Zapraszam do tajemniczego świata samojedów.

Owczarek niemiecki i samojed

Levi od początku był naprawdę dobrym psem. Delikatnym i posłusznym szczeniaczkiem, a potem bezproblemowym psiakiem. Generalnie po bardzo burzliwych przejściach to była mega przyjemna zmiana, żeby mieć psa stosunkowo bezkonfliktowego.

Jednak od razu rzucają się w oczy pewne różnice. Owczarki niemieckie są bardzo inteligentne – piekielnie wręcz. Owczarki przez generacje były uczone tego, żeby jak najlepiej zrozumieć człowieka. To psy mądre, szybko myślące i mocno kombinujące. Kochają pracę, więc również chętnie uczą się nowych rzeczy. Nie bez powodu to właśnie ta rasa była dawniej wykorzystywana w wojsku i policji, jako pomoc dla człowieka. Te cechy są łatwo zauważalne również u owczarka, który siedzi w standardowym środowisku domowym.

Samojed to zupełnie inny pies. Również był wykorzystywany do pomocy człowiekowi, ale w innej roli. Samojedy były psami, które wspomagały w polowaniach oraz… zapewniały ciepło. W skrócie, że siedziały sobie blisko ludzi i ich ogrzewały. Coś w tym stylu. Samoyed bardzo chętnie więc spędza czas z człowiekiem, a wręcz potrzebuje bliskości – i fizycznej i tej emocjonalnej. Z jakiegoś powodu to psy bardzo, bardzo delikatne. Źle wpływa na nie krzyk i złość, potrafią się obrazić i szybko demotywują się niepowodzeniami.

Jednak ta rasa przede wszystkim znana jest jako ”pierwotna”, co oznacza, że to psy ogromnie indywidualne. Można nawet powiedzieć, że nieposłuszne. Szybko się rozpraszają, mogą odmawiać wykonywania poleceń w zależności od ich humoru. O ile owczarek to taka skała, na której można polegać i ufać, że zrobi dla człowieka wszystko, tak samojed to nieprzewidywalna fala. Można tak to romantycznie określić, ale tak naprawdę samojedy to złośliwe dupki, która zwyczajnie robią to, na co mają w danej chwili ochotę.

Obserwując te dwie rasy naprawdę można zauważyć ogromne różnice. Legion cały czas nas ”pilnuje” i siedzi z nami. W tym czasie Levi nie ma problemu, żeby cały dzień spędzać na dworze. Jednak w nocy Legion śpi sobie na dole na kanapie, ale Levi koniecznie musi spać w tym samym pomieszczeniu, co my.

Samoyed Levi

Levi to zawsze był bardzo grzeczny, spokojny i delikatny pies. Natomiast w końcu zaczęły pojawiać się różne problemy. Przede wszystkim Levi jest trochę zbyt delikatny, co doprowadziło do strachu przed burzą lub fajerwerkami. Nie jest to jakiś absurdalny strach, ale podczas grzmotów Levi leży z nami i nie zaśnie dopóki burza nie przejdzie.

Levi od małego miał również problemy z obroną zasobów, co było dla nas czymś dziwnym. Jako mały szczeniaczek lekko na nas warczał przy misce. Udało nam się to szybko naprawić poprzez podawanie jedzenia z ręki, dodawania przysmaków do miski i tak dalej. Teraz możemy zrobić mu z jedzeniem co tylko chcemy. Jednak nie inne psy – Levi bardzo nie lubi jak inny pies zbliża się do niego, kiedy je. Dochodzi do takich absurdów, że Legion lub Lempo nawet nie mogą spojrzeć w jego kierunku jak je, bo Levi się wkurza. Generalnie u nas psy jedzą w różnych pomieszczeniach lub przynajmniej w dużej odległości między sobą. Pozwala to uniknąć ewentualnych konfliktów.

Ostatni problem to bardzo trudny okres związany z pobudzeniem w okresie cieczek. Dochodziło do takich absurdów, że Levi nie mógł spać ani jeść, wył pół nocy i generalnie zachowywał się strasznie. Na początku zdecydowaliśmy się na kastrację chemiczną, która bardzo nam pomogła. Uspokoiła go, a problem znacznie się zmniejszył.

Jednak na początku tego roku postanowiliśmy, że czas na kastrację tradycyjną. Zabieg poszedł bardzo dobrze, a Levi błyskawicznie wrócił do siebie. To była naprawdę dobra decyzja, bo Levi uspokoił się całkowicie i nie ma z nim absolutnie żadnych problemów na tle pobudzenia w trakcie cieczek.

Moim zdaniem kastracja to naprawdę dobra sprawa, jeśli odpowiednio ją przemyślimy. Levi stał się spokojniejszy i bardziej stabilny emocjonalnie. Wcześniej miewał takie wahania nastrojów. Teraz zachowuje się bardziej przewidywalnie. Powiedziałbym nawet, że ciągnie go bardziej do człowieka i jest milszy. Częściej spędza czas w domu z nami.

Oczywiście kastracja to nie jest magiczne rozwiązanie na wszystko. Z tego powodu zalecam najpierw spróbować odwracalnej metody, jaką jest kastracja chemiczna. Wtedy możemy zobaczyć jak nasz psiak reaguje i dopiero następnie warto przemyśleć tradycyjny zabieg.

Levi ma już 4 lata!

Levi to naprawdę bardzo fajny pies. Samoyedy generalnie są super, ale trzeba się na tę rasę trochę przygotować. Jeśli ktoś ma doświadczenie z mocniej pracującymi rasami to może się mocno zdziwić tak odmiennym psem. Czy poleciłbym tę rasę każdemu? Na pewno nie. To trudne psy, chociaż nie jest łatwo to wytłumaczyć.

Wróćmy jednak do Leviego. Przez te 4 lata sporo się zmienił. Z bardzo potulnej i grzecznej kuleczki w dorosłego psa, który wie czego chce. A głównie chce jeść :D

Co mogę o nim powiedzieć jeszcze? Kocha marchewki. Po obiedzie zawsze przychodzi i mocno sugeruje (najczęściej wyjąc), że potrzebuje jeszcze jakiegoś dodatku. Marchewki uwielbia, więc sprawdzają się świetnie. Poza tym Levi lubi wcześnie iść spać. Pod wieczór wręcz potrafi po cichu wejść do domu, pójść sobie do sypialni na piętrze i już tam smacznie sobie spać. W ogóle on uwielbia wygodne łóżka – często próbuje nas wyrzucić, żeby mieć cały materac dla siebie. Szczególnie widać to rano, kiedy wszyscy już schodzą na dół i przygotowują się do rozpoczęcia dnia. Legion i Lempo również już grzecznie czekają w kuchni na śniadanie.

Jednak nie Levi. On jeszcze musi sobie dospać pół godzinki, a dopiero jak słyszy stukanie misek to magicznie teleportuje się pod lodówkę. Taki właśnie jest :) Levi jest super i tyle.

Post Życie z samojedem, czyli Levi ma już 4 lata! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Jeśli ktoś czyta bloga regularnie to jego historia na pewno jest znana. Jednak jeśli ktoś jeszcze nie czytał to warto zapoznać się z tym wpisem. W skrócie: adoptowaliśmy go jak jeszcze był szczeniakiem. Powód był taki, że poprzednia rodzina chciała go oddać, ponieważ był agresywny i apatyczny. Behawiorysta mówił o początkach depresji i tym podobnych problemach. Jak Lempo zachowuje się po 2 urodzinach dowiecie się z tego wpisu.

Lempo ma już 2 lata!

Lempo od małego był bardzo energicznym psem z dużym problemem wymuszania uwagi. Głównym kłopotem było zawsze to, że mocno zaczepiał. Przynosił zabawki, podgryzał – generalnie robił wszystko, żeby trochę się nim zająć. Prawda jest jednak taka, że to nie jest jakieś unikalne i nietypowe. Wiele szczeniaków tak robi.

Większość problemów ze szczeniakiem wynika zwyczajnie z docierania się obu stron. Pies nie wie jeszcze jaki jest tryb życia domowników, jak będą wchodzić z nim w interakcje i tak dalej. Młody pies radzi sobie jak może. Z czasem trochę dostosowuje się do człowieka, a trochę człowiek musi dostosować się do psa. W taki sposób buduje się wspólne życie.

Lempo już nie wymusza naszej uwagi w taki sposób. Wie, że zawsze może przyjść i zostać pogłaskany, jeśli tego chce. Wie też kiedy jest czas na zabawę z nami, a kiedy musi zająć się sam. Dużo to też kwestia czasu. Pies dorasta, trochę poważnieje i nie ma już ochoty na rozrywkę non stop.

Generalnie w opinii psiarzy istnieje taki trend, że pies uspokaja się po 2 roku życia. Ogólnie z doświadczenia mogę napisać, że to prawda. Legion po drugich urodzinach miała ogromną zmianę – przestała się tak interesować innymi psami, a skupiała się bardziej na nas. Levi w ogóle spoważniał i z głupiego szczeniaczka zmienił się w dostojnego panicza, który lubi dużo odpoczywać. Uwielbia biegać, eksplorować i wąchać, ale na szczeniackie zabawy już rzadko ma ochotę.

U Lempa tej zmiany jeszcze tak nie widać. Na pewno w porównaniu z okresem szczenięcym widać uspokojenie, ale nadal robi mnóstwo głupot. Przede wszystkim zostało mu takie coś, że wynosi buty na dwór. Nie mam pojęcia skąd to ma, ale tak robi. Praktycznie każdego ranka jak się wypuszcza psy to jak się człowiek na chwilę odwróci to potem trzeba szukać buta na zewnątrz. On nawet go nie gryzie czy coś – wynosi, rzuca byle gdzie i idzie zajmować się swoimi sprawami.

Lempo ma też najgłupszą metodę na budzenie. Levi jest najbardziej cierpliwy z naszych psów. Wchodzi rano do łóżka, kładzie się i ładnie czeka. Legion albo nas liże albo szczeka jak sobie pośpimy, a ona jest bardzo głodna.

Lempo nie… Lempo ma własną taktykę. Kładzie się komuś nad głową i kładzie pysk na twarzy lub szyi. Co będę kręcił – dusi nas dupek :D Ma szczęście, że jest ładny.

Jeśli jesteśmy przy wyglądzie to Lempo nic nie dorośleje, a przynajmniej my tego nie zauważamy. Legion pięknie się zmieniła w dwa lata – teraz jest majestatyczna i piękna. Levi tak spoważniał, że jak się ogląda stare zdjęcia to trudno uwierzyć, że to on. Lempo jednak cały czas ma taki głupkowaty, szczenięcy pyszczek. Może to jeszcze kwestia czasu, a może zostanie nam taki maluszek? Zobaczymy.

Wszystkiego najlepszego Lempo!

Lempo to naprawdę dobry pies. Praktycznie wszystkie problemy, które były powodem jego oddania, zniknęły. Nie ma agresji, nie ma depresji. Lempo szczeka, cieszy się, biega, kopie, przytula się, lubi być głaskany, lubi jeść – generalnie jest dobrym, szczęśliwym psem. Nie wyobrażam sobie już, żeby Lempa z nami nie było i na pewno nie żałuję, że zdecydowaliśmy się na jego adopcję.

Szczerze uważam, że wiele ”problemów”, które można zauważyć u szczeniaka, przechodzi sama. To podgryzanie, szarpanie, wymuszanie uwagi, warczenie przy misce i inne niepokojące sprawy, przechodzi. Większość to kwestia zaufania. Szczeniak warczy przy misce, bo boi się, że mu zabierzemy jedzenie – może rodzeństwo mu kradło żarcie, nie wiem. Pokaż szczeniakowi, że nie tylko mu nie zabierasz, a wręcz dokładasz, a warczenie w 99% przypadków zniknie.

Szczeniak gryzie? Załóż grubszą bluzę, przekieruj na szarpak, a w wolnej chwili daj młodemu jakiś gryzak – przejdzie z czasem. Szczeniak gryzie, bo ząbkuje lub się nudzi. Tak się bawił z rodzeństwem, więc tak umie. Z czasem zrozumie, że z człowiekiem można się bawić inaczej, fajniej i mu przejdzie.

Ja dostaję mnóstwo maili i wiadomości o ”agresywnych szczeniakach”, to naprawdę powszechne. Nie ma szczeniaków agresywnych. Żaden szczeniak nie dąży aktywnie do naszego cierpienia i uszczerbku na zdrowiu. Szczeniak może nas dziabnąć mocniej, bo nie jest świadomy swojej siły. Może nas drapnąć, może w zabawie ugryźć w tyłek, ogólnie może nam zrobić krzywdę, ale robi to niechcący lub z powodu braku doświadczenia z człowiekiem. Oczywiście mowa o standardowym szczeniaku. Naturalnie zdarzają się marginalne przypadki szczeniąt, które nie miały w ogóle kontaktu z człowiekiem i są praktycznie całkowicie dzikie. Tutaj jednak też trudno mówić o typowej agresji – dziki szczeniak się po protu boi i próbuje bronić.

Ze szczeniakiem trzeba żyć, poznać się i dotrzeć. Tyle. Trzeba ten okres przetrwać zwyczajnie. Nam się udało to już trzeci raz – Tobie też się uda :) Powodzenia!

Post Lempo ma już 2 lata! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Jak ktoś nie ma za bardzo ma do czynienia z wieloma psami to może się wydawać, że w sumie każdy pies jest taki sam. Osobiście spotkałem się z wieloma wypowiedziami w internecie oraz na spacerach, gdzie ktoś rzeczywiście stwierdzał, że wybór rasy jest sprawą drugorzędną. W końcu jaki jest pies to każdy widzi i z każdym psem będzie nam fajnie.

Best.Hole.Everrrr.

Nie ma jednak co się takiego myślenia wstydzić, bo to całkiem normalne. Sam zresztą miałem podobnie i dla mnie dawniej każdy pies był prawie taki sam – każdego można nauczyć podobnego wachlarza umiejętności. Nawet będąc trochę bardziej świadomym przewodnikiem psa po 2 latach z Legion nadal wydawało mi się, że określenie ”to pies pierwotny – jest niezależny” było tylko głupim wytłumaczeniem dla złego zachowania psa.

Samojed, czyli pies pierwotny

Dopiero po doświadczeniach z Levim muszę przyznać się do błędu i przyznać rację wszystkim przewodnikom malamutów, huskych, samojedów i tym podobnych ras – rzeczywiście Wasze psy są niezależne.

Ja w ogóle od kiedy mamy Leviego to jestem zwolennikiem urozmaicenia rasowego w domowym stadzie. Naprawdę zachęcam próbować nowych ras i nie zamykać się na tą jedną, dobrze nam znaną. Pozwala to otworzyć się na nowe doświadczenia i dowiedzieć się więcej na temat psów.

Czym jest jednak ta niezależność psa pierwotnego? Trudno to określić, ale obserwując Leviego i Legion każdego dnia bardzo łatwo to zauważyć. Legion bardzo pilnuje każdego domownika – jak ludzie są w oddzielnych pomieszczeniach to regularnie robi obchód, aby zaktualizować sobie stan ”gdzie kto jest”. Legion potrafi chodzić krok w krok za człowiekiem, dokładnie się mu przyglądać, analizować każde słowo i tak dalej. Generalnie jest bardzo do nas przywiązana i musi być blisko nas.

”Jak nazywa się psi magik? Labracadabrador!” :D

Levi nie ma problemu, żeby zająć się sam sobą. Lubi nasze towarzystwo i większość dnia spędza z nami, ale nie ma takiej potrzeby kontroli. Levi potrafi wyjść na kilka godzin na samodzielny spacer, gdzie kopie sobie dziury lub nawet potrafi przez długi czas siedzieć przy płocie i obserwować kury sąsiada.

Niezależność samojeda moim zdaniem objawia się również w pewnym dążeniu psa do takich pierwotnych czynności. Przede wszystkim jest to kopanie dziur, ale również tendencja do tarzania się w śmierdzących rzeczach. Legion takich ”niecywilizowanych” rzeczy raczej nie robi.

Finalnie Levi ma również krótki czas skupienia – potrafi bawić się kilka minut z nami, żeby zaraz mały ptaszek odwrócił jego uwagę. Goni za ptaszkiem, a tu przeleci jakaś mucha i trzeba ją pogonić. Muśnie go kawałek trawy po tyłku i oczywiście trzeba się tym zainteresować. Leci frisbee – samojed biegnie, bierze do pyska i leci przynieść zabawkę, ale w połowie drogi nagle się zatrzymuje i zaczyna kopać dziurę.

Może ja to źle interpretuję, ale dla mnie to właśnie taka niezależność samojeda. Lubi człowieka i jego towarzystwo, ale całkiem dobrze radzi sobie sam. Jednak nie zrozumcie tego tak, że samojed nie potrzebuje kontaktu, bo to nie jest prawda. Po prostu samojedy moim zdaniem nie są aż tak uniezależnione od człowieka.

”Lubię jak trawka muska mnie po tyłku” xD (zapomniana emotka… powinna wrócić do łask)

Psie urodziny – Levi ma 2 lata

Pamiętam, że Legion bardzo się zmieniała każdego roku. Poważniała, przestała tak zwracać uwagę na inne psy, coraz bardziej przywiązywała się do nas. Levi aż tak się nie zmienia. Cały czas jest takim głupolem, nic nie poważnieje i nadal interesuje go wszystko.

To w sumie dopiero drugi rok, więc dużo przed nim. Może jeszcze się coś zmieni, ale osobiście nie widzę takiej potrzeby. Legion była ogromnym buntownikiem za młodu. Niszczyła smycze, skakała podczas spaceru, nie chciała wracać do domu, bez smyczy w parku uciekała do obcych psów i tak dalej. W związku z tym zmianę w jej zachowaniu przyjęliśmy z wdzięcznością. Kosztowało to nas również sporo pracy, bo było mnóstwo szkoleń i poświęconego czasu, żeby Legion jakoś ogarnąć.

Levi jest bardzo stały w swoim zachowaniu. Jest bardzo łagodny i nie ma z nim za dużo problemów. Jedynym jest może właśnie taka oporność na trening, ale muszę przyznać szczerze, że nie pracowaliśmy z nim nigdy tak intensywnie jak z Legion. W związku z tym jest sporo braku w przywołaniu – raz po otwarciu bramy Legion grzecznie czekała, a Levi szybko w długą :D Na szczęście udało się go złapać, bo poszedł przed siebie jak burza. Nie, że na złość czy coś – on po prostu jest ciekawy świata… chyba.

Tak czy inaczej na pewno ”trening posłuszeństwa z samojedem” będzie naszym priorytetem niedługo. Nie będziemy oczekiwać takich efektów jak z Legion, ale chociaż lekko przydałoby się go ogarnąć. Może nawet przez zimę uda się coś przepracować? Zobaczymy :)

Trochę muszę na niego pomarudzić, ale to naprawdę fajny pies i prawie każdemu mogę takiego samojego polecić (dlaczego prawie każdemu to wytłumaczę za chwilę). Dla mnie główną frajdą jest obserwowanie jego zachowania. Legion jest dość przewidywalna – zachowuje się całkiem racjonalnie i przez te kilka lat dobrze ją poznaliśmy.

Levi to taki tajfun różnych rzeczy. Raz robi jedno, a zaraz potem coś całkiem innego. Potrafi przyjść cały brudny od piachu, wziąć gryzak do mordy, wskoczyć na kanapę i zadowolony zabrać się za jedzenie. Potem znowu idzie na spacer, goni motylki, a w końcu zadowolony kładzie się w cieniu. Strasznie też uwielbia zaczepiać Legion, która próbuje sprowadzić go do parteru, ale on się nie daje i zaczyna po niej skakać.

Samojeda trudno wyjaśnić, ale naprawdę genialnie się takiego psa obserwuje. Robi fantastyczne miny, śpi w dziwnych pozycjach i nie da się ukryć, że jest po prostu zabawny. Taką natura dała mu śmieszną twarz – nie jego wina, ale mnóstwo jest śmiechu z takim samojedem.

 

Wyświetl ten post na Instagramie.

 

Dzień dobry ? tak Levi wygląda prawie codziennie – dziury same się nie wykopią ? Jak ktoś lubi mieć czystego psa i ma mało czasu to na pewno nie polecam samojeda. Nie tylko wszystko widać na białym, ale też ta rasa ma tendencję do zachowań samodestrukcyjnych, czyli bieganie w błocie, kąpiel w kałuży, tarzanie się w piachu i tak dalej. Na pewno nie jest to rasa dla fanów czystości ? #zyciezpsempl #dog #pies #psy #dogstagram #doglovin #psiblog #dogblog #blog #blogger #bestdog #samoyed #sammy #samojed

Post udostępniony przez Zycie z psem (@zyciezpsem) Wrz 17, 2018 o 12:56 PDT

Samojed nie dla każdego

Może trochę przesadzam, ale wydaje mi się, że samojed (a pewnie i inne psy pierwotne) to całkiem inny tryb psa. Owczarek niemiecki to typowy pies pracujący, który przez wiele lat był wykorzystywany do pomocy człowiekowi. Te psy są do tego po prostu stworzone, więc nic dziwnego, że są tak do ludzi przywiązane.

Samojedy również były wykorzystywane do pracy, ale jednak nie były tak genetycznie dostosowywane w tym celu. Ich natura jest więc bardziej frywolna – wręcz rubaszna można powiedzieć. Jeśli owczarki niemieckie są zdyscyplinowane to samojedy są właśnie raczej figlarne.

Z tego powodu rasa ta nie będzie idealna dla każdego. Na pewno nie są to psy dla osób, które oczekują od psa bezwzględnego posłuszeństwa i konkretnych rezultatów. Jeśli chcemy skupić się na jakimś sporcie lub działalności z psem to samojedy nie będą dobrym wyborem. Jedynym wyjątkiem będzie wykorzystanie psów w terapii, gdzie samoyedy świetnie się sprawdzają. Ich pogodna natura oraz zabawny wygląd sprawiają, że to doskonały wybór do pracy z dziećmi.

 

Wyświetl ten post na Instagramie.

 

Samoyed taki zmęczony, a człowiek jeszcze przeszkadza i filmy robi ? Swoją drogą w niedzielę Levi będzie obchodził swoje drugie urodziny… jak ten czas leci ? #zyciezpsempl #dog #pies #psy #dogstagram #doglovin #psiblog #dogblog #blog #blogger #bestdog #psiblog #samoyed #sammy #samojed #sleepingdog #zyciezpsem

Post udostępniony przez Zycie z psem (@zyciezpsem) Wrz 21, 2018 o 2:00 PDT

Jednak do sportów, obrony lub nawet do bardziej zaawansowanego posłuszeństwa bym samoyeda nie polecał. Naturalnie na pewno uda się znaleźć przedstawicieli tej rasy, którzy radzą sobie doskonale w pracy. Jednak nikt szczerze nam nie powie ile czasu kosztowało przewodnika doprowadzenie takiego psa do tego stanu. Na pewno samoyed to hard mode, jeśli chodzi o szkolenie. Pewnie nie każdy, ale większość :)

Wszystkiego najlepszego Levi!

Czego można życzyć takiemu zadziornemu Leviemu na drugie urodziny? Wydaje mi się, że już ma wszystko – dom z dużym ogrodem to na pewno było jego marzenie. Wiem, że wiele osób mieszkających w bloku nie chce się do tego przyznać, ale moim zdaniem psy ras pierwotnych w małym mieszkaniu się po prostu męczą.

Jestem pewien, że Levi się w bloku męczył – takie psy po prostu kochają przebywać na świeżym powietrzu. Potrzebują ruchu, wolnej przestrzeni, ziemi do wykopania i tak dalej. Jeszcze przy Legion mogłem się zapierać, że ona ogrodu nie potrzebuje. Ona woli być z człowiekiem, a czas spędzać na konkretnych czynnościach – nie lubi chodzić bez celu, a preferuje trening, szkolenie lub jakąś aktywność fizyczną.

”Gdy stara krzyczy, bo miałeś wyjść tylko na dwa piwa, a wróciłeś po dwóch tygodniach” :D

Levi natomiast lubi spacerować, wąchać kwiatki, gonić motylki, obserwować kurki i generalnie być na zewnątrz. Rozumiem, że to kontrowersyjny temat, bo osoby mieszkające w bloku zawsze chcą udowodnić, że ich psom wcale to nie przeszkadza. Wszystko jednak zależy od przypadku – są rasy, a nawet konkretne psy, które w małym mieszkanku dadzą sobie bez problemu radę, ale są i takie, które jednak potrzebują większej przestrzeni.

O! Wiem czego można życzyć Leviemu – jajek :D Cały czas jest na kastracji chemicznej, ale co jakiś czas dyskutujemy czy lepiej jednak nie zdecydować się na zabieg. Wiele osób pyta mnie o tę kastrację i osobiście polecam. Bez zabiegu, bez powikłań – generalnie kastracja chemiczna świetnie sprawdza się, żeby zobaczyć jak pies się po tym zachowuje.

Wiele osób zauważa nowe zachowanie psa i od razu myśli, że to dojrzewanie, a potem po zabiegu okazuje się, że to zachowanie nie ustąpiło. Kastracja chemiczna pozwoli sprawdzić, czy to na pewno hormony są problemem.

Jedyny kłopot z tym typem kastracji jest fakt, że trzeba o niej pamiętać. Teraz widać, że Leviemu ”schodzi” i trzeba umówić się na kolejną dawkę. Też nie da się ukryć, że koszt jest wyższy niż w przypadku zabiegu. Czip na 6 miesięcy to koszt ok. 300-350 zł. Koszt zabiegu to ok. 300-500 zł, ale tu już mamy rezultaty na zawsze.

Samojed i tyle :D

Dla mnie głównym ”za” za zabiegiem jest kwestia zdrowotna. Choroba Sary mocno uświadomiła mi jaki wpływ mamy na zdrowie naszych zwierząt. Być może, jeśli Sara byłaby wykastrowana to nie miałaby nowotworu? Podobnie jest z psami – kastracja zapobiega m.in rakowi jąder. Jednak z drugiej strony jeśli idziemy takim tokiem rozumowania to jedyną ochroną przeciw rakowi byłoby wycięcie psu wszystkiego, a to idiotyczne. To są trudne wybory, więc trzeba wszystko przemyśleć.

Na ten moment najważniejsze, że Levi jest zdrowy i szczęśliwy :)

Tyle na dzisiaj!

Post Psie urodziny – Levi ma już 2 lata! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Cztery lata to już poważny wiek i muszę przyznać, że strasznie szybko to minęło. Z perspektywy czasu wydaje się, że to krótki okres, a przecież tyle się w tym czasie u nas zmieniło. Powstały Maty Węchowe i Pawesome. Pojawił się również u nas drugi psiak – Levi. Teraz przeprowadzka do własnego domu i kolejny psiak, tym razem staruszka Sara. Niby tylko 4 lata, ale jednak ”aż” :)

Legion ma 4 lata – co się zmieniło?

Legion miała bardzo burzliwy okres dojrzewania. Szczeniakiem była bardzo wymagającym – gryzła wszystko i wszystkich, niszczyła każdą smycz, nie przychodziła na zawołanie i ogółem była odporna na wszelkie zabiegi wychowawcze. Jako początkujący przewodnicy chodziliśmy z nią wszędzie. Były szkolenia grupowe i indywidualne, było szkolenie PT, były jakieś spotkania socjalizacyjne w parkach, ale nie bardzo to pomagało.

Teraz z perspektywy czasu wydaje mi się, że po prostu za bardzo nasiąkliśmy wtedy wiedzą z książek i internetów, a przez to myśleliśmy, że będzie to wyglądało inaczej. W końcu wszelkie treści informują, że pies musi być grzeczny, wychowany i słuchać się przewodnika. Zachęca się do szkolenia już od pierwszych dni, mocnej socjalizacji oraz zapisania na różne kursy.

Straszy się również tym, co nas czeka, jeśli tego nie zrobimy. Pies będzie wystraszony, lękliwy, a nawet agresywny! Naprawdę myślę teraz, że większość problemów z Legion mieliśmy właśnie dlatego, że słuchaliśmy takich rad. Bojąc się negatywnych konsekwencji robiliśmy z nią za dużo i za szybko, a nie daliśmy jej się po prostu rozwijać w naturalnym tempie.

Teraz jestem przekonany, że szkolenie bardzo młodego psa nie bardzo ma sens. Przez pierwsze dni, tygodnie, a czasami nawet miesiące pies nam po prostu nie ufa i dopiero aklimatyzuje się w nowym otoczeniu. Bez zaufania nie ma prawdziwego posłuszeństwa, a szkolenie od małego za nagrody powoduje tylko uprzedmiotowienie relacji z psem. Pies słucha, bo wykonuje automatyczne komendy za daną nagrodę, a nie dlatego, że nam ufa. W związku z tym brak nagrody lub zbyt mała nagroda może spowodować sprzeciw.

Oczywiście warto coś z psem od małego robić, ale raczej w formie zabawy niż rzeczywistego szkolenia. Takie przynajmniej moje zdanie. Bardzo dużo czasu zajęło nam odwrócenie relacji z Legion z typowo szkoleniowej na naturalną i skupioną na zaufaniu. Jak przestaliśmy od niej wymagać behawiorystycznego progresu, a skupiliśmy się na wspólnym życiu to było po prostu lepiej, a postępy pojawiały się same.

Teraz praktycznie od ponad roku nie robiliśmy żadnego większego szkolenia, a Legion jest naprawdę lepsza. Tak naprawdę teraz w ogóle unikam wydawania psu poleceń, jeśli sytuacja tego nie wymaga. Dawniej szliśmy do parku, a przed rzuceniem frisbee było jakieś polecenie. Teraz po prostu sobie rzucamy.

Obecnie jest taka moda na ćwiczenie wszystkiego i ciągłe szlifowanie posłuszeństwa, a nawet uprawianie psich sportów. Wiem, że w związku z tym wiele osób się nie zgodzi z moim podejściem, ale mi z nim obecnie lepiej.

Cały czas jest taka mała wojenka amatorów z osobami szkolącymi. Zwykli psiarze często mówią, że ćwiczenie psa to męczenie, robienie z przyjaciela automatycznego robota i tak dalej. Z drugiej strony osoby szkolące twierdzą, że pies ludzi szkolenie, a przynajmniej jest grzeczniejszy od zwykłego burka podlatującego do każdego psa.

Każda strona jak najbardziej ma swoje racje, ale moim zdaniem najlepsze jest takie wypośrodkowanie. Pies powinien znać pewne polecenia, które są przydatne w codziennym życiu. Powinien też w pewien sposób respektować swojego przewodnika i nie pozwalać sobie na przekroczenie pewnych granic. Jednak z drugiej strony przesadzenie z treningiem rzeczywiście z niektórych psów robi posłuszne zombie bez własnej woli. Tak to przynajmniej wygląda :)

Tak czy inaczej z Legion teraz jest ok. Mamy jakieś mniejsze problemy, które związane są z naszymi niedopatrzeniami w młodości. Niestety ich już raczej nie wyeliminujemy. Głównym problemem będzie agresja smyczowa – Legion na smyczy jest bardzo nerwowa i potrafi różnie reagować. Jest z tym na pewno lepiej niż kiedyś, ale jednak problem w pewnym stopniu będzie z nami zawsze.

Poza tym Legion to dobry pies. Coś tam za uszami oczywiście ma, ale naprawdę jesteśmy z niej zadowoleni :)

Legion w nowym domu i życzenia na kolejne lata

Legion w nowym domu radzi sobie bardzo dobrze. Szybko się zaaklimatyzowała i nie ma żadnego stresu. Ma dostęp do ogrodu, ale jednak woli przebywać z nami. Sama na ”siku” też nie wyjdzie, więc nadal rano trzeba wstać, żeby się z nią przejść. O dziwo Levi radzi sobie sam – jak chce to jest w ogrodzie, ale często wraca posiedzieć z nami.

Legion to jednak taki typowy, lojalny owczarek niemiecki i musi pilnować swoich ludzi :D Nam to nie przeszkadza, więc jak najbardziej jest ok. Przeprowadzka do domu na pewno zrobiła jej dobrze. W bloku zawsze jest głośno, a Legion to raczej nerwowy pies. Ktoś za głośno gada na klatce lub jakiś żul obija się przed blokiem to zawsze musiała taką sytuację obszczekać. Teraz jest na pewno spokojniejsza.

Tak naprawdę nie wiem czego moglibyśmy sobie życzyć na kolejne lata z Legion. Dla mnie to pies prawie idealny – prawie, bo jednak ma jakieś mniejsze problemy z emocjami. Tak naprawdę pozostaje życzyć zdrowia i dobrej formy na starość.

Wiadomo, że ”nowoczesne” generacje psów borykają się z wieloma problemami i żyją znacznie krócej niż dawne psy. Mamy nadzieję, że dobra dieta i korzystne warunki pozwolą nam cieszyć się jej towarzystwem jeszcze przez wiele lat.

Myślę, że to tyle na dzisiaj. Remont sam się nie zrobi :D

Czego Wy życzycie sobie sami z własnymi psami?

Post 4 urodziny Legion pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.