Poniżej zdjęcie przedstawiające 3 miesiące rozwoju psa. Warto zauważyć, że pomiędzy poszczególnymi ujęciami jest miesiąc różnicy. Zostały wykonane odpowiednio w drugim, trzecim oraz czwartym miesiącu życia psa. Jak widać pomiędzy dwoma ostatnimi jest ogromna różnica w wyglądzie psa.

Pies dorasta bardzo szybko i nagle przestaje przypominać słodkiego szczeniaczka, a w naszych oczach staje się z dnia na dzień dorosłym psem. Z tego powodu warto się przede wszystkim cieszyć szczeniaczkiem, póki jeszcze taki jest. Jeśli miałbym powiedzieć taki mój główny trik, jeśli chodzi o owczarka niemieckiego to na pewno będzie to mata węchowa. To coś cudownego dla owczarka, ponieważ pomaga zrealizować konkretne potrzeby tej rasy.

Owczarki są nastawione na pracę, szczególnie tę umysłową. Owczarki niemieckie muszą pracować głową, bo to dla nich najlepsze, idealnie wycisza i pomaga się uspokoić. Często aktywności fizyczne tylko pobudzają i frustrują te psy. Mata węchowa pomaga psu na stymulację umysłową poprzez zabawę węchową, która ma wiele zalet – uczy samodzielności, koncentracji, pewności siebie i spokoju, a to najważniejsze rzeczy dla owczarków niemieckich. Korzystanie z maty węchowej od szczeniaka daje nam świetną bazę do rozwoju psychicznego i emocjonalnego psa. A jeśli mamy już dorosłego psa, który ma jakieś problemy z reaktywnością lub cierpliwością (owczarki łatwo się frustrują i denerwują) to również taka zabawa nam pomoże.

Fazy rozwoju owczarka niemieckiego – noworodek

Faza zaczyna się wraz z narodzinami, a kończy ok. 2 tygodnia życia.

Przybycie na świat małego pieska to ogromna radość dla wszystkich. Pierwsze dni życia szczeniaka skupiają się wyłącznie na jedzeniu oraz spaniu. Maluch rodzi się ślepy, a jego ruchy są bardzo chaotyczne i nieskoordynowane. Szczeniak pierwszych informacji o otoczeniu zdobywa wraz z mlekiem matki, które również stymuluje jego funkcje wydalnicze. Pod koniec drugiego tygodnia życia, oczy malucha zaczynają się pomału otwierać. Ten okres jest bardzo ważny dla psiej psychiki. Szczenięta karmione sztucznie rozwijają się gorzej, niż psy, które spędziły ten czas z matką.

Okres przejściowy

Faza ta trwa od 3 do 4 tygodnia życia.

To bardzo ważny tydzień dla szczeniaka. W tym czasie otwierają się kanały słuchowe, a psiak wykazuje pierwsze próby unoszenia się i poruszania. Możliwe są również pierwsze bezradne zabawy wśród rodzeństwa. Nadal bardzo ważną rolę w życiu psa pełni mleko matki, które dostarcza odpowiednich bodźców do dalszego rozwoju. W tym etapie powinno się po raz pierwszy odrobaczyć szczeniaka.

Fazy rozwoju owczarka niemieckiego – socjalizacja

Trzecia faza, która trwa od 4 do 7 tygodnia.

Szczeniakowi zaczynają wyrastać pierwsze mleczne zęby, co wiąże się z drobnymi piskami malucha. Rodzeństwo bawi się chętnie, a ruchy maluchów są coraz zgrabniejsze. W tym okresie można zauważyć machanie ogonem oraz usłyszeć pierwsze szczeknięcia. Maluchy wchodzą w intensywny okres socjalizacyjny, który określi przyszłe zachowanie psów. W tym momencie hodowca powinien zatroszczyć się o odpowiedni rozwój podopiecznych oraz przyzwyczaić psy do obecności człowieka. Pierwsze szczepienie wykonuje się zazwyczaj ok. 6 tygodnia życia
szczeniaka. Pod koniec 7 tygodnia suka zaczyna odstawiać potomstwo od mleka, co wiąże się z protestami psiaków. Ten okres to głównie socjalizacja między psami, pierwsze kontakty z człowiekiem oraz wyrastanie zębów mlecznych.

Socjalizacja z człowiekiem

Bardzo ważna faza, która trwa od 7 do 12 tygodnia życia szczeniaka.

W tym czasie szczeniak uczy się świata ludzi –  interakcji z nimi oraz poprawnych kontaktów. Początek tej fazy powinien zostać przeprowadzony jeszcze przed hodowcę, którego zadaniem jest odpowiednia stymulacja psów. Najczęściej ok. 8 tygodnia szczeniaki trafiają do nowych domów – jest to najwcześniejszy możliwy okres. Psiaki, które zbyt wcześnie zostają oddzielone od matki wykazują wiele zaburzeń zachowania w dorosłym życiu. Po odbiorze psa, to nowy opiekun musi przeprowadzić resztę socjalizacji. To on powinien zatroszczyć się o dostarczenie psu wystarczającej ilości bodźców słuchowych i wizualnych, które niezbędne są do prawidłowego rozwoju. W tym okresie wykonuje się również dwa szczepienia ochronne – w 9 oraz 12 tygodniu życia.

Wiek młodzieńczy

Od 3 do 12 miesiąca.

Szczeniak zaczyna przypominać dorosłego psa. Odpowiedni okres socjalizacyjny powinien sprawić, że psiak jest zadowolony oraz zaciekawiony otoczeniem, bez strachu, a z widocznym zaufaniem do swojego przewodnika. W tym okresie uszy psa zaczynają stawać, a między 4-8 miesiącem mleczne zęby będą zastępowane przez stałe. W tej fazie często występuje problem gryzienia oraz niszczenia, dlatego warto zaopatrzyć się w specjalne gryzaki dla szczeniąt. Ok. 6 miesiąca następuje okres dojrzewania, kiedy pies zaczyna szukać partnerki, a suki odbywają pierwszą cieczkę. Trzeba bardzo uważać na tym etapie, ponieważ mogą występować próby ucieczek oraz przypadkowe zajście w ciąże. Szczepienie przeciwko wściekliźnie przeprowadza się ok. 15 tygodnia życia psa. Kolejne odrobaczenia powinny być wykonywane co 3-6 miesięcy. W tym etapie pies bardzo chętnie się uczy, więc jest to dobry moment na rozpoczęcie nauki komend.

Wiek dojrzały

Od 1 do 4 lat.

Pies osiąga pełną dojrzałość w tym okresie. Odpowiednia socjalizacja da odpowiednie wyniki, dzięki czemu nasz szczeniak zamieni się w zrównoważonego i szczęśliwego osobnika. Odpowiednio ułożony pies, będzie rozumiał komendy i wykonywał je z radością. Będzie respektował i szanował swojego przewodnika, a także obdarzy go pełnym zaufaniem. Dalej bardzo ważna jest odpowiednia stymulacja psa, ponieważ owczarki niemiecki to tzw. psy pracujące. Owczarki potrzebują nowych zajęć oraz wyzwań, aby mogły wykorzystać w pełni swój intelekt. Stawianie pupilowi nowych wyzwań, regularna praca oraz aktywność fizyczna sprawią, że Twój pies będzie po prostu zachwycony życiem. Dojrzałego osobnika odrobacza się raz na pół roku. Raz w roku wykonuje się również szczepienia kontrolne – przeciwko wściekliźnie oraz chorobom zakaźnym.

Fazy rozwoju owczarka niemieckiego – podsumowanie

Fazy rozwoju owczarka niemieckiego są dość logiczne i jasne. Psy mają skrócony czas dzieciństwa, ale wydłużony okres dorosłości. Osobnik 6-cio letni jest już w średnim wieku – warto pamiętać, że całe życie psa to tylko część życia przeciętnego człowieka. Ważne jest, aby cieszyć się pupilem i dać mu cieszyć się życiem. Podkreślę jeszcze raz: owczarki niemieckie to psy pracujące, które kochają kontakt z człowiekiem, nowe wyzwania oraz treningi.

To rasa, która ma ogromną potrzebę pracy, najlepiej z człowiekiem. Świadomy opiekun powinien szukać różnych sposobów, aby wykorzystać potencjał takiego psa, ponieważ wtedy owczarek będzie czuł się najlepiej. Treningi intensywnego tropienia, agility, frisbee, aporty, maty węchowe, wspólne uprawianie sportów – na pewno jest ogromna ilość aktywności, z których możemy wybierać.

Warto wiedzieć, że jeśli nie spełnimy psu jego potrzeb do pracy umysłowej to owczarek niemiecki będzie wyładowywał swoją frustrację na własne sposoby – najczęściej szczekając, wyrywając się na smyczy do innych psów, odpalając się na rowerzystów i tym podobne.

Post Fazy rozwoju owczarka niemieckiego pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Podstawowe pojęcia – co to jest kwarantanna, a czym jest socjalizacja?

Kwarantanna to okres ochronny szczeniaka, który zazwyczaj trwa do drugiego tygodnia po trzecim szczepieniu. Według wskazań weterynarzy pies nie powinien w tym czasie uczęszczać do miejsc, gdzie bywają inne zwierzęta. Ogólnie chodzi tu o to, że odporność poszczepienna przychodzi z czasem, więc w pewnym okresie nasz szczeniak może być bardziej podatny na pewne choroby (nosówka, parwowiroza itd.). Logiczne jest zatem, żeby przed nabyciem odporności nie dopuszczać psa w miejsca, gdzie teoretycznie mogą występować chore zwierzęta. Warto jednak wiedzieć, że do zachorowania nie jest potrzebny bezpośredni kontakt z innym chorym zwierzęciem. Pies może zarazić się również pośrednio – po prostu wąchając w miejscu, gdzie przebywały chore zwierzęta. “Chorobę” może również do domu przynieść domownik, chociażby na obuwiu. Nie jest to więc tak, że wystarczyłoby unikać spacerów z psem, aby mieć pewność braku zachorowania.

Socjalizacja to jeden z najważniejszych okresów w życiu szczeniaka. Ten etap trwa praktycznie od urodzenia aż do ok. 12-14 tygodnia życia. Młody pies charakteryzuje się odwagą i ciekawością, która pozwala mu na zdobywanie nowych doświadczeń. Po 14-tym tygodniu szczeniak zaczyna nabierać dystansu do otoczenia i nie jest już taki śmiały, a coraz częściej bywa ostrożny i niepewny, jeśli chodzi o nowe rzeczy. Pozwala to na unikanie doświadczeń nieprzyjemnych oraz zagrożeń. W praktyce oznacza to tyle, że w młodości szczeniak chętniej poznaje świat, ale okres socjalizacyjny jest czymś o wiele bardziej skomplikowanym.

Ten szczenięcy okres socjalizacyjny (nazywany często “oknem socjalizacyjnym”) często wpływa na całe życie psa. Wszystkie pozytywne i negatywne doświadczenia z tego okresu będą w dużym zakresie warunkować to, jak nasz pies będzie zachowywał się w dorosłości. Nie oznacza to oczywiście, że w dorosłości nie można psa przyzwyczaić do różnych rzeczy, ale często jest to bardzo trudne, a w niektórych przypadkach niestety niemożliwe. Z tego powodu okres socjalizacji jest ogromnie ważny, jeśli chcemy uniknąć wielu problemów z psem w przyszłości. W okresie okna socjalizacyjnego realizujemy proces socjalizacji oraz habituacji psa. Proces habituacji tak w skrócie oznacza, że pies zaczyna ignorować elementy otoczenia, które nie mają na niego wpływu – w ten sposób uczymy psa, że nie musi skupiać się na nieważnych czynnikach (np: rowerzystach, biegaczach, meblach w domu itd).

Kwarantanna czy socjalizacja – co lepsze dla Twojego psa?

To bardzo trudne pytanie, na które praktycznie nie ma odpowiedzi. Weterynarze zazwyczaj będą stawiać na kwarantannę, ponieważ to aspekt medyczny i ma za zadanie chronić zdrowie naszego psa. Behawioryści i trenerzy psów będą natomiast zalecać socjalizację, ponieważ ma ona ogromny wpływ na zachowanie psa w całym jego życiu. Niestety nie można przeprowadzić socjalizacji i kwarantanny prawidłowo na raz, ponieważ okresy odbywają się w tym samym czasie. Trudno zrobić prawidłową socjalizację bez wychowanie na spacery, a trudno spacerować z gwarancją, że nie trafimy w środowisko chorobowe. Pies po trzecim szczepieniu ma ok. 12-14 tygodni (w zależności od harmonogramu szczepień) – dodatkowo trzeba odczekać dwa tygodnie po ostatnim zabiegu, aby szczeniak nabył całkowitą odporność. W tym wieku bezpowrotnie mija nasza szansa na socjalizowanie szczeniaka. Decyzję musi każdy podjąć samodzielnie, ponieważ nikt nie powinien decydować za Twojego psa.

Jedna ważna sprawa – kwarantanna oznacza absolutną ochronę przed zarazkami ze strony chorych zwierząt. Samo przetrzymywanie szczeniaka w domu nie pomoże, jeżeli domownicy również nie będą uważać. Po każdym powrocie z domu wyczyść buty lub schowaj je przed psem. Umyj również dokładnie ręce. Zarazki na Tobie lub Twojej garderobie są dla szczeniaka tak samo groźne jak bezpośredni kontakt z nimi na zewnątrz.

Wskazówki i porady

Przedstawię tutaj pewne wskazówki, które mogą przydać się wielu właścicielom. Pozwolą one uzyskać pewnego rodzaju kompromis. Moim zdaniem nie powinniśmy całkowicie ignorować aspektu kwarantanny. O ile przypadki chorób w wielu rejonach polski są dość rzadkie, tak nie mógłbym szczerze powiedzieć komuś, że szansa na chorobę jest zerowa. Dużo zależy od naszego miejsca zamieszkania, ale tutaj również mamy czynnik losowy. W miastach teoretycznie psy mają lepszą opiekę weterynaryjną, więc szansa na chore psy powinna być mniejsza, jednak w miastach psów jest więcej na mniejszym terenie.

Uważam, że najlepiej znaleźć kompromis i starać się zachować bezpieczeństwo zdrowotne psa, a jednocześnie realizować jak najlepiej socjalizację.

Dla osób preferujących socjalizację:

• Postaraj się uzyskać od swojego weterynarza informacje na temat psich chorób, które występują w okolicy. Spacery w niektórych miejscach mogą stwarzać większe ryzyko zachorowania niż inne. Jeżeli decydujesz się na pełną socjalizację psa to przynajmniej wybieraj odpowiednie miejsca. Weterynarz może podać Ci informację, czy miał ostatnio przypadki danej choroby, a to jest cenna wskazówka, czy jest się czego obawiać. Jeśli były przypadki choroby to warto być ostrożniejszym.
• Unikaj miejsc uczęszczanych przez obce psy. Samodzielnie sprawdź okolice w różnych porach i zobacz, gdzie właściciele wyprowadzają swoje pociechy. Do spacerów z szczeniakiem wybieraj miejsca bezpieczne, które pozwolą na zmniejszenie ryzyka chorób. Unikaj popularnych parków, a na pewno nie zabieraj psa na psie wybiegi.
• Socjalizacja z innymi zwierzętami jest bardzo ważna dla szczeniaka. Zapytaj znajomych, którzy posiadają psy lub poszukaj kogoś w internecie. Kontakt ze zdrowymi psami jest dla szczeniaka bezpieczny.

Dla osób preferujących kwarantannę:

• Staraj się socjalizować psa na inne sposoby. Zapraszaj znajomych do domu, aby szczeniak mógł poznać różnych ludzi. Poproś gości, aby zakładali czapki, nosili parasole lub starały się wyglądać w specyficzny sposób. Pamiętaj, że człowiek bez czapki oraz z czapką to dla psa zupełnie różne doznania.
• Wyjdź z szczeniakiem na krótki spacer. Weź go na ręce lub do plecaka i pokazuj mu świat. W taki sposób zarazki są mu nie straszne. Pomimo mniejszej ilości bodźców, taka socjalizacja jest lepsza niż żadna.
• Zapisz się do psiego przedszkola. Wstęp tam mają wyłącznie zdrowe psy (często niezbędne jest zaświadczenie od weterynarza), więc Twój szczeniak może się tam bezpiecznie socjalizować.

Zawsze warto skorzystać z usługi psiego przedszkola – najlepiej w formie indywidualnej, gdzie Twój pies będzie mógł być socjalizowany w sposób najbardziej efektywny. Dzięki temu osiągniesz najlepsze wyniki socjalizacyjne przy najmniejszym ryzyku.

Pamiętaj o socjalizacji

Jako osoba zajmująca się psami od lat dobrze wiem jakie znaczenie ma socjalizacja szczeniaka. Na pewno warto pamiętać o kwarantannie, ale bez względu na jej zakres (czy próbujemy pełnej kwarantanny, czy dopuszczamy poluzowanie trochę tej ochrony) to program socjalizacyjny trzeba przeprowadzić. Nie łudźmy się, że pies “sam się wychowa”, bo niestety nie ma tak łatwo.

Ogromna ilość dorosłych psów ma problemy, których szybko można byłoby uniknąć poprzez prawidłową realizację socjalizacji w okresie szczenięcym. Prawidłowa socjalizacja ma dużo elementów, więc warto podejść do niej poważnie. Niestety nie mamy często wpływu na socjalizację realizowaną przez hodowcę lub poprzedniego opiekuna. Szczeniak zazwyczaj trafia do nas mając 8 tygodni, więc mamy zaledwie miesiąc na realizację całego programu.

Naprawdę myślę, że skorzystanie z usługi behawiorysty lub psiego szkoleniowca to najlepsza możliwa inwestycja w psa, jeśli samy nie wiemy jak się do tego zabrać.

Post Kwarantanna czy socjalizacja pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Osobiście polecam taki sposób socjalizacji – absolutnie nie namawiam tu na korzystanie z usług psiego przedszkola, ale jednak fakt jest taki, że kontrolowane warunki są najlepsze do zapoznawania psiaków. Nie jestem miłośnikiem przeprowadzania spontanicznej socjalizacji podczas spaceru – kontakty szczeniaka z innymi psami będą się przekładać na nasze dalsze, wspólne życie. Jeżeli zrobimy to źle, to może się okazać, że nasz psiak będzie bać się innych zwierząt lub reagować na nie agresywnie.

Oczywiście nie zawsze tak jest, a wiele zależy od samego osobnika – niektóre w standardzie mają taką śmiałość do ”nowego” i z takimi nie będzie problemów. Natomiast delikatniejsze psiaki wymagają odpowiedniego traktowania.

Psie przedszkole – co robiliśmy?

Lubię takie psie przedszkola, gdzie stawia się na naukę oraz wychowanie szczeniaka. Nie jest dobrym pomysłem, aby po prostu puścić na siebie maluchy, które po prostu się ze sobą bawią. Naturalnie uczy to psich interakcji, ale nic więcej, a powinniśmy oczekiwać czegoś lepszego.

Na samym początku ”zajęć” w ogóle nie dopuszczaliśmy do siebie psiaków. Każdy ustawił się w rozsądnej odległości od innych i przeprowadzał trening. Najpierw zaliczaliśmy tor przeszkód – szczerze mówiąc nie mam pojęcia jak nazywają się fachowo te pochylnie, wzniesienia i ławeczki, ale to własnie robiliśmy.

Co to? Smaczek? Już biegnę!

Jestem generalnie zachwycony postawą Leviego, ponieważ bez żadnego strachu spróbował każdej przeszkody. Pamiętam, że Legion wskakiwała na stoliki, ale na pochylnię i kładkę już się nie zgodziła. Nasz Samoyed natomiast szybciutko wskakiwał na wszystko i całkiem fajnie mu to wychodziło. Spróbował też tunelu – na początku miał pewne obawy, ale delikatna zachęta jednak przekonała go do przejścia na drugą stronę :)

Levi również bardzo chętnie przeskakiwał przez przeszkodę – widać, że jest o wiele bardziej skoczny niż Legion kiedyś. Tutaj wspomnę, że ze skakaniem warto uważać – oczywiście nie trzeba chuchać i dmuchać na psiaka, ale jednak nie polecam zbyt dużej ilości skoków w wykonaniu dorastającego szczeniaka.

Hopsa!

Psie przedszkole pozwoliło nam również zaliczyć podstawowy trening. Psiaki siadały na polecenie, uczyliśmy się również ”do mnie” oraz wstępu do aportu. Widać, że nasze wczesne szkolenie z psiakiem przynosi rezultaty, ponieważ maluch pięknie się skupiał i chętnie wykonywał polecenia – nawet w obecności obcych ludzi i innych zwierząt.

Psie przedszkole – po co szkolenie?

Bardzo dobre pytanie! Jeżeli po prostu spuścimy psiaki, żeby się ze sobą zapoznamy to wynik będzie taki, że pupile po prostu będą się socjalizować. Warto jednak zawsze pójść o krok dalej w treningu i wykorzystać taką sytuację do wychowania malucha.

Jeżeli najpierw wykonamy kilka ćwiczeń, a potem ”w nagrodę” pozwolimy psom się pobawić to będzie to jasny sygnał dla naszego pupila. Najpierw pracujemy z przewodnikiem, a dopiero potem poznajemy inne psy. Chodzi o priorytety – nasz pies nie powinien decydować sam i bez naszej zgody rozpoczynać interakcji z obcymi.

Oczywiście wiele osób może to zbagatelizować i nic się nie stanie – świetnie. Czasami jednak możemy zrobić tak, że nasz pies będzie wolał zabawę z innymi zwierzakami niż z nami. My popełniliśmy ten błąd z Legion – tak baliśmy się o jej socjalizację z psami, że pozwalaliśmy jej na wszystko, byleby interakcje były poprawne. Potem mieliśmy problem, ponieważ nasza psina wolała podbiec do innego psa w parku niż słuchać się nas. Dopiero niedawno, po długiej pracy udało nam się uzyskać zadowalające wyniki i Legion w końcu się nas trzyma.

Jeśli aport to tylko na ośmiorniczkę :D

Ostrzegam więc przed takim ”rumakowaniem” z innymi psiakami :)

Psie przedszkole – psie spotkania

Po torze przeszkód i podstawowym szkoleniu przyszła pora na nagrodę, czyli zabawę z psiakami. Nie wiedzieliśmy jak Levi zareaguje, ponieważ było to praktycznie jego pierwsze tego typu spotkanie z obcymi psami. Było jakieś spontaniczne ”obwąchiwanie” na spacerach z psiakami, które znam, ale maluch był raczej niechętny i chował się za nami.

Mieliśmy takie szczęście, że akurat nie było zbyt wielu psiaków. Osobiście nie lubię takich spotkań w psim przedszkolu, gdzie grupa jest bardzo liczna. Trudno wtedy kontrolować sytuację i psiaki praktycznie robią to co chcą bez większego nadzoru.

”Ciebie lubię – zjem Cię na końcu!”

Jednak na spotkaniu był 3 miesięczny szczeniak rasy Border Collie, drugi szczeniak Seter Gordon (ok. 5 miesięcy) oraz dwa dorosłe psy. Grupa była mała, więc spokojnie mogliśmy puścić malucha bez zbędnego chaosu.

Jaki wynik? Było bardzo dobrze – Levi oczywiście zainteresował się najbardziej swoim rówieśnikiem, czyli malutkim borderem. Natomiast drugi psiak był bardziej wystraszony i na początku kulił ogon. Szczeniaki jednak szybko doszły do porozumienia i zaczęły się świetnie bawić.

”HELP!”

Jak już maluchy były wybawione to zaczęły dobierać się do większych psiaków – do zabawy został zaproszony Seter. Natomiast dorosłe psiska tylko spoglądały spokojnie na to co się dzieje. Nie miały długo spokoju, ponieważ i im się dostało od ”szczeniaków”. Leviemu wystarczyła jedna sesja, żeby czuć się stosunkowo swobodnie przy różnych psiakach.

Z tego co pamiętam to Legion na pierwszym spotkaniu raczej trzymała się nas i tylko okazyjnie obwąchiwała się z innymi – dopiero na kolejnej sesji poczuła się luźniej i rozpoczęła zabawy.

Po krótkiej chwili niepewności szczeniaki przystąpiły do zabawy :)

Jak już kiedyś wspomniałem – każdy pies jest inny i trzeba mieć tego świadomość. Ważne jest, żeby pozwolić szczeniakowi na poznawanie innych psów w swoim tempie.

Psie przedszkole – wycisk dla szczeniaka

Generalnie muszę przyznać, że szczeniak dostał niezły wycisk. Psie przedszkole rozpoczynało się o godzinie 11.00, ale w drogę wyruszyliśmy już po 10. Na miejsce dojechaliśmy autobusem – teoretycznie mogliśmy się tam przespacerować, ale chcieliśmy przy okazji zapoznać malucha z komunikacją publiczną. Na szczeniaku autobus nie zrobił żadnego wrażenia, więc próba uznana za udaną :)

Na miejscu spotkania byliśmy sporo przed czasem, więc pozwoliliśmy psiakowi oswoić się z nowym miejscem. Akurat przed nami była inna grupa, gdzie większe psiaki trenowały PT – Levi miał okazję, aby spokojnie poobserwować jak ćwiczą.

Samo psie przedszkole trwało do 12.00, ale spędziliśmy jeszcze dodatkowe pół godziny na gadaniu o ”pierdołach”. Osobiście lubię takie spotkania, ponieważ można tam poznać ciekawe osoby – zostaliśmy zachęceni do spróbowania swoich sił na wystawach dla szczeniąt i dostaliśmy kilka cennych rad. Chyba się zdecydujemy, aby zapewnić maluchowi oraz nam jakieś nowe doświadczenia. Nigdy nie wystawiałem psa, a szczeniak to najlepsza do tego okazja :)

Do domu wróciliśmy również autobusem, a szczeniak już w środku zaczął zamulać i myślał tylko o spanku. Doszliśmy jeszcze kawałek z przystanku do mieszkania i to w sumie byłoby na tyle – całość zajęła nam ponad 3 godziny, co jest ogromną ilością czasu jak na małego szczeniaka.

Psie przedszkole – filmik!

Post Szczeniak i psie przedszkole pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Chodzi o to, że kiedy socjalizujemy szczeniaka to musimy upewnić się, aby nie było to robione byle jak. Wyobraźmy sobie po prostu, że spotkanie z nowym obiektem to konkurs i maluch musi ten konkurs wygrać. Zaczynamy :)

Socjalizujemy szczeniaka, czyli co?

Socjalizacja to okres życia psa, który trwa od ok. 3 do 18 tygodnia. W tym okresie szczeniak jest śmiały, odważny i chętnie poznaje nowe. Oczywiście socjalizować pupila można zawsze, ale nigdy nie będzie to takie proste jak na etapie szczenięcym. Sam proces oznacza przyzwyczajanie psa do nowych elementów w taki sposób, aby w przyszłości nie miał z nimi problemów. Braki w socjalizacji mogą (ale nie muszą) prowadzić do wychowania lękliwego psa, który będzie bał się kontaktu z nowymi rzeczami. Im więcej nowych elementów wprowadzimy psu tym większa szansa, że nawet zupełnie odmienne doświadczenia nie będą dla pupila problemem w przyszłości.

Jak już wcześniej wspomniałem, wiele osób uważa, że socjalizacja to po prostu zapoznanie szczeniaka z czymś nowym. Może to być inny zwierzak, pies, kot, nowa kanapa, lodówka, suszarka, chodnik, papier lub jakikolwiek inny obiekt. Socjalizacja ma polegać na tym, że maluch poznaje nowe i tyle.

Niestety cały proces jest bardziej skomplikowany i wymaga ogromnej uwagi od właściciela psa. Tak naprawdę, jeżeli socjalizujemy szczeniaka to musimy upewnić się, że maluch wyjdzie z tego spotkania zwycięsko.

Podstawą socjalizacji powinno być nie samo poznanie nowego elementu, ale poznanie go w sposób komfortowy i przyjemny dla malucha. Bardzo łatwo skojarzyć nowy obiekt szczeniakowi w negatywny sposób, a to już jest niepoprawna socjalizacja. Przykładowo widzimy obcego psa na ulicy i myślimy ”kurcze, warto byłoby posocjalizować!”. Jak pomyśleliśmy tak zrobiliśmy i biegniemy z naszym maluchem do tego psiaka – nasz szczeniak trochę ciągnie więc napinamy trochę smycz. Zwierzaki zbliżają się do siebie i niestety coś się nie udało, bo drugi pies zaczął warczeć na nasze maleństwo. Szczeniak się przestraszył i uciekł do nas.

Jaki wynik tej socjalizacji? Maluch pierwszy raz poznał obcego psa i nie było to dla niego komfortowe spotkanie. W efekcie każde kolejne takie przeżycie będzie pogłębiało strasz naszego psiaka i finalnie prowadziło do przestraszonego, a może nawet agresywnego pupila.

Dlatego najważniejsze w socjalizacji jest to, aby każde spotkanie było dla naszego szczeniaka czymś super komfortowym i mega zabawnym.

Socjalizujemy szczeniaka dobrze

No ok, ale jak sprawić, żeby poznawanie nowego było komfortowe i przyjemne? Trzeba kombinować i bardzo się postarać. Zacznijmy od czegoś prostego na początku.

Chcemy dokonać socjalizacji naszego szczeniaka z podejrzanym kapeluszem. Maluch pewnie nigdy jeszcze nie widział Twojej czapki i wydaje się mu ona doprawdy dziwnym tworem. Najpierw po prostu połóżmy kapelusz na podłodze, z dala od szczeniaka i dajmy maluchowi trochę przysmaków. Każdy pies lubi przysmaki, więc nie żałujmy :)

Jeżeli szczeniak nie chce przysmaku, to może kapelusz znajduje się za blisko? Spróbuj odsunąć szczeniaka. Generalnie wszystko zależy od reakcji psa – jeżeli nie bierze smaka to może być za bardzo zestresowany i trzeba zwiększyć dystans. Nie powinno jednak tak być, bo to kurde tylko kapelusz :) Jak szczeniak reaguje dobrze to możemy powoli zbliżać się do nowego obiektu, ale cały czas nagradzamy malucha i chwalimy za dobre reakcje.

Potem już możemy zachęcić psiaka do powąchania kapelusza – możemy położyć na nim kawałki przysmaków, aby szczeniak mógł z niego zjeść. Możesz obrócić kapelusz i użyć go jako miski (nasyp do środka trochę jedzenia). Potem podnieść przedmiot i trochę się nim pobaw, a finalnie załóż na głowę. Cały czas nagradzaj pupila.

Wiem, że wygląda to na ”ból dupy” i ogólnie dużo roboty jak na zapoznanie szczeniaka z byle kapeluszem. Wszystko jednak zależy od naszego psa. Niektóre są śmiałe i od razu rzucą się na kapelusz, aby się nim pobawić. Inne osobniki mogą być bardziej stonowane i ostrożne – wymagają więcej pracy i zachęty. Na tym polega jednak socjalizacja szczeniaka. Małe kroczki, dużo nagród i dobrych słów. Cały proces ma być po prostu przyjemny. Przykład z kapeluszem jest bardzo ekstremalny i zazwyczaj nie będziemy z tak banalnymi przedmiotami robić aż tylu czynności – najczęściej wystarczy położyć przedmiot i nasypać do niego trochę łakoci. Jednak z ”groźniejszymi” obiektami często trzeba się trochę bardziej nagimnastykować :)

Socjalizujemy szczeniaka z innymi zwierzętami

Socjalizacja ze stałymi obiektami jest stosunkowo prosta – pokazujemy przedmiot i nagradzamy, tyle. Natomiast socjalizacja z innymi zwierzętami musi być przeprowadzona w sposób ostrożny, ponieważ nigdy nie wiemy, co drugie stworzenie zrobi.

Generalnie polecam w miarę możliwości robić to w sposób zaplanowany i ze zwierzętami, które znamy. Lepiej nie liczyć na przypadek, że obcy pies spotkany na ulicy będzie dobrym materiałem do socjalizowania. Jeżeli mamy taką możliwość to poprośmy kogoś – nawet jeżeli wśród znajomych i rodziny nikogo nie znajdziemy to zawsze można poszukać na forum, facebooku lub ogólnie w internecie. Jestem pewien, że wielu psiarzy chętnie pomoże.

Spotkanie z obcym zwierzakiem warto przeprowadzić na neutralnym gruncie, czyli na pewno nie w mieszkaniu :) Spotkanie powinno być spokojne, komfortowe i w towarzystwie dużej ilości pochwał oraz przysmaków. Dobrym pomysłem jest również tzw. psie przedszkole, gdzie maluchy spotykają się pod okiem szkoleniowca.

Socjalizujemy szczeniaka z ludźmi

Nasz szczeniak nas zna i zapewne bardzo lubi. Co jednak z innymi osobami? Każdy człowiek to dla psa nowe doznanie – wysocy, niscy, grubi, chudzi, w kapeluszu, o lasce – to wszystko nowy element do socjalizacji. Oczywiście trudno zaplanować spotkanie z każdym typem człowieka, ale im więcej prawidłowych spotkań, tym lepiej.

Podczas poznawania naszego malucha z obcym człowiekiem trzeba mieć na uwadze, aby było to spotkanie komfortowe i w takich warunkach, które są dla nas akceptowalne. Jeżeli nie chcemy, aby nasz pies skakał na obcych to trzeba upewnić się, że podczas socjalizacji pupil siedzi lub leży. My skopaliśmy ten element i 40 kg Legion pięknie skacze na wszystkich :< Naprawdę trudno tego potem oduczyć niestety, więc naprawdę polecam mieć to na uwadze.

Pamiętajmy, że to my jesteśmy przewodnikami. Nie ma nic złego w odmówieniu komuś poznania naszego psa, jeżeli ta osoba zachowuje się nieodpowiednio – jest pod wpływem używek lub nie chce poczekać aż nasz szczeniak usiądzie. Miejmy na uwadze dobro psa – lepszy brak spotkania niż negatywna socjalizacja.

Socjalizujemy szczeniaka – lista

Poniżej przedstawiam naszą ”ściągę” socjalizacji. Znajduje się tu większość elementów, z którymi planujemy/powinniśmy socjalizować szczeniaka. Naprawdę polecam się z nią zapoznać lub zapisać sobie ją gdzieś (ew. wydrukować). Socjalizacja to naprawdę ważny etap i dopiero po 2,5 roku z Legion widzimy nasze braki w tym aspekcie. Widzimy również co zrobiliśmy dobrze. Z Levim chcemy zaliczyć wszystko to, co udało nam się dobrze zrobić z Legion, ale również nie zamierzamy powtórzyć poprzednich błędów :)

Poniższa lista to tylko przykłady – naturalnie nie trzeba zaliczyć wszystkich elementów. Powodzenie socjalizacji zależne jest oczywiście od tego jak dużo jej psu zapewnimy, ale brak jakiegoś doświadczenia nie przekreśla całego procesu. Im więcej psu pokażemy i im więcej malucha przyzwyczaimy do pewnych sytuacji/przedmiotów/obiektów itd. tym większa będzie nasza pewność, że byle nowość nie zaskoczy naszego pupila w przyszłości.

Przykładowo nigdy nie socjalizowaliśmy Legion z dźwiękiem fajerwerków, ale znieczulaliśmy ją na dziwne dźwięki – upuszczaliśmy różne rzeczy na ziemi i tak dalej. Nie mamy oczywiście pewności, ale myślę, że te doświadczenie przyczyniły się do tego, że w sylwestra psina spokojnie przetrwała dziki ostrzał noworoczny :)

Ludzie i zwierzęta:

• sąsiedzi, znajomi oraz wszystkie inne osoby, które prawdopodobnie spotkamy na spacerach. Również znajomi, rodzina i przyjaciele, których możemy w przyszłości odwiedzać lub oni będą odwiedzać nas
• kobiety i mężczyźni (szczególnie różni mężczyźni, ponieważ wiele psów czuje się przy nich niekomfortowo), różne stroje i różne cechy charakterystyczne (broda, wąsy, czapki, laska, parasol)
• osoby młodsze, starsze oraz o różnych cechach fizycznych (siwy, blondyn, łysy, w okularach)
• osoby poruszające się w odmienny sposób (osoby na wózku, poruszające się o kulach, rowerzyści, osoby na rolkach, dzieci na hulajnodze, biegacze)
• wszelkiego typu dzieci, nawet jeżeli nie posiadamy/nie planujemy własnych (dzieci są bardzo żywiołowe, więc bez socjalizacji pies może przestraszyć się lub być zbyt pobudzony w pobliżu dzieci)
• grupy ludzi (dla psa innym doznaniem jest jedna osoba, trzy, grupka, tłum)
• osoby w specyficznych strojach/uniformach, szczególnie policjanci, strażnicy miejscy, listonosz
• weterynarz!!!
• psy, koty, ptaki oraz inne zwierzęta domowe i dzikie – jak największa ilość różnych typów, wielkości, gatunków. Nie zawsze szczeniak musi takiego zwierzaka ”dotknąć”, czasami wystarczy pokazać i nagrodzić prawidłową reakcję (np: po zobaczeniu wiewiórki i grzecznym zachowaniu)

W domu:

• dziwne odgłosy (blender, suszarka, pralka, zmywarka, odkurzacz, dźwięk upadających kluczy, spadający garnek)
• sprzęty domowe (odkurzacz, suszarka, miotła, wentylator, miski, szmaty, lampy)
• inne elementy oraz rzeczy w domu (dywan, wycieraczka, aparat, różne źródła światła)
• faktury (papier, folia, elementy metalowe, elementy plastikowe)

Na zewnątrz:

• obiekty na dworze (plac zabaw, huśtawki, zjeżdżalnie, słupki ostrzegawcze)
• różne pojazdy (samochód, motor, rower)
• dziwne odgłosy (ruszające samochody, klakson, motory, syrena policyjna, syrena pogotowia, kościelne dzwony), niedostępne dla nas odgłosy można puścić psu w telewizji lub na komputerze (odgłos strzelaniny, nagłe wybuchy oraz inne dynamiczne dźwięki) – najpierw cicho, a w miarę postępów coraz głośniej. Ma to przyzwyczaić psa do dynamicznych i głośnych hałasów
• różne rodzaje podłoża (piasek, kamienie, żwir, elementy metalowe, kratki, schody, liście)

Komunikacja:

• jazda samochodami różnego typu
• jazda komunikacją publiczną (autobus, pociąg, bus, tramwaj)
• powyższe warto zrobić nawet, jeżeli nie planujemy regularnych podróży. Kiedyś życie może nas zmusić do takiej jazdy i lepiej nie dostarczać wtedy psu dodatkowego stresu

Nasza lista socjalizacyjna ”to do”

To taka lista bardziej dla mnie, żebym pamiętał o jakich rzeczach absolutnie nie można zapomnieć :) Jednak może komuś też się przyda:

• pokazać odkurzacz (mop parowy i zwykły odkurzacz)
• przyzwyczaić do dźwięku suszarki i samej suszarki
• przyzwyczaić do dziwnych dźwięków – włączyć tv, puścić muzykę
• przyzwyczaić do głośnych, nagłych dźwięków – upuścić na ziemię klucze, garnek itd.
• pójść ze szczeniakiem do parku i placu zabaw
• pójść ze szczeniakiem do okolicznych sklepów zoologicznych oraz sklepów, które pozwolą wejść z psem
• pójść na targ i przyzwyczaić do dużej ilości ludzi, tłoku i tym podobnych
• pojeździć z psem autobusem
• pojechać do centrum handlowego w Gliwicach – można tam wejść do sklepu zoologicznego, saturna i pochodzić po wnętrzu centrum
• pokazać szczeniaka okolicznym emerytom i sąsiadom, chociaż i tak w większości nie lubią psów…
• pójść kilka razy do weterynarza (bez wykonywania żadnego zabiegu, po prostu niech sobie tam szczeniak posiedzi)
• postarać się w wielu sytuacjach przywitać się grzecznie psu z innymi osobami i zwierzętami (jeżeli nie uda się zrobić tego grzecznie, to lepiej wcale tego nie zrobić)

Jak socjalizujemy szczeniaka?

Szczeniaka socjalizujemy powoli, a najważniejsze jest, żeby cały proces był dla malucha zabawny i przyjemny. Nie ma w tym wielkiej filozofii – jeżeli upewnimy się, że spotkanie z ”nowym” jest dla naszego pupila przyjemne to na pewno wszystko pójdzie dobrze. Najtrudniejsze jest przygotowanie się na nagłe wypadki – nie zawsze uda nam się socjalizować szczeniaka w sposób przemyślany i zaplanowany.

Czasami zdarzy się, że ”nowe” pojawi się w momencie, kiedy w ogóle się tego nie spodziewaliśmy. Przykładowo idziemy do weterynarza oswoić szczeniaka z gabinetem, a nagle pojawia się zupełnie nieznane psu stworzenie. Ważne jest, aby być gotowym na takie sytuacje mentalnie i od razu zainterweniować w taki sposób, aby całe doświadczenie zakończyło się sukcesem. Podstawą jest noszenie przy sobie nagród :)

A jak wy socjalizowaliście lub socjalizujecie Wasze szczeniaki?

Post Socjalizujemy szczeniaka – jak zrobić to dobrze? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Mała ”sesja” foto z 12.10.2014 – szczeniak pierwszy raz widział wodę. Miał również okazję do zabawy i zapoznania się z tym środowiskiem. Mam nadzieję, że w przyszłości chętnie będzie bawił się na mokro;) Tym razem nie chcieliśmy przesadzić, więc głównie sunia moczyła łapki. W przyszłym roku planujemy jednak konkretny wypad nad jezioro.

Post Sesja foto – mokry szczeniak pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Ogólnie w socjalizacji chodzi o to, aby szczeniak poznał jak najwięcej świata. Poznawanie nowych rzeczy w wieku szczenięcym gwarantuje, że pies będzie się rozwijał prawidłowo. Nie ograniczajmy się tylko do ścisłej okolicy, znanych nam osób i przedmiotów, ale wyjdźmy dalej. Lepiej socjalizować zbyt dużo niż za mało, ponieważ nigdy nie wiemy, co może się nam przydać w przyszłości.

Socjalizacja z ludźmi

Ludzie to bardzo ważny punkt socjalizacji szczeniaka. Warto zauważyć, że psy inaczej postrzegają bodźce niż ludzie, więc nie wystarczy zapoznać go z jedną osobą. Kobieta, mężczyzna, osoba w czapce, brodaci, łysi, ludzie w dziwnych uniformach (listonosz, policjant, strażak), wysocy, niscy ? to wszystko są inne doznania dla psa. Szczeniak może uwielbiać ludzi i nie mieć z nimi problemów, ale pewnego dnia pierwszy raz zobaczy dziadka z laską. I zacznie szaleć. Z tego powodu warto przyłożyć się do tego punktu i zapewnić psu jak największą ilość doznań związanych z ludźmi. Dodam jeszcze, że pojedyncza osoba a zbiorowisko ludzi to również nowe doświadczenie, więc trzeba to przećwiczyć np.: zabierając psa na targowisko. Zabierając szczeniaka na socjalizację trzeba uważać, aby wszystkie kontakty psiaka z otoczeniem były przyjemne. Wiele osób ma tendencję do wykazywania dziwnych zachowań ? zbyt mocne klepanie, pochylanie się nad psem lub chaotyczne tarmoszenie. Niekoniecznie musi się to szczeniakowi podobać, więc trzeba na to uważać.

Socjalizacja ze zwierzętami

To bardzo trudny punkt w socjalizacji szczeniaka. Absolutnym minimum jest przyzwyczajenie pupila do innych psów, kotów oraz ptaków. Warto
również pokazać mu konie lub inne zwierzęta, z którymi planujemy kontakty w przyszłości. Również tutaj bardzo ważne jest, aby kontakty były dla szczeniaka przyjemne. Do zabaw trzeba wybrać odpowiednie osobniki, które nic naszemu podopiecznemu nie zrobią. Przypadkowe ugryzienie czy zbyt agresywna interakcja może spowodować, że nasz szczeniak będzie obawiał się kontaktów z innymi psami. Dobrym pomysłem jest zapisanie pupila do psiego przedszkola, gdzie zabawy są kontrolowane. Łatwiej tam też znaleźć odpowiednie osobniki do zabawy.

Socjalizacja z różnymi materiałami i fakturami

Nasze otoczenie nie jest dla psa naturalne, dlatego każdy element musi być stopniowo wprowadzony. Warto pokazać szczeniakowi kartony, styropian, folie, worki, butelki plastikowe oraz inne przedmioty codziennego użytku. Również rzeczy śliskie, matowe, metalowe, drewniane itd.  Dzięki temu nie będą one dla psa zaskoczeniem i wielką niewiadomą. Szczeniak powinien móc powąchać te przedmioty i materiały, ale również wejść z nimi w interakcję. Ciekawym ćwiczeniem jest nauka chodzenia psa po różnych elementach. Drewno, blacha lub inne materiały świetnie się do tego sprawdzają.

Socjalizacja z hałasami

Nie chcemy psa lękliwego, więc musimy znieczulić go na hałasy.  Socjalizacja szczeniaka z różnymi dźwiękami to najlepszy sposób,  aby zapobiec problemom w przyszłości. Lepiej zrobić to teraz i mieć spokój, niż czekać aż pies nagle wystraszy się nagłego odgłosu. Weźmy szczeniaka na spacer w pobliżu hałaśliwej ulicy, aby przyzwyczaił się do miejskiego zgiełku. Przyzwyczajmy psa do dźwięków sprzętu agd: odkurzacza, suszarki, pralki, zmywarki. Zgniatajmy plastikową butelkę i obserwujmy reakcję pupila. Innym razem ”przypadkowo ?upuśćmy? jakiś przedmiot na podłogę. Pozwoli to sprawdzić strachliwość psa oraz znieczulić go na nagłe odgłosy. Oczywiście nie można przesadzać i starać się szczeniaka przestraszyć. Lepiej jednak, aby wykonać to w warunkach kontrolowanych, niż w sytuacji całkowicie nieprzewidzianej. Chodzi o to, aby nagły hałas odbył się w domu, a nie z powodu głośnego huku na ulicy, który spłoszy szczeniaka i może doprowadzić do niebezpiecznej sytuacji.

Socjalizacja z otoczeniem

Weź psa do parku, lasu, na łąkę, na plac parkingowy, do znajomych, czyli do wszystkich nowych i ciekawych miejsc. Szczeniak powinien czuć się swobodnie w każdym środowisku, więc również w obcym domu, ogródku działkowym i na otwartym polu.

Socjalizacja z pojazdami

Zapakuj szczeniaka do samochodu i przewieź go po okolicy. Zabierz psiaka do komunikacji publicznej: autobus, pociąg, tramwaj. Im więcej bodźców i miejsc tym lepiej. Nigdy nie wiesz, co spotka was w przyszłości. Przyzwyczaj szczeniaka do autobusu teraz, a nie będzie trzeba się stresować, kiedy nagle będziesz zmuszony do podróży tym środkiem transportu. Pozwoli to na komfortowe podróże, bez względu na typ pojazdu.

Socjalizacja szczeniaka krojona na miarę

Przyzwyczajmy szczeniaka do naszego stylu życia, który w każdym przypadku jest inny. Nie ma więc perfekcyjnej instrukcji socjalizacji szczeniaka. Jeżeli uwielbiasz wycieczki rowerowe, narty, snowboard lub inne aktywności to zapoznaj szczeniaka ze sprzętem. Ogólnie chodzi o to, aby żadna sytuacja nie była dla psa zaskoczeniem. Ważne jest, aby na wstępie mieć orientację, czego będziemy od psa wymagać i jakich aktywności oczekiwać. Jeżeli marzymy o zabawach z pupilem w wodzie to przyzwyczaj go do kąpieli itd. Pokaż mu swoje życie, a nigdy nie spotka was żadna nieprzyjemność, a socjalizacja szczeniaka będzie dla Ciebie samą przyjemnością.

Socjalizacja szczeniaka to najważniejszy element w okresie jego rozwoju. Oczywiście pewnych rzeczy nie będziemy w stanie przyzwyczaić np.: pies urodzony na wiosnę nie zdąży zobaczyć śniegu, zanim minie okres socjalizacyjny. Problemy są również z reakcją szczeniaka na sylwestrowe fajerwerki, ale pupil przyzwyczajony do hałasów będzie miał z tym łatwiej. Wtedy trzeba pupila przekonywać do nowych doświadczeń w inny sposób ? smakołykowy ;)

Ważne jednak, aby pies nie był lękliwy. Szczeniaki charakteryzują się dużą ciekawością świata. Niestety im pies starszy, tym bardziej obawia się nowych rzeczy. Z tego względu, jeżeli nie przyzwyczaimy szczeniaka do dźwięku odkurzacza (np.: będziemy odkurzać tylko wtedy, kiedy pies jest poza domem), to możemy spodziewać się szaleństwa, szczekania i ucieczki przed tym sprzętem, jeżeli zdecydujemy się go użyć po okresie socjalizacyjnym. Nie warto jednak uważać socjalizacji za karę, wręcz przeciwnie. Jest to doskonałą okazja do obserwowania psiaka i poznawania jego charakteru. Jak szybko podchodzi do nowych rzeczy? Jest zaciekawiony czy przestraszony? Woli trawę czy piasek? Ludzi czy inne psy? Jest to ciekawe doświadczenie dla właściciela, więc bardzo polecam do wspólnego poznawania świata z własnym pupilem.

Post Socjalizacja szczeniaka – jak zrobić to dobrze? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Pierwszy spacer:  ok. godz. 9 rano wybraliśmy się na krótszą przechadzkę wokół bloków. Po drodze Legion zauważyła bażanta (skąd tutaj bażant?), pogoniła i obszczekała. Szczeniak ma duże problemy z ptactwem, co jest spowodowane nieprawidłową socjalizacją. Niestety takie rzeczy się zdarzają, w okolicy nie ma konkretnych miejsc, gdzie można spokojnie obserwować ptaki. Jedynym sposobem na przyzwyczajenie psiaka do ptaków jest duża ilość kontaktów z nimi. Następnym punktem spaceru było spotkanie z dwoma różnymi psami. Pierwszy był biały labrador, który był strasznie słabo socjalizowany. Był to dorosły pies, a na widok mojego szczeniaczka od razu się położył, a przy zbliżeniu obronnie szczekał. Tak może wyglądać życie z lękliwym lub agresywnym psem. Drugi pies był rasy nieokreślonej – całkiem spora bestia (często właśnie te ogromne psy są najłagodniejsze i najprzyjemniejsze dla szczeniaków). Był bardzo cierpliwy dla Legiona, ale w końcu widocznie nie wytrzymał zaczepek i naskoczył na szczeniaczka. Z powodu dużej wagi przeciwnika, Legion ostro się przestraszyła i zaczęła się wycofywać. Niestety znowu mi się wyrwała i zaczęła uciekać – trzeba mocniej ćwiczyć przywołanie. Dogoniłem ją i wróciliśmy już normalnie.

Drugi spacer: ok. godz. 11 wyszliśmy do parku, gdzie planowałem standardowe sesje treningowe przeplatane zabawą. Legion dzisiaj nie w sosie, więc głównie biegaliśmy po parku. Z ćwiczeń przerobiliśmy przychodzenie na zawołanie, które całkiem dobrze nam wychodziło. Maluszek przybiega nawet z większej odległości, ale nadal mamy problemy z rozproszeniami. O ile w nudnym środowisku jest idealnie, to w obecności innych ludzi, psów lub hałasów nie jest tak kolorowo. Dochodzimy do momentu, który tłumaczy tytuł wpisu. Przygotowywaliśmy się do zakończenia zabawy i powoli zbliżaliśmy się do wyjścia z parku, kiedy z nieba spadł gołąb. Nie wiem skąd się tu znalazł i co mu się stało, nawet nie miałem czasu się zastanowić, ponieważ w ułamku sekundy Legion dopadła go i dobiła. Szybko odciągnąłem psa, ale gołąb został mocno poszarpany. Nie wiem czy się cieszyć czy nie z tego, że jej instynkt łowiecki jest taki mocny… planowałem rozpoczęcie treningu tropienia (swoją drogą bardzo polecam), ale dopadania zwierzyny na pewno nie było w naszym programie treningowym.

Jeżeli chodzi o Edzika (imię robocze gołębia) to żyje i ma się dobrze. Stracił trochę lotek na ogonie, piór oraz godności, ale nic straszniejszego się nie stało.

Trzeci spacer: ok. godz. 15 wybraliśmy się na kolejny spacer do parku. Odwiedziliśmy Edzika, który jeszcze był w mocnym szoku. Gołąb wyglądał na starsze piskle, które prawdopodobnie wypadło z gniazda. Zostawiliśmy go w spokoju. Ogólnie odwiedziny nie były zamierzone – to właśnie Legion ponownie wytropiła swoją ofiarę. Tym razem obyło się bez gryzienia ;)

Post Instynkt łowiecki pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Nasz szczeniak miewał problemy z nadpobudliwymi psami, które na niego skakały i zbyt mocno gryzły. Egon od razu przypadł naszej psince do gustu, więc całe zajęcia ślicznie się ze sobą bawiły. Wreszcie jakiś porządny kumpel do zabawy ;) Mamy nadzieję, że będzie często przychodził.  Jeżeli chodzi o ćwiczenia, to dzisiaj był następujący zestaw:  skupienie, awaryjna komenda ”do mnie”, chodzenie na luźnej smyczy oraz przyzwyczajenie psa do różnych badań (sprawdzanie zębów, uszek i innych). Było pracowicie, ale Legion większość z tego umiała lub znała podstawy, więc mieliśmy z górki.  Najwięcej pracy musimy włożyć w chodzenie na luźnej, ponieważ często zdarza się jej ciągnąć. Może nawet nie chodzi o ciągnięcie, ponieważ nie wyrywa się szaleńczo. Legion po prostu zbyt szybko chodzi, więc albo ona zwolni albo my przyspieszymy.

Nasza psinka nienawidzi, kiedy ktoś obcy bierze ją na smyczy. Przekonała się o tym Monika, która chciała na niej zademonstrować luźną smycz. Niestety Legion strasznie się wyrywała – ćwiczenie nie zostało wykonane, ale przynajmniej wiemy, że nikt nam psiaka nie porwie ;)

Podsumowując: są efekty socjalizacji, więc udanie się do psiego przedszkola nie było błędem. Oczywiście wiedziałem, że socjalizacja to mus, ale nie byłem pewien jakich dokładnie efektów oczekiwać. Teraz mam bardzo dobry obraz Legiona przed zajęciami oraz po. Szczeniak, który szczekał z nienawiścią na każde stworzenie, uciekał od kontaktu, piszczał i skomlał zmienił się w odważnego i zadowolonego psiaka, który uwielbia bawić się z innymi psami.

Post Efekty socjalizacji pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Zdecydowaliśmy się sprawdzić pewne psie przedszkole, które niestety wymaga od nas dojazdu autobusem. Z tego powodu postanowiliśmy zabrać psa na przejażdżkę, aby oswoił się z tym środkiem lokomocji. Generalnie zasady w KZK GOP są takie, że pies musi mieć założony kaganiec. Bez względu na rasę, bez względu na wiek. koniec.

Niestety nie posiadamy jeszcze kagańca, ponieważ raczej zdecydujemy się na model fizjologiczny – bez sensu teraz szczeniaka tym męczyć. Skorzystaliśmy jednak z ulgi dla szczeniaków, która nazywa się ”jest taki mały i słodki, więc nikt nie będzie się czepiał”. Nie wiedziałem jak Legion zareaguje na autobus, z którym nigdy nie miała kontaktu. W rzeczywistości jednak nie było wcale źle. Szczeniak jechał bardzo spokojnie, ale oczywiście cały czas na kolanach. Bardzo interesowały ją widoki za oknem, więc spędziła czas na obserwacji. Przejechaliśmy kilka przystanków i wysiedliśmy, żeby zrobić przerwę. Pochodziliśmy po okolicznych terenach dla rozluźnienia, a następnie wsiedliśmy w autobus powrotny.

Bardzo zachęcam do socjalizacji szczeniaka z różnymi środkami transportu. Nie powinniśmy ograniczać się jedynie do samochodu. Warto spróbować autobusów i to kilku (tak, tych starych i zdezelowanych też). Ciekawym pomysłem jest również tramwaj, pociąg oraz inne pojazdy – w zależności od naszych potrzeb. Ważne jest, aby nowości wprowadzać psu stopniowo. Nie zabierajmy szczeniaka na godzinną podróż autobusem, jeżeli jest to jego pierwszy raz. Może to prowadzić do złych skojarzeń z określonym środkiem transportu, co może wprowadzić do niechęci zwierzęcia w przyszłości.

Post Pies a komunikacja publiczna pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.