnięcie do innego psa, człowieka lub przedmiotu. Każda niepożądana reakcja psa na smyczy jest ”agresją smyczową”. Oczywiście nie każda intensywność zachowania może być dla nas problematyczna – lekkie ciągnięcie do innych psów często nie jest w ogóle niekomfortowe dla wielu osób. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że pies urośnie, będzie ważył więcej, a wraz z postępem czasu może ciągnąć coraz bardziej. Lepiej rozpocząć naukę zanim do tego dojdzie. Warto więc zwracać uwagę na każde zachowanie psa i jak najszybciej reagować.

My Leviego bardzo obserwujemy i nawet najmniejsze zainteresowanie innym psem, człowiekiem lub przedmiotem staramy się przekierować na nas. Teraz bardzo często jak Levi mija innego człowieka to automatycznie patrzy na przewodnika i czeka na nagrodę. Nawet jeśli jego wcześniejsze zainteresowanie ludźmi nie prowadziłoby do reaktywności smyczowej to przecież nie zaszkodziło wprowadzić takiego treningu. Nie ma negatywnych konsekwencji, są tylko pozytywy.

Nam bardzo pomogło z Legion również wszystko, co związane jest z pracą węchową. W domu robimy bardzo dużo sesji z matami węchowymi, które świetnie sprawdzają się do wyciszenia psa oraz wyładowania energii pomiędzy spacerami. Dzięki temu nie wychodzimy do parku z pobudzonym psem, który po odpoczynku chce szybko wyładować energię. Maty węchowe pozwalają wyjść na spacer z psem, który już jest wstępnie zmęczony i nie zaczyna szaleć jak tylko opuści próg domu :) Dla zapewnienia psu różnych bodźców w domu robimy również sesje szkoleniowe nosework. Również bardzo zachęcam każdego do spróbowania – na początek wystarczy olejek zapachowy, jakaś puszka i trochę chęci. Polecam wpisy jak zacząć nosework oraz jak przygotować próbki :)

Raz w tygodniu jeździmy również na godzinną sesję tropienia (mantrailing). Bardzo polecam każdemu, kto ma taką możliwość. Legion idzie świetnie i widać, że dobrze to na nią działa.

Tropienie użytkowe – mantrailing

Ostatnia rada – uważać z poradami z internetu. W wielu miejscach w sieci można znaleźć gotowe rozwiązania. Niestety zazwyczaj one nie działają. Znaczy działają, ale niekoniecznie na każdego psa. Przykładowo najpopularniejszym rozwiązaniem jest następująca czynność:

”Po zauważeniu obcego psa skupiamy własnego na sobie. Jeśli nasz pies nie reaguje to zwiększamy dystans od tego drugiego aż uda nam się skupić uwagę własnego psa. Jeżeli nam się to uda to powoli zbliżamy się do obcego psa, co pozwoli określić odległość, która powoduje reaktywność smyczową”

Coś takiego. Przede wszystkim bardzo trudno takie coś osiągnąć – nasz pies może reagować różnie na każdego psa. Jednemu może odpuścić nawet przy 5 metrach, a na innego będzie szczekał nawet przy 50 m. Takie zwiększanie odległości i zmniejszanie jej wymaga, żeby ten drugi pies spokojnie czekał aż będziemy na nim trenować, a nie każdy ma taką możliwość. Poza tym kilka treningów z tym samym znajomym psem nie będzie miało efektów, jeśli na spacerze pojawi się jakiś obcy zwierzak. Nie jest to więc idealne rozwiązanie dla każdego.

Przede wszystkim uważam, że kluczem jest rozpoznanie przyczyn agresji smyczowej u psa. Inaczej będziemy postępować, jeśli agresja smyczowa wywołana jest strachem, a inaczej w przypadku nadmiernej ekscytacji. Zwiększenie aktywności będzie dobre u psów energicznych, ale psu strachliwemu raczej nie pomoże.

Jeszcze na sam koniec – jeśli znacie język angielski to polecam tę fantastyczną stronę. Nie wszystko u nas działało i nie u każdego się to sprawdzi, ale to idealna, uproszczona ”ściąga” do postępowania z psami reaktywnymi.

Agresja smyczowa u psa – podsumowanie

Wyszedł bardzo, bardzo długi wpis. Jestem pewien, że i tak nie udało się napisać o wszystkim. Problem, jakim jest agresja smyczowa jest bardzo złożony. Nie ma niestety jednej przyczyny i jednego rozwiązania. Reaktywność może wystąpić u każdego psa, ale niejako najczęściej można ją zauważyć u małych psów (spowodowane często nieprawidłową socjalizacją i strachem) oraz u psów energicznych (frustracja spowodowana niemożliwością jej wyładowania, ekscytacja otoczeniem).

My w tym momencie możemy powiedzieć, że problem mamy niejako opanowany. Nie jest jeszcze idealnie, ale dobrze wiemy co robić i w jakim kierunku iść. Zrozumieliśmy, że agresja smyczowa u Legion nie jest spowodowana jakąś nienawiścią lub ekscytacją psami (zaczęła się jako ekscytacja, ale teraz nie jest już z tym związana), a po prostu z cechami rasowymi i zbyt małą ilością aktywności.

Naprawdę da się skutecznie walczyć z reaktywnością smyczową – trzeba dużo konsekwencji i pracy, ale da się!

Musimy więc pracować nad skupianiem psa na sobie (poprzez zabawę, ćwiczenia i naukę) oraz nad zapewnieniem psu wystarczającej ilości bodźców i aktywności, aby nie frustrował się i wyładowywał na innych psach.

Wydaje mi się, że ile psów tyle rozwiązań i na każdego będzie działało coś innego. Obserwujcie swoje psiaki i po prostu próbujcie. Szukajcie rozwiązań – nam behawioryści nie pomogli, ale może Wam pomogą? Może jakieś nowe szkolenie, którego jeszcze nie próbowaliście? Może nowa zabawka? Najgorsze co można zrobić z psem, który ma problem z agresją smyczową jest wycofanie go z życia. Zamykanie w domu, skracanie spacerów i odmawianie aktywności, aby tylko nie natknąć się na obiekt, który powoduje reakcję psa. To tylko pogłębia problem.

Jeśli macie jakiekolwiek pytania odnośnie agresji smyczowej i tego jak sobie z tym radzimy to śmiało piszcie w komentarzach. Bardzo chętnie pomogę na tyle, na ile jestem w stanie.

Czy ktoś z Was ma problem z agresją smyczową? Jak sobie z tym radzicie? Piszcie w komentarzach :)

Post Agresja smyczowa u psa – jak sobie poradzić? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.