Czy to po prostu psi blog? Zwykłe miejsce, gdzie można znaleźć treści przydatne dla psiarza? Kiedyś myślałem, że tak. Jednak teraz, kiedy przyszedł czas na podsumowanie roku 2018 to już taki pewny nie jestem.

Myślę, że Życie z psem to fantastyczna społeczność. To nie jest tak, że jest autor i są czytelnicy. Ja nie jestem żadnym specjalistą – wielokrotnie pomagaliście nam z naszymi problemami. Mam również nadzieję, że ja wielokrotnie pomogłem Wam, bo starałem się jak mogłem.

Razem otwieraliśmy Maty Węchowe, wspólnie próbowaliśmy ratować Sarę, a teraz razem będziemy wychowywać Lempo. W sumie to trochę dziwne, ale wszystko co dzieje się w naszym życiu to opisuję na blogu, bo tak naprawdę wszystko, co dzieje się w naszym życiu związane jest z psami.

Dzisiaj będzie specjalny wpis – specjalnie na rok 2018 i specjalnie z dedykacją na rok 2019. Dzisiaj będziemy wspominać Życie z psem. Jak zaczynaliśmy, co robiliśmy przez te lata i gdzie jesteśmy teraz.

Przez te lata przybyło Was wielu, a nie każdy może jest w temacie. W końcu trudno nadrobić prawie 400 wpisów, żeby być na bieżąco :D Mam nadzieję, że ten wpis pomoże nam lepiej się poznać, a Wam dowiedzieć się o co chodzi w Życiu z psem!

Życie z psem – witajcie!

Jak zaczynałem pisać Życie z psem w 2014 roku to nikt go nie czytał. To był typowo blog tylko dla mnie. Jednak jak teraz patrzę na statystyki to aż mnie to trochę przeraża. Najwięcej osób było w listopadzie – ponad 34 000 unikalnych użytkowników czytało moje teksty.

Sprawdzam statystyki z całego roku i zaczyna robić się dziwnie – 332 334 unikalnych użytkowników w ciągu roku w 460  756 sesjach zrobiło ponad 660 000 odsłon. Ja za bardzo się nie znam na analizie takich statystyk, ale na mnie te liczby robią wrażenie.

Jak zaczynałem pisać to czytałem chyba wszystkie psie blogi, które były wtedy dostępne. Natomiast nigdy, nawet przez chwilę nie myślałem, że Życie z psem znajdzie się w czołówce najlepszych psich blogów w Polsce.

Wiem, że trochę się chwalę, ale pozwólcie mi na chwilę samozachwytu :D W końcu samo się to nie zrobiło, a udało się to osiągnąć tylko i wyłącznie ciężkim, czasochłonnym i regularnym tworzeniem treści, które Wam się podobały. Tylko to stoi za sukcesem jakiegokolwiek bloga.

Więcej informacji o autorach bloga znajdziecie tutaj: O nas

Życie z psem – o co tu chodzi?

Kiedy planowałem założenie bloga to miałem dość konkretną wizję. Jak czytałem treści innych autorów to zawsze miałem takie wrażenie, że to profesjonaliści. Pisali jak profesjonaliści, odpowiadali jak profesjonaliści i mieli profesjonalne podejście.

Wpisy na innych blogach były stricte informacyjne i takie na zasadzie ‘trzeba robić to i to, bo to i tamto”. Jakby nie było możliwości sprzeciwu, a to była jedyna, sensowna metoda. Teraz po wielu latach z własnym psem myślę, że to nic złego. Po prostu mają już dorosłe psy i wiedzą co u nich działa, a co nie.

Wtedy jednak brakowało mi bloga, z którym mógłbym się identyfikować jako nowy opiekun psa. Po prostu brakowało mi kogoś, kto będzie potrafił się wczuć w psychikę psiego ”świeżaka”.

Właśnie takie miało być Życie z psem. Miał to być blog od początkującego dla początkujących. Miejsce, gdzie razem możemy popełniać błędy wychowawcze, razem je naprawiać i generalnie uczyć się.

I mam nadzieję, że tak to wygląda do teraz. Legion jest z nami już ponad 4 lata, ale nadal nie czuję, żebym był mega profesjonalnym i doświadczonym opiekunem. Jestem pewien, że nadal popełniam masę błędów, ale Legion jest już na tyle dojrzała, że łaskawie mi je wybacza :)

Tak czy inaczej – takie jest Życie z psem. Opisuję nasze życie z psiakami, opisuję jakie problemy mamy i jakie rozwiązania stosujemy. Wy możecie nam pomóc (doradzać, podsuwać pomysły) albo możecie uczyć się na naszych błędach.

Generalnie staram się pisać tylko i wyłącznie o tym, co mnie w danym momencie interesuje i jest w danym momencie dla mnie ”na czasie”. Jak przybywa do nas nowy psiak to są wpisy o tym psiaku i problemach z nim związanych (jak przybył Levi to był wysyp wpisów o szczeniakach i samojedach).  Dodatkowo sporo czytam o psach, więc jak widzę jakiś ciekawy temat, w który się wdrażam to również są o tym wpisy.

Także na pewno nie mam jakiegoś planu wydawniczego i piszę zaplanowane tematy. Wszystko pojawia się na bieżąco :)

Życie z psem – początki

Ja jestem swoim najwierniejszym czytelnikiem i bardzo lubię wracać do starszych wpisów, aby zobaczyć jak zmieniało się moje podejście. Myślę, że to fajna sprawa na tym blogu, bo wiele innych stara się trzymać bardzo ekspercki poziom. Także jak ktoś chce się pośmiać ”wtf, co ten koleś napisał” to polecam :)

Nigdy nie twierdziłem, że jestem psim specjalistą, weterynarzem, szkoleniowcem lub generalnie doświadczonym psiarzem. Jak najbardziej moje podejście się zmieniało i to nawet bardzo ekstremalnie. Przykładowo pamiętam, że byłem dużym przeciwnikiem diety barf, a teraz proszę… barfujemy aż miło :D

Pierwszy wpis pojawił się dokładnie 21.08.2014 ”Witaj, Legion!” – już tutaj widać, że gówno wtedy wiedziałem :D Wpis z 2014 roku, a w treści o psach z giełdy. Nie miałem wtedy pojęcia, że w 2012 roku w życie weszła ustawa zakazująca sprzedaży psów spoza hodowli. Dla mnie wtedy jeszcze temat ”pseudohodowli” za bardzo nie istniał.

Przez te kilka lat bardzo dużo zmieniło się w moim myśleniu o psach i podejściu do wychowania. Na samym początku miałem trochę wyprany mózg przez ciągłe czytanie internetu. Wtedy wszędzie było o metodach pozytywnych, które mocno do mnie trafiały, a więc maniacko się ich trzymałem.

Oczywiście wiele materiałów źle interpretuje metody pozytywne jako (w skrócie) ”bezstresowe wychowanie”, więc nasza psina była mega rozpieszczona. Jak ognia bałem się bardziej stanowczego podejścia, ponieważ obawiałem się wkroczenia na mroczną ścieżkę metod ”tradycyjnych”, czyli samców alfa, kolczatek i tego typu rozwiązań.

Dobra rzecz jest taka, że to przechodzi. Po pewnym czasie człowiek przestaje być fanatykiem i zaczyna myśleć bardziej logicznie oraz rozsądnie. Miło mi potwierdzić, że już ze mną jest ok :D

Życie z psem – nasze psy

Psy są najważniejsze w psim blogu. Muszę przyznać, że nigdy nie myślałem, że moje życie z psami będzie wyglądało tak jak teraz.

Legion była naszym pierwszym wspólnym psem. Po ślubie kupiliśmy mieszkanie, więc postanowiliśmy, że możemy sobie na psiaka pozwolić. Oboje uwielbialiśmy owczarki niemieckie, więc decyzja była dość prosta. Wszystko było ustalone jeszcze przed przeprowadzką, ale przed nami był jeszcze remont. Udało nam się zdążyć akurat na przywitanie psiaka.

Legion – ty mały potworze!

Legion skopała nam ostro dupy niestety i absolutnie nie byliśmy na to przygotowani. Szczeniak bardzo potrzebował uwagi, a jak jej nie dostawał to strasznie niszczył i gryzł. Spacery były niekomfortowe, bo Legion przegryzała każdą smycz. W domu nie chciała się niczym bawić, bo ciągnięcie za rękawy i spodnie było zabawniejsze.

Z Legion popełniliśmy chyba każdy możliwy błąd, bo daliśmy się trochę sterroryzować. Oczywiście była słodkim szczeniaczkiem, ale bardzo wymagającym. Czytałem wtedy sporo blogów i grup dyskusyjnych, gdzie doradzano psie przedszkola i generalnie jakieś szkolenia.

Zaczęliśmy więc chodzić na różne psie spotkania i wtedy było super (to był nasz główny błąd, ale wtedy jeszcze tego nie widzieliśmy). Legion bawiła się z innymi psiakami to wtedy w domu była grzeczniejsza i spokojniejsza. Chodziliśmy więc wszędzie – na psie spotkania, psie wybiegi, psie przedszkola. Gdziekolwiek było można znaleźć psa.

Niestety to wszystko spowodowało, że pies się trochę od nas odizolował. Na spacerach Legion szukała innych psów – potrafiła nawet uciec od nas, bo zobaczyła gdzieś w oddali jakiegoś spacerowicza z psiskiem. Na psich spotkaniach czas spędzała głównie z psami. Staliśmy się dla niej podajnikami na karmę i wyprowadzaczami ”do psów”.

Jednak tłumaczyliśmy sobie, że jest ok. W końcu pies z psami się dogaduje, więc jak Legion jest zadowolona to my też. Niestety jej miłość do psów przerodziła się w agresję smyczową, czyli jak szliśmy na smyczy i był jakiś pies to ona zaczęła się na tej smyczy rzucać i robić wszystko, żeby do tego psa pójść. Dodatkowo oczywiście mieliśmy ogromne problemy z komfortowym spacerem, bo Legion ciągnęła na smyczy – jak najszybciej chciała dojść do parku, gdzie mogły być jakieś psy.

Finalnie po latach pracy, zmianie podejścia i przeprowadzce udało się naprawić relacje z Legion. Teraz to fantastyczny pies, który o wiele bardziej woli spędzać czas z nami niż bawić się z innymi psami. Pies bardzo ciepły, kochający i po prostu bardzo dobry. Ona zawsze taka była, ale przez nasze podejście nie potrafiła tego okazywać.

Obecnie jest o wiele spokojniejsza, chociaż nadal czasami ma gorsze dni. Z agresją smyczową też nie do końca sobie poradziliśmy, ale jest na pewno lepiej.

Levi – mała, biała bambaryła!

24 listopada 2016 przybył do nas Levi, czyli mały samoyed. Decyzja o kolejnym psie była bardzo spontaniczna i tak naprawdę teraz już nie pamiętam jaki był powód. Z Legion było wtedy już sporo lepiej i po prostu myśleliśmy, że to odpowiednia pora.

Nie ukrywam, że liczyliśmy, że szczeniak w pewien sposób naprawi kilka naszych problemów. Mieliśmy nadzieję, że nowy pies pomoże nam jeszcze bardziej zbliżyć się z Legion, ale z drugiej strony też chcieliśmy, aby Legion pomogła nam go wychować tak, abyśmy nie popełnili znowu takich samych problemów.

Dlaczego samoyed? Też trudno wyjaśnić. Nie chcieliśmy się zamykać na jedną rasę, więc myśleliśmy nad całkowicie odmiennym od Legion psem. Czytaliśmy, sprawdzaliśmy i padło na samoyeda :)

Finalnie Levi wyszedł nam na dobre, ale od razu ostrzegam – nie róbcie tego, co my, bo nie każdemu musi się udać :) Na początku Legion było bardzo trudno zaakceptować nowego domownika i dla szczeniaka była dość szorstka. Nie pozwalała mu biegać po mieszkaniu, zabraniała zabawy i generalnie kilka dni mocno go ustawiała. Staraliśmy się nie ingerować w ich relację i wkraczaliśmy tylko jak Legion przesadzała.

Generalnie jednak było fantastycznie. Levi w mieszkaniu był bardzo spokojny – nie przeszkadzał nam, mało niszczył, nie podgryzał nas i tak dalej. Oczywiście zdarzało się, że wygryzł dziurę w podłodze czy coś takiego, ale na pewno mogło być gorzej. Legion otworzyła się na szczeniaka i pozwalała mu się z nią bawić, a często nawet sama przynosiła mu zabawki.

Także naprawdę było świetnie. Levi był grzecznym szczeniaczkiem, a Legion dzięki niemu nauczyła się trochę delikatności. Nauczyła się dzielić i wyszła z takiej mentalności ”rozpieszczonego jedynaka”. Jednocześnie robiliśmy wszystko, żeby nadal była naszym ukochanym psem, więc nasza relacja była lepsza niż kiedykolwiek.

Levi sam w sobie jest genialnym psiakiem. Staraliśmy się unikać błędów, które były przy Legion. Nie robiliśmy dziwnych metod, a po prostu od początku budowaliśmy zaufanie. Szczeniak pięknie chodził na smyczy, był bardzo grzeczny, chętnie się uczył, skupiał na przewodniku i tak dalej.

Naprawdę jak człowiek się nie spina i nie sugeruje aż tak radami z internetu to jest łatwiej. Nie ma też takiej presji, gdzie cały czas szuka się błędów. Po prostu żyje się z psem i jest super.

Sara – biedny staruszek!

Sara to ciężki temat, ale spróbuję. Generalnie historia w skrócie wygląda tak, że szukaliśmy domu. W jednej z oglądanych nieruchomości, w małym kojcu był zamknięty psiak – Sara. Finalnie zdecydowaliśmy się na ten dom, a że właściciel chciał psisko oddać do schroniska to postanowiliśmy, że zostanie z nami.

Na początku była mega spina, bo sprzedający za bardzo nam psa pokazać nie chciał i przed zakupem tylko raz mogliśmy w ogóle Sarę dotknąć. Także był stres, bo nigdy nie wiadomo jak taki kojcowy psiak się zachowa. Może dziki, może agresywny.

Okazało się jednak, że Sara to najcudowniejsza psina na świecie. Bardzo łagodna i wesoła. Psiaki zaakceptowały się praktycznie od razu i nie było żadnych problemów. Sara miała zrobione wszystkie badania i wydawało się, że jest okazem zdrowia. Fantastycznie jak na starego (14 lat!) psa.

Więcej o Sarze można poczytać tutaj:

Witaj Sara

Problemy ze starym psem

Było wszystko zaplanowane – skończymy remont i zaczynamy zabawę. Planowaliśmy spacery, aktywności węchowe i masę rozrywek. Wszystko, żeby wynagrodzić jej te lata w kojcu. Nawet czytaliśmy o zaawansowanych możliwościach leczenia psa (Sara miała problem z łapami – choroba zwyrodnieniowa) i zaczęliśmy myśleć o komórkach macierzystych i tego typu rozwiązaniach.

Niestety choroba zaatakowała nagle i nie odpuszczała. Pies z dnia na dzień czuł się gorzej – nie mogła chodzić, nie chciała jeść ani pić. Próbowaliśmy wielu rzeczy – antybiotyki, sterydy. Pomagało tylko na chwilę. Nowotwór rozwinął się w takim tempie i rozprzestrzenił się tak bardzo, że lekarze nie dawali szans na leczenie. Po bardzo trudnych dyskusjach finalnie postanowiliśmy, że uśpienie Sary będzie najlepszym rozwiązaniem. Nie mogliśmy już patrzeć jak się męczy – moim zdaniem i tak czekaliśmy trochę za długo, ale przynajmniej jeszcze spędziliśmy trochę czasu razem.

Tak naprawdę nigdy nie myślałem, że można się tak przywiązać do psa w takim krótkim czasie. Sara była z nami około 3 miesiące. Bardzo krótko, ale nadal o niej myślę praktycznie codziennie. Była fantastycznym psem i mogę tylko życzyć sobie i Wam, żebyśmy trafili na takiego przyjaciela.

Chyba zawsze będę żałował, że nie trafiliśmy na ten dom wcześniej, ponieważ wtedy moglibyśmy spędzić z nią więcej czasu.

Lempo – nieoczekiwany adopciak

Lempo to nasz najnowszy psiak. Absolutnie się go nie spodziewaliśmy i nie planowaliśmy kolejnego psa. Lempo jest świetnym samoyedem. Nie będę się tutaj rozpisywał na jego temat, ponieważ cała historia dostępna jest tutaj: Witaj Lempo

Na pewno pojawią się kolejne wpisy o nim – jak się rozwija, jak mu idzie i tak dalej. Teraz mogę napisać, że szczeniak czuje się bardzo dobrze. Już się zaaklimatyzował, a nasze psiaki się do niego przyzwyczaiły. Jest super :)

Życie z psem – nie tylko psy

Mogę szczerze powiedzieć, że psy zmieniły nasze życie. Jestem pewien, że bez psów nasz tryb życia byłby bardzo klasyczny – praca na etacie, wieczorami jakiś telewizorek, a weekendami grill.

Od kiedy jednak mamy Legion to postanowiliśmy dostosować swoje życie pod nią. Dość szybko zrezygnowałem z pracy na rzecz otwarcia własnej firmy, którą prowadzę z domu. Kasia już pracowała zdalnie, więc od tego momentu oboje byliśmy na miejscu.

Początki były takie sobie, bo ze mnie biznesmen żaden – także trzeba było się dużo nauczyć, przede wszystkim kwestii prowadzenia firmy, pozyskiwania zleceń i tak dalej.  Jednak nie ukrywam, że mi się ta zmiana bardzo podobała. Moja poprzednia branża była dość sztywna i niekoniecznie czułem, że to było moje powołanie.

Życie z psem i maty węchowe

Sporo zmieniło się u nas również w 2017 roku. Od długiego czasu byliśmy zafascynowani ”snufflemat”, czyli zabawką/produktem do pracy węchowej z psem. Produkt ten bardzo nam pomógł z Legion, ponieważ dynamiczne zabawy za bardzo ją pobudzały, a to uniemożliwiało nam pracę. Po sesji węchowej była spokojniejsza, więc była szansa na złapanie z nią kontaktu.

Na początku nawet do głowy nam nie wpadło, żeby oprzeć na tym własną markę. Dopiero po jakimś czasie zorientowaliśmy się, że w naszym kraju jest to produkt praktycznie niedostępny. Jednocześnie coraz więcej osób do nas pisało, że ma podobny problem z psem do naszego.

Nie mieliśmy żadnego doświadczenia w otwieraniu i prowadzeniu własnej marki, ale w końcu się zdecydowaliśmy. 2 marca 2017 otworzyliśmy własny sklep z matami węchowymi, który nieprzerwanie działa pod adresem: www.matywechowe.pl

Więcej o matach węchowych można znaleźć tutaj:

Mata węchowa – wszystko co musisz wiedzieć

Maty węchowe i frisbee – zabawki, które zmieniły nasze życie

Przygoda z naszą własną marką jest niesamowita. Nigdy się nie spodziewaliśmy, że odzew psiej społeczności będzie tak pozytywny. Codziennie dostajemy fantastyczne zdjęcia psiaków (ale nie tylko – również kociaki się bawią!), które korzystają z naszych mat. Motywacja jest ogromna, ale również ogromna duma.

Pawesome

Takim moim prywatnym hobby jest praca w skórze. Uwielbiam ten materiał i uwielbiam z nim pracować. Dawno temu nauczyłem się prawdziwych, tradycyjnych technik rzemieślniczych, które do dzisiaj staram się okiełznać.

Po udanym starcie mat węchowych pomyślałem, że warto spróbować czegoś innego. 6 stycznia 2018 powstała marka Pawesome, nad którą pracowaliśmy bardzo długo. O ile maty węchowe opierały się na jednym produkcie, to w Pawesome miało być ich już kilka. Pomysł był taki, aby stworzyć prawdziwe rękodzieło, gdzie każdy produkt wykonywany jest własnoręcznie. Pojawiły się ręcznie zaplatane smycze linowe, obroże i smycze skórzane, ale również koszulki z tradycyjnie wykonanym nadrukiem.

Nie będę ukrywał, że było ciężej, bo dopracowanie kilku całkowicie innych produktów jest skomplikowane. Sama logistyka – zamawianie półproduktów i organizacja pracy to spory problem dla jednej osoby. Obecnie marka jest w trakcie zmian i mam nadzieję, że Pawesome 2.0 się spodoba. Chciałbym uprościć ofertę i skupić się przede wszystkim na skórze, czyli na tym, na czym znam się najlepiej.

Jak już wcześniej napisałem – biznesmen ze mnie żaden, więc wszystko co robię, to robię tak jak myślę, źe będzie dobrze. Nie ma skomplikowanych planów, statystyk i analizowania. Jeśli się uda to super, a jak nie to trudno :) Niemniej ze swojej strony robię wszystko, żeby się udało, a nie była to tylko kwestia szczęścia.

Jeżeli chodzi o nasze marki to obecnie jeszcze nie mogę zrezygnować z mojej oryginalnej działalności, ale może w końcu się uda? Dla mnie byłoby idealnie, żeby móc poświęcić cały swój czas na psią branżę i pisanie bloga. Psiaki jednak jedzą dużo, więc trzeba zarabiać :D

Życie z psem – mega satysfakcja

Ja najchętniej w ogóle bym nic nie robił i tylko pisał tego bloga. Mam niesamowitą satysfakcję z tego, co robię. Mam sporo pomysłów na ciekawe wpisy i ambicje, żeby postarać się coś zmienić w psim świecie. Niestety czas nie zawsze pozwala na to, żeby wszystko zrealizować.

Uwielbiam jak ludzie do mnie piszą – dzielą się swoimi przemyśleniami, problemami i historiami. Najbardziej lubię oczywiście jak ktoś napisze, że znalazł pomoc na blogu – wtedy to już w ogóle jest mega. Jednak nawet proste rozmowy mnie cieszą.

Jakiś czas temu dostałem maila z pytaniem o wybór psa, jeśli większość dnia spędza się w pracy. Jędrzej pracował 10 h, ale marzył o własnym psie. Odpisałem oczywiście, że osobiście szczeniaka odradzam, bo to jednak problem, a wiele osób sobie nie radzi. Wiadomo – po pracy chce się odpocząć, a tu energiczny szczeniak przeszkadza. Zaproponowałem alternatywnie jakiegoś starszego psiaka ze schroniska, bo z takim już ułożonym często jest łatwiej.

Jędrzej jednak ma w nosie rady jakiegoś losowego kolesia z internetu i na szczeniaka się zdecydował. Napisał do mnie kilka dni temu, że ma pięknego malucha i jest szczęśliwy. Naprawdę dla mnie nie ma nic lepszego – najważniejsze to wiedzieć samemu, czego się chce. Jeżeli ktoś ma zapał i silną wolę, żeby po podjęciu decyzji trzymać się tego – niesamowite.

Ja pracuję w domu, więc na pewno mam łatwiej z psami. Także ode mnie ogromny szacunek, jeśli ktoś po ciężkim w dniu pracy ma siłę jeszcze wychowywać psiaka. Jędrzej radzi sobie super i widać, że psiak to dla niego ogromne szczęście. Tak trzymać :) Pozdrowienia dla Jędrzeja i Nuty!

Życie z psem – przyszłość

Przede wszystkim chciałbym znaleźć więcej czasu na bloga – mam kilka pomysłów na niesamowite wpisy i bardzo bym chciał je zrealizować. Mam ogromną nadzieję, że uda się dotrzeć z naszymi markami do jeszcze większej ilości osób, a wtedy w końcu będę mógł zrzucić kajdany szarego programisty i żyć już tylko i wyłącznie psami. Nie wiem czy się uda, ale na pewno będę ciężko pracował, żeby ten plan zrealizować.

Jeżeli chodzi o samego bloga to mam ambicję, żeby docierać do jeszcze większej ilości psiarzy. W listopadzie udało nam się uzyskać najlepszy w naszej historii wynik, czyli ponad 47 000 unikalnych użytkowników. Do końca roku 2019 chciałbym osiągnąć do 100 000 użytkowników miesięcznie. Plan mocny, ale powinno się udać!

Jak chcę to zrobić? Przede wszystkim chcę postarać się publikować wpisy regularnie. W tym roku nie zawsze się udawało – było szukanie domu, potem przeprowadzka i remont – nie zawsze był czas. W 2019 nic już takiego nie planujemy (Oby! Przydałoby się w końcu trochę stabilizacji, a nie ciągle zmiany), więc wpisy będą pojawiały się częściej.

Zawsze kładę nacisk na merytorykę i postaram się w 2019 tego trzymać jeszcze bardziej. Będzie o budowaniu zaufania z psem, diecie barf, dietetyce w ogóle, nowotworach i tego typu sprawach. Będzie poważnie i dokładnie, żeby walczyć ze szkodliwymi mitami. Suka musi chociaż raz mieć młode? Jedzenie mięsa powoduje agresję u psów? Bitch please!

Na ten moment to tyle. Pozostaje mi życzyć nam i Wam wszystkiego dobrego w nadchodzącym roku. Oby wszystkie nasze plany i marzenia się zrealizowały :)

Post Życie z psem! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Problemy z układem pokarmowym, oddychaniem i tym podobne to nic rzadkiego u takich psiaków. Jednak ludzie to uwielbiają – psiaki wyglądają dla niektórych uroczo, nieporadnie, a to unikalne ”chrapanie” uważają za coś najsłodszego na świecie.

Nie spodziewają się jednak, że za te słodkie odgłosy odpowiadają problemy z oddychaniem psiaka. Hodowcy jednak widzą trend i rosnącą popularność tych ras, więc nie przestają i w swoich staraniach starają się jak najbardziej uwypuklić cechy, za które ludzie pokochali te psiaki. Dzisiaj dość krótki temat, który ma przede wszystkim na celu dyskusję w tej sprawie.

Problem z buldogami francuskimi w ”Uwaga! Po Uwadze”

Generalnie problem był mi jak najbardziej znany, ale raczej się nie wtrącałem, bo nie mam aż takiego doświadczenia z tymi psami. Widzę często na grupach informacje o problemach, czytuję w internecie, a jakiś czas temu nawet zainteresował mnie temat ”buntu” brytyjskich weterynarzy, którzy zwrócili uwagę na ogromny problem z tymi rasami

Wczoraj jednak skontaktował się ze mną dziennikarz TVN, który chciał porozmawiać na temat programu, który przygotowuje. W rozmowie okazało się, że niedługo ma odbyć się odcinek programu ”Uwaga! Po uwadze”, w którym poruszony będzie temat buldogów francuskich, problemów rasy oraz ogólnie mody na pewne typy psów.

Finalnie zostałem zaproszony do wypowiedzenia się w programie na żywo, ale po dłuższym namyśle odmówiłem. Obejrzałem kilka odcinków i uważam, że to nie jest dobra platforma do takiej dyskusji. Nie da się ukryć, że program raczej ma formułę kontrowersyjną, a często wręcz kłótni. Oczywiście nie da się tego uniknąć, jeśli uczestnicy reprezentują bardzo odmienne opinie i wydaje mi się, że o to w tym chodzi.

Temat jednak jest poważny i powinien być przedyskutowany na spokojnie i w odpowiednich warunkach. Nie ukrywam, że program ma odbyć się w poniedziałek (26 listopada) wieczorem, a nie potrafiono mi udzielić informacji ile osób zaproszono do wypowiedzenia się. W kilku odcinkach, które widziałem brało udział nawet kilkanaście osób, a uważam, że nie ma sensu stracić cały dzień na wycieczkę do Warszawy tylko po to, żeby nic merytorycznego z tego nie wyszło.

Trudno mi ocenić, czy program i jego format (pytania, kontekst, eksperci) został przemyślany, czy jest to robione trochę tak na szybko. Niedawno odbył się upolityczniony skandal z pseudohodowlą buldożków – kto się interesuje ten wie. I też w głowie pojawiło się pytanie, czy to nie o to chodzi tak naprawdę. Zobaczymy jak program się pojawi.

Mimo wszystko jednak myślę, że sam pomysł na temat jest bardzo dobry, bo problem jest istotny. Dobrze również, że pojawi się w tego typu programie, gdzie są teoretycznie szanse, że przekaz dotrze do osób spoza typowej społeczności psiarzy, które mogą nie być świadome tej sytuacji.

Temat zainspirował mnie do tego wpisu – chciałbym się dowiedzieć jakie jest Wasze zdanie odnośnie problemów zdrowotnych ras brachycefalicznych, kreowania modnych ras oraz modyfikacji ras przez człowieka ogółem.

Problemy zdrowotne ras – problemy i rozwiązania

Fakty są takie, że jak poczytać więcej w internecie to aż się słabo robi. Problemy z układem pokarmowym, problemy z układem oddechowym, problemy z kręgosłupem, alergie i tym podobne to podobno normalna sprawa u mopsów lub buldogów francuskich.

Wpływ człowieka w tym aspekcie jest ogromny i nie da się ukryć, że ”przerasowienie” psów to spory problem. Hodowcy robią często co chcą, a w wielu przypadkach dążą do uwypuklenia pewnych cech u zwierząt, nawet jeśli odbywa się to kosztem ich zdrowia. Psy maja być ”naj” – najsłodsze, najmniejsze lub najbardziej puszyste. Wcale nie muszą być zdrowe i funkcjonalne.

Kto jest winny za taki stan? Osobiście myślę, że wszyscy po trochu. Celebryci bezmyślnie podsycają modę na pewne rasy psów – psiaki w torebkach, głupich przebraniach, w luksusowych salonach i przede wszystkim – przed kamerami. Ogół społeczeństwa też ma ”za uszami”, bo wiele osób wcale nie czyta o psie, którego chce przyjąć do domu.  Ma być ładny i tyle. Nikt nie ma czasu poczytać o problemie rasy, problemach zdrowotnych i predyspozycjach.

Nie zaczynajmy nawet o związkach i federacjach – kto inny miałby to regulować, jeśli nie te organizacje? Jeżeli sędziowie będą dawać najlepsze oceny psom niefunkcjonalnym to trudno oczekiwać, że coś się zmieni. Hodowcy się cieszą, bo jakby miały pojawić się mocne zmiany to ”interes” ucierpi. Ktoś może powiedzieć, że czepiam się biednych hodowców, ale kto ma bezpośredni wpływ na tę sytuację, jeśli nie hodowcy? :)

Oczywiście to tylko takie teorie, bo nikt nie wie co tam się dzieje za kulisami. Fakt jest taki, że wiele ras na przestrzeni lat zmieniło się na gorsze. Fakt jest również taki, że wpływ człowieka na modyfikację ras spowodował kilka ras, które są po prostu chore u podstaw.

Buldog francuski, mops i ogólne problemy zdrowotne ras

Finalnie ten wpis nie odpowiada na żadne pytanie, a ma zaprosić do dyskusji. Problem istnieje i wydaje mi się, że trzeba o nim mówić. Może jeśli więcej osób się o tym dowie to sytuacja się zmieni? Z drugiej strony materiałów o problemach zdrowotnych mopsów lub buldogów francuskich jest całkiem sporo, więc dlaczego rasy te nadal są tak popularne?

Uważam, że to niefajna sytuacja, że działanie człowieka doprowadziło do powstania tak zdeformowanych (bo trudno to inaczej nazwać) ras, ale jednocześnie nie widzę żadnego rozwiązania. Jedynie całkowitego zakazu dalszego rozmnażania tych psów, ale to wydaje się zbyt ekstremalne.

Generalnie myślę, że hodowcy trochę się zagalopowali. Do rozmnażania psów nie trzeba mieć żadnej wiedzy ani umiejętności. Z tego powodu masa ”rozmnażaczy” może doprowadzić do degeneracji całej rasy. Spotkało to mnóstwo psów i zachęcam do poczytania jak wiele ras wyglądało dawniej. W większości przypadków zmiana jest na minus, jeśli chodzi o funkcjonalność psa, użytkowość, zdolność poruszania się i ogólnie jakości życia. Nikt mi nie wmówi, że taki owczarek niemiecki z dużym kątowaniem porusza się komfortowo :)

Jestem ciekawy czy materiał w ”Uwaga! Po Uwadze” się pojawi i w jaki sposób przedstawią ten problem. Może dyskusja rzeczywiście będzie merytoryczna? Mam nadzieję, że zobaczymy i wyjdzie z tego coś fajnego.

Jakie jest Wasze zdanie na ten temat? Czy wspomniane rasy rzeczywiście borykają się z tak ogromnymi problemami, czy może jest to jednak zafałszowane przedstawienie sytuacji? Może ktoś ma takiego psiaka i ma rzeczywiste doświadczenia?

Post Buldog fancuski, mops i ogólnie o problemach hodowlanych pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.