Ogólnie trudno się dziwić, że młody pies sprawia problemy. Szczeniak to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Duża ilość energii, ogromne zainteresowanie światem i chęć spróbowania wszystkiego. To sprawia, że młody piesek może zamienić nasze życie w prawdziwy koszmar, jeśli nie jesteśmy tego przygotowania.

Jak ogarnąć szczeniaka i w ogóle po co?

Na początek odpowiem na jedno pytanie ”po co?” – wiele osób może tak zapytać, głównie tych, które już nie pamiętają jak to było ze szczeniakiem. Wieloletni właściciele dorosłych psów bardzo często mają przejawy amnezji i na pytanie o problemy wieku szczenięcego odpowiadają ”ee tam, mój był grzeczny”.

Dopiero w cichy, spokojny wieczór przychodzą takie retrospekcje ze szczeniakiem w roli głównej. Poszarpane obicie fotela, rozwalone kapcie, zniszczone i obgryzione meble, ucieczki na spacerze i tym podobne sytuacje.

Bardzo łatwo zapomnieć, że szczeniak potrafi być prawdziwym szatanem. Na wielu grupach można spotkać się z naprawdę ekstremalnymi stwierdzeniami.

”Już nie dam rady, chyba go oddam”

”Zniszczył mi wszystko, całe mieszkanie do remontu!”

”Ciągle szczeka, gryzie i sika – mam tego dość!”

”Pomóżcie, bo nie wytrzymam z nim”

”Nie mam na niego siły, terroryzuje wszystkich i ciągle czegoś chce”

Moim zdaniem szczeniaka trzeba wziąć na serio i porządnie się do tego przygotować, szczególnie mentalnie. Trzeba zdać sobie sprawę, że to realne zagrożenie dla ludzkiego zdrowia fizycznego i psychicznego. Ktoś może się zaśmiać, że przesadzam, ale naprawdę kilka nieprzespanych nocy w związku z maluszkiem potrafi skutecznie zszargać nerwy nawet najspokojniejszego człowieka. To, że jest mały i słodki wcale nie oznacza, że jest niegroźny. Wręcz przeciwnie!

Jednak spokojnie. Zanim Twoje mieszkanie i życie legnie w gruzach postaram się doradzić Tobie jak przetrwać. Jak ogarnąć szczeniaka? Już ruszam z pomocą.

Gryzaki i zabawki to Twoja najlepsza broń

Szczeniaka warto traktować jak takie szalone, nieprzewidywalne bóstwo siejące zniszczenie. Każdy szczeniak jest inny, ale każdy jest właśnie taki – nieprzewidywalny. Codziennie przez miesiąc może spokojnie omijać Twój ulubiony fotel, żeby nagle obgryźć całe obicie w 30 minut. Szczeniak usypia Twoją czujność, a potem przechodzi do ataku.

Moim zdaniem zawsze warto mieć pod ręką jakiś szarpak lub gryzak, nawet w nocy. Pomoże to w nagłych sytuacjach, gdzie piesek nam po prostu zacznie przeszkadzać. Pamiętajmy, że na początku szczeniak jeszcze nie wie co mu wolno, a co nie. Wielu opiekunów ma na przykład problem z maluchem, który w nocy wskakuje do łóżka i próbuje ząbkami zachęcić opiekuna do zabawy.

Najlepiej obserwować szczeniaka i wyczuć ten moment, że się nudzi. Jak maluch wstał i się kręci to znaczy, że szuka rozrywki. Wtedy warto dać mu gryzaka lub trochę się poszarpać. Pierwsze tygodnie maluch nie ma z nami takiej specyficznej więzi, ale warto już od pierwszych dni próbować go przywoływać i proponować zabawę. Dzięki temu przekierujesz uwagę szczeniaka na siebie i zabawkę.

Gryzaki i szarpaki mogą pomóc na wiele różnych problemów. Na niszczenie, szczekanie i gryzienie.. To naprawdę taka tajna broń, która pomoże przetrwać te pierwsze tygodnie.

Uwaga: czasami zdarza się tak, że szczeniak jest wybitnym indywidualistą i zabawek po prostu nie lubi, a gryzaki mu nie pasują. Warto jednak się nie załamywać i próbować innych rzeczy. Szarpaki, pluszaki, różne smakołyki – na pewno znajdziesz coś, co zwróci uwagę Twojego psiaka.

Jak ogarnąć szczeniaka i jego sikanie?

Sikanie to jeden z największych problemów ze szczeniakami. Niestety rozwiązania są tylko 2 i żadne nie jest idealne. Pierwsze to po prostu wychodzenie ze szczeniakiem non stop. Tak, non stop. Non stop, czyli co 30-60 minut. Po każdej zabawie, po każdym posiłku i po każdej drzemce. To momenty, kiedy zazwyczaj szczeniak sika. Plus do tego każdy moment kiedy widzisz, że się wierci.

Jeżeli chcesz jak najszybciej nauczyć psa załatwiać się na dworze, to najprostszą drogą jest po prostu wychodzenie. Pomyśl o tym tak: każde siku na dworze to +1 punkt, każde siku w domu to -2 punkty. Musisz robić wszystko, żeby suma punktów zawsze była dodatnia. Jak raz wyjdziesz i Wam się uda, a potem będzie wpadka w domu to zrobiliście jeden krok do przodu i dwa w tył.

Można krzyczeć, złościć się, płakać i błagać, ale tak to wygląda. Nie da się nauczyć szczeniaka sikać na dworze, bez wychodzenia z nim na dwór. Po prostu tak to jest. Im mniejszy pies tym mniejszy ma pęcherz i mniejszą nad nim kontrolę. To nie jest tak, że on sika specjalnie. On po prostu tego nie kontroluje i nie potrafi ”wytrzymać”. Trzeba więc wyjść ze szczeniakiem na dwór zanim mu się zachce.

Drugie rozwiązanie to specjalne maty do sikania. Stawiamy taką matę w określonym miejscu i zamiast na dwór zanosimy psa na matę. Po kilku-kilkunastu powtórzeniach szczeniak sam powinien zacząć tam chodzić się załatwić. Jaki plus? Nie musisz wychodzić na dwór.Jaki minus? Zapach psich sików w mieszkaniu + brak roli edukacyjnej.

Potem ludzie mają problemy, że pies nie potrafi się przestawić z sikania na matę na sikanie na dworze. Są problemy, że trzeba na każdy spacer brać matę i ją podstawiać na trawie, żeby psa zachęcić i tym podobne triki. Naszym zdaniem to robienie sobie dodatkowych problemów. Jednak nie każdy może sobie pozwolić na wychodzenie ze szczeniakiem co kilkadziesiąt minut, więc zostaje mata treningowa.

Szczeniak sieje zniszczenie

Jakiś czas temu czytałem wpis na grupie psiej, że ktoś ma ogromny problem ze szczeniakiem, który wszystko niszczy. Było nawet zdjęcie zniszczeń – szczeniak zdjął wazon ze stołu i go rozbił. Jak inna osoba zwróciła uwagę, że ”może warto usunąć takie dekoracje, żeby pies nie miał do nich dostępu” to autor się obruszył, że dla psa nie będzie całego mieszkania przestawiać.

Taka mentalność właśnie pokazuje pewien problem w kwestii szczenięcego zniszczenia. Mały szczeniak nie ma pojęcia co jest zabawką, a co meblem. Psy nie rozróżniają tego, szczególnie na początku. Wraz z wiekiem nabierają doświadczenia i rozpoznają przedmioty, które po prostu sobie są i te, którymi wolno się bawić.

Tak zwane “zarządzanie środowiskiem” to bardzo pomocne narzędzie w wychowaniu psa. O wiele łatwiej nam zrobić małe przemeblowanie i odsunąć pewne rzeczy z zasięgu psich zębów niż uczyć psa prawidłowego zachowania.

Szczeniaki interesują się wszystkim, bo to dla nich naturalne w tym etapie rozwoju. Potem dorastają i przestają się ekscytować na widok każdego mebla lub nowego przedmiotu.

Dlatego na samym początku trzeba iść na kompromis i pochować zbędne gadżety. Polecam ukryć lub przenieść w inne miejsce wszystko, do czego szczeniak może mieć dostęp. Wazony, ozdoby, ramki ze zdjęciami, pamiątki, buty i tak dalej.

Także pierwszy punkt za nami – pochowanie wszystkiego, co możliwe. Co jednak z fotelami, meblami i innymi? To ciężka kwestia, ale generalnie są dwie rzeczy:

• jak psiak się nudzi to szukamy mu rozrywki, tutaj wracamy do zabawek, szarpaków i gryzaków
• musimy się mentalnie przygotować, że pewne straty będą. Możemy je minimalizować, ale gdzieś tam w głowie musimy się pogodzić ze stratami

Możemy się starać ciągle kontrolować szczeniaka, ale są pewne rzeczy, których nie upilnujemy. Czasami człowiek robi sobie kanapki, a szczeniak już zniszczył ulubioną poduszkę. Tak to po prostu jest.

Jak ogarnąć szczeniaka i jego ucieczki?

Spory problem wielu opiekunów to szczenięce uciekanie na spacerach. Bardzo łatwo sobie z tym poradzić, a jednak wiele osób nadal ma z tym problemy. Sam zakup lub adopcja szczeniaka nie oznacza automatycznie, że ten będzie nam ufał. Przez pierwsze tygodnie jesteś dla niego nikim więcej niż takim zabawnym ludzikiem, który daje mu jeść i zapewnia rozrywkę. Nie ma więzi, nie ma komunikacji, nie ma zaufania.

Nie mam więc pojęcia czemu tyle ludzi się dziwi, że mały szczeniak nie przybiega na zawołanie. Czemu miałby przybiegać? Dla głupiego szarpaka? Przecież tu jest cały interesujący świat, a nie jakiś szarpak.

Najłatwiejszym rozwiązaniem jest zastosowanie długiej, 10-20 metrowej linki treningowej. Dzięki niej szczeniak ma zapas do biegania, ale jednocześnie mamy nad nim kontrolę w razie czego. Naprawdę nie wychodź ze szczeniakiem na spacer bez długiej linki – to niezbędnik dla początkującego przewodnika. Może też być dłuższa smycz.

Linka treningowa pozwala na spokojny i bezpieczny spacer ze szczeniakiem. Po prostu jest to wygodniejsze niż krótka smycz, która nie jest zbyt komfortowa dla szczeniaka.

Jak ogarnąć szczeniaka – podsumowanie

Naprawdę warto się przygotować mentalnie na szczeniaka. W artykule jest trochę rzeczy delikatnie podkoloryzowanych, ale mały pies to nie tylko słodkość i przytulasy. Naturalnie są szczeniaki spokojne i grzeczne, ale to raczej taka mniejszość.

Większość młodych psów jest energicznych i ciekawskich. Serio problemy ze szczeniakiem to jedne z najbardziej powszechnych. Wielu opiekunów rwie sobie włosy z głowy, więc muszę trochę tak postraszyć, żeby każdy mógł się przygotować.

Szczeniak to taki głupol trochę i nie ogarnia tego świata. Zadaniem opiekuna jest mu pomóc się odnaleźć. Do tego trzeba dużo cierpliwości i empatii. Polecam również ten artykuł o budowaniu relacji z psem.

Post Jak ogarnąć szczeniaka – nasze rady jak poradzić sobie z młodym psem pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Potwór, niszczyciel, demon – tylko tak ukrywa się pod postacią małej, słodkiej kuleczki. Tylko udaje, że jego małe ząbki są nieszkodliwe. Chowa ostre pazurki i czeka na swój moment. Czeka aż się odwrócisz, czeka aż pójdziesz spać, czeka aż stracisz czujność. Wtedy zaatakuje.

Masz problem z agresywnym szczeniakiem? Podgryza, gryzie, szczypie nogi i atakuje ręce? Dzisiaj wpis właśnie dla Ciebie. O tym czy rzeczywiście szczeniaki są agresywne i jak można sobie z problemami poradzić. Zapraszam do czytania!

A jeśli szukasz pomocy z hiperaktywnym maluchem to spróbuj maty węchowej – to świetne narzędzie do pracy umysłowej i węchowej, który uczy psa samodzielności, koncentracji i spokoju. Zbyt często opiekunowie próbują wymęczyć szczeniaka poprzez zabawy fizyczne, które tylko małego niepotrzebnie nakręcają i pobudzają. Lepiej spróbować zabaw umysłowych i węchowych, które mają inny skutek – męczą, ale przy tym uspokajają i wyciszają.

Agresywny szczeniak – skąd ten problem?

Niektórzy mogą się głośno zaśmiać czytając wstęp. Szczeniak? Agresywny? Głupota. Mały psiak nie dąży do tego, aby zrobić człowiekowi krzywdę. Uwaga są dwa wyjątki: ekstremalnie straumatyzowany szczeniak lub ekstremalnie niesocjalizowany (np: przez pierwsze miesiące życia nie widział w ogóle człowieka). Jednak to naprawdę bardzo rzadkie przypadki, a zazwyczaj z podgryzającymi szczeniakami mają opiekunowie, którzy malucha wzięli z hodowli, więc tutaj o agresji raczej nie może być mowy.

Minimum raz w tygodniu dostaję maila z prośbą o pomoc. Mały szczeniak, dopiero co dotarł do nowego domu. Kuleczka 8-16 tygodni terroryzuje dom. Gryzie po nogach i dłoniach. Rozszarpuje ulubione przedmioty. Niszczy meble. Głośno szczeka. Sika po nowym dywanie. Generalnie sieje chaos i zniszczenie. Dzieci piszczą, dorośli krzyczą i wszyscy uciekają przed tym strasznym potworem.

Czy Twój szczeniak jest agresywny?

W 99% przypadków w mailu znajdzie się coś w stylu ”mam problem z agresywnym szczeniakiem”, ”czy mój szczeniak jest agresywny?”, ”dlaczego mój szczeniak jest agresywny?”.

Ja bardzo dobrze wiem jak wygląda taki schemat. Ktoś marzy o pięknym psiaku. Może dla siebie, może dla dziecka. Ukochana rasa, o której myślało się od dłuższego czasu lub po prostu pies w modnym obecnie typie. W internecie mnóstwo słodkich zdjęć, hodowcy zachwalają, na grupach FB też same ”oh i ah” o rasie. Na instagram mnóstwo testerów, szkoleniowców, behawiorystów i blogerów – wszyscy zakochani w swoich psiakach. Najlepszy przyjaciel człowieka – cudownie byłoby mieć takiego w swoim domu. Lojalny obrońca, czarujący przytulas, zabawny towarzysz.

W końcu pojawia się ”on” – hodowca go przywozi albo sami odbieramy. Jest piękny, słodki i w ogóle najlepszy. Tylko schrupać te jego śliczne łapki. Bierzemy do domu, układamy delikatnie w salonie na dywanie i patrzymy – to ideał.

Szczeniak gryzie? Zazwyczaj sami go zachęcamy!

Głaskamy, dajemy mu ręce do powąchania, pokazujemy jakieś szmatki, bawimy się kupionymi wcześniej zabawkami. Szczeniak jest trochę nieswój, ale to przecież kwestia aklimatyzacji i tęsknoty za dawnym domem. Może trochę piszczy, szuka wyjścia? Taki smutny maluszek – trzeba go otoczyć opieką, bo pewnie płacze za mamusią. Głaskamy go, dotykamy, śmiejemy się jak próbuje nieporadnie ugryźć naszego kapcia. Czasem dajemy mu palec do pyszczka, bo jesteśmy pewni, że to go uspokaja.

Naturalne gryzaki są super dla szczeniaka, którego swędzą ząbki. Dla malucha warto wybierać coś bardziej miękkiego i przyjemnego. Zabawki do ”memłania” też się przydadzą.

Po kilku dniach szczeniak jest już bardziej odważny. Nie piszczy, nie szuka dawnego domu, nie tęskni za mamą. Jest ciekawy świata i chętnie eksploruje otoczenie. Lubi smakować nowych rzeczy, lubi ugryźć kapcia, złapać za nasz sweter, skakać nam na kolana. Pozwalamy my na wszystko, bo jest taki słodki!

Szczeniak szybko dorasta

Kolejne kilka dni to już konkretne zmiany. Maluch jest odważny i chce sprawdzić wszystko. To nowy świat, więc wszystko go interesuje. Buty, ulubiona koszula, dywan, parapet, stół, szafka, wycieraczka, zasłony, zabawki dzieci – trzeba wszystkiego spróbować. Chce ciągle od nas uwagi – szczeka i zaczepia, a jak nie reagujemy to łapie za nogawki.

Denerwujesz się, bo przecież już nie jest ”biednym szczeniakiem szukającym mamy” tylko dorosłym szczeniakiem. Powinien znać swoje miejsce i wiedzieć, że przecież teraz nie masz czasu na zabawę. Psiak nie daje za wygraną i gryzie coraz bardziej, więc łapiesz za jakąś zabawkę i mu rzucasz. Bawi się chwilę i znowu przychodzi – zabawka nie wydaje takich dziwnych dźwięków jak Ty i nie jest taka zabawna. ”Kocham Cię człowieku, Ty mój prywatny parku rozrywki – dawaj nogawkę”.

Świetne są też zabawki z naturalnej skóry – skóra jest miękka, elastyczna i dla psa bardzo atrakcyjna (piękny zapach robi swoje)

Dlaczego szczeniak gryzie?

Skończmy jednak tę opowieść, bo warto zająć się konkretami. Oczywiście nie zawsze wygląda to tak samo, ale problemy ze szczeniakiem to kwestia wielu czynności i naszego ogólnego zachowania. Zawsze trzeba pamiętać, że ten słodki maluch kiedyś urośnie. Nie wyrośnie jednak z zachowań, których sami go nauczymy. A warto wiedzieć, że o wiele łatwiej nauczyć psa nowego zachowania niż oduczyć już istniejącego. Z tego powodu od początku warto skupić się na budowaniu poprawnej relacji ze swoim psem.

Jeśli maluch dostaje od nas zabawę jeśli zacznie nas gryźć po nogach to bardzo szybko nauczy się, że to jest sposób na aktywację ”tryb rozrywka”. Jeżeli od małego wsadzasz mu łapska do mordki to nie dziw się, że będzie uważał gryzienie po ręce za coś całkiem normalnego. Mały szczeniaczek ma delikatne ząbki mleczne, więc wiele osób pozwala mu na taką zabawę. Jednak w okolicy 8 miesiąca zaczną zmieniać się na stałe, a wtedy już będzie boleć.

Generalnie co jest ważne –szczeniak nie jest agresywny. Szczeniak nie wie czym jest agresja i absolutnie nie chce zrobić nam krzywdy. Większość problemów ze szczeniakiem to wynik naszego podejścia i tego, na co pozwalamy mu przez pierwsze wspólne tygodnie.

Legion jak była mała to też bardzo lubiła niszczyć – dopiero potem się uspokoiła i zaczęła szanować swoje otoczenie :)

Agresywny szczeniak – walka na zęby i pazury

Warto wiedzieć jedną ważną rzecz – pies używa zębów i pazurów nie tylko w formie agresji/ataku. Zachęcam do obserwacji jak bawią się ze sobą inne psy. Często biją się łapami, łapią za karki, wywracają, skaczą na siebie i tak dalej. Tak szczeniaki bawią się również ze swoim rodzeństwem i to jest dla nich zupełnie naturalne. Jak maluch trafia do nowego domu to właśnie w ten sposób będzie się próbował bawić z domownikami.

Jeżeli chcesz być psim kumplem to bez problemu możesz bawić się tak ze swoim psem. Jednak pamiętaj, że pies ma wyższy próg bólu od człowieka, więc psie zabawy mogą okazać się dla Ciebie zbyt ekstremalne. Bezpieczniej i bardziej komfortowo jest pokazać szczeniakowi lepsze, alternatywne metody zabawy, które będą akceptowalne dla ludzi.

Także ”agresywny szczeniak” to tak naprawdę całkiem zwykły szczeniak, który nie został nauczony poprawnych interakcji z człowiekiem. Jeśli malucha tego nie nauczymy to pies będzie nas traktował w taki sposób jaki zna, czyli będzie się z nami bawił jak z psami. Ciągnął za nogawki, skakał po nas, drapał i gryzł po ręce. Pies nie podejdzie, nie ukłoni się i nie zaproponuje zabawy klockami niestety.

Pies ma bardzo ograniczone opcje komunikacyjne – szczekanie, drapanie i gryzienie. Często jest tak, że szczeniak najpierw szczeka na człowieka, żeby zwrócić jego uwagę. Jeśli to nie działa to zaczyna drapać, a finalnie przechodzi do gryzienia, aby upewnić się, że osiągnie swój cel. Jak inaczej ma pokazać, że się nudzi?

Szczeniak gryzie – sami na to pozwalamy?

Wielu opiekunów nieświadomie samemu nie tylko pozwala, ale wręcz  wzmacnia u szczeniaka podgryzanie. Od pierwszych dni szczeniak najczęściej bombardowany jest pieszczotami, a interakcja ze szczeniakiem realizowana jest głównie rękoma. Dotykamy malucha, głaskamy, sami wsadzamy mu palce do pyszczka, pozwalamy na nas skakać i podgryzać. W końcu jak robi to maluszek to jest to słodkie. Jak robi tak 40 kg psisko to już słodkie to nie jest. Naprawdę warto wziąć to pod uwagę.

Większość problemów ze szczeniakiem to właśnie nieświadome wzmacnianie zachowań psa. Opiekunowie sami bawią się z psem rękoma i się z tego śmieją, bo maluch jest słodki. Po 3 miesiącach jest już większy, a zabawa przestaje być taka słodka niestety.

UWAGA TO PUŁAPKA! On tylko czeka aż zaczniesz głaskać po brzuszku – wtedy zaatakuje!

Agresywny szczeniak – jak sobie radzić?

Ten wpis przede wszystkim ma być przestrogą przed pewnym sposobem myślenia, jeśli chodzi o szczeniaka. Agresywny szczeniak to mit, ale upierdliwy i roszczeniowy szczeniak to fakt. Pies, któremu pozwolimy na wszystko nie będzie potrafił się sam kontrolować.

Często jest tak, że opiekunowie biorą urlop dla szczeniaka, żeby być z nim przez pierwszy tydzień lub dwa. To fajna sprawa, ale jeśli ten czas spędzimy cały czas z maluchem to potem może się okazać, że powrót do pracy będzie dla nas bolesny. Maluch przyzwyczajony do ciągłych rozrywek i obecności człowieka nie będzie potrafił sobie poradzić z samotnością. Wtedy rozrywkę zapewnią mu meble, kapcie, nasze ciuchy i generalnie sianie zniszczenia w domu. I jak najbardziej urlop jest super przy szczeniaku, ale warto wykorzystać go efektywnie, aby był to dla psa czas nauki.

Jak więc radzić sobie ze szczeniakiem? Przede wszystkim od pierwszych dni starajmy się tak traktować malucha jakby był dużym psem. Nie dokarmiamy w czasie własnego posiłku (to nie będzie potem żebrał), nie pozwalamy na gryzienie nas (to nie będzie gryzł), nie pozwalamy na skakanie na nogi (to nie będzie na nas skakał) i tak dalej. Oczywiście możemy to robić, jeśli oczekujemy tego typu zachowań.

Generalnie od samego początku powinniśmy być konsekwentni – nagradzać za prawidłowe zachowania, a ignorować (a na pewno nie zachęcać) do zachowań, które nie są przez nas mile widziane. Od pierwszych dni wyobraźmy sobie nasz styl życia i przyzwyczajajmy do niego psa.

Warto wprowadzić zmiany

Zamiast tego wprowadzamy konkretny harmonogram dnia. Posiłki o stałych porach, zabawy w ograniczonym przedziale czasowym i konkretnymi zabawkami, sporo sesji treningowych i węchowych. Dzięki temu pies będzie wiedział, kiedy je – przez to będzie spokojniejszy. Zabawa zabawkami sprawi, że zrozumie, że w taki sposób odbywa się interakcja z człowiekiem – poprzez konkretne przedmioty, a nie zabawę w ”pociągnę za nogawkę tak mocno jak potrafię, aż człowiek zacznie śmiesznie mówić”. Sesje szkoleniowe będą dobrą alternatywą dla bezmyślnych zabaw fizycznych, a pozwolą ćwiczyć umysł i koncentrację psiaka.

Do tego sporo wyciszających i uspokajających zabaw umysłowych oraz węchowych. Mata węchowa to naprawdę ogromna pomoc przy szczeniaku.

Tak ”bawią” się psy ze sobą. Nie ma tu miejsca na delikatność – to jest życie, a życie kopie po dupie. Trzeba silnym być, a nie ”miętkim” :)

Agresywny szczeniak – już nas terroryzuje. Pomocy!

Przede wszystkim spokojnie, bo ze wszystkim można sobie poradzić. Na początku trzeba znaleźć przyczynę gryzienia, a potem realizować odpowiednie rozwiązania. Przyczyny gryzienia:

• wyrastanie zębów mlecznych lub wymiana ich na stałe – szczeniaka swędzą zęby i szuka ulgi, a często ręce człowieka są do tego najlepsze.
• szczeniak nie wie jak się bawić z człowiekiem
• szczeniak jest sfrustrowany i nie panuje nad swoimi emocjami

W pierwszym przypadku najlepszym rozwiązaniem będą gryzaki dla psa (naturalne lub gumowe) oraz pokazanie szczeniakowi, że to lepsza alternatywa na poradzenie sobie ze swędzeniem. Psy generalnie mają wysoką potrzebę gryzienia, więc szczególnie naturalne gryzaki są świetnym rozwiązaniem nawet po okresie szczenięcym.

Brak umiejętności zabawy z człowiekiem to wynik zbyt częstego używania rąk w kontakcie ze szczeniakiem lub braku zabawek. Piłki, maskotki i szarpaki to świetna sprawa i bardzo polecam. Warto zwrócić uwagę, aby zabawki pozwalały na odsunięcie się od psa, dlatego moim wyborem są szarpaki, które są bardzo uniwersalne, a psiaki je uwielbiają. Chodzi przede wszystkim o to, żeby pokazać szczeniakowi, że zabawa jest fajna, ale do tego służą odpowiednie przedmioty, a nie ręce lub nogi człowieka.

Sfrustrowany szczeniak

I ostatnia sprawa jest zazwyczaj najtrudniejsza – szczeniak ma dużo energii i nie wie jak prawidłowo ją rozładować. Też często opiekunowie mocno nakręcają swojego szczeniaka i skupiają się wyłącznie na dynamicznych aktywnościach. Jeśli połączymy to z brakiem szkolenia i nauki cierpliwości to mamy wynik w postaci nabuzowanego szczeniaka, który ciągle chce coś robić. Tutaj jednak trzeba czasu i cierpliwości. Przede wszystkim warto wprowadzić szkolenie z psem (siad, leżeć, zostaw i tego typy sprawy) oraz wyciszające zabawy umysłowe i węchowe.

Aktywność fizyczna jest super, ale pobudza większość psów. Potem szczeniakowi trudno się uspokoić. Z drugiej strony jeśli wykorzystamy matę węchową to psiak będzie mógł mądrze się wyładować, a przy okazji nauczy się spokojnej pracy i wyciszenia. Jeśli chcecie wiedzieć więcej o matach węchowych to zapraszam tutaj.

Podsumowując: Posiłki w konkretnych porach, zabawa w określonych godzinach (polecam przed spacerem, żeby pies na samym spacerze był spokojniejszy), zabawa zabawkami (bez udziału naszego dotyku) oraz regularne sesje szkoleniowe i węchowe. Spacery też dobrze realizować spokojniejsze i nastawione na eksplorację.

Agresywny szczeniak – problemy dorastania

Problem z zakresu ”agresywny szczeniak” też może mieć całkowicie inne podłoże. Czasem ktoś pisze, że naprawdę dobrze zajmuje się psiakiem, a on nagle zaczyna być agresywny. Są szkolenia, są polecenia, a on nagle zaczyna gryźć po rękach i nogach.

I teraz tak – psiak może się tak zachowywać z powodu dorastania. Problem z dorastaniem to burza hormonów. Na tym etapie psiaki mogą zaczynać być nerwowe. Często szczeniaki nie potrafią sobie poradzić z tymi zmianami, a też czują się bardzo pewne siebie, a to niefajne połączenie. Szczególnie jak w okolicy są psy innej płci. Generalnie tutaj dużo zależy od bezpośredniej przyczyny – czasami są to hormony, a czasami problem z frustracją i pies nie potrafiąc sobie poradzić odreagowuje na człowieku.

Wsadź palec, a pokażę Ci sztuczkę – ”znikający palec” :D

Agresywny szczeniak – nie ma się czego bać

Tak naprawdę większość psów wyrasta z takiego okresu buntowniczego. Kończy się okres dojrzewania, ząbki już wyrosły i psiaki zaczynają ogarniać. Jest taka mityczna bariera ”2 lat”, gdzie wielu psiarzy zapewnia, że psiak się uspokoił. I to często jest prawda. Jak pies osiągnie pełną dojrzałość to jest o wiele lepiej. Tutaj jednak wszystko zależy od naszego podejścia przez te 2 lata, bo samo się nic nie robi.

Jeśli byliśmy konsekwentni, dawaliśmy psu prawidłowe wzorce, były realizowane podstawowe potrzeby, gryzaki, maty węchowe, szarpaki, szkolenie i tak dalej to te wszystkie nasze działania będą widoczne w zachowaniu naszego dorosłego już psa. Jednak z drugiej strony jeśli pies cały czas był pobudzony, nakręcony, nie nauczył się cierpliwości, a do tego jest mocno sfrustrowany i znudzony to cóż… nie spodziewajmy się cudów.

Dlatego naprawdę zachęcam do prawidłowego podejścia do wychowania szczeniaka już od pierwszych dni, bo to najważniejszy etap w życiu Twojego psa. Jeśli chcecie poczytać więcej o tym temacie, a przy okazji o matach węchowych to zapraszam do przeczytania tego artykułu.

Na osiedlu pojawił się nowy szczeniak – rodzice chrońcie swoje dzieci!

Jednak jeżeli naprawdę czujesz się niepewnie przy swoim psie to próbuj behawiorysty, bo to na pewno pomoże, jeśli specjalista doradzi co dokładnie zrobić.

Jeśli miałbym podsumować ten wpis to napisałbym tak: szanujmy się. Szanujmy psa i traktujmy jak ogarniętą istotę. Nie traktujmy jak pluszaka, ani jak zabawkę. Szanujmy psa, postępujmy z nim godnie i postępujmy z nim od początku tak jakby był dużym, dorosłym psem.

Powodzenia!

Post Agresywny szczeniak, czyli mały terrorysta w domu pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Zapraszam do tajemniczego świata samojedów.

Owczarek niemiecki i samojed

Levi od początku był naprawdę dobrym psem. Delikatnym i posłusznym szczeniaczkiem, a potem bezproblemowym psiakiem. Generalnie po bardzo burzliwych przejściach to była mega przyjemna zmiana, żeby mieć psa stosunkowo bezkonfliktowego.

Jednak od razu rzucają się w oczy pewne różnice. Owczarki niemieckie są bardzo inteligentne – piekielnie wręcz. Owczarki przez generacje były uczone tego, żeby jak najlepiej zrozumieć człowieka. To psy mądre, szybko myślące i mocno kombinujące. Kochają pracę, więc również chętnie uczą się nowych rzeczy. Nie bez powodu to właśnie ta rasa była dawniej wykorzystywana w wojsku i policji, jako pomoc dla człowieka. Te cechy są łatwo zauważalne również u owczarka, który siedzi w standardowym środowisku domowym.

Samojed to zupełnie inny pies. Również był wykorzystywany do pomocy człowiekowi, ale w innej roli. Samojedy były psami, które wspomagały w polowaniach oraz… zapewniały ciepło. W skrócie, że siedziały sobie blisko ludzi i ich ogrzewały. Coś w tym stylu. Samoyed bardzo chętnie więc spędza czas z człowiekiem, a wręcz potrzebuje bliskości – i fizycznej i tej emocjonalnej. Z jakiegoś powodu to psy bardzo, bardzo delikatne. Źle wpływa na nie krzyk i złość, potrafią się obrazić i szybko demotywują się niepowodzeniami.

Jednak ta rasa przede wszystkim znana jest jako ”pierwotna”, co oznacza, że to psy ogromnie indywidualne. Można nawet powiedzieć, że nieposłuszne. Szybko się rozpraszają, mogą odmawiać wykonywania poleceń w zależności od ich humoru. O ile owczarek to taka skała, na której można polegać i ufać, że zrobi dla człowieka wszystko, tak samojed to nieprzewidywalna fala. Można tak to romantycznie określić, ale tak naprawdę samojedy to złośliwe dupki, która zwyczajnie robią to, na co mają w danej chwili ochotę.

Obserwując te dwie rasy naprawdę można zauważyć ogromne różnice. Legion cały czas nas ”pilnuje” i siedzi z nami. W tym czasie Levi nie ma problemu, żeby cały dzień spędzać na dworze. Jednak w nocy Legion śpi sobie na dole na kanapie, ale Levi koniecznie musi spać w tym samym pomieszczeniu, co my.

Samoyed Levi

Levi to zawsze był bardzo grzeczny, spokojny i delikatny pies. Natomiast w końcu zaczęły pojawiać się różne problemy. Przede wszystkim Levi jest trochę zbyt delikatny, co doprowadziło do strachu przed burzą lub fajerwerkami. Nie jest to jakiś absurdalny strach, ale podczas grzmotów Levi leży z nami i nie zaśnie dopóki burza nie przejdzie.

Levi od małego miał również problemy z obroną zasobów, co było dla nas czymś dziwnym. Jako mały szczeniaczek lekko na nas warczał przy misce. Udało nam się to szybko naprawić poprzez podawanie jedzenia z ręki, dodawania przysmaków do miski i tak dalej. Teraz możemy zrobić mu z jedzeniem co tylko chcemy. Jednak nie inne psy – Levi bardzo nie lubi jak inny pies zbliża się do niego, kiedy je. Dochodzi do takich absurdów, że Legion lub Lempo nawet nie mogą spojrzeć w jego kierunku jak je, bo Levi się wkurza. Generalnie u nas psy jedzą w różnych pomieszczeniach lub przynajmniej w dużej odległości między sobą. Pozwala to uniknąć ewentualnych konfliktów.

Ostatni problem to bardzo trudny okres związany z pobudzeniem w okresie cieczek. Dochodziło do takich absurdów, że Levi nie mógł spać ani jeść, wył pół nocy i generalnie zachowywał się strasznie. Na początku zdecydowaliśmy się na kastrację chemiczną, która bardzo nam pomogła. Uspokoiła go, a problem znacznie się zmniejszył.

Jednak na początku tego roku postanowiliśmy, że czas na kastrację tradycyjną. Zabieg poszedł bardzo dobrze, a Levi błyskawicznie wrócił do siebie. To była naprawdę dobra decyzja, bo Levi uspokoił się całkowicie i nie ma z nim absolutnie żadnych problemów na tle pobudzenia w trakcie cieczek.

Moim zdaniem kastracja to naprawdę dobra sprawa, jeśli odpowiednio ją przemyślimy. Levi stał się spokojniejszy i bardziej stabilny emocjonalnie. Wcześniej miewał takie wahania nastrojów. Teraz zachowuje się bardziej przewidywalnie. Powiedziałbym nawet, że ciągnie go bardziej do człowieka i jest milszy. Częściej spędza czas w domu z nami.

Oczywiście kastracja to nie jest magiczne rozwiązanie na wszystko. Z tego powodu zalecam najpierw spróbować odwracalnej metody, jaką jest kastracja chemiczna. Wtedy możemy zobaczyć jak nasz psiak reaguje i dopiero następnie warto przemyśleć tradycyjny zabieg.

Levi ma już 4 lata!

Levi to naprawdę bardzo fajny pies. Samoyedy generalnie są super, ale trzeba się na tę rasę trochę przygotować. Jeśli ktoś ma doświadczenie z mocniej pracującymi rasami to może się mocno zdziwić tak odmiennym psem. Czy poleciłbym tę rasę każdemu? Na pewno nie. To trudne psy, chociaż nie jest łatwo to wytłumaczyć.

Wróćmy jednak do Leviego. Przez te 4 lata sporo się zmienił. Z bardzo potulnej i grzecznej kuleczki w dorosłego psa, który wie czego chce. A głównie chce jeść :D

Co mogę o nim powiedzieć jeszcze? Kocha marchewki. Po obiedzie zawsze przychodzi i mocno sugeruje (najczęściej wyjąc), że potrzebuje jeszcze jakiegoś dodatku. Marchewki uwielbia, więc sprawdzają się świetnie. Poza tym Levi lubi wcześnie iść spać. Pod wieczór wręcz potrafi po cichu wejść do domu, pójść sobie do sypialni na piętrze i już tam smacznie sobie spać. W ogóle on uwielbia wygodne łóżka – często próbuje nas wyrzucić, żeby mieć cały materac dla siebie. Szczególnie widać to rano, kiedy wszyscy już schodzą na dół i przygotowują się do rozpoczęcia dnia. Legion i Lempo również już grzecznie czekają w kuchni na śniadanie.

Jednak nie Levi. On jeszcze musi sobie dospać pół godzinki, a dopiero jak słyszy stukanie misek to magicznie teleportuje się pod lodówkę. Taki właśnie jest :) Levi jest super i tyle.

Post Życie z samojedem, czyli Levi ma już 4 lata! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Natomiast te błędy to również takie 5 rzeczy, które chciałbym wiedzieć zanim pies do nas trafił. Pozwoliłoby to uniknąć wielu problemów, a życie byłoby łatwiejsze. Mam więc nadzieję, że komuś się to przyda. Zachęcam również do pisania o własnych błędach. Myślę, że uczenie się na doświadczeniach jest lepsze niż czytanie kolejnych przechwałek.

Wszystkim nam powinno zależeć, żeby psiaki miały zwyczajnie lepiej. Brak pewnych elementów w psim życiu nie zawsze spowodowany jest złośliwością opiekuna. Najczęściej to po prostu efekt niewiedzy. Z tym musimy walczyć.

Malutka Legion. Fajne wspomnienia, ale też takie zdjęcia przypominają o popełnionych błędach :)

Błędy, które popełniłem podczas wychowania psa

Od razu na początku jeszcze wspomnę, że są to moje prywatne przemyślenia i doświadczenia. Pamiętajmy zawsze, że każdy, absolutnie każdy pies jest inny. Błąd u mnie może być czymś poprawnym u kogoś innego – tak szczerze to wątpię, ale dla bezpieczeństwa warto założyć taki scenariusz.

Życie powinno być komfortowe zarówno dla nas jak i dla naszego psa. Jednocześnie zawsze pamiętajmy, że decydując się na psa bierzemy za niego odpowiedzialność. W związku z tym wypadałoby się rzeczywiście o niego zatroszczyć i starać się nie stosować zbyt wielu kompromisów. Oczywiście każdy decyzję podejmuje sam, ale jak gdzieś czytam ”mój pies je najtańszą karmę i nic się nie dzieje” to takie mało przyjemne mam myśli.

Legion od małego była bardzo energicznym i lubiącym postawić na swoim szczeniakiem. Na pewno nie było łatwo :D Ona tylko tak niewinnie wyglądała.

Dobra, ale zaczynamy. Gotowi? Oto lista.

Błąd nr 1 – zła dieta dla psa

Fajnie teraz być takim mądrym i polecać ludziom drogą, gotową karmę lub barfa. Gorzej, jeśli zaczynało się od taniego syfu. To był największy błąd, jaki popełniliśmy jak Legion się u nas znalazła. Głupia niewiedza i ignorancja. Niby człowiek wie, że te reklamy to wszystko marketing. Niby myśli, że jest lepszy od reszty lemingów i ”na mnie te triki nie działają”, a potem dupa.

Legion dostała wyprawkę od hodowcy, a tam oczywiście legendarna karma RC. I co na to psi amator? Skoro hodowca daje, skoro weterynarze polecają, skoro to wszystko takie przyjemne, zbilansowane i tak dalej no to musi być dobre, nie? Nawet przez pierwsze miesiące nie myśleliśmy, że nasz pies ma złą dietę.

W końcu opisy tego typu produktów nastawiają optymistycznie. Zbilansowana, zdrowa, najlepsza dla psa. Przecież nie mogą kłamać, prawda? Okazuje się, że mogą. Niestety tak to wygląda, jeśli wierzy się w reklamy. Po pewnym czasie Legion nie chciała już tego jeść, więc postanowiliśmy poszukać czegoś innego. I jak zaczęliśmy czytać to w końcu dokopaliśmy się do tych negatywnych opinii – że związki rakotwórcze, że to same trociny, jakieś wypełniacze i generalnie syf.

Nie mogę oglądać takich zdjęć, bo od razu chcę kolejnego owczarka niemieckiego :D

Z perspektywy czasu uważam, że to powinno być karane. Bo producenci większości karm po prostu nas oszukują. Składy są do dupy, stosowane są trujące składniki i ogólnie to wcale nie jest dla naszego psa dobre. Praktycznie żadna tania karma nie nadaje się dla psa. To świństwo i trucizna.

Jedyne pocieszenie, że Legion na tym syfie była bardzo krótko. W końcu zaczęliśmy czytać i udało nam się poprawić. Najpierw była lepsza sucha karma, potem gotowane jedzenie, a finalnie barf. Jak pomyślę, że niektórzy źle karmią psa latami to się przykro robi. Nie zawsze to wina człowieka. Po prostu jesteśmy zbyt ufni. Na opakowaniu jest zadowolony piesek, a poniżej jakieś piękne formułki, że to mega zdrowe i nasz pies też będzie szczęśliwy.

Warto poczytać o diecie dla psa i wybierać naprawdę dobre pożywienie. Moim zdaniem to najważniejsze, bo zdrowy pies to szczęśliwy pies. Jeżeli w składzie karmy na pierwszych miejscach jest kukurydza, mąka kukurydziana, pulpa buraczana i inne wypełniacze, a dopiero później mięso to karma jest raczej zła.

Nawet pomimo wszystkich problemów z Legion uważam, że było warto. Teraz to najlepszy pies na świecie :)

Błąd nr 2 – bezmyślne słuchanie rad

Na pewno wielu z Was wie, że mam uraz do szkoleniowców. Jako początkujący opiekun miałem z Legion sporo problemów. Gdzie szukałem pomocy? U profesjonalistów oczywiście. Ja ”z przeszłości” ufałem w szkoleniowców i wierzyłem, że mi pomogą. W końcu chwalą się dyplomami i osiągnięciami.

Z tego co wiem to obecnie jest lepiej. Coraz łatwiej teraz znaleźć prawdziwych pasjonatów i specjalistów, którzy rzeczywiście swoją wiedzę opierają na ogromnym doświadczeniu, a nie tylko ”teoriach z książek”. Jednak teraz pomocy nie potrzebuję. Potrzebowałem wtedy. Te 4 lata temu jeszcze tak dobrze nie było. Szkolił prawie każdy – bez jakichkolwiek kwalifikacji. Ja miałem pecha i trafiałem raczej na osoby bardzo przeciętne, które nie potrafiły pomóc, a wręcz szkodziły.

Decydując się na szczeniaka trzeba jednak być świadomym potencjalnych problemów. Zawsze coś się znajdzie i nie ma chyba szczeniaka, który żadnych kłopotów by nie sprawiał :)

Niestety ja się wtedy nie znałem, więc musiałem niejako zaufać. Ogromny błąd z mojej strony. Nigdy nie warto bezmyślnie słuchać rad. Można oczywiście przyjąć je do wiadomości, ale sami najlepiej znamy swojego psa i musimy ocenić, czy dane rozwiązanie nam pasuje. Pamiętam, że na jednych z zajęć pokazywano mi jak chodzić z Legion (wtedy jeszcze była szczeniaczkiem) na smyczy. Sposób? Idziemy szybko przed siebie, a jak maluch skręca to szarpiemy go na smyczy.

Teraz jakby ktoś próbował szarpnąć mi psa to bym go kopnął w dupę. Jednak wtedy człowiek nie wiedział, a jak jeszcze usłyszał potem ”to owczarek niemiecki, z nimi tak trzeba” to trudno coś powiedzieć. Ponownie błędem jest brak podstawowej wiedzy. Trzeba znać swojego psa i nie dać się przegadać. Taka uwaga: żadna rasa nie wymaga szarpania lub innej formy wymuszania.

Zresztą nie tylko chodzi o porady specjalistów, ale również wszelkie informacje w internecie. Zawsze warto rady weryfikować, czytać dalej, zgłębiać temat i tak dalej. Ja wiem, że ktoś powie ”ja nie mam na to czasu!”, ale niestety tak trzeba.

Szczeniaki tak szybko dorastają… już jedno ucho stoi :D

Przykładowo mieliśmy problem z Legion, która nie chciała jeść suchego żarcia. Szybkie zapytanie w sieci i jest prosta rada. ”Przegłodzić psa, jak zgłodnieje to zje”. Rada powtarzała się chyba na każdej stronie i forum dyskusyjnym. Zajebista myśl! Nie daj psu jeść, to się nauczy. Złośliwiec mały będzie wybrzydzał… Po pierwszych porażkach z karmami nauczyłem się już, że nie wszystko jest takie proste. Wbrew wszystkiemu postanowiliśmy więc, że psa głodzić nie będziemy. Szukaliśmy innych karm, a finalnie przeszliśmy na gotowane w domu. Od tamtej pory Legion zawsze wszystko je.

Pamiętajcie – pies chce żyć. Wiadomo, że wybierze syf zamiast śmierci głodowej. Tak właśnie ma działać to ”głodzenie”. Pies odmawia jedzenia, bo widocznie coś jest nie tak, a nie dlatego, że robi Ci na złość.

Podsumowując: słuchajmy rad, ale finalnie myśleć musimy sami. W naszym życiu zawsze znajdzie się jakiś specjalista, który chętnie udzieli wskazówek. Nawet na spacerze można spotkać sąsiada, który troskliwie powie ”Panie takiego wielkiego psa to do kojca, a nie wyprowadzać na smyczy”. Pamiętajmy, że nasz komfort i dobro psa są najważniejsze.

Polecam każdemu od czasu do czasu pooglądać stare zdjęcia z psem. Fajnie tak powspominać :)

Błąd nr 3 – uprawianie aktywności, których nie lubimy

Człowiek czyta o psach, bo chce zwiększyć swoją wiedzę. Trafiałem więc na sporo stron z poradami. Nie wiem jak jest teraz, ale 4 lata temu zazwyczaj doradzano sporo aktywności z psem. Koniecznie posłuszeństwo, do tego jakieś sztuczki, a na koniec bieganie. Trzeba było robić dużo i często. Zmęczony pies to szczęśliwy pies, więc zamęcz tego bydlaka i masz spokój.

Nam szczególnie polecano obedience lub PT dla owczarków niemieckich. Bo to niby trudne psy pracujące i trzeba. Chodziliśmy więc wszędzie. Codziennie powtarzaliśmy posłuszeństwo, a w weekendy był kurs PT.

Ja osobiście nie lubię posłuszeństwa i pt. Po prostu mnie to nudzi, bo to ciągle te same powtórzenia, które mają z psa zrobić robota. Jednak każdy mi doradzał, szczególnie w przypadku problemów z Legion. Do tego przekonywano, że mi się to przyda w życiu i taki wyszkolony pies to po prostu wygoda.

Trzeba być gotowym na błędy i się nimi jakoś specjalnie nie przejmować. Wiele osób panikuje, że ”zepsują sobie psa”, a to rzadko jest prawda. Jak się postarasz to będziecie żyli fajnie i w zgodzie :)

Gówno prawda :D Po miesiącach treningów dopiero zdałem sobie sprawę, że 90% poleceń nie wykorzystujemy w codziennym życiu. Dodatkowo na problemy z Legion to wcale nie pomagało. Tylko ja się męczyłem, bo robiłem coś, co nie sprawiało mi przyjemności. Zresztą Legion też jakaś zmotywowana nie była – trudno powiedzieć, czy tego nie lubiła, czy udzielała jej się moja niechęć.

Kolejny przykład jest taki, że zaczęliśmy biegać. Ponownie mnie namówiono, bo dla owczarków podobno im więcej ruchu tym lepiej. I ponownie, że to pomoże z naszymi problemami, bo zmęczony pies jest spokojniejszy.

I znowu… gówno prawda! Legion po bieganiu była jeszcze bardziej nakręcona i nie potrafiła się uspokoić. Zresztą biegać zwyczajnie nie lubiła. Widać, że nie ma ochoty biegać w kółko po lesie. Dla niej to żadna rozrywka. Jednak biegaliśmy, bo może coś pomoże. Może Legion się przekona. Nawet znalazłem w okolicy biegacza zaprzęgowego, żebyśmy razem potrenowali. Na początku było ok, ale też się psu znudziło. Finalnie odpuściliśmy.

Jaka z tego nauka? Nie warto uprawiać aktywności tylko dlatego, że jest jakaś presja na to. Szczerze mówiąc nie wiem jak to wygląda teraz, ale kilka lat temu była ogromna presja w internecie, żeby z psem robić dużo. Sporty, agility, frisbee, obedience i tak dalej.

Widać, że Legion była bardzo rozpieszczana? :D To taki syndrom pierwszego psa. Potem da się z tego wyleczyć… podobno

Moim zdaniem to błąd. Lepiej znaleźć coś, co będzie dla nas fajne i ciekawe. Zarówno dla psa, jak i dla opiekuna. Warto szukać, bo wtedy to prawdziwa satysfakcja. Po jakimś czasie próbowania udało się w końcu znaleźć aktywności, które i mi i psu sprawiają przyjemność. Frisbee jest fantastyczne i Legion po prostu to kocha. Nie lubi aportować piłek lub coś w tym stylu, ale frisbee uwielbia. Ja też lubię to ogólnie rzucanie dysku to fajna zabawa.

Poza tym odkryliśmy naszą miłość do aktywności węchowych: mantrailing, nosework, maty węchowe. Praktycznie wszystko, co wiąże się z węszeniem. Legion naprawdę jest zmotywowana do tego typu pracy, a ja uwielbiam obserwować jak sama sobie radzi z problemem.

Błąd nr 4 – za mało zabaw umysłowych

Jeszcze kilka lat temu nie bardzo mówiło się o stymulacji umysłowej psa. Były jakieś zabawki na inteligencję, ale szału nie było. Na szkoleniach nikt o tym nie mówił, w internecie też cisza. Moim błędem było to, że praktycznie zabaw umysłowych nie robiliśmy.

Legion bardzo szybko wyrosła, aż za szybko ;)

Pierwszy aspekt jest taki, że nie zauważyliśmy nawet faktu, że stymulacja psychiczna psa jest ważna. Tyle się mówi, że warto ćwiczyć swój umysł, a o psie mało kto pomyśli. Dopiero teraz wydaje się to logiczne. Ćwiczenia umysłowe to praktycznie jedyna rzecz, która może mieć wpływ na zdrowie mentalne naszego psa przez całego życie. Na rynku były zabawki, ale raczej traktowaliśmy to właśnie tak – jak niewinną rozrywkę. Spory błąd, bo stymulować psi umysł powinno się regularnie.

Drugi aspekt jest taki, że błędnie myśleliśmy, że ćwiczenia typu obedience zaliczają się w sumie do tej strefy ”stymulacja umysłowa”. W końcu pies uczy się nowych rzeczy, a to powinno w jakiś sposób dostarczać nowych bodźców? Może tak, ale z doświadczenia wiem, że pies szybko uczy się takich spraw na pamięć, a dalej to już kwestia powtórzeń. Raczej nie jest to wystarczające.

Kiedyś trzeba było kombinować, ale teraz opcji jest naprawdę sporo. Na rynku są maty węchowe, różne modele zabawek na inteligencję, mamy nosework, tropienie i inne tego typu sprawy. Naprawdę warto. Zresztą jak ktoś czyta to na pewno wie, że głównie skupienie się na aktywnościach umysłowych pozwoliło nam uporać się z psimi problemami.

Pies żyje krócej od nas i wszystkim powinno zależeć, żeby to życie było zdrowe i komfortowe. Nie mamy wpływu na czynniki środowiskowe lub genetyczne. Mamy wpływ tylko na 3 aspekty – dietę, aktywność fizyczną i aktywność psychiczną. Wszystkie są jednakowo ważne i powinny być naszym priorytetem.

Błąd nr 5 – brak pracy nad zaufaniem z psem

Szczeniak przybywa do nowego domu i co robimy? W większości przypadków zaczynamy szkolenie. Trzeba przecież się śpieszyć, bo jest masa rzeczy do zrobienia. Socjalizacja, przyzwyczajanie do weterynarza, przyzwyczajanie do zabiegów pielęgnacyjnych, pierwsze ćwiczenia posłuszeństwa, nauka załatwiania się na dworze, oduczanie niszczenia, zostawanie samemu w domu i tak dalej.

I jak już wszystko wydawało się ogarnięte – Legion spokojniejsza i grzeczniejsza… to pojawił się Levi :D

Lista jest ogromna, a czas goni. Socjalizacja kończy się po 3-4 miesiącu. W domu sikać przecież nie może, a za 2 tygodnie kończy się urlop i maluch będzie musiał zostać w domu. Potem też nie jest łatwiej. Przecież chcemy mieć grzecznego psa, więc trzeba się skupić na posłuszeństwie. W wolnej chwili jakieś szkolenia, a wypadałoby też się poruszać. W tym wszystkim niestety często tracimy samego psa.

Ogromnym błędem, który popełniliśmy było skupienie się na tych małych sprawach, a zapomnienie o Legion. Spacer nie był spacerem z psem. Był nauką chodzenia na smyczy. W domu nie było czesania i kąpania. Było przyzwyczajanie do ręcznika i szczotki.

Ktoś może pomyśleć, że przecież nie ma różnicy. Można iść na spacer i jednocześnie trenować. Tu już wszystko zależy od nas i od psa. Dla mnie inaczej wygląda spacer, gdzie pies ma całkowity luz, a inaczej spacer, gdzie coś chcemy osiągnąć. Mi jednak chodzi przede wszystkim o to, że trudno wymagać czegoś od psa, który nam nie ufa.

Przy Levim udało się uniknąć większości błędów – nauczeni problemami Legion wiedzieliśmy już jak można zrobić to wszystko inaczej.

Podam fajny przykład. Jak Levi pojawił się u nas to pomyśleliśmy, że chcemy spróbować wystaw. Jeśli wystawy to trzeba nauczyć psa pokazywać zęby. Było z tym sporo problemów, bo maluch za nic nie chciał tego pyska dać. Uciekał, wywijał się i tak dalej. Powód był taki, że dla Leviego byliśmy w sumie obcy. Też nie dasz jakiemuś dziwakowi na ulicy wkładać sobie palców do buzi, nie? :)

W końcu się udało, ale było z tym zabawy i przyzwyczajania. Z drugiej strony jest Legion, która była już z nami dwa lata. Przyzwyczajona do nas, ufająca i tak dalej. Nigdy z nią takich rzeczy nie ćwiczyliśmy, ale nie jest to potrzebne. Legion bez problemu da sobie grzebać w pysku. Po prostu wie, że nie zrobimy jej krzywdy. Szczeniak takiej pewności jeszcze nie ma.

Kolejna sprawa to wycieranie ręcznikiem. Jak Legion była mała to tego nienawidziła. Szarpała za ręcznik, uciekała, a nawet szczekała na nas. Uznaliśmy, że za dużo z tym problemów i po prostu nie wycieraliśmy jej łapek – łatwiej było sprzątnąć całą podłogę. Teraz już tego problemu nie ma. Legion może niechętnie, ale da sobie zrobić podstawowe zabiegi. Bez żadnego uczenia, przyzwyczajania lub socjalizowania.

Chociaż nie wszystkich dało się uniknąć… widzicie ten biały gryzak? Tego psu nie dajemy, bo to świństwo. Ponownie niewiedza. W ogóle to straszne jest, że na rynku są tego typu produkty. Nie powinno być tak, że trzeba przekopywać internet, bo może się okazać, że coś jest niedobre dla psa.

Absolutnie nie twierdzę, że mamy szczeniaka wcale nie przyzwyczajać, bo nam nie ufa. Jak najbardziej mamy. Tylko właśnie spójrzmy na proces całego wychowania psa pod kątem zaufania. Trudno wymagać lub uczyć, jeśli pies nam nie ufa. Nie jesteśmy jego przyjacielem ani autorytetem. Dlaczego miałby robić to, czego oczekujemy? Mój błąd był taki, że na samym początku za bardzo skupiałem się na liście rzeczy do zrobienia, a za mało na samym psie.

Bardzo łatwo w to wpaść, bo naprawdę jest sporo do roboty przy szczeniaku. Warto znaleźć czas na zwyczajne wspólne spędzenie czasu. Głaskanie psa, bawienie się bez powodu, karmienie z ręki, pokazywanie nowych rzeczy. Tak po prostu, bez wymagań i oczekiwań.

Błędy podczas wychowania psa

Błędy podczas wychowania psa zawsze się pojawią. Każdy pies jest inny, więc również nasze kłopoty będą inne. Odradzam jednak nastawienie się w taki sposób, że pies robi nam coś na złość. Psy z natury są dobre i jeśli są dla nas złośliwe to znaczy, że zasłużyliśmy na to. Może też jesteś złośliwy dla psa? Pomyśl :)

Levi był kochanym szczeniakiem, a unikanie różnych błędów spowodowało, że wychowanie go było całkiem proste. Na pewno jakieś tam mniejsze kłopoty były, ale nic poważniejszego :)

Myślę, że podstawą dla dobrego życia z psem jest zwyczajnie szacunek i odpowiedzialność. Nie powinniśmy traktować psa jako istotę nam podległą. Pies żyje, oddycha, ma swoje cechy charakteru, temperament i własne upodobania. Nie myślmy tylko w zakresie dominacji, stada, szkolenia i oczekiwań. Myślmy jak możemy żyć razem, aby sobie wzajemnie nie przeszkadzać. Wręcz przeciwnie – oboje powinniśmy polepszać wspólne życie.

Mam nadzieję, że komuś przyda się ta lista błędów. Myślę, że to są te najgorsze i najcięższe. Na pewno jeszcze coś by tam się znalazło, ale te 5 jest najważniejszych. Dbanie o dietę psa, aktywność fizyczną i stymulację umysłową powinno być podstawą naszego życia z psem. Bez takiego fundamentu trudno mówić o komforcie i zdrowiu, a tym bardziej o szczęściu.

Levi wyrósł na wspaniałego, spokojnego i delikatnego psa. Naprawdę się cieszymy, że tak dobrze poszło. O Levim będzie jeszcze wpis, bo pomimo jego delikatności to nie bez powodu ma u nas ksywę ”Szeryf” :D O tym więcej kiedyś…

Jak do tego przyłożymy się jeszcze do budowania zaufania, a nie tylko skupianiu się na szkoleniu to będzie super. No i finalnie przestańmy słuchać tak bezmyślnie wszystkich rad i róbmy po swojemu :)

A jakie Wy popełniacie błędy ze swoim psem? Napiszcie, bo może to komuś pomoże. 

Post 5 największych błędów, które popełniłem podczas wychowania psa pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Lempo przybył do nas już jako 7 miesięczny młodzieniec, więc nie byłem pewien, jak to będzie. Spoiler: poszło bardzo dobrze, a maluch czuje się u nas świetnie.

Dżemdobry!

Pierwsze dni w nowym domu

Pierwsze dni są najtrudniejsze, a u nas było o tyle trudniej, że mieliśmy już 2 psy. Nie mogliśmy więc po prostu pozwolić Lempo aklimatyzować się w nowym miejscu we własnym tempie, ponieważ musiał najpierw dogadać się z Legion i Levim.

Legion zachowywała się zaskakująco dobrze – po prostu ignorowała małego. Na początku tylko go powąchała, zobaczyła, że ”takie tam małe białe, nic ciekawego” i zostawiła go w spokoju. Levi natomiast pokazał, że jest takim trochę zazdrośnikiem.

Lempo chce wejść na legowisko to już Levi zabrania – bo to jego. Powąchać gryzaka nie wolno – bo to jego. Tego typy sprawy. Pierwszego dnia musieliśmy chować elementy powodujące kłótnie, czyli wszystkie zabawki, legowiska, gryzaki i tak dalej.

Nawet było tak, że Levi troszeczkę wyganiał młodego z domu. Niby ”chodź ze mną, pokażę coś fajnego”, ale jak Lempo nie chciał to Levi od razu ”ależ nalegam” :) Musieliśmy trochę ingerować, bo Levi cały czas chodził za małym krok w krok i wcale nie dawał mu spokojnie się oswoić z nową sytuacją.

Wspólne eksplorowanie terenu jest najlepsze!

Jednak już po 2-3 dniach wszystko się uspokoiło. Legion przestała go ignorować, a zaczęła się trochę z nim bawić. Takie początki gonitw, dała się poszarpać za ucho i tym podobne. Levi też się uspokoił i wrócił do własnego trybu życia. Lempo mógł spokojnie wszędzie chodzić, poznać otoczenie, ale jeszcze był mocno nieśmiały.

Myślę, że tak po tygodniu wszystko było już w normie. Samoyedy bawiły się świetnie na dworze, a w domu odpoczywały. Mogliśmy dać wszystkim gryzaki i nie było o to awantur. Lempo też się mocno otworzył i w końcu można było zobaczyć jakim typem jest szczeniaka.

Lempo, Lempo, pokaż rogi

Lempo… Lempo ma u nas wiele imion. Lempek, Lempadło, Lempo-chan, Lemposław lub Lempol. Przez ten ostatni miesiąc udało nam się go poobserwować i już mniej więcej wiemy jaki to jest psiak.

Przede wszystkim ten szczeniak jest bardzo energiczny i szybki. Skacze po kanapie, wyciąga jakieś zapomniane gryzaki zza szafy, kradnie gąbki z kuchni. Taki mocno intensywny typ.

Ostatnio ukradł mi spodnie, ale nikt tego nie widział. Dopiero rano znalazłem je w ogrodzie – takie całe sztywne od mrozu. Generalnie to taki mały złodziej. Jakieś szmatki, gąbki ze zlewu, kapcie, rękawiczki, czapki – co tylko znajdzie to po cichu wynosi na dwór i tam rozszarpuje. Ewentualnie przyłapuję jak wkurza Leviego – podchodzi do niego, bije go szmatą po pysku i szybko ucieka.

Majestatyczny Samoyed w zimowej scenerii :D

Do tego wszystkiego jest to również szczeniak bardzo potrzebujący uwagi oraz interesujący się dosłownie wszystkim. Cokolwiek robisz to on już tam jest i sprawdza ”co tam masz? fajne? można to zjeść?”. Jest to więc dość wymagający psiak, ale jednocześnie jak najbardziej mieści się w spektrum zachowań szczeniaków. Nie powiedziałbym, że Lempo jest psem problemowym.

Ciekawostka: właśnie przybiegł Lempo z dworu i idzie taki zadowolony z kapciem w pysku. Jeszcze oddać nie chciał.

Z drugiej strony Lempo pokazał się również jako bardzo delikatny, czuły i ciepły pies. Uwielbia się przytulać i być blisko człowieka. Chętnie daje brzuszek do głaskania i lubi położyć się na kolanach. Trochę się bałem, że jak będzie cały czas z Levim to już do nas nie będzie taki chętny. Jednak Levi potrafi pół dnia siedzieć na dworze, a Lempo leży obok na kanapie i gryzie sobie gryzaka.

Bardzo podoba mi się właśnie to, że on lubi być blisko. Ma całe mieszkanie do dyspozycji, a zawsze kładzie się tak, żeby być jak najbliżej.  Fajna jest też taka sprawa, że czuje się przy nas bezpiecznie. Legion jest bardzo konsekwentna, jeśli chodzi o zasady w domu. Najważniejszą jest ”nie wskakuj na mnie, jak sobie odpoczywam”. Niestety Lempo czasami o tym zapomina, a wtedy zostaje obszczekany od góry na dół. Wtedy zawsze wskakuje do nas na kolana i odczekuje aż Legion mu wybaczy.

Lempo w ogóle taki uśmiechnięty i pozytywny jest!

W takie rzeczy nigdy się nie wtrącaliśmy – w końcu nie chcemy, żeby szczeniak zamęczył nam dorosłego psa swoimi wybrykami, więc nie wiem skąd mu się to wzięło. Fajne jednak wiedzieć, że szuka w nas oparcia w tego typu sytuacjach.

Lempo też dość szybko się uczy różnych rzeczy – częściej tych głupich niż ważnych. Zapomina, że nie wolno skakać na Legion, ale zawsze pamięta, że gryzaki trzymamy na komodzie. Przybiega więc do pokoju w pełnym pędzie, wskakuje przednimi łapami na komodę, zgarnia największy gryzak i hop na kanapę. Kiedyś się zdziwi jak tam gryzaków nie znajdzie :>

Legion oczywiście nauczyła go tego, że jak jemy śniadanie, a psy będą się mocno wpatrywać to jest szansa, że coś dostaną. Levi też zna tę zasadę, ale widocznie żebrać nie ma zamiaru, więc w czasie naszego śniadania najczęściej leży na dworze (nie chce chyba patrzeć jak ktoś je :D). Jednak Legion i Lempo dzielnie leżą koło stołu. Czasem rzeczywiście coś dostaną, czasem nic, ale widocznie warto. W ogóle to taka rzecz, o której wszyscy wiedzą, że się nie powinno (nie uczyć psa żebrać, nie oddawać swojego jedzenia), ale wielu jednak się łamie. Ja nie potrafię psu odmówić – trudno, najwyżej kiedyś mnie sterroryzują, przystawią nóż do gardła i będą wymuszać :D

Kocha gryzaki!

Trochę obawiałem się o socjalizację Lempo. W końcu przybył do nas już po zakończeniu tego etapu. Nie wiedzieliśmy jakie będzie miał problemy, czy będzie lękliwy i tak dalej. Na ten moment nie widać, żeby było coś nie tak. Lempo jest bardzo otwartym, odważnym i przyjacielskim psem.

W sylwestra czuł się bardzo dobrze – żadnego stresu lub strachu. Nie boi się również nowych rzeczy. Byliśmy w lesie, pokazywałem mu gęsi sąsiada, widział kury, koty – wszystko go bardzo interesuje. Lempo jest też mega przyjacielski. Legion nie jest jakaś bardzo nakręcona na psy w tym momencie. Raczej woli spędzać czas z nami, biegać za frisbee lub odpoczywać w spokoju.

Lempo ma do dyspozycji Leviego, który jest chętny nawet na bardzo dynamiczne zabawy. Gonią się, biją, szarpią, przewracają. Jednak nawet mimo tego Lempo cały czas próbuje zachęcać do zabawy też Legion. Wie, że ona nie lubi takiego wymuszania i jak przegnie to go obszczeka, ale nadal próbuje. Mi się bardzo przyjemnie to obserwuje – Legion próbuje poleżeć, a tu Lempo obskakuje ją z każdej strony, trąca łapką, kłania się, podskakuje. Nie wiem czy tu właśnie działa coś takiego, że im bardziej ona go ignoruje tym bardziej on chce się bawić, czy chodzi o coś innego. Fajne jednak, że nie daje za wygraną – w końcu ma jednego psa do zabawy, to mógłby Legion olać, ale jest tak przyjazny, że chce się bawić ze wszystkimi.

Samoyedowe zapasy :D

Lempo to dobry szczeniak jest

Nie ukrywam, że taki niespodziewany szczeniak to był mocny stres. Nie byliśmy na niego w żaden sposób gotowi, nie wiedzieliśmy jak to będzie i ile będzie z nim problemów. Bardzo się więc cieszę, że poszło gładko. Może nie tyle, że gładko, ale mogło być na pewno gorzej.

Finalnie ten wpis można właśnie skrócić do ”Lempo to dobry szczeniak jest”, bo więcej skupiłem się na jego plusach niż minusach. Chociaż szczerze muszę przyznać, że tych minusów raczej nie ma. Szczeniak to szczeniak – musi czasem ugryźć, coś zniszczyć, zsikać się na podłogę i tak dalej. Całkiem normalne sprawy, więc nie ma raczej sensu tu małego obwiniać.

Runda druga!

Wiadomo, że coś tam jeszcze wyjdzie. Zaraz zacznie się mu okres buntowniczy, dojrzewanie, więc jeszcze zobaczymy, czy mu te rogi nie urosną gigantyczne. Ja jestem jednak dobrej myśli i jestem pewien, że będzie nam się wspólnie dobrze żyło. Już teraz łapię się na myśli, że czuję jakby Lempo był z nami od zawsze. Świetny psiak i jestem bardzo dumny, że tak szybko się odnalazł w nowej sytuacji. Dzielny jest i tyle :)

Na pewno nam jest o tyle łatwiej, że mamy dwa psy do pomocy. Dzięki temu Lempo ma cały czas towarzystwo do zabawy, więc nam tak nie przeszkadza. Jestem w stanie sobie wyobrazić, że taki energiczny szczeniak szybko się nudzi, więc sam mógłby mocno niszczyć, wymuszać uwagę i przeszkadzać.

Nie usprawiedliwiam oczywiście tu faktu, że Lempo został oddany. Ja jestem zdania, że jednak decydując się na psa trzeba mieć sporo determinacji i wziąć odpowiedzialność za szczeniaka. Z drugiej strony jednak też nie ma sensu kisić się w sytuacji, która nas przytłacza. Nie ma ”wersji próbnej” psa, więc nie każdy wie na co się pisze. Finalnie myślę, że lepiej, że Lempo trafił do nas, niż miałby mieć nieszczęśliwe życie.

Tyle. Pa!

Post Aklimatyzacja psa – Lempo jest już z nami miesiąc! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Levi jest już z nami 5 miesięcy, chociaż wydaje się, że żyjemy razem całe życie. Taki rozrywkowy koleś z niego – po prostu dusza towarzystwa, więc łatwo się przyzwyczaić do jego obecności. Pierwsze dni spędziliśmy bardzo pozytywnie, co można przeczytać we wpisie. Pierwszy miesiąc to również była masa zabawy :) Jak jednak na ogół wygląda życie z Samoyedem? Czym się różni od Legion i jak wszyscy razem się dogadujemy? Zobaczycie :)

Życie z Samoyedem – o rasie

Na tę rasę zdecydowaliśmy się bez nadmiernego wgłębiania się w temat. Wiedzieliśmy jak Samoyedy wyglądają i się zachowują, ale osobiście nie znaliśmy żadnego, abyśmy mogli to zweryfikować.

Samoyed :D

Na wszelkich forach Samoyedy przedstawiane są ”tak sobie”. Niestety rasa to przyciąga wielu hmmm… specyficznych ludzi, którzy psy traktują bardzo lekceważąco. Taka wada Samoyeda, że jest biały, puchaty i słodki, więc niektórzy właściciele przestają traktować tę rasę jak psa, a zaczynają jak dziecko.

Tak czy inaczej na forach można przeczytać, że są to psy bardzo niezależne, mocno ciągną na smyczy, kochają wolność i swobodę. Generalnie wiele osób usprawiedliwia tę rasę właśnie taką ”niezależnością”. Samoyed nie ma problemów behawioralnych – jest niezależny. Samoyed nie ciągnie na smyczy – kocha wolność. Samoyed nie jest uciążliwy – tak się po prostu zachowują te psy. Poza tym wiele osób skarży się na tendencję do szczekania oraz niszczenia otoczenia (wolność i swoboda). Poza tym psy oczywiście idealne – kochające, przytulaśne, lojalne (o ile nie są ”niezależne” w tym momencie) i słodkie.

Nie ukrywam, że po przeczytaniu for od razu wiedziałem, że wiele osób pisze nieprawdę, a przynajmniej ”prawdę” przefiltrowaną przez to, co chcą. Bardzo łatwo zrzucić odpowiedzialność za psa na jego naturę – głównie właśnie na tę niezależność. ”Samoyeda nie wytrenujesz – to niezależne psy”. Podobną wymówkę na ogół stosuje wielu posiadaczy psów północnych oraz pierwotnych – Husky oraz Malamuty. Oczywiście rzadko jest to prawda – pies nie jest niezależny, a często po prostu nie ma zapewnionej odpowiedniej dawki ruchu i treningu.

Taki wstęp bo posiadanie Samoyeda bardzo szybko weryfikuje tego typu opinie na temat tej rasy. Na początku nie byłem zbyt optymistycznie nastawiony – kurcze, drugi ciągnący pies to ogromny dyskomfort. Dopiero Legion zaczynamy ogarniać na smyczy, a tu już będzie Samoyedzi pociąg z nami :)

Wspólne bieganie w parku wygląda tak, że Legion biega z dyskiem, a Levi biega za nią :)

Podsumowując – Samoyedy mają opinię słodkich, białych misiaczków, które są słodkie i białe i kochają wszystko i wszystkich. Trenować z nimi za dużo nie wolno, a na pewno nie można wymagać, bo są takie słodkie i białe. Jak poza byciem białym oraz słodkim są też niegrzeczne to znaczy, że piesek jest niezależny i tak musi być, bo to Samoyed i tyle.

Życie z Samoyedem – twarzą w twarz z potworem

Tak naprawdę przez te 5 miesięcy okazało się, że Samoyedy to całkiem fajne psiaki. Poza kolorem i tendencją do ”słodkości” mają również wiele innych zalet. Niezależność okazała się w naszym przypadku mitem i Levi nie różni się pod tym względem od Legion. Oczywiście czasem w parku nie działa przywołanie, bo są ciekawsze rzeczy do roboty – kopanie dziur i wąchanie krzaczków. Nie jest to jednak potwierdzenie ”niezależności” tej rasy, a zwykła szczenięca ciekawość i duży poziom rozproszenia.

Trening z Samoyedem

Jeśli chodzi o trening to rzeczywiście nasz Samoyed ma mniejsze zdolności intelektualne – w takim sensie, że po prostu wolniej idzie mu generalizowanie zachowań i nauka nowych koncepcji (zostaw, zostań i innch wymagających myślenia). Natomiast na pewno jest lepszy od Owczarka, jeśli chodzi o zdolności motoryczne – chętniej skacze i szybciej biega, ma lepszą zwrotność.

Absolutnie nie powiedziałbym jednak, że ta rasa ”nie nadaje się” do czegoś. Myślę, że przy odpowiedniej konsekwencji można oczekiwać od Samoyeda podobnego poziomu posłuszeństwa jak od każdej innej rasy. Może nie będzie mistrzem obedience, ale na pewno możliwy jest zadowalający poziom. Na pewno są jakieś różnice pomiędzy konkretnymi psami z tej rasy – jeden może być mniej cierpliwy, a inny bardziej. Decydując się na Samoyeda najlepiej wiedzieć, że ma gorsze predyspozycje do posłuszeństwa, ale wkładając w to więcej pracy na pewno uzyskamy oczekiwane rezultaty. U samoyeda rewelacyjnie sprawdzi się mata węchowa, bardzo polecamy!

Jest ”siad”? Jest, więc w czym problem? :)

Spacer z Samoyedem

Teraz jeśli chodzi o ciągnięcie. Nie wydaje mi się, aby Samoyed miał o wiele większą tendencję do ciągnięcia niż np: Owczarek Niemiecki. Z perspektywy 5 miesięcy widzę dobrze, że jest to kwestia treningu oraz konsekwencji. Przy Legion nie wiedzieliśmy co robić, więc wyszło tak, że nasz ”misiaczek” po prostu ciągnął jak lokomotywa. Dopiero po ponad 2 latach udaje nam się ją tego oduczyć i zaczynamy komfortowe spacery. Natomiast z Levim ćwiczyliśmy grzeczne chodzenie na smyczy już od pierwszych dni. Efekt? Mały chodzi wzorowo. Zazwyczaj oczywiście – to nadal szczeniak :)

Odpoczynek po bieganiu musi być!

Absolutnie nikt nie może powiedzieć, że Levi ciągnie lub ma do tego tendencję. Oczywiście czasami znajdzie się krzaczek, do którego brakuje mu tych 10 centymetrów, ale to nie jest żaden problem. Przy ludziach zachowuje się idealnie, do psów zależy (jak np: psisko go obszczeka to się mały interesuje i odszczekuje). Chodzimy i na szelkach i na obroży. Czasami chodzimy na smyczy automatycznej, czasami na długiej z amortyzatorem, a najczęściej na średniej o długości 180 cm. W każdym przypadku jest jak najbardziej ok. Nie dam sobie więc wmówić, że Samoyedy automatycznie ciągną i nic się nie da z tym zrobić.

Na forach łatwo przeczytać opinie, że to ”psy zaprzęgowe” i muszą ciągnąć bo mają to w genach. Niektórzy argumentują, że mają 2-3-4 Samoyedy i wszystkie ciągną, więc tak musi być. Bullshit :) O ile nasz Samoyed nie jest jakimś rasowym ewenementem (a stawiam, że nie jest) to każdego psa tej rasy można nauczyć grzecznego chodzenia na smyczy.

Czasami bywają próby ”wrogiego przejęcia” dysku :) Nigdy się nie udaje.

Rozmowa z Samoyedem

Szczekanie… tutaj muszę się zgodzić, że Samoyedy szczekają. Szczekają jednak w trochę inny sposób. Legion daje głos w sytuacjach ważnych – chce jeść, dziwne hałasy na klatce, ktoś zaczepia ją na spacerze, pospiesza na spacer. Generalnie w celach alarmowych/dyskusyjnych. Jest to raczej takie mocne, poważne szczeknięcie informacyjne.

Natomiast Levi szczeka ”bo tak”. Bo słoneczko świeci, bo ptaszki śpiewają, bo się wyspał, bo jest na spacerze i mu dobrze, bo stoi przed drzwiami i mu się nudzi, bo spadła mu zabawka, bo idzie miska z jedzonkiem. Generalnie powiedziałbym, że szczeka z ekscytacji – bo się cieszy i jest zadowolony. Dodatkowo moim zdaniem Samoyedy bardzo duże spektrum szczekania. Od takiego cichego, przez piskliwe, aż po zupełnie dziwne odgłosy. Nie zawsze można nazwać to szczekaniem – czasami to po prostu jest… ”dźwięk”. Nie powiedziałbym, że jest nieprzyjemny – bo po prostu specyficzny, a na pewno zabawny. Czasami wystarczy coś powiedzieć ”Levi, co tam?”, a on patrzy i takie brzuszne ”bluargh!” bulgotanie :)

Ogólnie po obserwacji i rozmowie z naszym maluchem (ale również po poznaniu innych przedstawicieli tej rasy na wystawach) można stwierdzić, że to dość wylewna rasa, która po prostu lubi dać wokalnie znać o swoim nastroju. Moim zdaniem nie jest to żaden minus – lubię jak Levi sobie gada, mruczy, bulgocze, podszczekuje, warczy, piszczy i krzyczy.

Samoyed – niszczyciel światów

Co do niszczenia to nie zauważyłem, żeby nasz Samoyed niszczył mocniej niż Legion w jego wieku. Standardowe, szczenięce zainteresowanie. Dywan? Trzeba posmakować. Kapcie? Trzeba pogryźć. Szafka? Trzeba podrapać. Nie jest to jednak jakieś złośliwe niszczenie, jak wiele osób twierdzi. Po prostu szczeniak się nudzi i szuka zajęcia lub po prostu chce coś poznać/sprawdzić. Naprawdę typowo szczenięce zachowanie, którego trzeba się spodziewać. Dużo zabawek, długie spacery i smaczne gryzaki – to zazwyczaj załatwia sprawę.

Natomiast na pewno maluch uwielbia kopać dziury, co nigdy nie zdarzało się Legion. Serio – Levi potrafi kopać i na dodatek krzyczeć na swoją dziurę, że ”za wolno” się kopie :)

Życie z Samoyedem – różnice

Mając dwa psy nie da się po prostu zignorować wielu różnic między nimi. Niektóre zachowania tak dają ”po oczach”, że nie można udawać, że ich nie ma. Przede wszystkim jest ogromna różnica w temperamencie naszych psiaków. Legion ma pełen wachlarz emocji i jest strasznie ”charakterna”. Naprawdę czasami trudno myśleć o naszym Owczarku Niemieckim, że to pies stworzony do bycia ”sterowanym” przez człowieka.

Legion potrafi zawrócić podczas spaceru i kazać iść do domu – bo pada deszcz. Potrafi również odmówić powrotu do domu – bo jest słoneczko i ona chce poleżeć na trawie. Potrafi rano głośno obudzić i żądać śniadania, potrafi też w ciągu dnia przyjść i łapą ”pokazać”, że chyba obiad się spóźnia. Bardzo mocno się cieszy jak ktoś chce ją pogłaskać, ale również bardzo mocno potrafi obszczekać jakiegoś dresa, który dziwnie stoi w bramie i wygląda podejrzanie. Generalnie pokazuje co chce, a czego nie chce. Co lubi, a czego nie lubi. Przykładowo nie lubi jabłek, ale wystarczy je trochę podpiec, aby puściły cukier i już chętnie to zje. Po prostu pełen wachlarz różnych emocji i humorów. Legion taka była od małego i zawsze jest z nią walka na kompromis – nigdy nie dawaliśmy jej tego co chce, nigdy jej nie rozpieszczaliśmy, a ona ciągle pokazuje swoje zdanie.

Każdy ma swoje priorytety – Legion patrzy na swój ukochany dysk, a Levi… pewnie na jakąś kupę w trawie :/

Z drugiej strony Levi wydaje się typowym psem. Oczywiście również daje znać o swoich emocjach, ale zazwyczaj wydaje się, że leci na psim ”autopilocie”. Trudno tak naprawdę to wyjaśnić. Legion pokazuje swoje zdanie, a Levi po prostu jest psem, który daje sobą sterować. Dasz mu zabawkę to się nią bawi, dasz mu gryzak to gryzie, idziesz na spacer to idzie, a jak nie idziesz na spacer to… nie idzie. Zjada praktycznie wszystko w każdej formie. Legion nie zje nieobranej marchewki. Levi wciągnie ją całą bez grymaszenia.

Niekoniecznie jest to minus – po prostu Levi to taki pies idealny. Słucha się, jest grzeczny i przyjemny. Nie sprawia problemów, nie wymusza, nie żebra. Naturalnie ma takie swoje szczeniakowe zagrywki – przynosi zabawki, żeby się trochę rozerwać i lubi siedzieć w kuchni jak ktoś gotuje, bo może coś ”spadnie”. Z jednej strony to pies idealny, który jest chyba nagrodą od psich bogów za te wszystkie problemy, które mamy z Legion. Jednak z drugiej strony nasz Owczarek ma w sobie to coś wyjątkowego, co pozwala odróżnić ją od innych psów.

Może Levi wraz z wiekiem wyrobi w sobie ten swój indywidualny charakter, ale teraz jeszcze nie ma tej iskry w oku. Jest po prostu spokojny, stonowany, lubi wszystko i przede wszystkim – słucha się.

Samoyed się słucha, chyba że… jakaś dziura czeka na wykopanie :)

Jednak na swój sposób też jest inny – w taki negatywny sposób. Legion ma swoje za uszami oczywiście, ale zawsze była względnie ułożona i cywilizowana. Levi natomiast ma jakieś dzikie instynkty – lubi sobie przykładowo wciągnąć kupę na spacerze lub ewentualnie się w niej wytarzać. Już mieliśmy dwie sytuacje, gdzie maluch po prostu się w ten sposób uświnił i czekała nas  wątpliwej przyjemności kąpiel :)

Życie z Samoyedem – Samoyed z Owczarkiem

Życie z Samoyedem i Owczarkiem Niemieckim układa nam się bardzo różnie. Z jednej strony widać, że Levi po prostu uwielbia Legion – głównie ją zaczepiać, skakać jej po głowie, podgryzać uszy i generalnie być dla niej utrapieniem. Legion natomiast okazała się o wiele bardziej cierpliwa do niego niż myśleliśmy.

Przez pierwsze dni dość mocno go ustawiała – nie pozwalała mu biegać i cały czas go kontrolowała. Nie chciała spać z nim w jednym łóżku (jak wchodził to ona obrażona szła sobie do innego pokoju) i tego typu sprawy. Jednak po czasie zrozumiała, że ”gówniak” z nami z zostaje i w pewien sposób go zaakceptowała.

Miłości (jeszcze) nie ma, ale i tak jest dobrze :)

Teraz sami musimy czasami interweniować, jak po spacerze chce sobie odpocząć, a mały wymyślił sobie świetną zabawę ”skaczemy po Owczarku”. Małego trzeba wtedy zainteresować czymś innym. Legion generalnie wykazuje się ogromną cierpliwością i dużo pozwala małemu Samoyedowi, jednak zawsze ma pewną granicę, po której sama go ustawia. Czasami grają też w grę ”kto otworzy szerzej paszczę” lub ”kto komu szybciej ugryzie łapę”.

Osobiście uważam, że po kryjomu nadal go nienawidzi i ma cichą nadzieję, że lada dzień przyjedzie ”Pani ze schroniska” czy coś :) Natomiast oficjalnie miłości nie ma, ale oba psiaki się akceptują i mogą spędzać ze sobą czas.

Życie z Samoyedem – podsumowanie

Osobiście każdemu polecam tę rasę – naprawdę nie wydaje mi się, aby te wszystkie opinie o trudnościach z Samoyedami były prawdziwe. Myślę, że każdego psa da się ułożyć i nie ma aż takiego znaczenia, czy to pies północny. Są to psy stabilne psychicznie, kontaktowe i mądre. Wszelkie informacje o tej niezależności i wadach z tym związanych są oczywiście prawdziwe, ale jednak nie powinno to w zbyt duży sposób rzutować na naszą decyzję.

Samoyedy są spoko :)

Samoyedy są tak niezależne jak większość ras – na pewno nie są bardziej niezależne od Owczarka Niemieckiego. Wydaje mi się, że problemy z wychowaniem psów pierwotnych to po prostu pewna wymówka niektórych właścicieli. Łatwiej zrzucić winę za problemy na ”cechy rasowe” niż po prostu wziąć się za trening. Samoyeda można trenować jak każdego innego psa i po Levim widać, że nie jest tak, że ”pies się nie da” – po prostu trzeba odpowiednio do tego podejść.

Na pewno możemy polecić Samoyeda – naprawdę świetna rasa, z którą bardzo przyjemnie się żyje :)

Jakie jest Wasze zdanie na temat Samoyedów i psów pierwotnych/północnych w ogóle? 

Post Życie z Samoyedem pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Ech, to były jeszcze czasy z oklapniętym uszkiem ;)

Post Sesja foto: szczeniak jesienią pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.