W dzisiejszym artykule postaram się wyjaśnić jak szybko, łatwo i przyjemnie oduczyć szczeniaka sikania w domu. Zapraszam do czytania!

Myślisz, że będzie łatwo, szybko i przyjemnie? Niestety kłamałem. Oczywiście, że nie ma łatwego, przyjemnego i szybkiego sposobu. Życie to piekło na ziemi stworzone po to, żebyśmy cierpieli, a szczenięce sikanie to ostateczna tortura.

Szczeniak sika w domu – dlaczego?

”Chciałeś szczeniaka to teraz masz za swoje” – takie słowa często pojawiają się po zauważeniu pierwszej, niewinnej kałuży na nowych panelach. Jeszcze nie wiesz, że to dopiero początek. Szczeniak to magiczne stworzenie, które prawdopodobnie w 90% składa się właśnie z moczu, który jak najszybciej chce opuścić psi organizm prosto na Twoją podłogę.

Dlaczego tak się dzieje? Odpowiedź jest bardzo prosta – szczenięta mają absurdalnie mały pęcherz. Dodatkowo nie posiadły jeszcze tajemniczej umiejętności ”trzymania moczu”, więc w praktyce szczeniak sika z prędkością karabinu maszynowego. Można w uproszczeniu powiedzieć, że pies nie ma jeszcze wyrobionych mięśni, które pomagałyby mu w kontrolowaniu pęcherza. Paf, paf i dywan do wyrzucenia.

Dobra, ale poważnie – szczeniak nie sika nam na złość. Tak po prostu funkcjonuje organizm małego psa, że nie ma za dużo miejsca w pęcherzu. Maluch jest jeszcze nieporadny i nie potrafi wytrzymać – najczęściej sika tam, gdzie stoi.

Szczeniak nie sika w domu na złość

Także naprawdę nie powinniśmy mieć szczeniakowi tego za złe, bo to tak naprawdę wcale nie jego wina. W związku z tym trzeba sobie uświadomić jeszcze jedną rzecz – nauka ładnego załatwiania swoich potrzeb fizjologicznych na dworze wymaga czasu. Nie chodzi tylko o pokazanie maluchowi, czego od niego oczekujemy, czyli sygnalizowania chęci sikania i tak dalej. Chodzi również o to, że szczeniak musi podrosnąć na tyle, żeby mógł ten mocz wstrzymywać. Tak naprawdę wpadki mogą się zdarzać nawet do okolic pierwszego roku, ale główny problem z sikaniem najczęściej jest w okresie 3-6 miesiąca. Nazwijmy ten etap sikupokalipsą.

Najważniejsza jest cierpliwość opiekuna. Najgorsze co możemy zrobić to zacząć się denerwować, złościć i wyładowywać na maluchu. Nie tylko nie pomoże nam to z problemem, a dodatkowo będzie źle wpływało na naszą relację z psem.

Staram się, żeby ten artykuł był chociaż trochę zabawny, bo naprawdę wiele osób przesadza ze złością na szczeniaka. Ja rozumiem, że podłoga i dywan to rzeczy cenne, a latanie ze szmatą i ścieranie sików to nic przyjemnego. Jednak krzyczenie na psa, groźby i tak dalej to naprawdę zły pomysł. Problemy z utrzymaniem moczu i mały pęcherz to nie jest wina psa, więc takie zachowanie ze strony opiekuna tylko negatywnie wpłynie na Waszą dalszą relację.

Także wiesz…trochę poczucia humoru i szmata w dłoń. Siki same się nie wytrą.

Szczeniak sika w domu – jak oduczyć?

Szczeniak sika w domu? Nic strasznego. Tak naprawdę cały proces może być względnie przyjemny, ale na pewno trzeba być świadomym, że wpadki będą. Zakup nowego, drogiego dywanu radzę odłożyć na później.

Przede wszystkim mamy dwa różne rozwiązania, które osobiście polecam połączyć. Pierwsze polega na tym, aby minimalizować ilość wpadek w domu. Głównie realizuje się to przez bardzo częste wychodzenie ze szczeniakiem na zewnątrz. Im rzadziej maluch zrobi siku w domu tym mniej skojarzy dom z miejscem, w którym można sikać.

Skąd jednak masz wiedzieć, kiedy szczeniak sika w domu? Maluch sika najczęściej w następujących przypadkach: po piciu, po jedzeniu, po zabawie i po przebudzeniu. Widzisz, że maluch właśnie się obudził? Bierz go pod pachę i szybko na trawę. Wraz z upływem czasu maluch będzie rósł, pęcherz będzie większy, a i kontrola nad nim lepsza, więc tych wyjść będzie coraz mniej. Jednak naprawdę wymaga to czasu, a wstawać trzeba nawet w nocy, bo maluchy często lubią się w nocy budzić i sikać.

Tutaj już wszystko zależy od nas – im częściej wpadki będą w domu tym trudniej potem będzie psiaka przestawić do robienia na zewnątrz. Nie będzie to oczywiście jakiś koszmar, ale jednak coś będzie trzeba z tym robić. Generalnie jak psiak załatwia się dużo w domu to też przez dłuższy czas mogą się wpadki zdarzać – niektórym psom nawet do roku życia. Natomiast jak od małego będziemy szybko reagować i wychodzić na dworze, to psiak bardzo szybko skojarzy dwór z załatwianiem swoich potrzeb i sam z siebie zacznie sygnalizować potrzebę wyjścia.

Nauka załatwiania się w konkretnym miejscu

Druga metoda polega na tym, że najpierw uczymy psa załatwiać się w domu, ale w konkretnym miejscu, a dopiero potem przestawiamy go do załatwiania się na zewnątrz. Najczęściej wygląda to tak, że na przykład w przedpokoju kładzie się jakieś gazety lub specjalne maty treningowe i pokazuje szczeniakowi, że ”tu wolno sikać”. Wtedy zamiast szybko wynosić go na zewnątrz po zabawie to wystarczy posadzić go na gazetę, a jak się załatwi to pochwalić.

Osobiście do tej metody naprawdę polecam specjalne podkłady treningowe dla psów. Taniej można kupić podkłady higieniczne, które można dostać w aptece. Ten typ produktów jest bardzo chłonny i na pewno wygodniejszy niż zwykła gazeta.

Minusem drugiej metody jest to, że niejako trzeba szczeniaka uczyć dwa razy. Pierwszy raz załatwiania się w domu w konkretnym miejscu, a potem jak podrośnie trzeba przestawić go z domu na dwór.

My nasze psy uczyliśmy niejako hybrydowo, ponieważ stosowaliśmy obie metody na raz. W ciągu dnia stosowaliśmy metodę pierwszą, czyli wychodziliśmy z maluchem naprawdę dużo na dwór. Serio dużo – nawet kilka razy w ciągu godziny. To nie musi być spacer. Psiak się budzi to trzeba wynieść szczeniaka, postawić na trawie, poczekać na siku, pochwalić i do domu. Dajemy jeść i znowu na dwór. Trochę się bawimy i ponownie na dwór. I tak cały dzień.

Szczeniak sika w nocy

Natomiast w nocy jak słyszeliśmy, że szczenior się budzi, a nie mamy ochoty wychodzić to stawialiśmy go na podkładzie w domu. Dawaliśmy szczeniaka na podkład w domu również w ciągu dnia jak nie mieliśmy możliwości wyjść, mocno padało lub zwyczajnie widzieliśmy, że mały się mocno kręci i nie zdążymy wyjść.

U nas ten system sprawdził się naprawdę dobrze. Szczeniak po pewnym czasie sam szedł na podkład, a na dworze też robił bardzo chętnie. Polecam wybrać takie rozwiązanie, które będzie dla nas najbardziej przystępne. Nie każdy może pozwolić sobie na wiele wyjść w ciągu dnia.

Opiekuna nie ma w domu, a szczeniak sika

Trudniej wygląda sytuacja, kiedy nie ma nikogo w domu, żeby pilnować malucha. Tak naprawdę wtedy mamy trzy możliwości. Pierwsza to danie szczeniaka pod opiekę petsittera, który się nim zajmie. Druga to olanie problemu i sprzątanie podłogi po powrocie – niezbyt fajna opcja, ale tak też można przetrwać ten najgorszy, początkowy moment.

Tylko trzeba być świadomym, że potem trzeba będzie mocno pracować nad przestawieniem malucha do załatwiania się na dworze. Trzecia opcja to wzięcie chociaż tygodniowego urlopu i mocne pokazanie maluchowi miejsca, w którym może się załatwiać. Jak się przyłożymy to po powrocie będzie do sprzątnięcia tylko podkład.

Opcjonalnie można pomyśleć o tak zwanym ”zarządzaniu środowiskiem”, co w skrócie polega na tym, że w domu tworzymy taki mały wybieg dla szczeniaka. Wielkość około 2×2 metry, otoczone jakimś ogrodzeniem (barierki dla niemowląt lub coś takiego), w środku zostawiamy legowisko, zabawki i kuwetę (mata treningowa). Maluch w takiej przestrzeni zostaje jak nas nie ma. Ma mało miejsca, więc nie będzie robił wpadek, gdzie nie wolno – jak wprowadzimy matę to z powodzeniem będzie właśnie tam się załatwiał.

I to tyle? Tak!

Szczeniak sika w domu? Niestety nie ma żadnych magicznych sztuczek ani łatwych rozwiązań. Trzeba być świadomym tego, że szczeniaki sikają. Mają mały pęcherz i brak kontroli nad nim. Zaznaczam, że nie jest to złośliwość szczeniaka – on po prostu nie może inaczej. Maluchy mogą sikać w zupełnie przypadkowych sytuacjach – podczas zabawy lub jak się witają z człowiekiem. Musimy to w pewien sposób zrozumieć. Ja rozumiem, że to nie jest przyjemne, piękne ani pachnące. Jednak to też część życia z psem i posiadania szczeniaka. Masz psa, czyli bierzesz też odpowiedzialność za te mniej fajne elementy.

Jednak naprawdę da się to ogarnąć. Żadne super specyfiki nie pomagać – żadne kary ani krzyki. Trzeba konsekwencji i regularności. Są dwie pewne metody, a nawet pewne ich połączenie. Trzeba zdecydować się na najlepszą z nich i zwyczajnie ją realizować. Trzeba oczywiście też czasu i cierpliwości, ale na pewno dasz radę.

Test

Najgorszy okres to od 3 do 6 miesiąca. Wtedy wpadki zdarzają się najczęściej, bo pęcherz jest malutki i kontroli nad nim praktycznie zero. Potem psiak dorasta i zaczyna naprawdę ogarniać. Na im więcej wpadek pozwolimy w domu tym dłużej może trwać cały problem. Natomiast jak stosujemy podkłady to od tego 6 miesiąca możemy powoli przestawiać psa na dwór. Tutaj dużo zależy od psa – psy naturalnie wolą załatwiać się na dworze, więc niektóre same z siebie zaczną pokazywać, że chcą wyjść. Inne można przestawiać powoli – wynosząc podkład na zewnątrz, żeby psiak załatwił się na nim na dworze. I tak powolutku dojdziemy do efektów, które chcemy.

Łatwe? Powiedzmy. Przyjemne? Niekoniecznie. Powodzenia!

Trik na koniec

Jest jeden trik, który bardzo lubię i do którego mocno zachęcam. Kupujemy dużą, plastikową kuwetę i naturalną trawę w rolce (lub wykopujemy trawę z ogródka). Trawę wsadzamy do kuwety i mamy fajny gadżet do nauki załatwiania się. Cały proces polega na tym, żeby nauczyć szczeniaka załatwiać się do tej kuwety.

Jednocześnie robimy dwie rzeczy – zapobiegamy wpadkom w domu (szczeniak załatwia się do kuwety) oraz przyzwyczajmy do preferowania załatwiania się na trawie. Dzięki temu łatwiej potem będzie nam wycofać kuwetę (i będzie to łatwiejsze niż w przypadku maty treningowej). Kupę zbieramy jakbyśmy byli na dworze, a siku tylko spłukujemy wodą. Trawa neutralizuje zapachy, że nie będzie nam to przeszkadzać, ale pies nadal będzie wyczuwał, że się tu załatwiał, co jeszcze bardziej ułatwi całą naukę.

Post Szczeniak sika w domu – jak oduczyć? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

W poprzednim wpisie dowiedzieliśmy się jak poradzić sobie z pierwszym dniem psa w nowym domu – to właśnie ten dzień bywa najtrudniejszy. Jednak jak już minie ten pierwszy szok z kolizji dwóch światów to przychodzi moment, że zadajemy sobie pytanie ”co teraz?”.

Bo fakt, że psiak już nie panikuje, nie piszczy i przesypia całą noc wcale nie znaczy, że już jest wszystko ”cacy”. Teraz przychodzi ciężki okres nazywany trudem dnia codziennego. Bo pierwsze zauroczenie szybko mija, a krótka ekscytacja powiewem świeżości, którą nowy psiak wprowadza musi zostać zastąpione przez zwykłe życie.

Jak przyzwyczaić psa do nowego domu? Co to znaczy?

Czym w ogóle jest ”pies przyzwyczajony” do nowego domu? Jest to taki pies, który nie jest już w ”nowym domu”, a jest w swoim domu. Proste? Jak słoneczko. Widzimy, że pies jest przyzwyczajony, kiedy psiak czuje się swobodnie w każdym pomieszczeniu – wyrabia własne nawyki, ma ulubione miejsca i tak dalej. Jest to jednak przede wszystkim pies, który jest spokojny, nie musi być cały czas czujny i potrafi normalnie odpoczywać.

W skrócie: jak psiak pierwszy raz walnie dupsko na fotelu i cały się na nim rozwali to znaczy, że idziemy w dobrym kierunku.

Jednak pies musi się również w pewien sposób przyzwyczaić do naszego trybu życia oraz wszystkimi plusami i minusami, które za tym idą. Zazwyczaj opiekunowie nie skupiają się w ogóle na tym w jaki sposób zmieniają życie swojego psa i jaki wpływ na nie mają. O ile zastanawianie się ”czy pies jest ze mną szczęśliwy?” jest urocze i słodkie, tak bardzo niewiele osób dostosuje się do psa – raczej chcemy, aby pies dostosował się do nas. 

Generalnie wszystko zależy od nas i od samego psa. Szczeniaki o wiele łatwiej akceptują otoczenie i zazwyczaj mają mniejsze problemy z aklimatyzacją. Natomiast starsze psy już mogą miewać większe problemy, ale to naprawdę zależy i jest wiele różnych przypadków. Szczególnie jeśli adoptowany psiak ma już jakieś swoje doświadczenia i preferencje – czasami może być mu trudno zaakceptować nowy porządek.

Nie chodzi nam na tym etapie o absolutne zaufanie do nas, a raczej o zaakceptowanie i tolerowanie nowej rzeczywistości. O budowaniu zaufania i tworzeniu więzi z psem będą kolejne wpisy.

Warto pamiętać, że inaczej będzie wyglądało psie życie, jeśli jego opiekun jest programistą, który cały czas spędza w domu. Inaczej też będzie wyglądało życie z aktywnym sportowcem, który zdecydował się na psa, aby móc z nim ćwiczyć. Jeszcze inaczej wygląda życie z kimś, kto 16 godzin dziennie pracuje, a pies ma dostęp do człowieka tylko kilka godzin każdego dnia.

Jak przyzwyczaić psa do tego wszystkiego?

Jak przyzwyczaić psa do nowego domu i naszego stylu życia? Bardzo prosto. Wystarczy wpuścić psa do domu i pozwolić mu w nim mieszkać – po pewnym czasie przyzwyczai się do pomieszczeń, mebli i przedmiotów. Znajdzie ulubione miejsca i tak dalej. Jak przyzwyczaić do stylu życia? Wystarczy żyć, a pies również po pewnym czasie dostosuje się do naszego rytmu.

Wiele początkujących osób moim zdaniem popełnia taki błąd, że na samym już początku pokazuje psu nieprawdziwą wizję życia z człowiekiem. Pokazujemy psu formę, która nie będzie dla niego nigdy dostępna – powoduje to, że troszkę robimy psu chaos zamiast porządku, którego potrzebuje na początku życia z nami. Jednocześnie to prosta droga do problemów wychowawczych.

Taki przykład: jak ktoś bierze do domu szczeniaka to zazwyczaj bierze również urlop. Wtedy te kilkanaście dni spędza cały czas z psem. Bawi się z psiakiem, pokazuje mu nowe rzeczy, chodzi na spacery. Często połączone jest to z blokowaniem różnych pomieszczeń – bo tu sypialnia i boimy się, że psiak nasika na pościel lub zamykamy jakiś pokój, bo nie zabezpieczyliśmy go przed szczeniakiem (wszędzie leżą kable i tak dalej).

Tak sobie żyjemy ten tydzień lub dwa, a potem puf – znikamy. Człowiek idzie do pracy i łudzi się, że psiak sam ogarnie życie. To jednak jest dla naszego przyjaciela ogromny szok. Psy dobrze generalizują, czasami nawet za dobrze. Dom z człowiekiem, a dom bez człowieka to zupełnie nowa sytuacja. Szczeniaki zazwyczaj dobrze sobie radzą ze zmianami i starają się dostosować, ale tu też dużo zależy od temperamentu malucha.

U starszych psów już bywa różnie i dużo zależy od ich charakteru i dawnych doświadczeń. Może pojawić się niszczenie, głośne szczekanie, a w ekstremalnych przypadkach depresja, pogorszenie zdrowia lub zachowania samookaleczające.

Generalnie chodzi o to, że wprowadzamy chaos informacyjny. Pokazujemy przez pewien wycinek czasu życie praktycznie idealne – wypełnione spacerami, zabawami i innymi przyjemnościami. Nie tylko powoduje to taką pierwszą, niewielką rysę na zaufaniu (wcześniej człowiek był, teraz go nie ma), ale również w ten sposób zapraszamy wręcz pierwsze problemy wychowawcze.

Zanim przejdziemy do konkretów to napiszę jeszcze tak: nie ma jednej, sprawdzonej metody. Zapewne są psy, z którymi możemy robić co chcemy i będą tolerować wszystkie zmiany bez wpływu na psychikę. Jednak głównym celem Akademii życia z psem jest to, żeby proces życia z tym psem był jak najprostszy, a problemy minimalne. W związku z tym eliminowanie pewnych sytuacji spowoduje brak problemów z nimi związanymi. Moim zdaniem poniżej wspomniane rady pozwolą wejść w pierwszy etap życia z psem w najłagodniejszy sposób.

Jak przyzwyczaić psa do nowego domu i naszego stylu życia? Rady i wskazówki

O psach i ich preferencjach napisano naprawdę dużo, ale często w taki sposób, że finalnie nikt nie wie o co chodzi. Przykładowo zaraz będę skupiał się na tym, że rutyna w życiu psa zapobiega wielu problemom. Ktoś jednak powie ”ale co Ty! Przecież wszyscy wiedzą, że sukces osiągniemy jak będziemy dla psa ciekawi, atrakcyjni i nieprzewidywalni!”. I to też będzie prawda – w pewnym stopniu. Z tą atrakcyjnością to jest taki trochę mit, a taka trochę sztuczka. Będzie o tym w kolejnych wpisach – na ten moment, jeśli ktoś chce znać moje osobiste zdanie to powiem, że wcale nie musimy skakać i piszczeć jak nienormalni, żeby osiągnąć z psem nić porozumienia.

Miało być jednak o rutynie – to właśnie taki konkretny, niezmienny plan dnia codziennego jest według mnie kluczem do sukcesu na początkowym etapie życia z psem. Jest to zresztą całkiem logiczne, jeśli się nad tym chwilę zastanowimy.

Zanim pies trafił do nas to był w innym miejscu – w domu tymczasowym, schronisku, u sąsiadki lub u hodowcy. Potem hopsa i jest u nas. Nic nie jest znajome, wszystko jest nowe i stresujące. Nie wiadomo kiedy spacer, nie wiadomo kiedy jedzenie lub zabawa. W sumie nic nie jest wiadome, a brak informacji to dyskomfort, a dyskomfort to nerwy.

Dlatego jeśli chcemy zapewnić psu najprostszy start w nasze wspólne życie to powinniśmy wprowadzić w to życie sporo nudy i przewidywalności. Miska z wodą powinna być dostępna cały czas i stać w tym samym miejscu. Jedzenie powinno być codziennie o stałych porach i również powinniśmy je podawać w tym samym miejscu. Spacery również koniecznie o stałych porach – po to, żeby pies nie musiał z pełnym pęcherzem czekać bez świadomości kiedy będzie mógł się załatwić.

Psy w ekspresowym tempie uczą się harmonogramu dnia i jest to dla nich świetne. Jest to konkretny, znany im punkt zaczepienia we wszechświecie. Tak długo jak spacer jest o 8 rano, a jedzenie o 9, tak długo pies czuje się bezpieczny. Przynajmniej na początku, bo jak cały czas zaznaczam – mówimy o tym początkowym etapie. Potem psy rosną, stają się manipulacyjnymi dupkami i nawet nie zauważysz, jak będziesz szantażowany przez ogromnego owczarka, który chce wcześniej śniadanie. Jednak teraz mamy uroczego szczeniaczka i chcemy żeby był bezpieczny i nas trochę lubił – żeby w przyszłości nas nie zeżarł za karę.

Od początku traktujmy psa tak jak chcemy, żeby zachowywał się w przyszłości

Harmonogram dnia wprowadzony? Świetnie. Teraz czas na eliminację sytuacji, które mogą niedługo spowodować problemy. Wiele osób popełnia taki błąd, że przez początkowy okres pozwala psu na wszystko. Dokarmiają pod stołem, pozwalają spać w łóżku i tak dalej.

Potem po roku jest szaleńcze szukanie w internecie ”jak oduczyć psa żebrania” lub ”pies przejął moje łóżko, co robić?”. Jeżeli wiesz czego chcesz to wymagaj tego od psa od samego początku. Jeśli kochasz małe kanapy, a masz owczarka niemieckiego to masz dwa wyjścia:

1. Zmień łóżko i kup takie o rozmiarze 200×200 cm, żeby wszyscy mogli się w tym łóżku zmieścić
2. Od samego początku zabraniaj psu wchodzenia do łóżka

Ja generalnie jestem z tych, co lubią spać z psem, ale potem nie marudzę, że jestem niewyspany, bo potwór mnie zrzuca :) Widać jednak pełno tego typu problemów, które wynikają właśnie z tego, że szczeniakowi się pozwalało.

Kolejne przykłady: ktoś ma dziecko, ale jednocześnie pozwala psu wskakiwać na ”kolanko” i generalnie skakać na powitanie. Pies rośnie szybciej niż dziecko i w pewnym momencie jest problem, że duże psisko przewraca dzieciaczka. Problem jak najbardziej poważny, ale można byłoby go uniknąć, jeśli od początku pokazywałoby się szczeniakowi jak należy się witać.

Kolejny: bierzemy ten wspomniany wcześniej urlop, żeby być z psem na początku. Potem idziemy do pracy i jest problem, że psiak źle się zachowuje. Jednak to nic dziwnego, bo ostatnie dwa tygodnie spędziliście razem, a teraz pies jest sam.

Dlatego naprawdę zachęcam od samego początku ”szkolić” psa. Jednak nie szkolić w sensie sztuczek i tym podobnych, a po prostu pokazać psu pewne zasady panujące w naszym życiu. Jeżeli nie chcemy, żeby psiak żebrał pod stołem to zwyczajnie nie dawajmy mu pod tym stołem nigdy jeść. Jeśli nie chcemy, żeby pies na nas skakał to od początku witajmy się z nim w taki sposób, żeby wszystkie łapy miał na ziemi.

Jeżeli wiemy, że po urlopie wracamy do pracy to od samego początku pokażmy psu, że nie zawsze jesteśmy w domu. Urlop to wręcz idealna okazja na naukę zostawania samemu. Od pierwszych dni wychodźmy z domu – na początku na minutę lub dwie, a potem stopniowo wydłużajmy ten okres. Dzięki temu psiak przyzwyczai się do samotności i zrozumie, że człowiek nie zawsze jest z nim w domu.

Chcesz przyjaciela? To go sobie zrób!

Wiele osób ma jakieś pasje i decydując się na psa od razu wie, że chce psa w te pasje zaangażować. Może dużo podróżujesz, kochasz biegać, chodzisz po górach, pływasz łódką czy cokolwiek takiego. Jednocześnie bardzo często widzę, że tacy ludzie boją się od początku angażować psa w takie atrakcje i czeka aż podrośnie. To ogromny błąd.

Jeżeli robimy coś unikalnego i niecodziennego to powinniśmy od samego początku pokazać to psu, jeśli planujemy wspólne realizowanie tych pasji.

Powiedzmy, że na przykład biegamy i chcemy w przyszłości intensywnie trenować z psem. Jednocześnie przeczytaliśmy, że ze szczeniakiem nie wolno, więc z nim nie biegamy. Po dwóch latach okazuje się, że nasz pies nie czerpie radości z biegu i nie chce tego robić. Człowiek smutny, bo nie ma towarzysza do treningów, a pies smutny, bo ma mniej czasu z człowiekiem.

O ile zgodzę się jak najbardziej, że długi bieg z młodym psem nie jest dobrym wyborem to nadal uważam, że można znaleźć rozwiązanie. Nie biegaj ze szczeniakiem przez godzinę. Zrób delikatne interwały podczas zwykłego spaceru, gdzie biegniecie razem i powolutku przez kilkanaście sekund, które przeplatacie następnie zwykłym chodem. Jeśli obserwujesz szczeniaka to zauważysz, że one same dość ostro biegają podczas zabawy, więc naprawdę te kilka sekund mu nic nie zrobi. Zrób z tego zabawę, ucz szybszego chodu przy nodze lub przed Tobą (w zależności czy myślisz o canicross czy zwykłym bieganiu). Generalnie pokaż mu, o co Ci chodzi i co będzie ważną częścią Waszego dalszego życia. To nawet może być szybszy spacer – ważne, żeby od początku wprowadzić jakieś delikatne treningi, żeby psiak też złapał pasję do tego.

Podobnie jest ze wszystkim. Może chcesz uprawiać z psem sporty wodne? Od małego przyzwyczajaj go do wody, bo inaczej może się okazać, że pies nie będzie chciał wcale pływać. Jeśli dużo podróżujesz to od początku przyzwyczajaj psa do samochodu, pociągu i innych środków transportu.

Oczywiście trzeba znać też limity. Szczeniaki zazwyczaj są bardzo ciekawskie i otwarte na nowe doświadczenia. Trzeba jednak wprowadzać je powoli i z umiarem, a jest duża szansa, że psiak dostosuje się do naszych pasji i trybu życia.

Trochę inaczej może być z dorosłym, adoptowanym psem. Warto próbować przekonać psiaka do nowych rzeczy, ale niektóre rzeczy są nie do przeskoczenia. Jeśli dorosły pies się panicznie boi wody to może się okazać, że nici ze wspólnego pływania. Czasami trzeba też wiedzieć, kiedy przyzwyczajenie do czegoś będzie wymagało zbyt dużo pracy i stresu dla psa.

Post Jak przyzwyczaić psa do nowego domu i naszego stylu życia? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Pierwszy dzień psa w nowym domu – zanim psiak się pojawi

Zanim psiak pojawi się u nas to warto jeszcze sprawdzić czy wszystko mamy gotowe. Na pewno polecam zapoznać się z wpisem: wyprawka dla psa. Jednak poza jedzeniem, zabawkami i akcesoriami trzeba też ocenić czy otoczenie jest przyjazne dla naszego przyszłego psa. Często jesteśmy przyzwyczajeni do tego, co znajduje się w naszym domu i możemy nie zwrócić na to uwagi z psiej perspektywy.

Przede wszystkim warto upewnić się, że wszelkie przedmioty, które pies mógłby zrzucić są poza zasięgiem psiego pyska. Polecam ściągnąć wazony, szklane ozdoby i tego typu rzeczy ze stołu, biurka i parapetu. Tu wszystko zależy od samego psa – jak oczekujemy malutkiego szczeniaczka to parapet możemy sobie darować. Jak zamierzamy adoptować ogromnego owczarka to warto jednak ogarnąć mieszkanie.

Pamiętajmy, że pierwsze dni są dla psa stresujące. Ktoś pomyśli, że to przesada, ale wystarczy, że przed oknem przejdzie kot, psiak się wkurzy i już wszystkie doniczki z parapetu strącone :)

Tak samo warto zadbać o bezpieczeństwo psiaka poprzez zabezpieczenie gniazdek i przewodów elektrycznych. Szczególnie jest to ważne przy szczeniakach, które bardzo się wszystkim interesują. Dodatkowo bywają aktywne nawet w środku nocy. Może się więc zdarzyć, że my będziemy sobie słodko spać, a kochany szczeniak zacznie rozpracowywać kabel od telewizora.

Generalnie jakoś bez spiny i stresu, ale trzeba trochę ogarnąć. Gniazdka czymś zastawić, kable pochować lub odłączyć, a przedmioty, które pies mógłby zrzucić najlepiej przestawić w inne, bezpieczniejsze miejsce.

Pierwszy dzień psa w nowym domu – emocje

Ja mógłbym napisać wielostronicowy poradnik o tym jak zachowywać się prawidłowo jak psiak pojawi się w nowym domu. O tym, że trzeba dać psu spokój, że trzeba zachowywać się naturalnie i takie tam. Wiem jednak, że przybycie psa to tak ogromne emocje, że i tak każdy zrobi po swojemu. Głaskom i zachwytom nie będzie końca.

Jeszcze na wstępie mogę doradzić, aby planować przybycie psa w godzinach przed południowych. Noc jest najtrudniejsza zazwyczaj i im więcej czasu będzie miał psiak na aklimatyzację tym lepiej. Przed wprowadzeniem psa do domu polecam jeszcze dać się mu załatwić na zewnątrz. Dom to nowe zapachy i sporo emocji, więc może zdarzyć się awaryjne siku. Jak już pies przekroczy próg to najlepiej dać mu chwilę, aby się ogarnął. Zazwyczaj psiak zrobi szybką rundę po całym mieszkaniu. Jeżeli mieszkamy z innymi domownikami to rekomendowane jest, aby każdy gdzieś się usiadł i przez pierwsze kilkanaście minut zostawił psa w spokoju, ale ja mogę swoje gadać. Zachęcam do poświęcenia chwili, aby zwyczajnie obserwować psa i zobaczyć jak się zachowuje. Co go interesuje najbardziej, w jakie interakcje wchodzi z domownikami i tym podobne.

Miska z wodą powinna stać w ustalonym miejscu. Jak psiak sam na nią trafi to super, jak nie to warto mu pokazać. Jak już miną pierwsze emocje to dobrze pokazać psu jego rzeczy – gdzie jest jego legowisko i zabawki.

Zazwyczaj pierwszy dzień wygląda tak, że wprowadza się psa i zaczyna się ekscytacja. Wszyscy chcą psiaka głaskać, cmokają, rzucają zabawki, zachęcają do szarpania i tak dalej. W zależności od temperamentu psa jest większy lub mniejszy stres. Nie dość, że nowe miejsce to jeszcze nowe wymagania i oczekiwania.

Idealnie byłoby tak zorganizować ten dzień, że to właśnie pies narzuca rytm. Wprowadzamy psiaka, pokazujemy co i jak i dajemy mu spokój. Sami powinniśmy zająć się czymś spokojnym lub zwyczajnie siedzieć i obserwować psa. W zależności od charakteru są różne scenariusze.

Jeśli psiak jest wycofany, trochę strachliwy i niepewny siebie to raczej będzie próbował się gdzieś schować – pod biurkiem, stołem lub w rogu pokoju. Może próbować drapać drzwi, że chce wyjść. Rzadziej tak się dzieje u szczeniaków, bo one z natury są cwaniakami. Jak psiak się boi to trzeba to najczęściej przetrzymać. Można spróbować wyjść na spacer, bo rzeczywiście może chcieć się załatwić ze stresu, ale generalnie pies musi się przyzwyczaić. Możemy próbować odwrócić jego uwagę poprzez zabawki lub jakieś gryzaki, ale nie zawsze się to sprawdzi. Zwyczajnie kwestia czasu.

Neutralny pies zazwyczaj znajdzie sobie dobre miejsce widokowe i będzie obserwował. Także może być tak, że Ty będziesz obserwować go, a on Ciebie i będziecie tak sobie siedzieć i się na siebie patrzeć. Jak się któremuś znudzi to przełamie i wejdzie w jakąś interakcję. Wskazane jakieś pierwsze zabawy, próby dotyku i tak dalej.

Jeśli psiak jest bardzo pewny siebie i ciekawski to sam wejdzie w interakcję z najbardziej interesującym elementem mieszkania. Może to być jaskrawa zabawka, głośno śmiejący się wujek Staszek, a przy odrobinie szczęścia może to będziesz nawet Ty! Z ciekawskim psem można od razu się bawić – pokazywać nowe rzeczy, a nawet uczyć pierwszych sztuczek. Szczeniaki często są takie, więc warto z tego korzystać.

Pierwszy dzień psa w nowym domu – sztuka obserwacji

Pierwszy dzień psa w nowym domu głównie polega właśnie na obserwacji i dostosowaniu swojego zachowania do psa. Psiaki są naprawdę różne i rolą człowieka jest asysta w tej stresującej sytuacji. Szczeniaki zazwyczaj są łatwiejsze, bo z natury ciekawskie, ale to też nie jest pewniak. Nieśmiały szczeniaczek też się może trafić.

Najważniejsze jest, żeby nie wymagać od psa za dużo. Nie każmy się od razu bawić pięknym szarpakiem, jeśli widzimy, że psiak jeszcze niepewnie chodzi po mieszkaniu. Dajmy mu czas na przyzwyczajenie się do otoczenia.

I ważna sprawa – ja naprawdę wiem, że psiaki są piękne, super i w ogóle. Ja rozumiem, że często na wymarzonego szczeniaczka czeka się wiele miesięcy i człowiek tylko by chciał go zagłaskać. Jednak dotyk to ważna sprawa i trzeba go również dostosować do psa. Szczeniaki są bardziej tolerancyjne w tym zakresie, ale też nie polecam malucha zamęczać łapskami. Dorosłe psy mogą nie czuć się wcale komfortowo z dotykiem przez pierwsze dni – szczególnie z głaskaniem po głowie. Podejdź do obcego Seby na ulicy, pogłaskaj po łysej główce i zapytaj czy mu się podoba – podobnie będzie z psem :D

Ostatecznie każdy pies jest inny i dlatego ważna jest sztuka obserwacji. Postarajmy się dostosować nasze działania do możliwości psa. Może psiak sam wskoczy nam na kolana – wtedy super. Jeśli jednak widzimy, że pies się odsuwa i nie jest chętny do interakcji to dajmy mu więcej czasu.

Pierwszy dzień psa w nowym domu – noc jest straszna

Generalnie uznaje się, że najcięższa jest pierwsza noc z psem. Jest tu wiele czynników. Nowy psiak to ogromne emocje, więc często ciężko w ogóle zasnąć. Druga sprawa to fakt, że w nocy jest cicho i smutno, więc niektóre psy mogą piszczeć i skomleć. Jest to częste u szczeniaków, które do tej pory zajęte były nowymi doświadczeniami, ale w nocy uderza je brak rodzeństwa. Piszczenie słodkiego szczeniaczka powoduje, że serce pęka, ale niestety trzeba wytrzymać.

Każdy radzi sobie na swój sposób w takiej sytuacji. Niektórzy idą spać i tyle – brutale. Inni zapraszają szczeniaka do łóżka albo sami śpią z psem na podłodze – tak dla towarzystwa. Ktoś inny puszcza telewizor, aby nie było tak cicho i ponuro. Oczywiście nie każdy psiak musi źle znosić noc – często normalnie zasypia i nie ma problemów. Warto jednak wiedzieć o możliwości, że jakieś tam kłopoty się pojawią.

Z drugiej u szczeniaków często bywa tak, że maluch wcale nie ma ochoty iść spać. Chce się dalej bawić i zaczepia. Albo zdrzemnie się na chwile, potem wskoczy nam do łóżka, chwilę poszarpie nam poduszkę i się na nas zsika. Generalnie na noc trzeba się przygotować psychicznie. Może przejść bezproblemowo, a mogą być pewne spiny.

Jednak głowa do góry – właśnie zaczęło się Twoje wspólne życie z Twoim nowym przyjacielem. Powodzenia!

Post Pierwszy dzień psa w nowym domu – jak sobie poradzić? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Uważam, że nie trzeba być psim ekspertem, żeby móc żyć ze swoim psem. Niestety zauważyłem, że w wielu miejscach niepotrzebnie się wszystko komplikuje, a to może powodować złudzenie, że relacja z psem musi być trudna. Dzisiaj chciałbym krótko wyjaśnić czego będzie można się spodziewać w tej serii i jakie jest moje obecne podejście w kontekście wychowania psa.

Akademia życia z psem – co jest z tymi psami?

Regularnie otrzymuję pytania o nawet najbardziej podstawowe aspekty życia z psem. Uświadamia mi to fakt, że prawdopodobnie odpowiedzi nie udało się znaleźć na innych stronach lub były przedstawione w sposób niezrozumiały. Nie ukrywam, że sam na początku mojej przygody z psem odbiłem się od internetowych poradników.

Mam wrażenie, że obecnie niepotrzebnie komplikuje się cały proces wychowania psa. Jednocześnie widać również, że coraz więcej osób miewa z tym problemy. Na forach i grupach dyskusyjnych jest mnóstwo pytań, a nawet próśb o pomoc.

Czy oznacza to, że obecnie psy są gorsze niż kiedyś? Może człowiek ma teraz większe wymagania odnośnie swojego przyjaciela? A może po prostu internet nas rozleniwia i wolimy szukać tam pomocy niż samodzielnie rozwiązywać swoje problemy?

Moim zdaniem wszystko po trochu. Jak najbardziej psy obecnie wydają się bardziej skłonne do różnych problemów. Jest to spowodowane wieloma czynnikami: hodowcy bardziej zwracają uwagę na cechy wizualne psów niż na aspekty użytkowe. Dodatkowo środowisko, w którym obecnie żyją psy jest bardziej stresujące. Coraz więcej psów żyje w hałaśliwych centrach miast. Nie widzę generalnie w tym winy samych psów – zmieniło się jednak ich otoczenie, które ma wpływ na pewne tendencje w zachowaniu.

Człowiek jak najbardziej również ma większe wymagania, co bezpośrednio jest związane ze zmieniającym się społeczeństwem i środowiskiem życia psa. Od psa poruszającego się w przestrzeni publicznej wymaga się pewnych standardów zachowania. W latach 90 psy biegały często luzem i nikt nie zawracał sobie tym głowy. Obecnie takie coś jest niedopuszczalne, a pies powinien umieć się zachowywać. Szczekanie, skakanie i bieganie często nie jest mile widziane.

Co do naszego lenistwa to również coś w tym jest. Chcemy wszystko szybko i już – jak pojawia się problem to od razu ruszamy do internetu po odpowiedź. Samo w sobie nie jest to złe, bo w końcu od tego to wszystko jest. Natomiast trzeba też trochę zmienić swoją mentalność i zrozumieć, że pies to żywy organizm, który rozwija się w swoim tempie. Wiele osób jednak nie rozumie, że 2 miesięczny szczeniaczek musi robić często siku i nie kontroluje swojego pęcherza na tym etapie rozwoju. Dziwienie się więc, że maluch ”popuszcza” jest nielogiczne.

Akademia życia z psem – krótko o podejściu do wychowania psa

Finalnie pies zawsze pozostanie psem. Nie robi nam na złość, a problemy w zachowaniu nie wynikają z jakiejś psiej nienawiści, a raczej z naszych oczekiwań. Coraz częściej widzi się, że człowiek wymaga od psa bezwzględnego posłuszeństwa i zaprogramowanego wręcz zachowania. Zachowania pozbawionego indywidualności i swobody.

Moim zdaniem kluczem do szczęśliwej relacji z psem jest znalezienie kompromisu. Jak najbardziej mamy prawo od psa wymagać pewnego posłuszeństwa i obycia – w końcu w tym różni się pies domowy od dzikich zwierząt. Jednak z drugiej strony musimy mieć świadomość, że pies również ma prawo do bycia psem.

Uważam, że jeśli ktoś chce psa, ale nie życzy sobie żadnego skakania, biegania, szczekania, ślinienia się i w ogóle poruszania się i istnienia to raczej powinien porzucić marzenia o takim przyjacielu i znalazł sobie inne hobby. Naprawdę myślę, że pies nie jest dla każdego. Pies wymaga pewnego specyficznego poświęcenia ze strony potencjalnego opiekuna, więc jeśli ktoś nie jest gotowy na to poświęcenie to dla własnego dobra lepiej odpuścić.

Jednak z drugiej strony uważam również, że posiadanie psa nie musi wiązać się z takimi trudami jak wiele źródeł stara nam się wmówić. W wielu mediach sugeruje się, że wychowanie psa jest czymś naprawdę ciężkim i wymagającym. Jest mnóstwo reguł i zasad. Są różne metody szkoleniowe, treningi, ćwiczenia, etapy socjalizacji, budowanie zaufania, dietetyka i tak dalej. Generalnie sporo rzeczy, o których trzeba wiedzieć.

Myślę, że to również przesada, która zbędnie może odstraszyć kogoś od spełnienia marzenia o posiadaniu własnego psiaka. Życie z psem nie musi być trudne i skomplikowane. Może być przyjemne i pełne satysfakcji.

Z tego powodu między innymi powstaje Akademia życia z psem. Chcę w prosty sposób przekazać jak z tym psem żyć, żeby było dobrze. Na blogu można już teraz znaleźć mnóstwo treści poradnikowych i edukacyjnych. Chciałbym jednak napisać je od nowa w lepszy sposób. Taki, który będzie zrozumiały dla każdego i przede wszystkim da konkretny efekt, którym będzie bardziej świadoma opieka nad swoim psem.

Akademia życia z psem – co dalej?

Akademia życia z psem będzie skupiała się na podstawach, a zaczniemy od całkowitych początków. Będę zakładał, że czytelnik nigdy nie miał własnego psa i nie ma żadnej dodatkowej wiedzy o wychowaniu swojego przyjaciela. Każdy wpis będzie dotyczył jak najbardziej wąskiego zagadnienia, aby nie rozpisywać się niepotrzebnie o kilku wątkach.

Pierwsze wpisy będą dotyczyły sytuacji, gdzie podjęliśmy jeszcze konkretnej decyzji o psie. Czy w ogóle pies jest dla nas? Adopcja czy zakup psa? Jaka rasa? Pies czy suka? Tego typu podstawy. Myślę, że zanim zaczniemy uczyć się o wychowaniu psa powinniśmy nauczyć się jakiego psa chcemy mieć i czy na pewno tego chcemy. Zbyt wiele psiaków trafia do domów, gdzie tak naprawdę nie ma dla nich czasu i warunków.

Kolejne artykuły skupią się na psiej wyprawce, przygotowaniu domu na szczeniaka i zupełnych podstaw: aklimatyzacji w pierwszych dniach, nauce czystości i socjalizacji. Szczególnie socjalizacja wydaje się czymś przerażającym, a wcale nie musi tak być. Potem przejdziemy do kolejnych etapów życia z psem – kwestii szczepień i zdrowia, podstaw diety i szkolenia.

Mam nadzieję, że z czasem uda się zrobić naprawdę przydatny zbiór wpisów, które pomogą każdemu początkującemu. Naprawdę uważam, że życie z psem nie musi być trudne. Wręcz jestem przekonany, że nie powinno takie być. Pies powinien być źródłem szczęścia i satysfakcji, a nie stresu i kłopotów.

Post Akademia życia z psem – wstęp pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.