Jak najbardziej powodów takiego niedojadania może być wiele. Oczywiście nasze psiaki czasem mają wysokie oczekiwania, jeśli chodzi o smakowitość posiłków. Często zdarza się również, że jak pies posmakuje karmy mokrej lub domowego jedzenia to nagle sucha karma przestaje smakować. Generalnie zawsze brak chęci do jedzenia to dla mnie sygnał ostrzegawczy. Jedzenie dla psów jest bardzo ważnym, wręcz podstawowym elementem codzienności. To właśnie dieta reguluje dużo procesów, w tym poziom energii, ale również zegar biologiczny.

Odmawianie posiłków to zawsze coś, czym warto się zająć, a przegładzanie psa “aż się złamie” to rzadko prawidłowe rozwiązanie. Jednak kolejnym powodem, który często w ogóle nie przychodzi nam do głowy są aspekty somatyczne, czyli po prostu ból.

Dzisiaj przygotowałem dla Was coś, co mam nadzieję, stanie się ciekawym materiałem, który da trochę przemyśleń, ale również pomoże, jeśli to właśnie naszego pieska dotyczy problem. To nie jest kolejny suchy artykuł z poradami typu „zmień karmę na inną”. To głęboka analiza tego, co dzieje się w głowie i ciele Waszego psa, gdy odmawia jedzenia. Chcę Was nauczyć, jak patrzeć na psa, żeby usłyszeć to, czego on nie potrafi powiedzieć. Bo prawda jest taka, że pies rzadko kiedy jest “złośliwym niejadkiem”. Zazwyczaj pod tym „kręceniem nosem” kryje się coś więcej. Zapraszam do lektury!

Uwaga: jak wcześniej wspomniałem, przyczyn braku chęci jedzenia może być dużo. Kwestie bólowe to tylko jedna z możliwości. Nie oznacza to jednak, że każdy pies odmawiający jedzenia tak naprawdę cierpi na bóle somatyczne lub choroby fizyczne!

Brak apetytu u psa – czy Twój pies to naprawdę niejadek?

Zacznijmy od sceny, którą zna chyba każdy z nas. Stoisz w kuchni, otwierasz nową puszkę karmy. Zapach jest intensywny, skład idealny – dużo mięsa, zero zbędnych zapychaczy. Wołasz swojego pupila. On przychodzi, nawet merda ogonem, bo przecież Cię kocha i cieszy się na interakcję. Podchodzi do miski, pochyla się nad nią… i nagle następuje ta sekunda zawieszenia. Widzisz, jak jego entuzjazm opada. Może raz liźnie kawałek mięsa, może weźmie jeden kawałek do pyska, ale po chwili go wypluwa. Patrzy na Ciebie tymi swoimi wielkimi oczami, a Ty czujesz, jak narasta w Tobie frustracja pomieszana z lękiem.

Większość z nas wpada wtedy w pułapkę “zmiany menu”. Kupujemy drugą, trzecią, piątą karmę w miesiącu. Sklep zoologiczny staje się naszym drugim domem. Próbujemy wszystkiego: dosypujemy parmezanu, polewamy jedzenie olejem z łososia, gotujemy kurczaka z ryżem (którego każdy specjalista kazał unikać, ale przecież „musi coś zjeść!”), a nawet karmimy psa z ręki, siedząc na podłodze w kuchni. I tak, czasem to działa na dzień lub dwa. Ale potem problem wraca.

Moja teza jest brutalnie prosta, ale bardzo ważna: Psy z natury nie są wybredne bez powodu. W świecie ich dzikich przodków wybrzydzanie przy jedzeniu oznaczało śmierć głodową. Mechanizm przetrwania mówi psu: „Jesteś głodny? Jedz to, co jest”. Jeśli więc Twój domowy pies, który żyje w komforcie, nagle zaczyna traktować miskę jak zło konieczne, to nie robi tego po to, żeby zrobić Ci na złość. On nie planuje w głowie: „Dziś go przetrzymam, to może jutro dostanę steka”. Pies żyje „tu i teraz”. Jeśli nie je, to znaczy, że coś blokuje jego naturalny instynkt przetrwania. Chociaż naturalnie i ten scenariusz jest znany, szczególnie, jeśli nasz pies nauczył się, że jak odmówi posiłku to zaraz pojawi się coś smaczniejszego.

Często mylimy „brak apetytu” z „niechęcią do jedzenia”. To dwie różne sprawy. Brak apetytu to sytuacja, w której organizm nie wysyła sygnału głodu (np. przy gorączce czy chorobach narządów wewnętrznych). Niechęć do jedzenia to sytuacja, w której pies chce zjeść, ale coś mu w tym przeszkadza. Może to być ból, lęk albo dyskomfort fizyczny. Twoim zadaniem jako opiekuna jest stać się detektywem. Zamiast otwierać szóstą puszkę karmy, zacznij obserwować każdy, nawet najmniejszy gest swojego psa przy misce. Czy on odchodzi od jedzenia smutny? Czy może odskakuje od miski, jakby go coś oparzyło? A może bierze kęs i trzyma go w pyszczku, nie wiedząc, co z nim zrobić? Każdy z tych szczegółów to klucz do zagadki, którą dzisiaj wspólnie rozwiążemy.

Ból, którego nie słychać: Dlaczego psy ukrywają cierpienie?

To jest punkt, który musimy sobie bardzo mocno wbić do głowy: Pies nie powie Ci, że go boli, dopóki ten ból nie stanie się absolutnie nie do zniesienia. I nie zrobi tego przez „psi upór” czy dumę. To czysty instynkt, pozostałość po przodkach żyjących w stadach. W naturze okazanie słabości, utykanie czy skomlenie z bólu to wyrok śmierci. Słaby osobnik staje się ciężarem dla stada albo łatwym celem dla drapieżnika. Dlatego psy stały się mistrzami w maskowaniu dyskomfortu. Dodatkowo wiele ras ma naprawdę wysoki próg bólu.

Brak apetytu u psa to niełatwa sprawa. My, ludzie, jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że ból równa się krzyk, płacz albo wyraźna skarga. Jeśli pies nie skomle, nie wyje i nie kuleje na cztery łapy, często zakładamy, że wszystko jest w porządku. „Przecież ogonem merda, to go nie boli” – to najczęstszy błąd, jaki słyszę od właścicieli. Merlanie ogonem to nie zawsze oznaka szczęścia; to często sygnał emocjonalny, który może występować nawet przy ogromnym stresie czy bólu.

Ból, który wpływa na jedzenie, jest zazwyczaj cichy i podstępny. To nie jest nagłe złamanie nogi. To raczej ćmiący ból zęba, stan zapalny dziąseł, pieczenie w przełyku przy schylaniu się, czy sztywność w karku, która sprawia, że każdy ruch głową w dół jest jak wbijanie szpilki. Pies nie rozumie, dlaczego tak się dzieje. On tylko kojarzy fakt: „Pochylam się nad tą metalową rzeczą i czuję dyskomfort. Lepiej stąd odejdę”.

Zwróć uwagę na te subtelne sygnały, które właściciele często ignorują:

• Zmiana tempa jedzenia: Pies, który zawsze „odkurzał” miskę w 30 sekund, nagle zaczyna jeść powoli, robi przerwy, rozgląda się wokół.

• Częste oblizywanie się: To nie musi oznaczać smaku. Oblizywanie nosa i warg tuż przed jedzeniem lub w trakcie to klasyczny objaw nudności albo ogromnego stresu związanego z przewidywanym bólem.

• „Smutne oczy” przy misce: Pies patrzy na jedzenie, potem na Ciebie, potem znowu na jedzenie, ale nie dotyka go. To nie jest wybrzydzanie. To prośba o pomoc. On mówi: „Chcę to zjeść, ale boję się, co się stanie, jak zacznę”.

• Sztywność ciała: Zauważ, czy Twój pies stoi przy misce rozluźniony, czy ma napięte mięśnie grzbietu, podwinięty ogon albo szeroko rozstawione łapy, by utrzymać równowagę.

Zrozumienie, że pies ukrywa ból, zmienia całą perspektywę. Przestajesz się denerwować, że „znów wymyśla”, a zaczynasz współczuć i szukać źródła problemu. Pamiętaj, dla psa jedzenie to jedna z największych radości w życiu. Jeśli z niej rezygnuje, to znak, że jego wewnętrzny świat bezpieczeństwa został naruszony.

Oczywiście, kontynuujmy naszą wielką podróż po psim świecie. Skoro wiemy już, że wybredność to najczęściej maska, pod którą kryje się jakiś problem, zajrzyjmy głębiej w te miejsca, które sprawiają, że miska staje się dla psa wyzwaniem ponad siły. Rozbudujemy teraz temat pyszczka i przejdziemy do jednego z najbardziej pomijanych aspektów: kręgosłupa i postawy ciała.

Zęby i pyszczek: Pierwsze miejsce, w którym mieszka ból

Jak rozpoznać, że gryzienie sprawia dyskomfort?

To nie jest zawsze tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Gdyby pies po prostu pisnął przy każdym ugryzieniu, sprawa byłaby prosta. Ale psy to twardziele. Zamiast piszczeć, będą próbowały „obejść” ból. Zwróć uwagę na to, czy Twój pies przechyla głowę na bok podczas żucia. Wygląda to trochę tak, jakby starał się wrzucić jedzenie na konkretne zęby, omijając te, które bolą.

Innym bardzo charakterystycznym objawem jest tzw. „ostrożne chrupanie”. Pies bierze granulkę karmy tak delikatnie, jakby to był najcieńszy kryształ na świecie. Żuje ją powoli, niemal z namysłem, a Ty masz wrażenie, że każdy ruch szczęki jest wymuszony. Często towarzyszy temu odgłos takiego „mlaskania-klapania”, który pojawia się zaraz po przełknięciu. To sygnał, że tarcie o chore dziąsło lub ząb wywołało chwilowy impuls bólowy. Pies może też podchodzić do miski, brać jeden kawałek, odchodzić z nim na dywan, tam go wypluwać i dopiero po chwili, bardzo niepewnie, próbować go zjeść. Dlaczego na dywan? Bo tam czuje się stabilniej, nie ślizgają mu się łapy, co pozwala mu skupić całą energię na trudnym procesie żucia.

“Dziwne” jedzenie: dlaczego pies bierze kęs i go wypluwa?

Wyobraź sobie, że masz w ustach ranę, na którą sypiesz sól. Dokładnie tak czuje się pies z zapaleniem dziąseł, gdy sucha, twarda karma dotyka bolącego miejsca. Pies podchodzi do miski, bo czuje zapach, jego mózg mówi: „Jedz, to pachnie super!”, ale gdy tylko kęs dotknie śluzówki, następuje odruch obronny. Pies wypluwa jedzenie natychmiast, często z takim lekkim otrząśnięciem głowy. Możesz też zauważyć, że pies „memła” jedzenie. Bierze kęs, trzyma go w buzi, widać, że mięśnie policzków pracują, ale po chwili kęs ląduje z powrotem w misce, cały oblepiony śliną. To nie jest brak apetytu u psa! To jest jasny komunikat: „Chcę to zjeść, ale nie daję rady tego rozdrobnić”. Jeśli widzisz, że Twój pies nagle zaczął preferować rozmoczoną karmę albo wyjada tylko miękkie kawałki z mieszanki, omijając te twarde – masz już niemal stuprocentową pewność, że problem siedzi w pyszczku.

Zapach z pyska i czerwone dziąsła – domowy przegląd

Nie bój się zajrzeć psu w zęby, ale rób to z wyczuciem. Jeśli pies odskakuje, gdy próbujesz dotknąć jego pyska, to już samo w sobie jest wielką czerwoną flagą. Ból zęba sprawia, że pies staje się „wrażliwy na dotyk” w okolicach głowy.

• Zwróć uwagę na krwawienie: Czy na białych granulkach karmy albo na sznurku do zabawy zostają ślady krwi? Zdrowe dziąsła nie krwawią przy jedzeniu. Jeśli krwawią, to znaczy, że stan zapalny jest już bardzo zaawansowany.

• Obejrzyj okolicę pod oczami: Brzmi dziwnie? Niekoniecznie. Często ropień przy korzeniu górnego zęba (zwłaszcza tego wielkiego łamacza) objawia się opuchlizną na policzku, tuż pod okiem psa. Właściciele często myślą, że to ugryzienie owada albo problem z okiem, a tymczasem to ból zęba, który sprawia, że pies nie chce nawet otworzyć pyska, by zjeść kolację.

Szyja i kręgosłup: Dlaczego wysokość miski ma znaczenie?

To jest temat, o którym mówi się zdecydowanie za rzadko, a jest on kluczowy, zwłaszcza u psów średnich, dużych i tych wchodzących w wiek dojrzały. Często szukamy przyczyny niechęci do jedzenia w żołądku, a ona siedzi… w karku.

Mechanizm schylania się: jak ból karku odbiera apetyt

Zastanów się, jak wygląda pozycja psa jedzącego z podłogi. Musi on opuścić głowę nisko, wyciągając szyję i często mocno obciążając przednie łapy. Dla psa, który ma problemy z kręgami szyjnymi (tzw. dyskopatię szyjną) albo zwyrodnienia w kręgosłupie, ta pozycja jest katuszą. To tak, jakbyś Ty musiał czytać książkę, leżąc na brzuchu z głową wygiętą pod nienaturalnym kątem przez 10 minut.

Co możesz zaobserwować?

• Pies podchodzi do miski, ale nie obniża głowy płynnie. Robi to etapami, jakby „sztywno”.

• Zamiast jeść spokojnie, bierze kęs i natychmiast prostuje szyję do góry, żeby przełknąć w pozycji neutralnej.

• Może się zdarzyć, że pies piszczy w momencie, gdy próbuje dosięgnąć dna głębokiej miski.

• Często pies „tańczy” przy misce – przestawia przednie łapy, szukając punktu oparcia, który odciąży jego bolący kark.

Dla takiego psa samo jedzenie jest kojarzone z fizycznym wysiłkiem i bólem. On czuje głód, ale perspektywa tego „nurkowania” głową w dół jest dla niego przerażająca.

Dlaczego pies chętniej je z ręki niż z podłogi? (Bardzo ważne!)

To jest klasyczny scenariusz, który myli właścicieli. Mówią: „Mój pies to cwaniak, z miski nie zje, ale jak mu podaję z ręki, to zjada wszystko z apetytem! Na pewno mnie tresuje i chce wymusić uwagę”.

Otóż niekoniecznie! Zastanów się, w jakiej pozycji podajesz psu jedzenie z ręki. Zazwyczaj robisz to, siedząc na kanapie lub kucając, trzymając dłoń na wysokości psiego pyska lub klatki piersiowej. Pies nie musi się schylać! Je w pozycji naturalnej, wyprostowanej, która nie uciska jego kręgów i nie powoduje bólu w karku czy barkach. To, co bierzesz za „wymuszanie uwagi”, jest w rzeczywistości szukaniem pozycji, w której jedzenie po prostu nie boli. Jeśli Twój pies zjada z ręki (trzymanej wysoko), a odmawia jedzenia z miski na podłodze, masz niemal pewność, że problem leży w układzie ruchu, a nie w fanaberiach kulinarnych.

Sztywne łapy i “rozjeżdżanie się” przy jedzeniu

Jedzenie wymaga stabilności. Aby pies mógł się skupić na gryzieniu i połykaniu, musi pewnie stać na podłożu. Tutaj pojawia się problem śliskich podłóg (paneli, kafelków), które są zmorą psów z problemami ze stawami lub kręgosłupem.

Wyobraź sobie psa seniora, który ma lekką dysplazję bioder lub osłabione mięśnie tyłu. Kiedy schyla głowę do miski, środek ciężkości przesuwa się do przodu. Tylne łapy zaczynają tracić przyczepność i powoli „rozjeżdżają się” na boki jak u Bambi na lodzie. Pies musi wtedy używać ogromnej siły mięśni, żeby się nie przewrócić. Po minucie takiej walki o równowagę, pies jest po prostu zmęczony i zestresowany. Wybiera więc mniejsze zło: rezygnuje z jedzenia, żeby móc odpocząć na dywanie.

Co widzi właściciel?

• Pies podchodzi do miski, zaczyna jeść, ale jego tylne nogi powoli odjeżdżają do tyłu lub na boki.

• Pies nagle przerywa jedzenie i gwałtownie „podciąga” pod siebie nogi, po czym zniechęcony odchodzi.

• Pies woli jeść w pozycji leżącej (jeśli mu na to pozwolisz), bo wtedy nie musi walczyć z grawitacją i śliską podłogą.

To nie jest brak apetytu. To jest brak komfortu fizycznego. Wystarczy położyć pod miski tanią matę łazienkową albo kawałek wykładziny, żeby pies poczuł się pewniej. Zobaczysz wtedy magię – ten sam „niejadek” nagle zacznie zjadać wszystko, bo w końcu może skupić się na smaku karmy, a nie na tym, żeby nie rozbić sobie nosa o kafelki.

Brzuchowe rewolucje: Refluks, zgaga i nudności u psa

To jest temat rzeka. My, ludzie, wiemy, jak to jest mieć zgagę po zbyt ostrym jedzeniu albo nudności po ciężkiej nocy. Ale pies nie przyjdzie i nie powie: “Słuchaj, piecze mnie w przełyku”. Zamiast tego, on zacznie zachowywać się w sposób, który my – właściciele – często nazywamy dziwactwem albo fanaberią. A prawda jest taka, że on po prostu walczy z fatalnym samopoczuciem.

Mlaskanie, lizanie ścian i jedzenie trawy – co to mówi o komforcie posiłku?

Zauważyłeś kiedyś, że Twój pies nagle, bez wyraźnego powodu, zaczyna intensywnie mlaskać, jakby próbował coś przełknąć, co utknęło mu w gardle? Albo co gorsza – zaczyna obsesyjnie lizać podłogę, ściany, a nawet Twoje spodnie? To nie jest objaw miłości ani dziwna zabawa. To jest klasyczny sygnał nudności lub silnej zgagi.

Pies, któremu treść żołądkowa cofa się do przełyku (czyli właśnie wspomniany refluks), czuje pieczenie i dyskomfort. Próbuje sobie z tym poradzić, produkując więcej śliny i połykając ją – stąd to mlaskanie. Lizanie powierzchni (często chropowatych) to z kolei próba wywołania odruchu wymiotnego lub po prostu instynktowna reakcja na “coś dziwnego” w pyszczku. Z kolei jedzenie trawy na spacerach (takie nerwowe, jak krowa na pastwisku) to często próba uspokojenia żołądka lub prowokacja do zwrotu tego, co mu zalega. Jeśli Twój pies rano “pasie się” na trawniku, a potem wraca do domu i nie chce patrzeć na miskę – masz gotową odpowiedź: jemu jest po prostu niedobrze.

Dlaczego pies rano odmawia jedzenia, a wieczorem je normalnie?

To jedno z najczęstszych pytań, jakie dostaję: “Mój pies rano kręci nosem, muszę go prosić, a wieczorem zjada wszystko w minutę. Dlaczego?”. Odpowiedź często kryje się w tzw. wymiotach żółciowych z głodu. Brzmi to skomplikowanie, ale mechanizm jest prosty. Jeśli pies je ostatni posiłek o 18:00, a śniadanie dostaje o 8:00 rano, jego żołądek jest pusty przez 14 godzin. U niektórych psów (zwłaszcza tych wrażliwszych) w pustym żołądku gromadzi się kwas solny i żółć, które podrażniają śluzówkę. Rano taki pies budzi się z ogromną zgagą i nudnościami. On czuje głód, ale ten głód go boli. Kiedy podajesz mu miskę, on czuje zapach jedzenia, który jeszcze bardziej pobudza soki trawienne, potęgując ból. Dlatego odchodzi od miski. Dopiero po kilku godzinach, gdy żołądek się nieco “uspokoi”, pies jest w stanie coś zjeść.

Moja rada? Spróbuj podać psu małą przekąskę (np. sucharka wołowego lub kilka granulek karmy) tuż przed samym snem. To sprawi, że żołądek nie będzie pracował “na sucho” przez całą noc i poranek może okazać się znacznie łatwiejszy. Warto również rozważyć częstsze, ale mniejsze posiłki (wielu opiekunów upiera się przy tylko 2 posiłkach dziennie, co nie dla każdego psa jest optymalne).

Atmosfera przy misce: Stres, który blokuje żołądek

Jedzenie to intymna czynność, nawet dla psa. W naturze moment jedzenia to czas największej bezbronności – pies ma spuszczoną głowę, nie widzi otoczenia tak dobrze i jest skupiony na misce. Jeśli w tym momencie nie czuje się w 100% bezpieczny, jego organizm przełącza się w tryb “walcz lub uciekaj”. A w tym trybie żołądek się zaciska i apetyt znika w ułamku sekundy.

Czy pies boi się śliskiej podłogi w kuchni?

Wspominałem o tym przy kręgosłupie, ale to ma też wymiar psychologiczny. Jeśli pies kiedyś poślizgnął się przy misce, upadł albo rozjechały mu się łapy, on to zapamiętał. Dla nas to mały incydent, dla niego – trauma. Kuchnia z lśniącymi kafelkami staje się dla niego “strefą zagrożenia”. Co zaobserwujesz? Pies stoi na progu kuchni, patrzy na miskę, merda ogonem, ale nie chce wejść do środka. Może wchodzić “tyłem” albo bardzo ostrożnie, stawiając łapy tylko na fugach. Jeśli zauważysz taką niepewność, przenieś miskę na dywan lub połóż pod nią gumowy chodniczek. Zobaczysz, jak psu nagle “wróci apetyt”, bo zniknie lęk przed upadkiem.

Hałasująca obroża o metalową miskę – mała rzecz, wielki problem

To brzmi jak żart, ale dla wielu wrażliwych psów to prawdziwy dramat. Wyobraź sobie, że jesz spokojnie kolację, a za każdym razem, gdy nachylasz się nad talerzem, coś głośno metalicznie dzwoni Ci tuż przy uszach. Metalowy identyfikator (adresówka) uderzający o brzeg metalowej miski wydaje wysoki, dźwięczny odgłos, który dla psa może być przerażający lub po prostu irytujący. Niektóre psy są tak wrażliwe na dźwięki, że ten jeden “brzdęk” sprawia, iż odskakują od miski i boją się do niej wrócić. Jeśli Twój pies jest “elektryczny”, boi się burzy czy petard, sprawdź, czy jego obroża nie hałasuje przy jedzeniu. Rozwiązaniem jest zdjęcie obroży do posiłku lub zmiana miski na ceramiczną czy plastikową (choć ceramiczne są zdrowsze i cięższe!).

Rywalizacja z innymi zwierzętami w domu

Masz w domu drugiego psa albo kota? Nawet jeśli żyją w wielkiej przyjaźni, przy misce zasady gry się zmieniają. “Presja spojrzenia” to realna rzecz. Jeśli drugi pies siedzi obok i intensywnie wpatruje się w jedzącego kolegę, ten może czuć się tak zestresowany, że zrezygnuje z jedzenia, by uniknąć konfliktu. Obserwuj: czy Twój pies je nerwowo, rozglądając się na boki? Czy połyka jedzenie w całości, jakby chciał je ukryć przed innymi? A może po prostu odchodzi od pełnej miski, gdy tylko drugi pies wejdzie do pomieszczenia? Zapewnienie psu prywatności – np. karmienie w osobnych pokojach – często rozwiązuje problem “niejadka” w mgnieniu oka.

Złe skojarzenia: Gdy miska kojarzy się z czymś nieprzyjemnym

To jest moment, w którym musimy uderzyć się w pierś jako właściciele. Robimy to z miłości, z troski, z lęku o zdrowie pupila, ale efekt bywa odwrotny do zamierzonego. Pies to mistrz skojarzeń. Jeśli raz lub dwa wydarzyło się przy misce coś, co go przestraszyło lub sprawiło mu ból, on zakoduje sobie: „Miska = kłopoty”. I żadna, nawet najdroższa karma, nie wygra z instynktem samozachowawczym.

Jak niechcący “zepsuliśmy” psu radość z jedzenia (przymuszanie, podawanie leków w karmie)

• Pułapka „przemyconej tabletki”: To najczęstszy grzech. Pies choruje, musi brać gorzkie leki. Co robimy? Wrzucamy tabletkę do miski z pysznym mięsem. Pies, obdarzony węchem tysiące razy czulszym od naszego, wyczuwa chemię. Może raz się nabierze, ale następnym razem będzie badał każdy kęs jak detektyw. Jeśli poczuje gorycz, jego zaufanie do zawartości miski pryska. Od tego momentu każde podejście do jedzenia wiąże się ze stresem: „Czy dzisiaj też mnie oszukają?”. Pies zaczyna jeść „na raty”, wypluwa kawałki, a w końcu całkowicie rezygnuje z posiłku, bo jedzenie przestało być bezpieczne.

• Presja i „teatr nad miską”: Kiedy pies nie je, my wpadamy w panikę. Stoimy nad nim, prosimy, zachęcamy: „No zjedz, chociaż troszkę, za mamusię, za tatusia”. Dla nas to troska, dla psa – ogromna presja społeczna. Psy doskonale czytają nasze napięcie. Jeśli widzą Twoje zaciśnięte usta, słyszą zdenerwowany głos i czują Twój stres, dochodzą do wniosku, że przy tej misce dzieje się coś bardzo złego. W ich głowie powstaje mechanizm: „Gdy podchodzę do jedzenia, mój człowiek dziwnie się zachowuje, więc lepiej unikać tego miejsca”.

• Miska jako pułapka na zabiegi: Czy zdarza Ci się wołać psa do kuchni, a gdy ten zaczyna jeść, Ty szybko wykorzystujesz moment, żeby zakropić mu oczy, wyczyścić uszy albo podciąć pazurka? To najkrótsza droga do stworzenia „niejadka”. Miska musi być azylem. Jeśli pies boi się, że podczas jedzenia zostanie zaatakowany (nawet w celach leczniczych), straci apetyt na rzecz czujności. Będzie stał przy misce spięty, z uszami położonymi po sobie, gotowy do ucieczki przy każdym Twoim gwałtowniejszym ruchu.

Moja rada: Jeśli musisz podać lek, zrób to w małym, osobnym „pierożku” z pasztetu podanym prosto z ręki, z dala od miski. A kiedy pies je swój główny posiłek – daj mu święty spokój. Wyjdź z kuchni, nie patrz na niego, pozwól mu poczuć, że to jego czas i nikt nie będzie go wtedy niepokoić.

Pies senior: Kiedy starość boli przy jedzeniu

Starość u psa nie przychodzi nagle, ona wkrada się po cichu, na miękkich łapach. Seniorzy to grupa szczególna – ich niechęć do jedzenia rzadko jest kaprysem, a prawie zawsze wynika z fizjologii. To, co przez lata było rutyną, nagle staje się dla starszego psa wyzwaniem logistycznym i fizycznym.

Jak starzejące się zmysły i stawy wpływają na apetyt

• Świat traci zapach i smak: Z wiekiem psie zmysły słabną. To, co kiedyś pachniało dla niego jak luksusowa restauracja, teraz może być ledwo wyczuwalne. Jeśli pies nie czuje zapachu jedzenia, jego mózg nie dostaje sygnału: „Czas na trawienie!”. Seniorzy często potrzebują „podkręcenia” aromatu. Jeśli Twój staruszek podchodzi do miski i patrzy w nią zdezorientowany, to może po prostu nie wie, że to, co tam leży, jest jadalne.

• Ból, którego nie widać w ruchu, a widać przy misce: Artroza i zwyrodnienia stawów to zmora seniorów. Pies może nie utykać na spacerze, ale stanie nad miską przez 5 minut w jednej pozycji może być dla niego bolesne. Zwróć uwagę, czy Twój starszy pies nie przestępuje z łapy na łapę, czy nie drżą mu mięśnie uda, gdy się schyla. Czasem pies zjada tylko połowę porcji nie dlatego, że jest syty, ale dlatego, że ból w kręgosłupie lub biodrach stał się nie do zniesienia i musi iść się położyć.

• Demencja starcza (zespół dysfunkcji poznawczych): Brzmi strasznie, ale to po prostu psia wersja Alzheimera. Starszy pies może podejść do miski i… zapomnieć, co miał zrobić. Stoi nad nią, patrzy w ścianę, wygląda na smutnego. To nie jest brak apetytu, to zagubienie w czasie i przestrzeni.

Miękkie czy twarde? Zmiana tekstury jedzenia na jesień życia

Wielu właścicieli przez całe życie karmi psa suchą karmą, bo „tak zdrowiej dla zębów”. Ale u seniora te zęby są już często starte, dziąsła cieńsze, a siła uścisku szczęki mniejsza. Gryzienie twardych kulek to dla staruszka ciężka praca fizyczna. Jeśli zauważysz, że Twój senior:

• Wybiera tylko miękkie kawałki,

• Próbuje gryźć, ale karma wypada mu z pyska,

• Pije dużo wody po jedzeniu (bo sucha karma go „zapycha” i drażni gardło), …to czas na zmianę tekstury. Nie bój się przejść na dobrej jakości puszki lub domowe, gotowane jedzenie. Na jesień życia komfort jest ważniejszy niż ortodontyczne zalety suchej karmy. Praktyczny trik dla seniora: Spróbuj podgrzać jedzenie! Ciepło uwalnia cząsteczki zapachowe, dzięki czemu nawet słabszy nos poczuje, że w misce jest coś pysznego. Dodatkowo, ciepły, miękki posiłek jest łatwiejszy do przełknięcia i bardziej kojący dla żołądka, który u starszych psów bywa bardzo wrażliwy. Pamiętaj też o wspomnianym wcześniej podniesieniu miski – dla seniora z artrozą karku to jak przejście z taboretu na wygodny fotel.

Oto rozbudowany Punkt 9, przygotowany zgodnie z Twoimi wytycznymi – w sposób przystępny dla każdego opiekuna, bez naukowego żargonu, za to z ogromną dawką praktycznych wskazówek. Ten fragment został napisany tak, aby stanowił solidną, długą część Twojego artykułu.

Przewodnik detektywa: Jak obserwować psa przy misce? (Twoja lista kontrolna)

Większość z nas popełnia ten sam błąd: patrzymy na miskę – czy jest pusta, czy pełna. Tymczasem prawdziwy „psi detektyw” odwraca wzrok od jedzenia i skupia się na psie. Twoim zadaniem jest dostrzeżenie małych, pozornie nieistotnych gestów, które pies wykonuje przed, w trakcie i po posiłku. Pies nie powie Ci: „Boli mnie kark, gdy się schylam”, ale pokaże Ci to ruchem swoich uszu, ogona czy napięciem mięśni.

Przygotowałem dla Ciebie listę kontrolną 30 sygnałów, na które warto zwrócić uwagę jak  zauważamy brak apetytu u psa. Jeśli Twój pies wykazuje choć kilka z nich, przestań myśleć o nim jako o „wybrednym niejadku”. Zacznij szukać przyczyny w jego komforcie fizycznym.

Etap 1: Zanim pies dotknie jedzenia (Oczekiwanie i podejście)

To moment, w którym pies podejmuje decyzję. Jeśli jest głodny, instynkt pcha go do miski, ale jeśli wie, że zaraz poczuje ból, zaczyna się wewnętrzna walka.

1. Pies prosi o jedzenie, ale gdy je dostaje – odchodzi. To klasyczny sygnał. Pies czuje głód (instynkt), ale gdy widzi miskę, przypomina sobie o dyskomforcie (doświadczenie).

2. Podchodzenie do miski „na sztywno”. Pies nie idzie luźno, jego ciało jest spięte, jakby przygotowywało się na uderzenie.

3. Oblizywanie się na sam widok miski. Częste mlaskanie i oblizywanie nosa przed jedzeniem może świadczyć o nudnościach lub refluksie.

4. Ziewanie przed posiłkiem. W psim języku ziewanie to często objaw stresu, a nie senności. Czy miska go stresuje?

5. Nerwowe zerkanie na boki. Pies zamiast na jedzeniu, skupia się na otoczeniu, szukając „zagrożenia” (którym może być ból).

6. Ociąganie się. Pies słyszy dźwięk sypanej karmy, ale nie biegnie do kuchni tak szybko jak kiedyś.

7. Wybieranie jedzenia tylko z ręki. Jeśli z ręki je chętnie, a z miski nie – problemem jest prawdopodobnie pozycja (ból szyi) lub sama miska (np. jej zapach lub dźwięk).

Etap 2: W trakcie jedzenia (Mechanika ruchu)

Tutaj widać najwięcej. To czas, kiedy ból fizyczny daje o sobie znać najbardziej bezpośrednio.

8. Bierze kęs i wypluwa go na podłogę. Często myślimy, że „rozdziela granulki”. W rzeczywistości może to być ból zęba – pies próbuje znaleźć sposób, by pogryźć coś bez cierpienia.

9. Jedzenie tylko jedną stroną pyska. Przyjrzyj się, czy pies nie przechyla głowy nienaturalnie na bok.

10. „Kłapanie” zębami lub dziwne ruchy żuchwą. Jakby próbował coś ustawić w buzi.

11. Gwałtowne odskakiwanie od miski. Jakby coś go ugryzło. To często nagły, ostry ból (nerwoból lub ból zęba).

12. Jedzenie na leżąco. Jeśli pies kładzie się przy misce, może to oznaczać ból kręgosłupa, stawów biodrowych lub ogromne osłabienie.

13. Drżenie mięśni nóg podczas stania przy misce. To sygnał, że utrzymanie pozycji stojącej przy jedzeniu jest dla psa męczące.

14. Częste przerywanie jedzenia. Pies zjada kilka kęsów, odchodzi, wraca. To nie jest „delektowanie się”, to próba radzenia sobie z dyskomfortem (np. zgagą).

15. Uciekające łapy. Na śliskiej podłodze pies „rozjeżdża się” przy misce, co potęguje ból stawów.

16. Napięta linia grzbietu. Pies zamiast być rozluźnionym, robi „koci grzbiet” podczas jedzenia.

17. Szybkie połykanie bez gryzienia. Pies chce jak najszybciej mieć to z głowy, bo gryzienie boli.

18. Wypuszczanie jedzenia z pyska. Pies wydaje się niezdarny, karma wypada mu bokami.

19. Nienaturalnie wyciągnięta szyja. Pies próbuje dosięgnąć jedzenia, ale boi się zgiąć kark.

20. Połykanie powietrza. Widoczne jako głośne „gulgotanie” w gardle.

21. Cofanie się po każdym kęsie. Pies bierze jedzenie i robi dwa kroki w tył.

Etap 3: Po jedzeniu (Reakcja organizmu)

To, co dzieje się 5-10 minut po posiłku, powie Ci bardzo dużo o stanie żołądka i przełyku Twojego przyjaciela.

22. Intensywne mlaskanie i oblizywanie mebli/ścian. To typowy objaw silnego refluksu i palenia w przełyku.

23. Pocieranie pyszczkiem o dywan lub kanapę. Pies próbuje „wytrzeć” ból lub dyskomfort w jamie ustnej.

24. Gwałtowne picie dużej ilości wody zaraz po jedzeniu.

25. Chowanie się w ciemne kąty. Pies po zjedzeniu idzie w miejsce, gdzie nikt go nie dotyka – chce w spokoju przeczekać ból brzucha.

26. Napad „głupawki” (bieganie jak szalony). Czasem pies poprzez ruch próbuje rozładować napięcie i stres związany z bólem brzucha.

27. Odbijanie się (bekanie) i gazy. Częste i bardzo śmierdzące.

28. Wyraźne smutne spojrzenie. Pies wygląda na zmęczonego po czymś, co powinno być przyjemnością.

29. Ulewanie się pokarmu. Nie mylić z wymiotami – pokarm po prostu „wypada” z powrotem.

30. Szukanie trawy na spacerze zaraz po posiłku. Pies instynktownie chce wywołać wymioty lub „ugasić pożar” w żołądku.

Jak korzystać z tej listy?

Nie musisz widzieć wszystkich 30 sygnałów. Jeśli zauważysz nawet 3-4 z nich, które powtarzają się regularnie – masz dowód. Twój pies nie jest wybredny. On prosi o pomoc. Zapisz te obserwacje, a najlepiej nagraj film telefonem, jak Twój pies zachowuje się przy misce. To będzie bezcenna pomoc dla weterynarza podczas wizyty.

Praktyczne triki: Jak sprawić, by jedzenie znowu było przyjemnością?

Jeśli wykluczyłeś poważne choroby u weterynarza (o czym napiszemy za chwilę), a Twój pies nadal ma opory przed jedzeniem, czas na “lifting” pory karmienia. Czasami mała zmiana w otoczeniu robi większą różnicę niż najdroższy suplement na apetyt.

Podniesienie miski: Ulga dla karku i kręgosłupa

To najprostszy i często najskuteczniejszy trik. Jeśli Twój pies ma problemy z kręgosłupem szyjnym lub jest seniorem, schylanie się do samej ziemi jest dla niego fizycznie męczące.

• Zastosuj stojak na miski lub po prostu postaw miskę na stabilnym podeście (np. starym stopniu lub solidnym pudełku).

• Idealna wysokość: Miska powinna znajdować się mniej więcej na wysokości klatki piersiowej psa. Dzięki temu nie musi on wyginać szyi w łuk, a przełykanie staje się naturalne i bezbolesne.

Maty antypoślizgowe: Koniec z “jazdą figurową” w kuchni

Jeśli Twój pies boi się śliskiej podłogi, jedzenie jest dla niego walką o przetrwanie.

• Połóż pod miską gumową wycieraczkę lub tanią matę łazienkową.

• Ważne, by mata była na tyle duża, by pies mógł na niej swobodnie stanąć wszystkimi czterema łapami. Gdy poczuje stabilny grunt pod nogami, jego pewność siebie wzrośnie, a żołądek przestanie się zaciskać ze stresu.

Podgrzewanie karmy: Moc aromatu

Psy jedzą głównie nosem! Zimna karma z lodówki prawie nie pachnie.

• Jeśli podajesz mokrą karmę, dolej do niej odrobinę ciepłej wody (nie wrzątku!) i wymieszaj.

• Ciepło uwalnia cząsteczki zapachowe, które “bombardują” psi nos i stymulują mózg do wydzielania soków trawiennych. To działa jak magia na psy o osłabionym węchu (seniorzy) lub te z zatkanym nosem.

Zabawy węchowe zamiast tradycyjnej miski

Czasami to właśnie sama miska jest problemem – bo kojarzy się z bólem, hałasem lub presją. Jeśli Twój pies nie chce jeść z miski, spróbuj zupełnie innej formy podania posiłku:

• Mata węchowa: Schowaj granulki karmy między frędzle materiału. Pies musi je “wywęszyć”. To angażuje instynkt, uspokaja i odciąga uwagę od ewentualnego dyskomfortu.

• Lickimata (mata do lizania): Rozsmaruj mokrą karmę lub pasztet na gumowej macie z wypustkami. Lizanie to dla psa czynność silnie relaksująca (uwalnia endorfiny). To świetny sposób dla psów ze zgagą lub refluksem – pies je powoli, małymi porcjami, co nie obciąża żołądka.

• Rozrzucenie jedzenia na dywanie: Brzmi to jak bałaganiarstwo, ale dla wielu lękliwych psów jedzenie “z ziemi” (w bezpiecznym miejscu, na dywanie) jest znacznie mniej stresujące niż nachylanie się nad brzęczącą miską.

“Zupa” dla niejadka

Jeśli podejrzewasz, że psa boli pyszczek lub dziąsła, zamień jego posiłek w papkę. Suchą karmę zalej ciepłą wodą lub domowym (niesolonym!) bulionem i odstaw na 20 minut, aż powstanie miękka masa. Taki posiłek nie wymaga gryzienia, a jedynie lizania i połykania, co omija problem bolących zębów.

Kiedy przestać czekać i iść do weterynarza? (Twoje „czerwone flagi”)

Brak apetytu u psa to nigdy nic przyjemnego dla psiej rodziny. Jako opiekunowie często bijemy się z myślami: „Czy to już ten moment? Czy może znowu panikuję?”. Nikt z nas nie chce niepotrzebnie stresować psa wizytą w klinice, zwłaszcza jeśli nasz pupil boi się gabinetu. Jednak w przypadku niechęci do jedzenia, czas odgrywa kluczową rolę. Jeśli Twój pies przestał jeść z powodu bólu, każdy dzień zwłoki to nie tylko dodatkowe cierpienie zwierzęcia, ale też ryzyko, że problem (np. stan zapalny dziąseł czy problemy z nerkami) się pogłębi.

Kiedy więc „wybredność” przestaje być tylko irytującym nawykiem, a staje się sytuacją alarmową? Oto lista sygnałów, których pod żadnym pozorem nie wolno ignorować:

• Nagła i całkowita głodówka trwająca dłużej niż 24-48 godzin: Zdrowy pies (poza specyficznymi przypadkami) rzadko odmawia absolutnie wszystkiego przez dwie doby. Jeśli Twój pies nie tknie nawet ulubionej szynki czy kawałka mięsa, sprawa jest poważna. U małych ras i szczeniaków ten czas skraca się do zaledwie kilku godzin ze względu na ryzyko groźnego spadku cukru (hipoglikemii).

• Zmiana w piciu wody: Jeśli pies przestał jeść, a jednocześnie zaczął pić znacznie więcej niż zwykle (lub przestał pić w ogóle), to sygnał, że problem może leżeć w nerkach lub gospodarce hormonalnej.

• Wyraźny spadek energii i apatia: Pies, który jest „tylko wybredny”, zazwyczaj ma mnóstwo siły na spacer czy zabawę. Jeśli jednak widzisz, że Twój pupil głównie leży, jest smutny i „zgaszony”, jego organizm prawdopodobnie walczy z bólem lub infekcją.

• Chudnięcie widoczne gołym okiem: Jeśli czujesz żebra psa wyraźniej niż tydzień temu, to nie jest kwestia „focha” przy misce. Ubytek masy ciała przy braku apetytu to zawsze powód do wykonania badań krwi i USG.

• Wymioty, biegunka lub krew: To oczywiste sygnały alarmowe. Krew w jamie ustnej (widoczna np. na gryzakach) może świadczyć o zaawansowanej chorobie przyzębia lub pękniętym zębie.

• Zmiana zapachu z pyszczka: Nie mówimy tu o typowym „psim oddechu”, ale o zapachu gnilnym, słodkawym lub przypominającym amoniak. To często pierwszy objaw bólu zębów lub problemów z narządami wewnętrznymi.

Jak przygotować się do wizyty, by nie wyjść na „przewrażliwionego”? Weterynarz widzi psa przez 15 minut w stresie. Ty widzisz go 24 godziny na dobę. Aby ułatwić diagnozę, weź ze sobą:

1. Nagranie posiłku: Pokaż lekarzowi, jak pies podchodzi do miski, jak bierze kęs i jak go wypluwa. To powie mu więcej niż tysiąc słów.

2. Listę obserwacji z punktu 9: Zaznacz, które z 30 sygnałów zauważyłeś.

3. Informację o karmie: Co pies jadł wcześniej, co je teraz i czy w jego życiu zmieniło się coś stresującego.

Pamiętaj: lepiej pojechać o jeden raz za dużo i usłyszeć, że wszystko jest w porządku, niż o jeden raz za mało i przeoczyć moment, w którym psu można było łatwo pomóc.

Podsumowanie: Zaufaj swojej intuicji – Ty znasz swojego psa najlepiej

Doszliśmy do końca naszej wspólnej drogi przez labirynt „psich niejadków”. Mam nadzieję, że ten artykuł rzucił nowe światło na to, co dzieje się w głowie (i ciele) Twojego pupila, gdy odwraca nos od miski.

Brak apetytu u psa, czyli co zrobić? Najważniejsza lekcja, jaką chciałbym, abyś zapamiętał, brzmi: Ty jesteś jedynym głosem swojego psa. On nie ma możliwości powiedzenia Ci, że kłuje go w boku albo że każdy kęs twardej karmy to dla niego ból porównywalny z wierceniem w zębie bez znieczulenia. On może jedynie komunikować się poprzez zachowanie.

Często spotkasz się z radami w stylu: „Przegłodź go, w końcu zje”, „Rozpieściłeś go, to teraz masz”, „Psy w naturze nie są wybredne”. Takie stwierdzenia są nie tylko krzywdzące dla Twojej relacji z psem, ale przede wszystkim mogą być niebezpieczne. Owszem, psy potrafią manipulować, by dostać coś lepszego, ale zdrowy, niecierpiący pies z natury dąży do zaspokojenia głodu. Jeśli tego nie robi, pod spodem zawsze kryje się jakaś przyczyna.

Zaufaj swojej intuicji. Jeśli czujesz w głębi serca, że „to nie jest zwykłe wybrzydzanie”, to prawdopodobnie masz rację. Nie daj sobie wmówić, że panikujesz. Szukanie przyczyny niechęci do jedzenia to nie jest „rozpieszczanie” – to najwyższa forma opieki i empatii.

Pies, który odzyskuje apetyt po wyleczeniu zęba, po podniesieniu miski wyżej czy po zmianie karmy na łagodniejszą dla żołądka, to pies, któremu właśnie podarowałeś nową jakość życia. Radość z jedzenia to jedna z podstawowych psich radości. Warto o nią walczyć, bo każdy merdający ogon przy pełnej misce to dowód na to, że jesteś świetnym opiekunem, który słucha swojego przyjaciela nawet wtedy, gdy ten milczy.

Dziękuję, że poświęciłeś czas, by zgłębić ten temat. Twój pies ma ogromne szczęście, że ma kogoś tak uważnego u swojego boku. Teraz odłóż telefon lub zamknij laptopa, spójrz na swojego psiaka i po prostu bądź przy nim – to najlepsze, co możesz dla niego zrobić.

Z drugiej strony co, jeśli nasz pies zjada rzeczy niejadalne? Warto poczytać o syndromie Pica!

Post Brak apetytu u psa – kiedy to nie jest wybredność, a sygnał bólu? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Wielu opiekunów zauważa, że ich psy zjadają dziwne rzeczy i na pewno jest to zachowanie niepokojące. Oczywiście czasami przyczyny są inne i nie zawsze mówimy o zespole spaczonego łaknienia. Warto jednak wiedzieć czym syndrom Pica jest, aby mieć świadomość występowania tego typu zaburzenia. Czasami lekceważymy niektóre objawy, a niestety okazuje się, że nasz pies potrzebuje pomocy.

W dzisiejszym artykule postaram się wyjaśnić czym jest łaknienie spaczone i jakie są możliwości pomocy swojemu psu.

Czym jest syndrom Pica?

Pica to zaburzenie psychiczne, zaliczane do zaburzeń odżywiania. Charakteryzuje się właśnie spożywaniem przez chorego rzeczy normalnie niejadalnych, gdzie zjadanie ich nie spełnia żadnej funkcji. Warto o tym pamiętać, bo przykładowo zjadanie odchodów (koprofagia), trawy lub węgla może mieć jakąś funkcję, nawet jeśli jej nie dostrzegamy. Na przykład pies próbuje sobie pomóc z problemami żołądkowymi.

Warto pamiętać, że również u ludzi to zaburzenie występuje i w tym przypadku przewiduje się następujące kryteria diagnostyczne zgodnie z DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders):

A. Utrwalone spożywanie niejadalnych substancji przez okres co najmniej 1 miesiąca.
B. Spożywanie niejadalnych substancji jest niewłaściwe dla danego wieku rozwojowego.
C. Opisane zachowanie związane z odżywaniem się nie jest częścią praktyki rozpowszechnionej w danym kręgu kulturowym ani nie ma poparcia społecznego.
D. Jeśli zachowanie związane z odżywianiem się występuje wyłącznie w przebiegu innego zaburzenia psychicznego (np. niepełnosprawności intelektualnej [Zaburzenia rozwoju intelektualnego], zaburzenia należącego do spektrum autyzmu, schizofrenii) lub stanu ogólnomedycznego (w tym ciąży), jest wystarczająco poważne, by stać się przedmiotem zainteresowania klinicznego.

U zwierząt oczywiście wygląda to trochę inaczej i głównie patrzymy na punkt A oraz B, a w C bierzemy pod uwagę nie krąg kulturowy, a raczej gatunek zwierzęcia. Dodatkowo zawsze warto pamiętać, że występowanie zjadania niejadalnych rzeczy musi być realizowane w sposób świadomy, czyli nie może być przypadkowe. Jeśli nasz pies ukradł przysmaki w opakowaniu i podczas ich zjadania połknął również folię to jest to zdarzenie przypadkowe.

Dodatkowo zgodnie z ICD-10 zakłada się również element pewnej trwałości zachowania. Brakuje tego w DSM-5, a myślę, że również warto o tym wiedzieć.

A. Utrwalone lub powtarzające się co najmniej dwukrotnie w tygodniu zjadanie substancji niespożywczych (niejadalnych).

Chociaż tutaj warto również wziąć pod uwagę, że psy to nie ludzie i tutaj kryteria tej trwałości prawdopodobnie powinny być inne. Pies ma mniejszy dostęp do przedmiotów niż człowiek, więc czasami możemy tej trwałości zachowania nie zauważyć. Opiekun często jak widzi, że pies zjada coś dziwnego to zaczyna bardziej obserwować otoczenie i chować rzecz, które pies mógłby zjeść.

Zespół łaknienia spaczonego u psa – kiedy brać pod uwagę?

Syndrom Pica możemy więc brać pod uwagę, jeśli nasz pies przez okres miesiąca kilkakrotnie kilkakrotnie zjadł przedmiot niejadalny, którego zjedzenie nie ma żadnej funkcji (odżywczej, przetrwania, łagodzącej) i zrobił to celowo, a nie przypadkiem.

Przykładowo syndrom Pica możemy podejrzewać, jeśli nasz pies połyka całą zabawkę, ubrania, ziemię, kawałki drewna. Łaknienie spaczone łączony jest ze stanem psychicznym psa i ma kontekst kompulsywny. Często pies zjada przedmioty w celu uspokojenia się lub zniwelowania strachu. Zaburzenie nie jest jednak jeszcze całkowicie zbadane, szczególnie u psów. Mamy pewne teorie jaka jest przyczyna powstawania tego zaburzenia i możemy je powiązać z różnymi innymi elementami, zarówno zdrowia psychicznego jak i fizycznego.

Na pewno nie warto bagatelizować takiego zachowania psa, ponieważ jest to dość poważne zaburzenie sugerujące o stosunkowo dużych problemach przyczynowych.

Pies zjada dziwne rzeczy – przyczyny

Przyczyny zjadania dziwnych rzeczy i syndromu Pica możemy podzielić na dwie kategorie: psychiczne i fizyczne. Zaburzenie jest bardzo niejednorodne i przykładowo u ludzi wyróżniamy nawet podgrupy jak pagofagia, czyli zjadania lodu lub ksylofagię, czyli zjadanie papieru. Dodatkowo syndrom Pica czasami definiuje się również jako niezwykły głód, zarówno na rzeczy jadalne jak i niejadalne.

Jak widać zespół łaknienia spaczonego jest trudny do określenia. Czasami zjadanie ma formę uspokajania głodu, ale często również określane jest jako zachowanie kompulsywne, które mają na celu rozładować napięcie.

Przyczyny psychiczne:

• stany lękowe o dużym natężeniu
• depresja
• deprawacja stymulacji
• nadmierna stymulacja
• przewlekła nuda
• frustracja
• restrykcyjne metody szkoleniowe
• brak kontaktu z ludźmi lub rzadziej z psami

Przyczyny fizyczne:

• zapalenie jelit
• zgada
• ogólne choroby układu pokarmowego
• choroby wątroby lub trzustki
• pasożyty wewnętrzne
• zaburzenia neurologiczne
• niedożywienie

Jak widać przyczyn jest całkiem sporo i mają różne podłoża. Przykładowo pies miał drastyczną sytuację żywieniową (np: pies porzucony, głodzony), a to spowodowało wystąpienie zaburzenia odżywiania, gdzie zjadane są nawet rzeczy niejadalne. Z drugiej strony pies z bardzo małą ilością aktywności, w ubogim w bodźce środowisku może zacząć zjadać dziwne przedmiotu kompulsywnie w celu osiągnięcia ulgi.

Oczywiście również stan zdrowotny nie jest bez znaczenia i choroby somatyczne również mogą brać udział w powstawaniu takiego zaburzenia. Naturalnie stan psychiczny i fizyczny mogą się łączyć przyczynowo – nawarstwienie się wielu problemów tym bardziej sprzyja powstawaniu zaburzenia.

Syndrom Pica u psa – jak sobie poradzić?

Radzenie sobie z zespołem łaknienia spaczonego nie jest łatwe, szczególnie, że diagnostyka jest utrudniona. Brak również możliwości realizacji wywiadu z chorym w celu uzyskania większej świadomości stanu psychicznego. Na pewno pierwszym krokiem jest uświadomienie sobie, że syndrom Pica istnieje i zjadanie rzeczy niejadalnych nie jest czymś normalny, co można zignorować.

Następnym krokiem powinno być skonsultowanie sytuacji z weterynarzem oraz behawiorystą. Weterynarz powinien pomóc w wykryciu potencjalnych chorób, które mogłyby sprzyjać lub bezpośrednio powodować zaburzenie. Przykładowo u ludzi dopatruje się przyczyny w niedoborach soli mineralnych, zwłaszcza żelaza czy cynku, ale też wapnia i witamin: tiaminy, niacyny, innych witamin z grupy B czy kwasu askorbinowego.

Behawiorysta z drugiej strony pomoże nam w określeniu obecnego stanu psychicznego naszego psa i tu również uświadomi nam potencjalne przyczyny problemu. Jak widać nie ma prostego rozwiązania i wszystko zależy od wyników wywiadu behawioralnego i weterynaryjnego.

Metody radzenia sobie z problemem następnie można uprościć do eliminacji potencjalnych przyczyn. Jeśli rozważamy przyczyny chorobowe to ich rozwiązanie może rozwiązać problem lub go zmniejszyć. Tak samo problemy behawioralne i psychiczne.

Na przykład jeśli uświadomimy sobie, że nasz pies ma bardzo ubogie otoczenie w bodźce to wzbogacenie środowiska może być skutecznym elementem terapii zaburzenia. Tak samo jak pomoc w radzeniu sobie ze strachem, a nawet leki stosowane w terapii lęku, jeśli w przyczynach dopatrujemy się właśnie zaburzeń lękowych.

Metody radzenia sobie z zaburzeniem odżywiania u psa są zależne od przyczyn oraz powiązanych chorób fizycznych i problemów behawioralnych. Nie ma niestety jednej metody i trzeba zawsze oprzeć ją o całościowe spojrzenie na stan naszego psa.

Jeśli interesują Cię inne specyficzne zaburzenia u psa, na przykład co może oznaczać dziwne drżenie głowy to zapraszam do artykułu o idiopatycznym drżeniu głowy. Im większa świadomość opiekunów na temat niepokojących zachowań u psa tym lepiej. Wtedy możemy szybciej wyłapać takie problemy i lepiej reagować.

Pies zjada dziwne rzeczy – czy to Pica?

O syndromie Pica u psów niewiele się mówi, nie ma również wielu artykułów, które mogłyby nam pomóc. Utrudnienia leżą na pewno w braku możliwości rozmowy z psem w celu uzyskania jasnego obrazu stanu psychicznego. Również diagnostyka zdrowotna nie jest łatwa, szczególnie jeśli nie ma żadnych widocznych objawów. Często nie powiązujemy zjadania niejadalnych przedmiotów przez psa z problemami zdrowotnymi.

Pies zjada dziwne rzeczy, co możemy z tym zrobić? Na pewno najważniejsze jest przede wszystkim zauważenie problemu, a do tego konieczna jest świadoma obserwacja psa i jego zachowań. Czasami opiekunowie w ogóle nie zauważają zjadania niejadalnych rzeczy (np: pies robi to wyłącznie pod nieobecność opiekunów lub nie zauważamy zginięcia danego przedmiotu, a pies potrafi zjeść go naprawdę szybko!). Po zaobserwowaniu problemu i uświadomieniu sobie możliwości zaburzenia pozostaje nam spojrzenie na psa holistycznie zarówno w sferze fizycznej jak i psychicznej oraz próba zapewnienia psu optymalnej pomocy.

Kluczowe jest również rozpoznanie potencjalnych przyczyn, które mogłyby wpłynąć na pojawienie się tego zaburzenia odżywiania u psów. Inaczej będziemy postępować z psem adoptowanym ze schroniska, gdzie podłoże może być związane z głodzeniem i traumami. Inaczej będzie wyglądał program terapii behawioralnej u młodego psa, u którego podejrzewamy przyczyny w ubogim w bodźce i aktywności środowisku. Jeszcze inaczej przy występujących (lub współistniejących) chorobach fizycznych.

Jeśli masz starszego psiaka to zapraszam również do przeczytania artykułu o psiej starości. Nawet jak Twój pies jest jeszcze młody to i tak polecam, bo ta wiedza na pewno się przyda.

Post Pies zjada dziwne rzeczy, czyli syndrom Pica i łaknienie spaczone pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Zwiększająca się świadomość psich opiekunów oraz coraz bliższa i emocjonalna więź ludzi z ich psimi przyjaciółmi sprawia, że jest również duże zapotrzebowanie na wiedzę z zakresu opieki nad psimi seniorami. Populacja starszych psów z różnych przyczyn rośnie w bardzo szybki sposób. Niestety wraz z tym procesem wzrasta liczba chorób, a z tego powodu również problemów behawioralnych. Problemy geriatryczne są wyjątkowe, bo zazwyczaj nie występują w innym wieku, a liczne powiązane ze sobą procesy chorobowe prowadzą również do zaburzeń zachowania.

Ten artykuł ma przedstawić jak najwięcej informacji o wieku geriatrycznym psa, czym charakteryzuje się psi senior, jakie są powszechne problemy tego wieku i jak zapewnić takiemu psu prawidłową opiekę.

Rozdział 1: Charakterystyka psa geriatrycznego

Definicja psa geriatrycznego

Na samym początku, zanim w ogóle przejdziemy do omawiania psa geriatrycznego jest zrozumienie bardzo ważnej rzeczy. Jaki jest psi senior? Nie możemy pojmować procesu starzenia się jako choroby. Naturalnie proces ten jest okresem, kiedy choroby i różne zaburzenia pojawiają się najczęściej, jednak samo starzenie się nie jest chorobą.
Moment, w którym pies staje się seniorem, zależy od jego rasy i wielkości.

Wiek, od którego pies uważany jest za geriatrycznego jest zatem bardzo zróżnicowany. Małe psy ras psowatych żyją zazwyczaj 12-15 lat, podczas gdy duże psy ras olbrzymich 7-10 lat. Przyjmuje się, że psy ras małych i średnich stają się geriatryczne w wieku 10-12 lat, psy ras dużych w wieku 8-10 lat, a psy ras olbrzymich w wieku 7-8 lat.

Jednak są to tylko poglądowe informacje, ponieważ nie udało się jeszcze uzyskać w tym aspekcie pełnej zgody.

Procesy starzenia się u psów

Czym jednak jest starzenie się? Starzenie się jest: ”procesem niekorzystnym, postępującym, nieodłącznym i powszechnym, który z czasem pojawia się u każdej żywej istoty”. Starzenie się można także określić jako sumaryczny całokształt zmian, które powstają w organizmie w miarę upływu czasu i doprowadzają do ubytków czynnościowych oraz ostatecznie do śmierci.
Niemożliwym jest wskazanie, kiedy dokładnie się ten proces zaczyna, ponieważ wszystko zależy od genetyki organizmu oraz środowiska, w którym żyje.

Jeśli chodzi o zmiany związane z procesem starzenia się to są liczne. U psów obserwuje się m.in.:

• Zmiany fizyczne: siwienie sierści, zmiana jej gęstości i tekstury, zmarszczki na skórze, zanik mięśni, osteoporoza, problemy z uzębieniem, problemy oddechowe, pogorszenie wzroku i słuchu, spowolnienie metabolizmu.
• Zmiany psychiczne: zmniejszenie aktywności i poziomu energii, zwiększona potrzeba snu, problemy z pamięcią i koncentracją, lęk separacyjny, lęk przed dźwiękami, zmiany nastroju.

Dlaczego psy się starzeją

Nauka ciągle idzie do przodu, a dzięki temu otrzymujemy coraz więcej informacji na temat procesu starzenia się. Nie tylko ludzi, ale również psów. W ciągu ostatnich dekad odkryto wielu reakcji, procesów i wydarzeń, które związane są ze starzeniem się organizmów i komórek.

Zanim przejdziemy do konkretnych aspektów, chorób i problemów związanych z psem geriatrycznym to warto wskazać trzy najważniejsze odkrycia.

Pierwszym jest białko p66shc. Funkcja tego białka polega na indukcji apoptozy w starzejących się komórkach. Kodowane jest przez proonkogen SHC, który występuje u wszystkich ssaków (co oznacza, że również u psów) i odpowiada za aktywację procesów apoptozy, kiedy wewnątrz komórek dochodzi do gromadzenia się wolnych rodników. Liczba tych wolnych rodników wzrasta z czasem. Są one generowane również przez szkodliwe bodźce lub stres oksydacyjny.

Drugim odkryciem są konkretne zdarzenia komórkowe. Przykładowo odkryto, że wraz z podziałem i starzeniem się komórki, jej telomery ulegają skróceniu. Podstawową funkcją telomerów jest zapobieganie fuzji chromosomów między sobą oraz, które mogłyby dochodzić w procesie rekombinacji materiału genetycznego w chromosomach. Wraz z podziałami komórek telomery stopniowo się skracają niemal do całkowitego zniknięcia. Wtedy właśnie komórki osiągają fazę starzenia, w której zdolność do podziałów jest znacząco zmniejszona.

Trzecie odkrycie dotyczy mutacji w mitochondriach. Stopniowa modyfikacja integralności komórki zachodzi w wyniku mutacji w mitochondrialnym genomie, który spowodowany jest ciągłym atakiem wolnych rodników powstających podczas redukcji tlenu. Najbardziej widocznym skutkiem starzenia się jest utrata funkcji fizjologicznych. Spowodowana ona jest właśnie przez utratę funkcji regeneracyjnych prowadzących do zmniejszenia się liczby mitochondriów i syntezy ATP.

Rozdział 2: Problemy zdrowotne psów geriatrycznych

Psi senior to niestety pies podatny na wiele chorób. Zawsze trzeba pamiętać o odpowiednim dostępie do opieki zdrowotnej. Psy geriatryczne są bardziej podatne na wiele chorób, m.in.:

• Choroby nowotworowe: nowotwory są jedną z najczęstszych przyczyn śmierci psów geriatrycznych. Najczęstsze typy nowotworów to: rak skóry, chłoniak, rak kości i mięsak.
• Choroby układu krążenia: choroby serca i naczyń krążenia są częstą przyczyną problemów zdrowotnych u psów geriatrycznych. Najczęstsze choroby układu krążenia to: kardiomiopatia, zapalenie wsierdzia i choroba zwyrodnieniowa zastawki mitralnej.
• Choroby układu moczowego: psy geriatryczne są bardziej podatne na choroby nerek i pęcherza moczowego. Najczęstsze choroby układu moczowego to: przewlekła choroba nerek, kamica moczowa i nietrzymanie moczu.
• Choroby układu ruchu: psy geriatryczne są bardziej podatne na choroby stawów, takie jak zapalenie stawów i dysplazja stawów biodrowych.
• Problemy z uzębieniem: psy geriatryczne często mają problemy z uzębieniem, takie jak kamień nazębny, paradontoza i utrata zębów.
• Zaburzenia endokrynne: psy geriatryczne są bardziej podatne na zaburzenia endokrynne, takie jak cukrzyca i niedoczynność tarczycy.

Niestety specyficzne połączenie zwiększonego ryzyka chorób oraz pewna nieunikniona degradacja funkcji poznawczych odpowiada za większość problemów kojarzonych z wiekiem starości.

Psi senior – profilaktyka i leczenie chorób psów geriatrycznych

Profilaktyka jest kluczowa w zapobieganiu chorobom psów geriatrycznych. Regularne badania weterynaryjne, szczepienia, odrobaczanie i kontrola wagi psa mogą pomóc w wykryciu chorób na wczesnym etapie i wdrożeniu odpowiedniego leczenia.

Leczenie chorób psów geriatrycznych zależy od rodzaju choroby i jej zaawansowania. W niektórych przypadkach może być konieczne leczenie farmakologiczne, chirurgiczne lub fizjoterapia. Opiekunowie muszą być świadomi zwiększonych kosztów związanych z psią starością. Bardzo rekomendowane jest zbudowanie pewnej poduszki finansowej, która będzie mogła zostać wykorzystana w przypadku konieczności wykonania zabiegów, aby móc zapewnić psu pomoc, na którą zasługuje.

Rozdział 3: Psi senior – problemy behawioralne

Psi senior to pies specyficzny pod względem występujących problemów behawioralnych i zaburzeń zachowania. Jest to związane z wieloma czynnikami, ale przede wszystkim z częstym nagromadzeniem chorób fizycznych.

Problemy behawioralne u psów starszych można podzielić na trzy kategorie: intensyfikacja występujących już problemów, pojawienie się nowych zaburzeń nie związanych z chorobami fizycznymi oraz pojawienie się nowych zaburzeń, które są związane z chorobami.

Przykładowo jeśli pies ma problem z agresją to w wieku geriatrycznym ten problem może się pogłębić z różnych powodów (stres związany z bólem, ogólne zwiększenie się drażliwości i inne). Mogą pojawić się całkowicie nowe problemy, które nie są związane z chorobami fizycznymi. Na przykład opiekun może drastycznie zmniejszyć psu ilość aktywności w obawie, że starsze zwierzę zrobi sobie krzywdę, ale w efekcie prowadzi to do zaburzeń zachowania związanych z nudów i brakiem możliwości zaspokojenia swoich potrzeb.

Oczywiście bardzo częstą przyczyną pojawienia się nowych problemów behawioralnych są istniejące choroby fizyczne, przede wszystkim związane z nimi dolegliwości bólowe. Dyskomfort oraz ból powodują stres i zwiększoną drażliwość, co może przyczynić się do zaburzeń zachowania. Przykładowo spokojny i przyjazny do tej pory pies zaczyna przejawiać zachowania agresywne.

Psi senior – przykładowe problemy behawioralne:

• Lęk przed dźwiękami: Psy geriatryczne mogą stać się bardziej wrażliwe na dźwięki, co może prowadzić do lęku i strachu. Objawia się to najczęściej chowaniem się, drżeniem i dyszeniem.
• Zmiany nastroju: Psy geriatryczne mogą doświadczać zmian nastroju, takich jak depresja, apatia, a nawet agresja. Zmiany te mogą być spowodowane bólem, chorobą, zaburzeniami hormonalnymi lub lękiem.
• Zaburzenia poznawcze: U psów starszych może rozwinąć się zespół dysfunkcji poznawczych (ang. Canine Cognitive Dysfunction – CCD), który objawia się dezorientacją, zaburzeniami snu, wokalizacją, niepokojem i trudnościami w uczeniu się.
• Załatwianie się w domu: Psy geriatryczne mogą zacząć załatwiać się w domu z powodu problemów zdrowotnych (np. nietrzymanie moczu), lęku separacyjnego, zaburzeń poznawczych lub trudności w sygnalizowaniu potrzeby wyjścia.
• Zmiany nawyków żywieniowych: Niektóre psy geriatryczne mogą stracić apetyt z powodu choroby, bólu w jamie ustnej lub utraty węchu. Inne psy mogą natomiast jeść więcej, co prowadzi do nadwagi i otyłości.

Przyczyny i metody radzenia sobie z problemami behawioralnymi psów geriatrycznych

Przyczyny problemów behawioralnych psów geriatrycznych mogą być różne i często złożone. Obejmują one:

• Zmiany fizyczne i psychiczne związane z wiekiem: choroby, bóle, pogorszenie wzroku i słuchu, lęk przed śmiercią.
• Zmiana otoczenia: przeprowadzka do nowego domu, śmierć opiekuna.
• Brak stymulacji: nuda, brak aktywności fizycznej i mentalnej.
• Niewłaściwe metody szkolenia: stosowanie kar i środków awersyjnych w przeszłości.

Leczenie problemów behawioralnych psów geriatrycznych powinno być zawsze dostosowane do indywidualnych potrzeb psa i uwzględniać jego stan zdrowia.

Może ono obejmować:

• Terapię behawioralną: opracowanie planu modyfikacji zachowania opartego na pozytywnym wzmocnieniu i kształtowaniu pożądanych zachowań.
• Leczenie farmakologiczne: w niektórych przypadkach, zwłaszcza przy zaburzeniach lękowych lub depresji, może być konieczne włączenie leków przepisanych przez lekarza weterynarii.
• Zmiany w środowisku: zapewnienie psu bezpiecznego i przewidywalnego otoczenia, dostosowanie wymagań do jego możliwości fizycznych i poznawczych.
• Wzbogacanie środowiska: wprowadzenie do życia psa aktywności i zabaw stymulujących umysłowo i fizycznie.
• Wsparcie opiekunów: edukacja opiekunów psów geriatrycznych na temat przyczyn i objawów problemów behawioralnych, a także technik postępowania z psem.

Warto zauważyć, że wiele problemów behawioralnych związanych jest ze współistniejącymi chorobami fizycznymi. Ból oraz dyskomfort związany z chorobami zwiększa stres lub zaburzania gospodarkę hormonalną, a to bardzo często prowadzi do zaburzeń zachowania.

Trzeba być tego świadomym, ponieważ o ile wiele zaburzeń występuje również w innym wieku niż geriatryczny, to jednak starość związana jest ze specyficznym połączeniem tych zaburzeń z chorobami. Choroby mogą pośrednio prowadzić do zaburzeń, ale również same zaburzenia mogą mieć intensywniejszy objaw w wieku geriatrycznym, ponieważ pies narażony jest na większy ból.

Bardzo dużym aspektem radzenia sobie z problemami behawioralnymi psich seniorów powinno być więc działanie prewencyjne oraz kliniczne, w szczególności przeciwdziałanie, zapobieganie lub zmniejszanie bólu.

Wzbogacanie środowiska psów geriatrycznych

Wzbogacanie środowiska psów geriatrycznych to duży aspekt radzenia sobie z problemami behawioralnymi lub zapobieganiu ich występowaniu (działania zapobiegawcze). Choroby oraz nuda to główne powody występowania zaburzeń zachowania u psów w starszym wieku.

Głównym celem wzbogacania środowiska jest przede wszystkim poprawa stanu psychicznego oraz fizycznego psa poprzez modyfikację środowiska.

Plan wzbogacania środowiska realizujemy poprzez:

• zwiększanie repertuaru zachowań
• zmniejszenie częstości zmian zachowań
• zwiększenie zakresu zachowań właściwych dla danego gatunku
• zwiększenie zdolności korzystania ze środowiska
• zwiększenie zdolności przezwyciężania trudności w sposób naturalny

Wzbogacanie środowiska ożywione i nieożywione

Jest to bardzo ważne narzędzie, które powinno być rekomendowane każdemu opiekunowi psiego seniora. Wzbogacanie środowiska dzielimy na dwie kategorie: ożywione oraz nieożywione.

Wzbogacanie ożywione dzielimy dodatkowo na konspecyficzne (wewnątrzgatunkowe) oraz heterospecyficzne (międzygatunkowe). Na temat kontaktów społecznych wewnątrzgatunkowych u psów mówi się wiele, ale nadal nie ma zgody wśród specjalistów. Niektórzy twierdzą, że psy potrzebują kontaktu z członkami swojego gatunku, ponieważ jest on naturalny i wynikający z etogramu psa.

Inni twierdzą, że psy ewoluowały do kontaktu z człowiekiem i wzbogacenie wewnątrzgatunkowe nie jest wymagane. Dodatkowo zaznacza się tu potencjalne zagrożenia wynikające z niepoprawnych kontaktów w myśl zasady “lepszy brak kontaktu niż zły kontakt”. Ostatecznie wzbogacanie wewnątrz gatunkowe może być przydatnym narzędziem terapii behawioralnej, jeślii dobierzemy je do indywidualnego przypadku. Wszystko zależy od poziomu socjalizacji psów, ich zachowania wobec siebie oraz stanu zdrowotnego i psychicznego zwierząt biorących udział w takim wzbogacaniu. Pamiętajmy również, że nie zawsze wymagany jest pełen kontakt. Często samo oglądanie innych psów lub kontakt z ich zapachem może być wystarczająco wzbogacającym doświadczeniem.

Natomiast na pewno trzeba się zgodzić, że wzbogacanie międzygatunkowe (z zaznaczeniem, że tym drugim gatunkiem jest człowiek) jest dla psów bardzo istotne. Psy potrzebują prawidłowego kontaktu z człowiekiem, a brak takiego kontaktu prowadzi do pojawienia się zachowań niepożądanych lub zaburzeń zachowania. Nie popełniajmy więc tego błędu, że zostawiamy starszego psa samego całymi dniami, ponieważ nie chcemy mu przeszkadzać. Bliskość opiekuna ma ogromne znaczenie terapeutyczne.

Jak realizować wzbogacanie nieożywione?

Wzbogacanie nieożywione realizujemy poprzez: przestrzeń fizyczną, odżywianie, zabawki oraz zmysły.

Wzbogacenie nieożywione możemy zrealizować na różne sposoby, a ostatecznie ogranicza nas wyłącznie nasza wyobraźnia. Przykładowo zabawki są przydatnym narzędziem do wzbogacania psiego środowiska. Utrzymywanie chęci do zabawy podczas dorosłego życia stanowi charakterystyczną cechę udomowionych psów. Nawet psi staruszek może być chętny do zabawy.

Warto jednak pamiętać, aby formę zabawy dostosować do możliwości fizycznych naszego psa. Przykładowo u starszego psiaka mającego problem ze stawami warto zastosować zabawki statyczne, które nie wymagają dynamicznych ruchów.

Dobrym pomysłem u psów geriatrycznych jest wzbogacanie zmysłowe, szczególnie poprzez stosowanie zabawek węchowych. Idealnie sprawdzą się tu maty węchowe, które nie tylko pomagają realizować zabawę umysłową, ale również nie wymagają od psa dynamicznych ruchów. Maty węchowe mogą być stosowane nawet u psów niewidomych lub niepełnosprawnych.

Dodatkowo warto zwrócić uwagę również na wzbogacanie dźwiękowe. Wykorzystanie muzyki, szczególnie spokojnej muzyki klasycznej może mieć działanie uspokajające. Podobnie wzbogacanie zapachowe może mieć miejsce jako wspomaganie terapii behawioralnej. U zwierząt, którym przedstawiono zapach lawendy odnotowano wzrost zachowań relaksacyjnych (np: dłuższy, spokojniejszy sen oraz zmniejszenie szczekania).

Rozdział 4: Opieka nad psim seniorem

Żywienie psa geriatrycznego

Psy geriatryczne mają inne potrzeby żywieniowe niż młode psy. Ich metabolizm spowalnia, a zapotrzebowanie na energię maleje. Ważne jest, aby karmić psa geriatrycznego karmą dostosowaną do jego wieku i potrzeb.

Wraz z wiekiem u psów występuje zwiększona tendencja do przybierania na wadze. Jest to związane zazwyczaj z dwoma czynnikami. Po pierwsze pies geriatryczny często ma mniej aktywności. Drugi czynnik to zmniejszone zapotrzebowanie kaloryczne starszego organizmu. Warto zmodyfikować plan żywieniowy w taki sposób, aby umożliwić psu utrzymanie prawidłowej wagi ciała.

Karma dla psów geriatrycznych powinna być:

• Wysokiej jakości: zawierająca łatwo przyswajalne białko i tłuszcze oraz niezbędne witaminy i minerały.
• Niskokaloryczna: zapobiegająca nadwadze i otyłości.
• Dostosowana do stanu zdrowia psa: uwzględniająca ewentualne choroby, takie jak cukrzyca czy choroby nerek.
• Smakowita i łatwa do gryzienia: dostosowana do ewentualnych problemów z uzębieniem.

Konieczne jest również pamiętanie o tym, aby dostarczać psu odpowiedniej ilości białka. Spośród wszystkich składników odżywczych to właśnie białko jest u psów najważniejsze.

Dawniej weterynarze i specjaliści rekomendowali zmniejszać ilość białka w diecie starszego psa. Związane to było z troską o nerki zwierzęcia. Jednak obecne rekomendacje wskazują na niekorzystny wpływ zmniejszenia białka na dobrostan psa. Jedynym wyjątkiem jest sytuacja, w której pies cierpi na zaburzenia czynności nerek.

Przyjmuje się, że co najmniej 25% dostarczanych w diecie kalorii powinno pochodzić z białka.

Psi senior – pielęgnacja

Psy geriatryczne wymagają regularnej pielęgnacji, która pomoże im utrzymać dobrą kondycję i zdrowie. Należy:

• Regularnie szczotkować sierść psa: usuwanie martwego włosa zapobiega kołtun
• Czyścić zęby psa: zapobiega chorobom przyzębia.
• Regularnie obcinać psu pazury: zapobiega dyskomfortu i bolesności podczas chodzenia.
• Kąpać psa w razie potrzeby: używać łagodnych szamponów i unikać częstych kąpieli, które mogą wysuszać skórę.
• Regularnie sprawdzać stan uszu i oczu psa: wczesne wykrycie infekcji lub stanów zapalnych.

Aktywność fizyczna i umysłowa psa geriatrycznego

Niestety często opiekunowie popełniają taki błąd, że psi senior ma całkowicie ograniczoną jakąkolwiek aktywność fizyczną w obawie przed kontuzjami. Psy geriatryczne nadal potrzebują regularnej aktywności fizycznej, aby utrzymać dobrą kondycję i zdrowie. Aktywność fizyczna powinna być jednak dostosowana do wieku i możliwości psa. Psy geriatryczne mogą nie być w stanie chodzić na długie spacery, jak za młodu. Należy jednak nadal zabierać je na spacery, ale krótsze i częstsze. Można również bawić się z psem w domu, na przykład rzucając mu piłkę lub aportując. Ważne jest, aby obserwować psa podczas aktywności i robić przerwy, gdy pies wydaje się zmęczony. Koniecznie dostosowujmy intensywność wszelkich zabaw do możliwości i stanu zdrowia psa.

Bardzo ważna jest również aktywność umysłowa, która ma kluczowe znaczenie w wieku geriatrycznym. Sprawny umysł stymuluje psa i pobudza do korzystania z tego najważniejszego narządu, jakim jest mózg. Zabawki edukacyjne, maty węchowe, ćwiczenia nosework i inne tego typy aktywności to doskonałe narzędzia wsparcia starszego psa.

Psi senior – opieka weterynaryjna

Psi senior powinien być regularnie badany przez weterynarza. Badania te mają na celu:

• Wczesne wykrycie chorób.
• Monitorowanie stanu zdrowia psa.
• Dostosowanie opieki do zmieniających się potrzeb psa.

Częstotliwość wizyt weterynaryjnych u psów geriatrycznych zależy od indywidualnego stanu zdrowia psa. Ogólnie zaleca się wizyty co 6 miesięcy, a w niektórych przypadkach nawet częściej. W dużej mierze właśnie od opieki weterynaryjnej będzie zależał komfort fizyczny życia naszego psa.

Podsumowanie

Psi senior to wyjątkowy pies, który wymaga od opiekunów i specjalistów odpowiedniego, indywidualnie dobranego podejścia. Wzrost populacji psów geriatrycznych stawia przed behawiorystami i zoopsychologami nowe wyzwania. Z jednej strony obserwuje się wzrost liczby psów seniorów, z drugiej strony opiekunowie coraz częściej szukają profesjonalnej pomocy w radzeniu sobie z problemami behawioralnymi swoich podopiecznych. Behawioryści i weterynarze, ze względu na swoje doświadczenie i wiedzę, odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu psom geriatrycznym komfortu i godnego życia w jesieni życia.

Jednak trzeba również pamiętać, że to głownie od opiekunów zależy jaką jakość życia ostatecznie będzie miał psi senior. To właśnie na opiekunach spoczywa największy obowiązek prawidłowego podejścia do starszego psa. Przykładowo warto zatroszczyć się, aby psi senior miał zapewnioną odpowiednią ilość snu. Polecam przeczytać ten  artykuł o tym ile powinien spać pies.

Rola behawiorystów i zoopsychologów w opiece nad psami geriatrycznymi Behawioryści i zoopsycholodzy posiadają specjalistyczną wiedzę na temat behawioru psów, co czyni ich idealnymi kandydatami do udzielania pomocy opiekunom psów geriatrycznych.

Specjaliści ci mogą:

• Zdiagnozować problem behawioralny: przeprowadzić szczegółowy wywiad z opiekunem i obserwację psa, aby określić przyczynę problemu.
• Opracować plan terapii behawioralnej: dostosowany do indywidualnych potrzeb psa i uwzględniający jego stan zdrowia.
• Stosować odpowiednie techniki terapii: takie jak modyfikacja behawioru, terapia poznawczo-behawioralna lub farmakoterapia.
• Współpracować z opiekunami: edukować ich na temat specyfiki psów geriatrycznych i sposobów radzenia sobie z problemami behawioralnymi.

Podsumowując, psy geriatryczne stanowią coraz liczniejszą grupę w populacji psów, a opiekunowie, behawioryści i weterynarze odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu im komfortu i godnego życia. Dzięki zrozumieniu specyficznych potrzeb psów geriatrycznych, stosowaniu odpowiednich metod terapii behawioralnej oraz współpracy z opiekunami, behawioryści i zoopsychologowie mogą pomóc psom seniorom cieszyć się spokojną i szczęśliwą jesienią życia.

Post Psi senior i jak o niego zadbać, czyli opieka nad starym psem pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Karmy suche, półwilgotne, mokre, monobiałkowe, psie cateringi, diety barf, whole pray. Diety i produkty dla alergików, psiaków o delikatnym żołądku i tak dalej. Można się pogubić. Nic więc dziwnego, że bardzo wielu opiekunów w trosce o swojego psiaka dużo zastanawia się nad najlepszą dietą.

I tak naprawdę moim zdaniem nie ma jednej najlepszej diety lub produktu. Każdy pies jest inny i ma inne potrzeby. Z tego względu najlepszą dietą dla Twojego psa będzie po prostu taki model żywieniowy, który sprawia, że Twój pies czuje się dobrze i jest zdrowy.

Znalezienie takiej najlepszej diety nie zawsze jest łatwe, a często wymaga próbowania różnych rzeczy. W związku z tym wiele osób interesuje się psimi cateringami i gotowymi posiłkami. Piesotto to właśnie taka alternatywa dla komercyjnych, gotowych karm.

“Piesotto to zdrowa alternatywa dla tradycyjnych karm. Świeżo ugotowane jedzenie bez zbóż, ryżu, wzmacniaczy smaku i konserwantów, spersonalizowane i dostarczone prosto do miseczki. Wszystkie składniki użyte do ugotowania Piesotto nadają się do spożycia przez ludzi. To prawdziwe, świeże mięso i warzywa od lokalnych dostawców, gotowane w domowy sposób w niskich temperaturach.”

Piesotto – gotowane jedzenie dla psa

Mam 3 psy, więc przygotowywanie dla nich jedzenia to spore wyzwanie. Szczególnie w grudniu, kiedy mam wyjątkowo dużo pracy. W związku z tym chętnie zgodziłem się na spróbowanie diety od Piesotto. Mam taką zasadę, że nie testuję produktów na moich psach. Jestem otwarty na spróbowanie nowej diety, ale tylko pod warunkiem, że i tak byłem nią zainteresowany, a dodatkowo otrzymam taką ilość produktów, które pozwolą na jej rzeczywiste zastosowanie.

Wiele firm przesyła małe próbki, które w żaden sposób nie umożliwiają sprawdzenia jak psy czują się na danej karmie. Piesotto byłem już zainteresowany, bo to firma znana z wysokiej jakości jedzenia. Jednocześnie zaproponowali przesłanie pełnej, miesięcznej diety dla 3 sporych psów (przypominam: owczarek niemiecki i dwa samoyedy).

Taka ilość spokojnie pozwala na sprawdzenie rzeczywistej jakości diety i zaobserwowanie samopoczucia psów na takim modelu żywieniowym. Dodam, że moje psy mają wysokie potrzeby i na pewno są czułe na jedzenie. Owczarek niemiecki ma nietolerancję pokarmową na wiele składników, jeden z samoyedów ma niedoczynność tarczycy, a drugi miewał ataki padaczki.

Moje psiaki standardowo są na diecie BARF, która psiej społeczności uchodzi za najlepszą, więc takie Piesotto nie ma łatwo, jeśli chodzi o porównanie z królową psich diet.

Czym jest Piesotto?

Dawniej tego typy diety nazywano psimi cateringami, ale nie jestem pewien, czy nadal to określenie funkcjonuje. Jeśli miałbym w prosty sposób przekazać o co chodzi w Piesotto to powiedziałbym, że jest to gotowane jedzenie “jak dla siebie”. Czyli produkty jakości human grade (możliwe do spożywania przez ludzi), brak sztucznych dodatków i podstawowa obróbka.

Jeśli suchą karmę przyrównać do sztucznego burgera w fastfoodzie to Piesotto będzie odpowiednikiem ugotowanego w domu, zdrowego obiadku. W Piesotto jedzenie jest przygotowywane, następnie mrożone i przysyłane do naszego domu. My rozmrażamy, podajemy psu i możemy cieszyć się jedzeniem wysokiej jakości. To tak w skrócie.

Piesotto – recenzja

Do recenzji otrzymałem naprawdę sporo jedzenia. Z kalkulatora Piesotto wyszły mi następujące wartości:

• Legion (owczarek niemiecki, masa ciała 45 kg) – 1200 g/dziennie
• Levi (samoyed, masa ciała 35 kg) – 1000 g/dziennie
• Lempo (samoyed, masa ciała 30 kg) – 900 g/dziennie

Sumarycznie dało to ok. 21 kg jedzenia tygodniowo. Dla Legion wybrałem smaki: wołowinę i rybę. Dla samoyedów: wołowina, ryba, jagnięcina, kaczka. Wszystkie dostępne smaki i ich składy można znaleźć tutaj: Piesotto przepisy.

Jeśli już jesteśmy przy składach to warto trochę o nich napisać. Moim zdaniem Piesotto w chwili pisania tego tekstu ma naprawdę dobry skład. Przykładowo w paczce z wołowiną mamy:

“Wołowina 61% (mięso z wołowiny 52%, serca wołowe 26%, wątroba wołowa 12%, bulion 10%), puree z batata, marchewka, burak, dynia, soczewica, jabłko, olej rzepakowy, seler, siemię̨ lniane, dodatek mineralno-witaminowy, drożdże browarnicze suszone.”

Nie chcę tu porównywać bezpośrednio z innymi, ale po wstępnych researchu wychodzi na to, że w tej chwili Piesotto ma chyba najlepszy skład na rynku, jeśli chodzi o tego typu diety. Naprawdę sporo mięcha (ponad 60% wołowiny) i duży plus za olej rzepakowy (gdzie w innych można znaleźć słonecznikowy). Osobiście preferowałbym olej rybi, ale nie można mieć wszystkiego.

Jak widać żadnych podejrzanych, sztucznych dodatków. Super, że nie ma zbóż (ryże, makarony), a węglowodany pochodzą z warzyw. Dla mnie skład naprawdę świetny.

Jak sprawdziło się Piesotto?

Piesotto przychodzi do nas kurierem w specjalnym opakowaniu, które sprawia, że jedzonko dociera do nas jeszcze zamrożone. Bardzo podoba mi się, że porcje są płaskie i łatwe do przechowania w zamrażalniku. Sama dieta po rozmrożeniu wygląda ładnie i świeżo. Pachnie też zachęcająco.

Moim zdaniem ten typ diety jest bardzo wygodny i to ogromny plus tego modelu żywieniowego. Rozmrażamy, do miski i gotowe.

Co na to psy? Moim zdaniem jak najbardziej zadowolone. Jadły chętnie, a samo jedzenie było na tyle urozmaicone, że nie znudziło się pomimo całego miesiąca stosowania diety. Co najważniejsze dla mnie – samopoczucie również było ok.

Przypominam, że moje psy mają problemy zdrowotne i na kwestię diety trzeba trochę uważać.
Szczególnie owczarek niemiecki ma nietolerancję pokarmową i wielu składników jeść nie może. Na Piesotto wszystko było ok i nie zauważyłem żadnych problemów. Jeśli miałbym szukać minusów na siłę to bym powiedział, że psy były trochę bardziej głodne na Piesotto.

Jednak ma to związek z tym, że tradycyjnie mają dietę BARF, więc większa ilość białka, które ma duży wpływ na sytość. Gotowane jedzenie zawiera również warzywa, ale jednak białka jest mniej. Z tego względu mniejszy stopień najedzenia mógł być do przewidzenia. To taka moja subiektywna obserwacja – po prostu psiaki wcześniej niż zazwyczaj przypominały, że chciałyby kolejny posiłek.

Piesotto – kilka słów na koniec

Moim zdaniem gotowane jedzenie w stylu Piesotto to dieta bliska ideału. Barf nie jest dla każdego i przeciętnego opiekuna może odstraszyć skomplikowaniem na początku. Na rynku są suche i mokre karmy wysokiej jakości, ale to zawsze wyższy poziom przetworzenia i też musimy ufać, że to co producent napisał na etykiecie jest prawdziwe.

Gotowane jedzenie to wysoka jakość, dobry skład i naocznie widzimy, co się znajduje w środku. Do tego wygoda podawania i mamy naprawdę fajną dietę dla psa. Ja po tym miesiącu jestem zadowolony, a psy również wydają się szczęśliwe.

Też muszę pochwalić samo działanie serwisu. Dobranie diety nawet dla 3 różnych psiaków jest bardzo proste i intuicyjne. Ogromny plus, że w ogóle można dodać sobie kilka psów i zakupić dla nich dietę (nie wszystkie serwisy na to pozwalają). Sama strona jest czytelna i ode mnie również pochwała, że wszystko łatwo znaleźć.

Nie miałem problemu ze znalezieniem składów i dostępnych smaków. Po prostu lubię jak strony projektowane są tak, aby były intuicyjne i proste w obsłudze.

Jeśli chcesz spróbować Piesotto to przesyłam kod rabatowy dla czytelników: ZYCIEZPSEM (to -30% na dwa pierwsze zamówienia). Po kliknięciu w ten link zniżka od razu się nalicza: RABAT Piesotto

Post Piesotto – recenzja jedzenia dla psów pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Sen ma ogromne znaczenie nie tylko na samopoczucie psa, ale również na jego zdrowie. Warto zastanowić się nad ilością snu, jaką potrzebuje nasz czworonożny przyjaciel, gdyż podobnie jak u ludzi, potrzeby snu u psów mogą się różnić. Wielu opiekunów popełnia ten błąd, że za bardzo porównuje psa do człowieka. Takie podejście sprawia, że wiele osób zakłada, że psu wystarczy 8 godzin snu.

Prawda jest taka, że psy potrzebują o wiele więcej snu od człowieka. Brak odpowiedniej ilości snu może być przyczyną problemów naszego przyjaciela.

Naturalne wzorce snu u psów

Zachowania związane ze snem u psów mają swoje korzenie w ich dziedzictwie jako dzikie zwierzęta drapieżne. Nawet pomimo procesu udomowienia, wiele cech snu jest podobnych do ich dzikich przodków. Z tego powodu nie powinno się w kontekście odpoczynku porównywać psa z człowiekiem.

Wpływ wieku i aktywności na sen psów

Wiek oraz aktywność są kluczowymi czynnikami wpływającymi na ilość snu potrzebną psu. Młode szczenięta potrzebują znacznie więcej snu – od 18 do 20 godzin, co jest kluczowe dla ich właściwego wzrostu i rozwoju. Szczeniaczek ma krótkie okresy aktywności, które przeplatają się okresami snu. Maluch potrafi wstawać często nawet w nocy. W miarę jak pies dorasta, ilość potrzebnego snu zmienia się.

Dorosły pies, szczególnie ten aktywny i regularnie uczestniczący w ćwiczeniach, potrzebuje około 12–14 godzin snu, aby zregenerować się po intensywnym wysiłku. Rasy psów o wyższym poziomie aktywności mogą wymagać więcej snu w porównaniu do bardziej spokojnych ras.

Starsze psy, podobnie jak ludzie w starszym wieku, mogą potrzebować więcej snu. Zmiany w trybie życia związane z wiekiem i ewentualne problemy zdrowotne mogą wpłynąć na potrzebę snu, gdzie od 16 do 18 godzin snu może być potrzebne.

Naturalnie dużo zależy od rasy. Twierdzi się, że im większa rasa tym więcej snu potrzebuje. Jak widać psy śpią o wiele więcej od człowieka. Psiaki mają większe potrzeby od ludzi w tym zakresie. Z tego powodu nie wystarczy, że pies śpi 8 godzin jak człowiek – trzeba mu pozwolić na znacznie większą ilość odpoczynku.

Ile powinien spać pies, czyli objawy niedoboru snu u psów

Brak wystarczającej ilości snu może prowadzić do niepożądanych zachowań. Zwiększona drażliwość, brak chęci do zabawy, problemy z koncentracją czy nadmierna senność w ciągu dnia mogą być sygnałami braku odpowiedniej ilości snu.

Niewystarczające wyspanie bardzo często jest przyczyną wielu problemów behawioralnych. Opiekunowi wydaje się, że z psem jest ”coś nie tak” – zaczął być agresywny, nadpobudliwy lub zachowywać się impulsywnie. Jednak powodem może być właśnie zbyt mała ilość snu w ciągu doby.

Chronicznie niewyspany pies będzie przejawiał wiele niecodziennych zachowań. Do najczęstszych należy właśnie pewna drażliwość, która w ekstremalnych przypadkach może zmienić się w zachowania agresywne.

Zaburzenia snu u psów

Podobnie jak u ludzi, psy mogą doświadczać różnych zaburzeń snu. Mogą one wynikać z problemów zdrowotnych, bólu czy zaburzeń zachowania. Warto skonsultować się z weterynarzem, gdy zaobserwujemy trudności ze snem u psa.

Tworzenie rutyny snu

Ustalenie regularnych godzin snu dla psa jest kluczowe. Zapewnienie mu spokojnego i komfortowego miejsca do spania może znacząco pomóc w utrzymaniu zdrowego trybu życia.

Dlaczego sen jest istotny

Ile powinien spać pies? W zależności od rasy i wieku ta ilość snu może być inna. W uproszczeniu można przyjąć, że jest to około 16 godzin w ciągu doby, czyli dwa razy więcej od człowieka. Odpowiednia ilość snu wpływa na regenerację i utrzymanie zdrowego trybu życia. Wraz z wiekiem i zmianami stylu życia pies może potrzebować różnej ilości snu. Pewne rasy mogą mieć wyższe potrzeby snu związane z ich temperamentem.

Podsumowując, optymalna ilość snu zależy od kilku czynników, takich jak wiek, rasa, aktywność psa, jego zdrowie i indywidualne preferencje. Zapewnienie psu właściwej ilości snu jest kluczowe dla jego zdrowia i ogólnego samopoczucia.

Odpowiednia ilość snu pomaga w regeneracji i utrzymaniu zdrowego trybu życia. W razie wątpliwości warto skonsultować się z weterynarzem, by upewnić się, że pies ma odpowiednie warunki do snu i nie boryka się z żadnymi problemami zdrowotnymi, które mogą wpłynąć na jakość jego snu.

Post Ile powinien spać pies? Wpływ snu na Twojego psa! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Niestety niektóre z tych zachowań bywają niepokojące, ponieważ opiekunowie ich nie rozumieją. Takim właśnie tajemniczym zjawiskiem jest kichanie wsteczne. Często wygląda bardzo nieprzyjemnie dla psa, co powoduje strach u właściciela.

Chociaż kichanie wsteczne u psa nie wydaje się zbyt wygodne lub zdrowe to warto zrozumieć czym jest, jakie są przyczyny oraz jak reagować w sytuacji wystąpienia kichania wstecznego.

Kichanie wsteczne u psa – co to jest?

Opiekunowie często po zauważeniu pierwszy raz kichania wstecznego są bardzo zaniepokojeni. Od razu wpisują w internet “pies dziwnie wciąga powietrze”, ”pies próbuje kichać, ale tylko wciąga powietrze” albo ogólnie szukają pomocy z różnymi przypadkami dziwnego wciągania powietrza, kichania, kaszlu lub kataru.

Czym jednak jest naprawdę to kichanie wsteczne u psa? Kichanie wsteczne, czasem nazywane “kichaniem oddechowym”, to nagły, gwałtowny wdech z dźwiękiem, który wydaje się przechodzić “wstecz”. Podczas kichania, pies wciąga powietrze zamiast wydmuchiwać je na zewnątrz, co sprawia wrażenie nietypowego i niezbyt przyjemnego zjawiska.

Przyczyny kichania wstecznego u psa

puppy shepherd dog on the background

Kichanie wsteczne u psa może mieć różne przyczyny. Niektóre z najczęstszych to:

• Podrażnienia dróg oddechowych: Substancje drażniące, kurz, pył, czy nawet alergeny mogą wywołać reakcję, która objawia się jako kichanie wsteczne.
• Obecność ciała obcego: Czasami psu może przeszkadzać coś, co znalazło się w nosie lub gardle, prowadząc do tego nietypowego kichania.
• Problemy strukturalne: U niektórych ras psów, takich jak mopsy czy buldogi, budowa anatomiczna może sprzyjać częstszemu kichaniu wstecznemu.
• Stres i napięcie: Podobnie jak u ludzi, u psów stres może wpływać na funkcjonowanie układu oddechowego, wywołując kichanie wsteczne.

Czy jest czego się obawiać?

W większości przypadków, sporadyczne kichanie wsteczne bez towarzyszących objawów nie jest powodem do niepokoju. Niemniej jednak, jeśli staje się ono częste, utrzymuje się długo lub towarzyszą mu inne objawy, takie jak trudności w oddychaniu, zmiany w zachowaniu czy apetycie, warto skonsultować się z weterynarzem.

Warto na pewno wiedzieć, że zazwyczaj nie ma się czym martwić. Kichanie wsteczne zazwyczaj nie wymaga żadnego leczenia i samo przechodzi.

Czy można psu pomóc?

W przypadku kichania wstecznego u psa, istnieje kilka kroków, które mogą pomóc:

• Spokój i komfort: Zapewnij psu spokój i komfort, aby mogło się uspokoić i złagodzić potencjalne stresujące sytuacje.
• Ograniczenie czynników drażniących: Staraj się ograniczyć kontakt z substancjami, które mogą drażnić układ oddechowy psa, takimi jak dym papierosowy czy substancje chemiczne.
• Wizyta u weterynarza: Jeśli kichanie wsteczne się nasila, jest częste lub towarzyszą mu inne symptomy, najlepszym krokiem jest wizyta u weterynarza. Specjalista przeprowadzi badanie, postawi diagnozę i zaleci ewentualne leczenie.

Podsumowanie

Kichanie wsteczne u psa, choć wywołuje zaniepokojenie, zazwyczaj nie jest poważnym problemem zdrowotnym. Jeśli naszego przyjaciela dotyczy kichanie wsteczne u psa to na pewno nie jest to przyjemny widok. Na pewno wielu opiekunów może się zaniepokoić.

Trzeba jednak pamiętać, że to tylko wygląda tak specyficznie, ale zazwyczaj nie jest powodem do paniki. Jednakże, regularne lub intensywne kichanie wsteczne powinno skłonić do wizyty u weterynarza. Zrozumienie potencjalnych przyczyn i reakcja na objawy mogą pomóc w zapewnieniu psu zdrowia i komfortu.

Kichanie wsteczne u psa może być tajemnicze, ale odpowiednia opieka i uwaga mogą pomóc w zrozumieniu i zarządzaniu tym zjawiskiem, co przynosi ulgę zarówno zwierzęciu, jak i jego opiekunom.

Post Kichanie wsteczne u psa: przyczyny, objawy i jak postępować pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dzisiejszy wpis będzie o alternatywie dla tradycyjnego zabiegu, czyli o kastracji chemicznej. Warto wiedzieć, że mowa o implancie Suprelorin, który stosowany jest u psów samców, które osiągnęły pełną dojrzałość płciową. Implant nie jest w Polsce stosowany u suczek.

Czym jest kastracja?

Wiele osób myli kastrację i sterylizację. Trudno powiedzieć skąd się to wzięło, ale wiele osób uważa, że sterylizacja dotyczy suczek, a kastracja samców. Nie do końca jest to prawda, a każdy z tych zabiegów jest inny. Mimo wszystko oba te terminy funkcjonują, a też trzeba zrozumieć działanie mowy potocznej.

Cytat z portalu weterynaryjnego:

”Kastracja polega na wycięciu gonad (u samców jądra, a u samic jajniki). U samic zazwyczaj dodatkowo (jest to wskazane) usuwa się też macicę, aby uniknąć późniejszych powikłań po operacji.

Sterylizacja u samców polega na przecięciu i/lub podwiązaniu nasieniowodów (jądra nie są usuwane), a u samic na podwiązaniu i/lub przecięciu jajowodów (jajniki nie są usuwane). Wybór techniki operacyjnej zależy od decyzji chirurga.”

Również termin ”kastracja chemiczna” nie do końca jest prawidłowy, ale właśnie taki termin funkcjonuje. Prawidłowy termin to: ”Odwracalna sterylizacja farmakologiczna”.

Chemiczna kastracja psa – po co?

Temat kastracji psów często jest kontrowersyjny – są zwolennicy i przeciwnicy kastracji oraz sterylizacji. Warto jednak wiedzieć, że jest wiele sytuacji, kiedy warto kastrację rozpatrzyć. Są sytuacje zdrowotne oraz behawioralne, gdzie na pewno tego typu zabieg warto przeprowadzić.

Zapobieganie przypadkowemu rozmnażaniu to jeden z powodów, dla którego warto zdecydować się na kastrację. Kolejny powód to pewna stabilizacja psychiczna psa i suki. W krytycznych okresach nasze psiaki przeżywają dość nerwowe chwile. Hormony szaleją, a niemożliwość dojścia do suki/psa powoduje frustrację. Psy mają tendencję do ucieczek lub agresywnego zachowania, jeśli w pobliżu znajduje się suczka w okresie cieczki. Natomiast przed i po cieczce suczki mają wahania nastroju.

Kastracja temu zapobiega i jest szczególnie pomocna w przypadku psów. Zmniejsza napięcie, eliminuje pewne przypadki agresji, zmniejsza tendencję do dominacji, pomaga psu skupić się na przewodniku. Oczywiście trzeba pamiętać, że każdy pies jest inny i kastracja nie będzie idealnym rozwiązaniem w każdym przypadku.

Kastracja na problemy behawioralne?

Wielu opiekunów decyduje się na kastrację, bo chce ”uspokoić psa”, który jest nadpobudliwy lub reaktywny. Kastracja na pewno nie jest magicznym rozwiązaniem, które wyeliminuje wszystkie nasze problemy. Z tego powodu, jeśli nasz pies ma problemy z dużą ilością energii lub jakimiś pomniejszymi problemami behawioralnymi to warto spróbować delikatniejszych narzędzi. Przykładowo u nas na nadpobudliwość świetnie sprawdziła się mata węchowa. Z drugiej strony może warto skorzystać z usług behawiorysty, który doradzi nam odpowiednie postępowanie?

Kastracja na pewno nie powinna być wymówką, aby nie musieć nic robić z psem. Żaden zabieg nie zastąpi spacerów, zabaw i szkolenia.

Dla wielu osób (szczególnie dotyczy to mężczyzn) problemem jednak jest sam zabieg, a konkretniej ”ucinanie jajek”. Wielu facetów ma jakieś kompleksy na tym tle. Pamiętam, że kiedyś podszedł do mnie Pan z psem. Pieski trochę się pobawiły, ale ten drugi zaczął naskakiwać na Legion. Rozdzieliłem psy i poradziłem Panu, że może warto psa wykastrować? On się oburzył i rzucił ”Pan też dałby sobie uciąć jajka?! To krzywdzenie psa”.

Także z wycinaniem jajników suczce raczej problemów nie ma, ale ucinanie jajek to już krzywdzenie psa :) Ot taka ciekawostka.

Głównym problemem tradycyjnej kastracji jest brak jej odwracalności, czyli po przeprowadzeniu zabiegu nic już nie możemy zrobić. Jednocześnie wiadomo, że w wielu przypadkach kastracja może wręcz pogorszyć stan naszego psa. Przykładowo po kastracji psy lękowe mogą pogłębić swoje lęki, a czasami nawet bezproblemowe psy zaczynają być lękowe. Wielu opiekunów próbuje stosować kastrację jako element terapii behawioralnej (za poleceniem behawiorysty, a czasami również decydują na własną rękę).

Kastracja chemiczna może pomóc nam sprawdzić jak nasz pies funkcjonuje na innym poziomie hormonów. Kastracja chemiczna jest odwracalna, dzięki czemu nie ma aż takich konsekwencji naszej decyzji.

Chemiczna kastracja psa – czym jest?

Chemiczna kastracja psa, a tak naprawdę odwracalna sterylizacja farmakologiczna to ”zabieg” przy zastosowaniu preparatu o nazwie ”Suprelorin”. Tutaj można poczytać o samym implancie. Zabieg jest bardzo prosty i nie ma żadnych komplikacji. Preparat w postaci czipu (implantu) wszczepia się psu podskórnie w okolicy łopatek przy pomocy strzykawki. Cała procedura trwa kilka minut.

Lek powoli uwalnia hormony, które ograniczają produkcję testosteronu, a w wyniku tego czyni psa okresowo bezpłodny. Działanie czipu trwa ok. 6-12 miesięcy w zależności od wielkości dawki leku. Właśnie ta okresowość to ogromna zaleta zabiegu, ponieważ możemy nie podawać kolejnej dawki, a wtedy po pewnym czasie nasz pies wróci do stanu sprzed wszczepienia czipu.

To dobre rozwiązanie dla osób, które planują w przyszłości rozmnażać swojego psiaka, brać udział w wystawach. Jest to również idealna alternatywa dla psów starszych, u których jest podejrzenie, że zabieg chirurgiczny jest zbyt ryzykowny. To również rozwiązanie dla każdego, kto nie jest jeszcze pewien jaki ma plan na psa i obawia się samej narkozy. Koszt kastracji chemicznej to ok. 220-350 zł (cena z okresu, kiedy mój pies miał zabieg, czyli okolice 2017 roku).

Jakie są zalety kastracji chemicznej:

• brak komplikacji związanych z zabiegiem
• cała procedura jest odwracalna (wystarczy odczekać odpowiednią ilość czasu)

Jakie są wady kastracji chemicznej:

• od podania czipu trzeba czekać ok. 6 tygodni do uzyskania pełnej niepłodności
• preparat trzeba okresowo wznawiać co ok. 6-12 miesięcy

Warto pamiętać, że w Polsce kastracja chemiczna nie jest wykonywana u suk. Nie jest również zalecana dla psów młodych, czyli przed osiągnięciem pełni dojrzałości płciowej.

Chemiczna kastracja psa – podsumowanie

Naszym zdaniem chemiczna kastracja to dobre rozwiązanie, którego warto spróbować. Na zabieg chirurgiczny zawsze można się zdecydować, a to jednak zabieg nieodwracalny. Myślę, że to dobre rozwiązanie dla każdego, kto nie jest pewny i zdecydowany na tradycyjny zabieg chirurgiczny. Lepsze to niż nie robić nic i ryzykować nieprzemyślane rozmnożenie psa lub narazić się na inne problemy np: ucieczkę psa, zachowania agresywne i tak dalej.

Oczywiście przed podjęciem decyzji najlepiej skonsultować się ze swoim weterynarzem. To on powinien ostatecznie przedstawić nam argumenty i doradzić najlepsze rozwiązanie.

Post Chemiczna kastracja psa – co to jest i czy warto? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Nasz samoyed Lempo zaczął trząść głową. Trudno to dokładnie określić, ale wygląda to tak , że pies po prostu nagle wygląda jakby główka mu chodziła na boki i drżała. Również odniosłem wrażenie, że pies nie miał nad tym kontroli i nie robił tego specjalnie. Jednocześnie nie był oszołomiony, osłabiony, zdezorientowany czy cokolwiek takiego. Wręcz zdawało by się, że wcale tego nie zauważał i nie przeszkadzałoby mu to za bardzo.

Nie jest to prosta sprawa. Pierwsze co zrobiłem to zadzwoniłem do weterynarza i umówiłem wizytę. Następnie hop do internetu, ale naprawdę trudno znaleźć o tym informacje. W artykule głównie skupię się na padaczce u psa, ponieważ to najbardziej prawdopodobna diagnoza w naszym przypadku. Mam nadzieję, że ten wpis komuś pomoże z podobnym problemem.

Padaczka u psa- co to jest?

Padaczka u psa budzi naprawdę dużo emocji. Najczęściej wyobrażamy sobie trzęsącego się bez opamiętania psa, który nie ma nad sobą kontroli, popuszcza pod siebie i tak dalej. Jak najbardziej są takie przypadki, ale to bardzo drastyczna forma padaczki.

Padaczka u psa może mieć naprawdę ogromne spektrum – od trudno zauważalnych tików, aż po takie jak opisane powyżej. Przykładowo weterynarz opowiedział mi o formie padaczki, której wielu opiekunów w ogóle nie zauważa. Pies przez chwilę patrzy tępo w niebo. Człowiek widzi i uważa, że pies się zamyślił lub zapatrzył w coś. A to był atak padaczki. Niektórym psom trzęsie się lekko łapka, ucho albo drży powieka. To również może być padaczka.

I tak jak w naszym przypadku – psu może dziwnie drżeć głowa. Napad padaczkowy nie zawsze musi wiązać się z utratą przez psa kontroli. Bardzo często wydaje się, że pies sam nie zauważa, że coś się dziwnie porusza. Przykładowo Lempo normalnie się bawił, jednocześnie bujając główką. Dla psa nie ma dyskomfortu, ale dla człowieka wygląda to przerażająco.

Dokładny mechanizm powstawania tej choroby nie jest dokładnie poznany. Generalnie przyjmuje się, że jest to efekt zaburzeń równowagi między procesami zachodzącymi w mózgu. Atak padaczkowy jest nagłym i niekontrolowanym wyładowaniem pojedynczych grup neuronów.

Padaczkę dzieli się na dwa typy. Mamy padaczkę idiopatyczną/pierwotną oraz wtórną. Wtórna jest następstwem konkretnych problemów – wewnątrzczaszkowych (urazy, infekcje, nowotwory) lub pozaczaszkowych (zaburzenia metaboliczne, zatrucie, zaburzenie elektrolitowe lub związane z dysfunkcją innych organów).

Padaczka idiopatyczna u psa

Padaczka idiopatyczna to padaczka, której przyczyny nie są poznane lub są związane z chorobami genetycznymi. Z mózgiem psa wszystko jest w porządku, ale mimo to nie funkcjonuje on prawidłowo. Ta forma padaczka najczęściej pojawia się u psów w młodym wieku, chociaż są również przypadku pierwszych napadów u psów starszych. Jednak zazwyczaj pierwsze objawy pojawiają się między 5 miesiącem, a 5 rokiem życia.

Padaczka wtórna częściej pojawia się u psów starszych, ponieważ mają większe ryzyko wystąpienia zmian w mózgu, nowotworów lub zaburzeń metabolicznych.

Padaczkę idiopatyczną można zauważyć częściej u następujących ras: beagle, wszystkie owczarki, boksery, collie, cocker spaniele, jamniki, pudle, setery irlandzkie, golden retrievery, labradory, bernardyny, berneńczyki, szpice i sznaucery miniaturowe.

Objawy padaczki u psa – jak to wygląda?

Jak już wcześniej napisałem objawy padaczki są różne. Od bardzo lekkich do bardzo ekstremalnych. Z padaczką pies może normalnie żyć, ale choroba również może prowadzić w najgorszym przypadku do śmierci. Nie można więc bagatelizować problemu.

Objawy padaczki dzielimy na dwie kategorie. Napady częściowe i napady uogólnione. Napady częściowe jak sama nazwa wskazuje występują w okrojonym obszarze. Nie mają wpływu na świadomość psa. Pies może mieć delikatne drgania łapy, uszu lub głowy. Może też tylko przechylać głowę i trzymać ją przez chwilę w takiej pozycji. Mogą pojawić się również zaburzenia zachowania: chodzenie w kółko, uparczywe patrzenie w jeden punkt lub kłapanie pyskiem.

Te objawy bardzo trudno wyłapać i często opiekun nawet nie jest świadomy, że to padaczka. Jeśli spędzamy dużo czasu poza domem lub nasze pies nie zawsze jest blisko nas to możemy nawet przez lata nie wiedzieć, że jest jakiś problem. W końcu, jeśli pracujemy 10 godzin dziennie to jaka jest szansa, że zaobserwujemy minutowe drżenie pyska u psa w południe? Napady częściowe pojawiają się u 20% psów chorych na padaczkę.

Fazy padaczki u psa

Niestety znacznie więcej, bo 80% psów chorych na padaczkę ma napady uogólnione, które mają już formę choroby, którą zazwyczaj sobie wyobrażamy. Tego typu napady mają 3 fazy.

• Faza prodromalna, czyli aura – pies nawet na kilka godzin przed pojawieniem się drgawek zaczyna zachowywać się inaczej niż zazwyczaj. Niektóre psy są bardziej pobudzone, a inne wręcz przeciwnie – mogą być wyciszone lub próbować się chować. Każdy psiak przechodzi to na swój sposób.
• Faza właściwego napadu, czyli iktus – atak rozpoczyna się nagle i zazwyczaj trwa do kilku minut. Pies upada na bok, dostaje drgawek, w niektórych przypadkach występuje poruszanie łapami, a w niektórych kończyny są sztywne. Pies się ślini i oddaje mimowolnie mocz oraz kał.
• Faza ponapadowa – atak się kończy. Niektóre psy szybko wracają do siebie, a inne mogą być zdezorientowane jeszcze przez jakiś czas.

Wyróżniamy również ataki pod względem częstotliwości występowania. Ataki jednorazowe są bardzo sporadyczne, krótkie i zdarzają się raz na miesiąc lub dwa. W tym przypadku zazwyczaj nic się nie robi w kontekście leczenia. Ataki gromadne to takie, które występują po sobie częściej niż dwa na dobę.

Stan padaczkowy to atak, który trwa dłużej niż 30 minut lub kilka mniejszych ataków w tym czasie, kiedy pomiędzy nimi pies nie wrócił do świadomości. To bardzo poważny stan, który wymaga interwencji lekarza, ponieważ może grozić śmiercią. Nawet w trakcie ataku trzeba szybko udać się do weterynarza, który farmakologicznie przerwie wyładowania w mózgu.

Co zrobić kiedy pies ma atak padaczki + leczenie

Jeżeli mamy psa z padaczką to warto prowadzić dziennik, w którym zapisujemy datę, godzinę, czas trwania oraz opis ataku. Pomoże to lepiej śledzić chorobę i ułatwi lekarzowi dobór ewentualnych rozwiązań.

Generalnie w trakcie samego ataku naszym głównym zadaniem jest asekuracja psa. Podkładamy koc pod głowę, aby się nie uderzył. Odsuwamy również wszystkie przedmioty, o które pies mógłby się uderzyć podczas drgawek. Uważamy na język i grzebiemy w pysku tylko, jeśli rzeczywiście mógłby powodować uduszenie. Pies podczas ataku nie jest świadomy, więc może nas niechcący pogryźć.

Leczenie nie jest łatwe. Padaczka to choroba przewlekła, więc pies choruje do końca życia. W przypadku ciężkich, regularnych i długich ataków konieczne jest udanie się do weterynarza nawet w trakcie ataku. Lekarz musi farmakologicznie przerwać napad.

Leczenie padaczki u psa

Jeżeli pies ma normalne ataki, ale regularnie to weterynarz prawdopodobnie przepisze leki, które można podać podczas ataku. Są to podawane doodbytniczo w formie czopków lub wlewu.

Jak wcześniej wspomniałem nie leczy się zazwyczaj wcale psa, który ma lekkie ataki rzadsze niż raz na dwa miesiące. W przypadku częstszych ataków (częściej niż raz w miesiącu lub w przypadku ataków gromadnych) stosuje się leki przeciwdrgawkowe  Celem leczenia jest całkowite wyeliminowanie napadów drgawkowych, ale nie u każdego psa jest to możliwe. Często sukcesem jest samo zmniejszenie się nasilenia i częstotliwości ataków.

Padaczka u psa to nie wyrok i można z tym żyć. Trzeba jednak dać temu szansę.

Pies dziwnie rusza głową – czy to padaczka u psa?

Dziwne zachowanie psa może być objawem wielu chorób i problemów. Przykładowo takie mimowolne ruchy to może być padaczka, choroba addisona (chociaż w tym przypadku najczęściej najpierw pokazują się inne objawy), idiopatyczne drżenie głowy (niektórzy twierdzą, że to też forma padaczki) ale może to być również niefortunne napięcie mięśniowe, które uciskając na nerw spowoduje tego typu drżenia lub ruchy.

Jeśli więc zauważymy dziwne ruchy psa to nie musi to być od razu padaczka. W naszym przypadku od razu pojechaliśmy do lekarza. Pierwszym ruchem było wykonanie pełnych badań krwi. Dodatkowo zleciliśmy również badania na choroby odkleszczowe, które również mogą objawiać się różnymi drgawkami. W badaniach krwi głównie skupia się na elektrolitach, ponieważ zaburzenia w tym zakresie także mogą powodować podobne objawy.

U nas wszystkie badania wyszły w normie, więc trzeba szukać dalej. Kolejnym krokiem jest wizyta u neurologa, który sprawdzi odruchy psa. Badanie polega na pukaniu psa w różnych miejscach młoteczkiem i sprawdzanie reakcji. U nas wszystko było ok.

Dalsze badania

Generalnie w tym przypadku trudno jest zrobić coś więcej. Można męczyć psa kolejnymi badaniami – tomografia, rezonans, a nawet wykonać badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. Ma to na celu eliminowanie kolejnych możliwości. Przykładowo w specyficznych przypadkach może być tak, że spięcie mięśniowe w okolicy łopatek spowoduje napięcie na nerwy, które spowodują przykładowo drżenie głowy. My się na dodatkowe badania nie zdecydowaliśmy w tym momencie. Lempo miał naprawdę delikatny atak, a sam lekarz również nie rekomendował dalszego sprawdzania, a zalecił obserwację.

Jest również coś takiego jak idiopatyczne drżenie głowy u psa. Tutaj zdania są podzielone. Niektórzy lekarze twierdzą, że jest to po prostu forma padaczki. Inni twierdzą, że to inna choroba. Jednak obie mają podobny przebieg (padaczka częściowa z atakiem w okolicach głowy ma identyczne objawy jak idiopatyczne drżenie głowy) i żadnej nie można leczyć, więc nie wydaje się aż tak istotne czy to ta sama choroba, czy inna.

Mój pies kręci dziwnie głową – co robić?

Przede wszystkim trzeba iść do weterynarza i zrobić badania, aby móc wyeliminować inne choroby. Jeżeli elektrolity są w normie, nie ma chorób odkleszczowych, a badanie neurologiczne nie wskazuje problemów to prawdopodobnie jest to padaczka.

Jednak do stwierdzenia padaczki potrzebne są kolejne ataki. Może się zdarzyć, że drżenie głowy było jednorazowym przypadkiem. Trzeba psa obserwować, ale jeśli zdarzy się to kolejny raz to raczej stawia się na padaczkę. Kolejne kroki są już zależne od częstotliwości i siły ataków. Jeżeli psiakowi lekko drży główka raz na pół roku to nie ma tragedii – w takim przypadku nie realizuje się żadnego leczenia. Jednak przy coraz mocniejszej sile ataków i zwiększonej częstotliwości możliwe jest wprowadzenia leczenia farmakologicznego. Tutaj już trzeba wszystko konsultować z lekarzem i to on decyduje.

Pamiętajmy, że kluczem do zdrowia naszego psa zawsze jest obserwacja i regularne badania. Obserwacja psa pozwoli nam nie tylko wyłapać dziwne zachowanie, ale przede wszystkim wiedzieć, jakie zachowania odstępują od normy. Jeśli wiemy, że nasz pies jest normalnie spokojny to nagły wzrost pobudzenia powinien zwrócić naszą uwagę.

Regularne badania pozwolą nam zauważyć problemy zanim zdążą ukazać się jakiekolwiek objawy. Długotrwałe zaburzenia elektrolitowe spowodują różne kłopoty. Tak samo zresztą jakiekolwiek długotrwałe niedobory. Bez badań nie będziemy wiedzieli, że w ogóle jakieś niedobory są. Pamiętajmy – zapobiegać jest lepiej niż leczyć.

Post Padaczka u psa, idiopatyczne drżenie głowy i inne – pies dziwnie kręci głową, dziwne, mimowolne ruchy pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Wiedza o skręcie to sprawa, która może uratować życie psa Twojego lub Twoich bliskich. To wiedza, którą powinien mieć każdy z nas, jeśli nam zależy na swoim przyjacielu. Tylko i wyłącznie od naszej reakcji zależy, czy pies przeżyje skręt żołądka. Skręt jest też o wiele częstszy niż myślisz – jesteś w błędzie, jeśli uważasz, że problem Ciebie nie dotyczy.

Jeżeli ktoś obserwuje nasze kanały social media to na pewno wie. Jednak dla wszystkich kilka słów na początek: 7 maja 2019 roku nasz pies miał skręt żołądka. Stało się to nagle i było dla nas szokiem, ponieważ zawsze byliśmy świadomi, że owczarki niemieckie są w grupie podwyższonego ryzyka i w związku z tym dbaliśmy jak mogliśmy, żeby tego uniknąć. Psina u weterynarza pojawiła się bardzo szybko, ale nawet w tak krótkim czasie zmiany w organizmie były duże. Weterynarz poinformował mnie, że jest tylko 50% szans na przeżycie.

Nie życzę nikomu takiej sytuacji. Uważam jednak, że nie pozostaje nic innego jak mówić o tym i edukować. Nasz pies jest już zdrowy, ale aż strach pomyśleć jaki byłby wynik, jeśli nie trafiłaby szybko do dobrego specjalisty. Skręt łatwo pomylić ze zwykłym ”złym samopoczuciem” i zignorować problem. Bardzo łatwo pomyśleć ”zobaczę co będzie, najwyżej jutro pojedziemy do lekarza”. Niestety jutro może być już za późno.

Skręt żołądka u psa to było dla mnie coś oczywistego. Wiedziałem, że takie coś istnieje oraz że mój pies jest w grupie zwiększonego ryzyka. Jednak sama świadomość nie oznacza, że skręt żołądka nie przytrafi się naszemu psu. Niestety przeglądając internet i rozmawiając z ludźmi zdałem sobie sprawę, że dla wielu skręt jest czymś nieznanym. To ogromy błąd. Myślę, że każdy opiekun psa powinien być świadomy tego problemu. Dlatego dzisiaj zapraszam do pierwszego wpisu o skręcie. Jakie są przyczyny skrętu żołądka? Jakie są objawy? Jak reagować?

Na samym początku warto wiedzieć również, że korzystanie z maty węchowej lub maty do lizania może zmniejszyć ryzyko skrętu żołądka poprzez spowolnienie spożywania posiłku oraz wyciszenie i uspokojenie psa. Odpowiednie podejście do jedzenia to często jedyna sprawa, którą możemy kontrolować, jeśli chodzi o ryzyko wystąpienia problemu. Oczywiście gwarancji nie ma, bo skręt żołądka jeszcze nie jest do końca poznany, ale lepiej próbować niż potem żałować.

Skręt żołądka u psa – co to?

Przyczyny skrętu żołądka oraz sam proces jego powstawania nie jest jeszcze do końca znany. Nie jest nawet wiadomo, czy najpierw pojawia się rozszerzenie żołądka czy skręt. Różne źródła podają inne informacje. Fakt, że nawet specjaliści nie są zgodni o istocie problemu i jej przyczynach mówi nam, że to naprawdę skomplikowana kwestia. W skrócie jednak możemy stwierdzić, że skręt żołądka u psa polega właśnie na tym, że żołądek ulega rotacji.

Tak obrazowo przebiega skręt żołądka u psa

Powoduje to zamknięcie wpustów żołądka, a to prowadzi do zatkania żołądka. Wewnątrz żołądka znajdują się gazy, które nie mają ujścia. Żołądek się rozszerza, napiera na inne organy, a to prowadzi do utrudnionego oddychania oraz zaburzeń krążenia krwi.

Skręt żołądka czy rozszerzenie?

Nie jest jednak jasne, czy najpierw dochodzi do rozszerzenia, czy skrętu żołądka. Z jednej strony za argumentem ”skręt jest pierwszy” przemawia fakt, że u niektórych psów stwierdza się go bez samego rozszerzenia. Ogólnie badano różne przypadki i wykonywano wiele badań, ale nie udało się osiągnąć pewności. Dla nas, jako opiekunów ważna jest informacja, że zarówno rozszerzenie żołądka może prawdopodobnie spowodować skręt żołądka, ale również trzeba zwrócić uwagę, że sam brak rozszerzenia nie musi jednoznacznie eliminować ryzyka skrętu.

Dlaczego to ważne? Ponieważ w wielu źródłach jako główny objaw skrętu podaje się właśnie nabrzmiały, powiększony brzuch. W związku z tym niektórzy mogą pomyśleć, że brak tego objawu oznacza, że nie ma skrętu, czyli nie jest wymagana natychmiastowa opieka weterynarza. Błąd – skręt nie musi objawiać się powiększonym brzuchem. 

Najważniejsze jednak dla opiekuna jest jedno – skręt żołądka u psa jest śmiertelny. Więcej – tylko i wyłącznie operacja może uratować psa. Najlepiej, jeśli operacja przeprowadzona jest do 4 godzin od wystąpienia objawów. Po tym czasie szanse na przeżycie drastycznie maleją.

Skręt żołądka przychodzi nagle, objawy są bardzo niespójne i łatwo je pomylić z innymi problemami. Wiele osób ignoruje pierwsze objawy. Wiele osób nawet ich nie zauważa, bo pies spędza cały czas sam na podwórku lub w kojcu. Jedynym sposobem jest obserwacja psa i szybka reakcja. Nie powinniśmy więc zwlekać – lepiej ”dmuchać na zimne”, czyli pojechać do weterynarza i dowiedzieć się, że to nie jest skręt niż zostawić sprawę do rana i pomylić się, a pies nie przeżyje.

Skręt żołądka u psa – przyczyny

Skręt żołądka u psa to naprawdę straszna sprawa. Weterynarze nie mają pojęcia jakie są jednoznaczne przyczyny, więc w różnych materiałach podaje się ich wiele. Niestety nie ułatwia to życia opiekunowi.

Generalnie przyczyny proponuję podzielić na: związane z jedzeniem, związane z ruchem oraz związane z innymi czynnikami.

Przyczyny związane z jedzeniem:

• zbyt duże porcje –  pies zjada za dużo na raz, proponuje się podzielenie posiłków na 3-4 mniejsze porcje. Podaje się, że zbyt mocno wypełniony żołądek ma większe prawdopodobieństwo skręcenia
• zbyt małe porcje – głównie chodzi o wielkość ”kulek” w karmach suchych. W niektórych źródłach podaje się, że zbyt mały granulat również może zwiększać prawdopodobieństwo skręcenia. Nie znalazłem bardziej szczegółowych informacji ani konkretów
• zbyt szybkie jedzenie – pies jedząc szybko pochłania wraz z pokarmem duże ilości powietrza. To powoduje wypełnienie żołądka, a to zwiększa ryzyko skrętu
• jedzenie na podwyższonych miskach – to dość kontrowersyjne stwierdzenie, ale znalazłem je na wielu stronach. Generalnie sprawa wygląda tak, że jeszcze kilka lat temu promowano podwyższone miski właśnie jako produkt zmniejszający ryzyko skrętu. Obecnie mówi się o podwyższonym ryzyku przy stosowaniu tego produktu. Nie ma jednak na to dowodów. Jeżeli ktoś bardzo obawia się skrętu, a nie ma innych powodów stosowania takiej miski to dla bezpieczeństwa lepiej z niej chyba zrezygnować

Przyczyny związane z ruchem:

• dynamiczna aktywność w okolicach posiłków – bieganie po jedzeniu to zły pomysł. Żołądek jest wypełniony, a mocny ruch może zwiększyć ryzyko skrętu. Również przed jedzeniem pies nie powinien mieć zbyt dużej aktywności
• niefortunny ruch lub wypadek – skręt żołądka może podobno również wystąpić w sposób mechaniczny, czyli do skrętu dochodzi wskutek wypadku, przewrócenia się i tego typu nieszczęść. Oczywiście nie mamy na to wpływu, ale warto o tym wiedzieć. Jeżeli skręt się pojawi to dobrze mieć świadomość, co mogło być przyczyną

Warto zwrócić uwagę:

Kilka elementów, na które warto zwrócić uwagę, ponieważ mogą mieć wpływ na zwiększone ryzyko wystąpienia skrętu żołądka.

• nadwaga lub niedowaga u psa
• psy z usuniętą śledzioną. Nie ma jednak bezsprzecznych dowodów, że tak jest. Warto mieć jednak na uwadze
• podeszły wiek psa
• budowa psa, głównie głęboka klatka piersiowa (np: owczarki niemieckie)
• ogólnie psy ras dużych i ogromnych znajdują się w grupie podwyższonego ryzyka
• uwaga: skręt żołądka może również wystąpić u małych psów. Nie myśl, że problem Was nie dotyczy, bo macie mniejszego psiaka. Każdy opiekun psa powinien być tego świadomy
• w spisie przyczyn podaje się często nawet sam ”stres” – jak widać naprawdę przyczyn jest sporo i trudno się zabezpieczyć na wszystkie

Skręt żołądka u psa – zapobieganie

Tak naprawdę nie ma naturalnej metody zapobiegania skrętowi żołądka. Można uważać na wszystko, a i tak jest szansa, że naszemu psu się to przydarzy.

Jest jednak jeden sposób zapobiegania. Jest to gastropeksja, czyli zabieg polegający na przyszyciu ściany żołądka do ściany jamy brzusznej. Zabieg ten praktycznie uniemożliwia obrót żołądka, ponieważ unieruchamia go w jednym miejscu. Oficjalnie mówi się jednak o 90% skuteczności – trzeba wziąć poprawkę na zmiany występujące wraz z postępem wieku psa. Mówi się, że z wiekiem szwy mogą ulec degradacji lub na różne sposoby się przerwać, ale to nadal najlepsza metoda, aby zmniejszyć ryzyko skrętu żołądka u psa.

Nie namawiam nikogo do nagłego decydowania się na ten zabieg. Trzeba sobie to przemyśleć. Na pewno jednak, jeśli nasz pies ma zaplanowany jakiś większy zabieg (np: kastracja) to warto się zastanowić, czy przy okazji nie wykonać gastropeksji. Szczególnie, jeśli nasz psiak jest w grupie większego ryzyka np.: owczarek niemiecki, alaskan malamute, dog niemiecki, bernardyn, akita inu, bokser i inne rasy.

Warto również wiedzieć, że w trakcie operacji skrętu żołądka zazwyczaj wykonuje się gastropeksję, aby zmniejszyć ryzyko ponownego skrętu.

Do innych sposobów zmniejszenia ryzyka skrętu żołądka można zaliczyć profilaktykę, a w tym głównie podejście do spożywania posiłków. Nie jest to gwarancja, a raczej zmniejszenie ryzyka. Nawet u psa najbardziej świadomego opiekuna może zdarzyć się skręt.

Jeśli chodzi o same posiłki to oczywiście: więcej mniejszych posiłków zamiast jednego dużego (2-3 posiłki dziennie to optymalna ilość, chociaż osobiście uważam, że 3 są najlepsze). Do tego wolniejsze spożywanie jedzenia, ponieważ wielu specjalistów widzi związek z szybkością jedzenia, a ryzykiem skrętu. Zachęcam do korzystania z maty węchowej (przy karmieniu suchą karmą) lub z maty do lizania (przy mokrej karmie).

Te produkty nie tylko pomogą w wolniejszym jedzeniu, ale też pomogą psu się uspokoić i wyciszyć. Pamiętajmy również, że często widzi się związek między posiłkami, a aktywnością fizyczną. Nie róbmy dzikich zabaw lub spaceru bezpośrednio po posiłku (dajmy psu odpocząć pół godziny po jedzeniu). Nie dawajmy psu również jeść zaraz jak wrócimy ze spaceru.

Skręt żołądka u psa – objawy

Wiemy już czym jest skręt żołądka u psa, dlaczego jest niebezpieczny i wiemy jakie mogą być jego przyczyny. Jednak nawet najbardziej ostrożnego człowieka może to spotkać. My byliśmy świadomi, że nasz pies  jest w grupie podwyższonego ryzyka. Pilnowaliśmy wielkości porcji, częstotliwości posiłków oraz aktywności w ciągu dnia. I tak nas dopadło.

Jakie mogą być więc objawy skrętu żołądka?

• powiększony brzuch
• twardy brzuch
• odruch wymiotny (bez wymiotów)
• ”puste” wymioty pianą
• ból brzucha (boli przy dotykaniu)
• problemy z położeniem się (boli brzuch, pies nie może się położyć)
• nagłe osłabienie
• omdlenie (utrata świadomości)
• mocne dyszenie (problemy z oddychaniem)
• odbijanie się (bekanie, dziwne dźwięki z brzucha)
• nadmierne ślinienie się
• nagły brak apetytu
• apatia, brak chęci ruchu

Jak widać objawów jest mnóstwo i bardzo łatwo je pomylić z innymi problemami. U nas objawami był twardy brzuch (ale bez powiększenia) oraz problem z położeniem się (pies się kręcił, nie potrafił znaleźć miejsca). Generalnie wyglądało to tak: Legion dostała posiłek w okolicy godziny 16. Koło godziny 17 pojawiły się pierwsze objawy – Legion weszła na legowisko i próbowała się położyć. Wstawała i zmieniała miejsce. Potem chciała wyjść na dwór, gdzie również nie mogła się położyć. Kładła się, chwilę leżała i siadała. Trwało to jakieś pół godziny.

Pierwsza myśl była taka, że albo ją brzuch boli, albo po prostu tak dzisiaj ma. Wcześniej tego dnia na nasze podwórko dostał się jakoś obcy pies i było trochę stresu. Myśleliśmy więc, że po prostu tak z nerwów nie może się ułożyć. Nic się jednak nie zmieniło przed 18, a dodatkowo sprawdziłem jej brzuch, który był trochę twardszy (nie jakoś bardzo, ale porównując z innymi psami było jednak czuć różnicę). Około 18 pojechaliśmy do weterynarza.

Bardzo łatwo pomylić skręt żołądka z jakąś ”pierdołą”. W końcu każdy z nas spotyka się z tymi objawami regularnie. Wystarczy, że pies coś zje (trawę, kawałek patyka) i zwymiotuje. Albo nie zwymiotuje, a potem boli brzuch. Czasami naszemu psu się odbija lub ma jakieś dziwne bulgotanie w brzuchu. Często nawet nie podejrzewamy, że może to być coś poważnego, co może spowodować śmierć ukochanego psa.

Z tego powodu najważniejsza jest obserwacja psa. Sam brak apetytu może nie być podejrzany, ale już połączony z dyszeniem powinien spowodować zwiększoną troskę.

Skręt żołądka u psa – reaguj natychmiast

Jeżeli masz chociaż minimalne podejrzenia, że Twój pies może mieć skręt żołądka to reaguj natychmiast. Im szybciej pies zostanie poddany operacji tym większe szanse na ratunek. W przypadku zaawansowanego skrętu, który trwa ponad 4 godzin mogą już pojawić się problemy z krążeniem krwi i martwicą tkanek.

Nie podawaj psu jedzenia ani picia. Są małe szanse, że będzie miał na to ochotę, ale naprawdę nic nie podawaj. Od razu skieruj się do weterynarza.

Wraz z postępem czasu możesz spodziewać się kolejnych objawów. U nas najpierw był problem z położeniem, następnie twardy brzuch. U weterynarza pojawiło się bekanie, dziwne odgłosy z brzucha, a przed samą operację były wymioty pianą.

Skręt żołądka u psa – nie ignoruj problemu

Ponawiam – bardzo łatwo pomylić skręt z innymi problemami. Złym samopoczuciem, stresem, upalną pogodą i tak dalej. Niektóre psiaki w upały nie chcą jeść, a to może też być objaw skrętu. Wiele psiaków robi odruchy wymiotne – wystarczy, że najadły się trawy lub czegoś innego. Naprawdę bardzo łatwo zignorować problem i znaleźć inną przyczynę.

”Najadł się trawy to rzyga”

”Za szybko jadł to brzuch boli, było tyle nie jeść”

”Cały czas się wierci, to na pewno po tym długim spacerze”

Jestem stałym bywalcem na psich grupach i naprawdę często widzę tego typu historie. Ktoś robi post, że ”mój pies nie chce jeść i kręci się po domu – co to może być?”, zamiast szybko jechać do weterynarza. Ja rozumiem, że jest praca i życie. Rozumiem, że ktoś chce odpocząć, zajmuje się dzieckiem czy cokolwiek innego. Łatwiej poczekać na propozycję innych internautów niż jechać, być może ”na darmo” z psem do lekarza.

Nigdy, absolutnie nigdy nie szukaj pomocy medycznej w internecie zamiast udania się po tę pomoc do specjalisty.

Gwarantuję każdemu z Was, kto ma chociaż podstawowe ludzkie odruchy. Jeżeli zignorujesz problem i okaże się, że to jednak był skręt. Jeżeli okaże się, że pies umarł, bo nie chciało nam się tego jednego dnia jechać do lekarza to nie wybaczysz sobie tego do końca życia.

Nikomu nie życzę, żeby jego psa spotkało to co Legion, naprawdę. To straszna rzecz. Żyjesz sobie z psem, jest wszystko dobrze, a tu nagle ktoś mówi ”trzeba szybko operować, mamy 50% szans”. Siedzę w poczekalni i cały czas złe wieści. ”Żołądek skręcony o 360 stopni”, potem ”żołądek skręcony bardzo nietypowo” i tak dalej. I naprawdę do dupy jest mieć taką świadomość, że być może trzeba będzie wracać do domu samemu.

Ja rozumiem, że czasami ma się gorszy dzień, pies często ”świruje” lub ogólnie jest taki bardziej wrażliwy i człowiek myśli ”dobra, zobaczymy do jutra”. To całkowicie zrozumiałe, ale objawów skrętu nie warto bagatelizować, bo potem będziemy tylko żałować.

Skręt żołądka u psa – podsumowanie

W tym wpisie znajdziesz podstawowe informacje o skręcie żołądka. Czym jest skręt, na co warto uważać i jak można rozpoznać problem u swojego psa. Szczerze uważam, że każdy opiekun powinien o tym wiedzieć i potrafić szybko reagować. Rozpoznanie i reakcja to podstawa do uratowania swojego psa.

W kolejnym wpisie opiszę bardziej szczegółowo jak wygląda sytuacja, jeśli skręt się pojawi. Czego spodziewać się u weterynarza przed operacją, jakie są opcje samej operacji oraz jak wygląda dalsze rokowanie i leczenie psa. Naprawdę polecam to wszystko czytać. To bardzo ważna wiedza.

Będę wdzięczny za udostępnianie tego wpisu.

Im więcej osób dowie się o skręcie żołądka tym większa szansa, że będą potrafili odpowiednio zareagować w przypadku wystąpienia objawów. Skręt żołądka to nie jest choroba, która rozwija się latami. To nie jest nowotwór, którego nie rozpoznano wcześniej.

Tylko od szybkiej reakcji człowieka zależy życie psa.

Wpis o leczeniu skrętu żołądka dostępny jest TUTAJ

Post Skręt żołądka u psa – przyczyny, objawy, pomoc pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Na pewno każdy opiekun chce jak najlepiej dla swojego przyjaciela, ale często naprawdę trudno świadomie zdecydować się na konkretną dietę dla psa. Dzisiaj postaramy się przedstawić najpopularniejsze sposoby żywienia psów i przedstawić je przystępnej formie, aby każdy opiekun mógł szybko znaleźć podstawowe informacje.

Na wstępie informujemy, że ten wpis powstał w ramach współpracy z Psi Bufet – cateringiem subskrypcyjnym dla psów. Przez cały styczeń karmiliśmy nasze trzy psiaki przy pomocy tej diety, a niedługo na blogu pojawi się pełna recenzja.

Sposoby żywienia psów – dlaczego dieta dla psa jest ważna?

Przede wszystkim warto sobie zadać pytanie, dlaczego w ogóle dieta dla psa jest ważna. W końcu wystarczy pójść do marketu i kupić opakowanie. Niestety nie jest tak łatwo. Na rynku można znaleźć tysiące różnych produktów dla psów, każdy w innej formie lub z odmiennym składem. Suche karmy marketowe stały się tak popularne, że wielu opiekunów nawet nie zastanawia się czy na pewno jest to dobre dla ich psiaka.

Niestety wiele produktów jest słabej jakości, a niektóre modele żywieniowe są po prostu gorsze od innych. Świadomy opiekun powinien potrafić dobrać dietę w taki sposób, aby była jak najbardziej odpowiednia dla jego psiaka. Dieta i jakość karmy mają ogromne znaczenie, jeśli chodzi o komfort życia i zdrowie naszego przyjaciela. Niektóre dane wskazują, że nawet 9 na 10 psów umiera na choroby nowotworowe, a za główną przyczynę uznaje się właśnie złej jakości dietę.

Dobra dieta to zdrowy organizm, ładna sierść, lepsza sprawność, mniej chorób, brak wybrzydzania przy jedzeniu i wiele innych zalet. O ile jeszcze kilka-kilkanaście lat temu odpowiednie żywienie nie było takie łatwe ze względu na brak odpowiednich produktów na rynku tak w ostatnich latach sprawa drastycznie zmieniła się na lepsze. Większa świadomość opiekunów zmusiła producentów do proponowania coraz lepszych karm, dzięki czemu teraz bardzo łatwo wybrać naprawdę dobre produkty. W internecie za darmo można również znaleźć mnóstwo informacji, a to sprawiło, że nawet diety typu BARF, które wcześniej uznawane były za skomplikowane, obecnie są w zasięgu każdego opiekuna.

BARF

Naszym zdaniem królowa diet dla psów i idealny model żywieniowy. BARF spełnia wszystkie założenia zdrowego typu diety, który jest zdrowy i cechuje się najwyższą jakością. Jeżeli ktoś jeszcze nie słyszał o tym to w ogromnym skrócie dieta ta polega na podawaniu psu surowego mięsa. Wiele badań wskazuje, że to właśnie mięso jest najważniejsze w psiej diecie, a podawanie go w surowej formie jest najbardziej przystępne. Dieta BARF w głównej mierze składa się właśnie z surowego mięsa i podrobów, a warzywa i owoce są w formie dodatku. Odróżnia to ten sposób żywienia od komercyjnych karm bardzo często zawierających mniejsze ilości mięsa, a dużą część stanowią tzw. zapychacze (zboża i warzywa), które w większości są zbędne w psiej diecie i służą głównie do zwiększeni objętości produktu.

BARF może wydawać się dietą skomplikowaną lub czasochłonną, ale nic dalszego od prawdy. Ten sposób żywienia psów może być realizowany przez każdego, a odpowiednia organizacja sprawi, że karmienie jest szybkie i bezproblemowe. Każdego zainteresowanego odsyłamy do grup na Facebook, które zawierają mnóstwo merytorycznych materiałów: Surowe Kotki i Psy oraz Barfne Korepetycje

Realizowanie diety BARF dla psa wymaga trochę samozaparcia i chęci do nauki, ponieważ trzeba zrozumieć jak ta dieta działa. Na pewno wymaga poświęcenia więcej czasu niż bezrefleksyjne nasypanie suchych granulek do psiej miski, ale na pewno warto, ponieważ zalety zrekompensują nam włożony w dietę wysiłek.

Zalety:

• dokładnie wiesz, czym karmisz psa
• może być tania lub droższa, w zależności od naszego budżetu i preferencji
• naszym zdaniem najzdrowsza i najbardziej optymalna forma żywienia
• bardzo smaczna dla większości psów

Wady:

• wymaga wcześniejszego przygotowania i pewnej organizacji

Catering dla psa

Catering to po prostu świeże, gotowane jedzenie, które dostarczane jest na Twój adres. To świetny kompromis między przygotowywaniem posiłków psu samemu w domu, a kupowaniem gotowej karmy suchej bądź mokrej. Po wypełnieniu ankiety otrzymamy propozycję smaków i wielkości porcji, która będzie odpowiednia dla Twojego psa. Nie trzeba więc poświęcać czasu i energii na studiowanie różnych produktów. Jedzenie przychodzi od nas w wygodnej, zamrożonej formie. Wystarczy je odmrozić i można podać psu.

Jedzenie z cateringu wykonane jest z wysokiej jakości produktów, więc posiłki są zdrowe i bardzo smaczne dla naszego psiaka. Dodatkowo składy opracowywane są przy wsparciu psich dietetyków. Naszym zdaniem największą zaletą cateringu jest fakt, że jest ona całkowicie bezobsługowa i nie wymaga zaangażowania od opiekuna. Naprawdę zachęcamy do edukowania się i świadomego podejścia do opieki nad psem. Jeśli jednak ktoś absolutnie nie chce interesować się składami, jakością karmy i poświęcać czasu na szukanie ”tej idealnej”, a jednocześnie chce podawać psu bezpieczne i zdrowe jedzenie to catering jest chyba najlepszym wyjściem. Catering sprawdza się również, jeżeli zachorujemy lub generalnie z jakiegoś powodu nie możemy poświęcić przez jakiś okres czasu na psią dietę – wtedy wystarczy zamówić gotowe jedzenie i problem z głowy.

Sami korzystaliśmy z tego typu jedzenia od Psi Bufet, który proponuje dietę w modelu subskrypcyjnym, gdzie regularnie otrzymujesz gotowe paczki z posiłkami dla Twojego psiaka. Jeżeli chcecie spróbować tego typu diety dla psa to możecie wykorzystać nasz kod rabatowy: zyciezpsem, dzięki któremu otrzymacie 35% rabatu na pierwsze zamówienie oraz 25% rabatu na drugie.

Tak Psi Bufet w skrócie opisuje swoje produkty:

”Mięso i warzywa jakości human-grade, delikatnie gotowane na parze, z dodatkiem witamin i minerałów – to właśnie świeże jedzenie. W ten prosty sposób powstają pyszne, zbilansowane posiłki, idealne dla psów w każdym wieku.”

Zalety:

• łatwa forma podawania
• nie wymaga wiedzy ani zaangażowania z naszej strony
• w modelu subskrypcyjnym nie trzeba pamiętać o zakupie karmy (regularnie dostarczana jest pod Twój adres)

Wady:

• brak możliwości dostosowania do swoich potrzeb (kilka smaków o sztywnym składzie, który nie każdemu będzie odpowiadał)
• konieczność zarezerwowania miejsca w lodówce/zamrażarce

Gotowane jedzenie domowe

Gotowane jedzenie domowe to bardzo ciekawa alternatywa dla karm komercyjnych. Dużą zaletą jest tu elastyczność, ponieważ opiekun może dokładnie dostosować składniki, które wchodzą w skład diety jego psa. Żywienie domowe może być bardzo tanie, przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej jakości pokarmu. Dzięki temu to naprawdę rewelacyjna forma żywienia dla każdego opiekuna. Nawet jeżeli nie mamy dużego budżetu to nadal możemy karmić psa całkiem porządnie. Wystarczy trzymać się polecanych proporcji (ok. 60% mięsa, 20% podrobów, 20% warzyw i owoców) – możemy wybierać tańsze mięsa z promocji lub sezonowe, tańsze warzywa i owoce.

Dieta jest więc bardzo elastyczna i dokładnie wiemy, co podajemy naszemu psu. Ten sposób żywienia psów jest również dla naszych przyjaciół przyjemny w konsumpcji i smaczny, dzięki czemu nie powinniśmy mieć problemu z wybrzydzaniem. Minusem oczywiście jest to, że taki sposób karmienia wymaga poświęcenia trochę czasu i organizacji.

Zalety:

• bardzo elastyczna dieta
• tak wysoka jakość jak chcemy
• tania w stosunku do podobnej jakości karm komercyjnych

Wady:

• trzeba poświęcić czas na gotowanie i zakupy

Sucha karma

Sucha karma to na pewno najpopularniejszy typ produktów żywieniowych dla psów. Na rynku można znaleźć setki różnych karm, każda o innej specyfikacji – indywidualnych wadach i zaletach. Sucha karma uchodzi również za najwygodniejszą i najszybszą w stosowaniu. To właśnie ten komfort podawania stoi za popularnością tego sposobu żywienia.

Niestety duża ilość różnych produktów oraz powszechne reklamy producentów powodują, że często trudno wybrać najlepszą karmę dla naszego psa. Suche karmy mają ogromne spektrum – od bardzo tanich i słabych jakościowo, aż po naprawdę drogie z dużą zawartością mięsa. Masowość produkcji tego typu produktów powoduje również, że nie wszyscy producenci podają swoje składy w przejrzysty sposób, a za to wprowadzają w błąd przez chwytliwe slogany marketingowe. Łatwo zawyżyć ilość mięsa w karmie przykładowo poprzez podanie go zbiorczo z tańszymi podrobami.

W związku z tym często trudno znaleźć idealny produkt dla swojego psiaka, a żeby zrobić to świadomie trzeba poświęcić sporo czasu na porównywanie wielu produktów. Życiowa ironia jest też taka, że zazwyczaj jak już po tygodniach poszukiwania znajdziemy ”ten jedyny” produkt to zaraz producent zmienia jego skład i zabawa zaczyna się od nowa. Kupując karmy suche trzeba też w pewien sposób ufać producentowi – po samym granulacie nie ocenimy, czy rzeczywiście odzwierciedla on skład opisany na opakowaniu.

Sucha karma – czy na pewno warto?

Naszym zdaniem sucha karma generalnie nie jest najlepszym wyborem głównie poprzez sposób obróbki tego typu produktów. Im bardziej przetworzone składniki tym mniej zachowują swoich wartości odżywczych. Dodatkowo ”suchość” również bywa minusem, ponieważ jedzenie tego typu karmy jest mniej komfortowe dla psa. Sucha forma jest często nudna dla psów, które po pewnym czasie zaczynają grymasić i odmawiać jedzenia. Wielu opiekunów musi wtedy sięgać po dosmaczacze, aby zachęcić psiaka do jedzenia. Nie oszukujmy się – karma zapewne smakuje tak jak wygląda.

Sporym problemem tego typu karmy jest również naszym zdaniem pewne złudzenie, jeśli chodzi o ekonomiczność. Wielu opiekunów najpierw zauważy tanie karmy, co daje pozory, że ten typ żywienia psów jest ”opłacalny”. Jednak najtańsze produkty praktycznie nie nadają się do podawania psu. Najgorsze mają minimalną zawartość mięsa, w wypełnione są zbożami i chemią.  Z drugiej strony im lepszy skład produktu tym większa cena, ale te naprawdę wysokiej jakości nie mają zbyt dobrego stosunku jakość/cena przy tym stopniu przetworzenia.

Cena to zawsze kwestia indywidualna, ponieważ każdy opiekun ma inne możliwości. Jeżeli dla kogoś priorytetem jest łatwość podawania to sucha karma jak najbardziej będzie tu liderem. Naprawdę jednak warto uważnie czytać składy i poświęcić czas na wybranie najbardziej optymalnego produktu dla naszego psa.

Zalety:

• bardzo duży wybór (karmy monobiałkowe, z wysoką zawartością mięsa, z owadów itd.)
• bardzo wygodne w podawaniu

Wady:

• najbardziej przetworzony typ karm
• trudno odnaleźć się w setkach różnych produktów
• często składy podawane są w nieprzejrzysty sposób lub po prostu wprowadzający w błąd
• nudna do jedzenia

Mokra karma

Mokra karma to również bardzo popularny typ komercyjnych karm dla psów. Założenia są bardzo podobne jak w suchej karmie, główną różnicą jest forma podawania i sposób przetworzenia. Jeżeli mamy taką możliwość to lepiej suchą karmę wymienić na mokrą. Tutaj również mamy ogromny wybór – możemy znaleźć produkty tanie i słabej jakości, ale również wysokiej jakości karmy o wysokiej zawartości mięsa. Dużą przewagą mokrej karmy jest właśnie ta forma, która dla wielu psów jest przyjemniejsza w konsumpcji.

Sposób przetworzenia jest różny w zależności od jakości i ceny karmy. Na rynku można znaleźć produkty bardzo wysokiej jakości, tak że widzimy co dokładnie znajduje się w puszce. Podobnie jak w suchych karmach jest tu pewna dysproporcja, jeśli chodzi o stosunek jakości do ceny. Na marketowych półkach możemy znaleźć bardzo słabe karmy o koszmarnym składzie, które naszym zdaniem nie nadają się dla żadnego psiaka. Z drugiej strony te najlepsze jakościowo karmy mają często wysokie ceny. Każdy opiekun musi sam ocenić na czym mu zależy.

Zalety:

• Mniej przetworzone od suchej karmy
• Przyjemniejsza forma do jedzenia
• Zazwyczaj lepszej jakości niż sucha karma

Wady:

• podobnie jak w suchej karmie tutaj również nie zawsze łatwo odnaleźć się w gąszczu produktów, a wielu producentów podaje składy w nieprzejrzysty sposób, co utrudnia porównanie karm

Podsumowanie

Sposoby żywienia psów to bardzo ciekawy temat i sporo się w ostatnich latach zmieniło w zakresie dostępności i różnorodności produktów dla psów i ich opiekunów. Współczesne psy mają naprawdę dobrze, a opiekunowie mają ogromny wybór (co może być wadą i zaletą). Obecnie mamy dostęp do sporej ilości różnych rozwiązań, dzięki czemu na pewno każdy opiekun znajdzie idealną dietę dla psa. Znajdziemy opcje droższe i tańsze, lepszej i gorszej jakości. Naszym zdaniem uważamy, że do lepszej karmy warto dopłacić, ponieważ zdrowie naszego psiaka zawsze powinno być dla nas najważniejsze. Warto wiedzieć, że to właśnie dieta ma ogromne znaczenie jeśli chodzi o zdrowie i jakość życia naszego przyjaciela.

Na szczęście dobra i zdrowa karma nie musi być droga – są bardzo ekonomiczne alternatywy, chociaż mogą wymagać trochę pracy z naszej strony, chociażby w celu przygotowania posiłków. Jeżeli jesteśmy zapracowani, mamy mało czasu lub z jakiegoś powodu okresowo nie możemy sami przygotowywać psu diety to na rynku również znajdziemy świetne karmy, chociaż mogą być trochę droższe niż te realizowane samodzielnie.

Post Sposoby żywienia psów, czyli jak wybrać dietę dla psa pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.