Tylko buły i smutasy nie bawią się ze swoim psem, więc jeśli nie chcesz być bułą to warto zacząć :) Niektórzy mogą myśleć, że wygłupy z psem są poniżej godności czy coś w tym stylu, a prawdziwemu ”przewodnikowi stada” wypada tylko wykonywać klasyczne treningi. Prawdziwego psiego lidera poznasz jednak po tym, że potrafi się wyluzować i po prostu dobrze bawić.

Zabawa z psem to naprawdę ważna sprawa, szczególnie w przypadku szczeniaka. Nie ma lepszego sposobu na budowanie zaufania niż poprzez wspólną zabawę :)

W tym wpisie przedstawię moje pomysły na zabawy z psem w domu i na dworze. Może masz własną, ulubioną zabawę, której nie wymieniłem w tekście? Koniecznie napisz w komentarzu :)

Polecamy również zabawki edukacyjne, które można znaleźć w naszym sklepie!

Zabawa z psem w domu

Jestem ogromnym zwolennikiem zabaw domowych. Ja w ogóle jestem domatorem, więc jak mogę to szukam psich aktywności, które bez problemu mogę z psem zrealizować bez wychodzenia na zewnątrz. Zresztą taka zabawa z psem to świetny pomysł jak jest brzydka pogoda – w końcu w czasie deszczu spacerować raczej nikt nie lubi.

Warto też pamiętać, aby znaleźć kompromis między zabawami, które angażują ciało i tymi, które skupiają się na psim umyśle. Wielki błąd popełnia opiekun, któremu zależy tylko i wyłącznie na fizycznym zmęczeniu psa.

Zabawa w posłuszeństwo

Posłuszeństwo, czyli obiedience chyba zna każdy. Warto jednak przypominać, bo to fajna sprawa. Ćwiczenie podstawowych poleceń takich jak: siad, leżeć lub zostaw to prawdziwy standard. Niestety niektórzy z uporem maniaka robią setki identycznych powtórzeń, a nie o to nam chodzi, jeśli myślimy o zabawie.

Zabawa ze szczeniakiem przyspiesza aklimatyzację w nowym miejscu, uczy pewności siebie, ale przede wszystkim zapewnia pozytywnych bodźców tak ważnych podczas rozwoju :)

Ćwiczenie posłuszeństwa może być fajną rozrywką, jeśli odpowiednio ją urozmaicimy. Spróbuj wydłużonych wariantów poleceń. Świetnie trenują psią cierpliwość, a również uczą samokontroli. Czym są wydłużone warianty? Przykładowo chodzi o to, żeby psiak nie tylko wykonał samą pozycję ”siad”, ale również utrzymał ją przez dłuższy okres czasu. Na początku może to być 5-10 sekund, ale wraz z postępami bez problemu osiągniecie czas do kilku minut.

Można w ogóle wymyślić własne, ciekawe warianty ćwiczeń. Połączenie klasycznego siadu z przybiciem ”piąteczki”. Nie wszystko musi być przydatne w codziennym życiu – niektóre rzeczy mogą być po prostu fajne.

Jeżeli ktoś kładzie mocny nacisk na trening psa i zazwyczaj ćwiczy na szkoleniach grupowych lub indywidualnych to podczas zabawy w domu lepiej wyluzować. Trening to trening, a zabawa z psem to zabawa :) Nie wymagamy więc przy takich ”zabawowych” sesjach perfekcji. Bądźmy też hojni, jeśli chodzi o nagrody.

Aktywności węchowe

Jak ktoś czyta tego bloga mniej więcej na bieżąco to wie, że jestem ogromnym miłośnikiem zabaw węchowych. Pomagają uspokoić psa, wyciszyć, stymulują psi umysł i generalnie mają mnóstwo zalet. I najważniejsze, że taka zabawa bez problemu może być przeprowadzona w domowym zaciszu.

Przede wszystkim warto zapoznać się z czymś takim jak mata węchowa. Można ją znaleźć w sklepie matywechowe.pl lub na naszym sklepie Życie z psem. Bardzo prosta sprawa. Wystarczy położyć matę na podłodze, wsypać trochę smaczków i już można się bawić. Maty węchowe doceniam za to, że można zrobić szybko kilka sesji – nie trzeba się przygotowywać lub wcześniej planować zabawy.

Mały Levi i jego ośmiorniczka. Fajna zabawka marki Kong – można się nią szarpać i przeciągać :D

Mata umożliwia również wiele poziomów trudności, które można regulować samodzielnie. Przysmaki można schować łatwo dla początkującego psa, ale można również ukryć je trudniej. Dodatkowo możemy zastosować bardziej lub mniej intensywne w zapachu przysmaki, bo to też wpływa na poziom trudności.

Jeżeli potrzebujemy większego wyzwania to warto pomyśleć o nosework. Ta zabawa z psem wymaga już przygotowania się, zrobienia próbek zapachowych i poczytania w internecie jak się za to zabrać. Jakiś czas temu napisałem całkiem dobry (moim zdaniem :D) poradnik dla początkujących o nosework, więc polecam poczytać.

Poza tym zawsze możemy zdecydować się na ukrywanie przysmaków po domu. Prosta i tania sprawa. Jednak trzeba uważać i obserwować psiaka. Pamiętam, że też tak kiedyś się bawiłem z Legion, ale dość szybko nauczyła się na pamięć wszystkich kryjówek. Poza tym często próbowała szukać nawet wtedy, kiedy nic nie było schowane – tak jej się wgrało, że ”a może się uda”. Wszystko jednak zależy od psa i jego psychiki.

Szarpanie, psie zapasy i inne

Kwestia tego typu zabaw ma swoich zwolenników i przeciwników. Niektórzy jak najbardziej lubią się z psem szarpać, turlać i tym podobne. Inni natomiast twierdzą, że takie rzeczy to tylko na dworze, a w domu nie ma miejsca na gonitwy i szaleństwo.

Levi na psim przedszkolu. Nawet podczas tego typu zajęć warto się po prostu dobrze bawić!

Każdy musi sam zdecydować. Ja lubię się z psami tak bawić i nie widzę negatywnych skutków. Na początek oczywiście nieśmiertelne szarpaki – chyba każdy psiarz ma takie specjalne pudło z szarpakami. Na rynku jest mnóstwo różnych opcji, więc nie ma problemu ze znalezieniem czegoś dla siebie.

Osobiście preferuję szarpaki polarowe – są mięciutkie i delikatne dla rąk. Natomiast jak chcę coś ekstra to wybieram szarpaki ze skóry, bo psiaki uwielbiają ten zapach. Poza tym oczywiście jakieś standardowe sznury (wytrzymałe, ale potrafią być nieprzyjemne dla rąk) lub pluszaki (każdy psiak lubi wypruwać pluszaki).

Z Legion lubię jeszcze takie mocniejsze zabawy. Mamy taką swoją, specjalną zabawę, gdzie owijam całą rękę ręcznikami i bawimy się trochę ostrzej. Coś takiego jak rękaw z IPO, gdzie pies może bez ograniczeń się wgryźć i tak szarpać. Legion strasznie to lubi. Od jakiegoś czasu nawet myślę o zakupie specjalnego rękawa, bo ręczniki dość szybko są rozrywane :D

Z takich zupełnie głupich zabaw to lubimy też łapanie smakołyków w locie. Nie pamiętam już skąd się to wzięło. Legion uwielbia jak się jej rzuca jakieś żarcie, a ona je łapie. Czasami robimy sobie takie konkursy, że stopniowo zwiększam dystans i sprawdzam czy uda się złapać. Warto tylko pamiętać, żeby smaczki nie były za małe i zbyt twarde. Najczęściej stosuję kawałki parówki, kiełbasy lub sera.

Legion ośmiorniczkę też lubi ;)

Nie każda zabawa z psem musi być mega edukacyjna i mieć konkretny, ukryty cel. Czasami po prostu bawimy się dla samej zabawy. Często robimy tak, że ustawiam psy koło siebie, w ręku mam sporo smakołyków, mówię imię konkretnego psa i daję mu smaka. Uwielbiam ten moment po wypowiedzeniu imienia jak się temu psu zaczynają świecić oczy ”o, to ja, to moje imię!”. Warto też tak próbować. Niestety wiele osób przestaje to robić jak już pies zaczyna rozpoznawać swoje imię. Potem już najczęściej imię zaczynamy stosować negatywnie w połączeniu z ”zostaw”, ”przestań” lub ”nie rób” :D Polecam od czasu do czasu wrócić do takich początków i zrobić coś zupełnie nieskomplikowanego i przyjemnego dla psa.

Zabawa z psem na dworze

Jak jest piękna pogoda to aż chce się wyjść na zewnątrz. Zabawa z psem na dworze naprawdę ma sens. Szkoda więc, że tak wiele osób ogranicza się do zwyczajnego, nudnego spaceru. Najczęściej w tym samym miejscu co zawsze. Nie ogarniam, że niektórzy potrafią latami dzień w dzień dreptać w tym samym parku :D

Na dworze też można się fajnie bawić. Łapcie kilka propozycji.

Sztuczki, sztuczki

Na dworze mamy zazwyczaj więcej miejsca, więc możemy puścić wodze fantazji. Warto poszukać inspiracji w internecie i spróbować nauczyć psa czegoś ciekawego. Dawno temu będąc w parku uczyłem Legion sztuczki ”słupek”, która polega na tym, że Legion biegnie do najbliższego słupka (drzewa, znaku, oświetlenia – generalnie jakiejś pionowej tyczki), okrąża go i wraca do mnie.

Widać prowizoryczne przeszkody – wykonane z tyczek gimnastycznych i pachołków :)

Taka zabawa z psem to świetna sprawa. Pamiętam, że przez pierwsze kilka dni szło ciężko, a potem psina nagle załapała. Wtedy już zwiększaliśmy poziom trudności – musiała okrążać coraz dalsze słupki i tak dalej. Dla psa to same korzyści. Raz, że jest w ruchu, bo trzeba się przebiec. Dwa, że musi myśleć i próbować zrozumieć, czego człowiek od psa wymaga. Natomiast dla opiekuna to czysta satysfakcja z obserwowania psa i wspólnej pracy.

Polecam właśnie szukać takich mniej typowych poleceń. Nie wałkujmy non stop tych siadów :)

Agility i tym podobne

Nazywam to ”i tym podobne”, bo nie zawsze musi chodzić o konkretne, profesjonalne agility. Można kupić (lub zrobić samemu) elementy. Słupki do slalomu, przeszkody do przeskakiwania i tunel (go raczej trzeba już kupić).

W internecie można kupić tanio tyczki gimnastyczne i pachołki z otworami. Łatwo można z tego zrobić zarówno przeszkody jak i slalom. Można też kupić specjalne elementy dedykowane do agility – jak kto woli. Naprawdę można się fajnie pobawić.

My braliśmy to wszystko do dużej torby i rozkładaliśmy się w parku. Warto spróbować, bo uczy to koordynacji, ale też wyrabia kondycję. Kto wie, może złapiecie bakcyla i zaczniecie trenować już profesjonalnie? Najważniejsze to zacząć.

Zabawa z psem to też czasem pozwolenie psu, żeby robił to, co lubi. Taka ”piaskownica” to świetna sprawa :D

Szarpanie, aportowanie i frisbee

Zabawa z psem bez aportowania to nie jest zabawa – tak przynajmniej twierdzi wielu psiarzy. Piłeczki, szarpaki i frisbee to dla wielu z nas podstawa. I dobrze, bo jeśli to sprawia nam i psu przyjemność to jak najbardziej warto się tak bawić. Do zabawy na dworze najlepsze są takie długie szarpaki, które można ciągnąć za sobą i uciekać psu. Psy kochają gonić, więc jest super. Jak człowiek się trochę porusza to tym lepiej :D

Nasze psy średnio aportują. Legion piłeczkami się nie interesuje, a samoyedy też szybko tracą zainteresowanie. Na pewno jednak hitem jest frisbee, bo Legion po prostu kocha. Chociaż to w sumie też taka forma aportowania. Jak ktoś czyta tego bloga to na pewno widział już setki zdjęć Legion z jej ulubionym frisbee :) Wiele osób pyta z czego korzystamy, więc mówię: Legion lubi tylko i wyłącznie gumowe dyski od Trixie. Nie mam pojęcia czemu, bo próbowaliśmy chyba wszystkich na rynku. Konga z serii Extreme, a nawet profesjonalnych dysków do dogfrisbee. Legion woli te gumowe i już.

Legion naprawdę lubi frisbee :)

Warto tutaj wspomnieć jeszcze szybko, żeby podczas tego typu zabaw obserwować psa. Szczególnie przy aportowaniu. Wiele psiaków ma taki problem, że szybko fiksuje się na tego typu zabawę, a wręcz wpada w uzależnienie. Nie przesadzajmy. Lepsza krótka, ale intensywna zabawa niż monotonne rzucanie piłki przez godzinę.

Zabawy węchowe na dworze

Zabawa z psem w węszenie na dworze? Jak najbardziej. Trzeba jednak zrobić to prawidłowo. Niektórzy przykładowo robią tak, że idą z psem i nagle się mu chowają. Myślą, że ćwiczą mantrailing, tropienie lub coś takiego. Niestety nie jest to dobry pomysł.

Pies tracąc przewodnika z oczu najczęściej zaczyna panikować. Nie jest to fajna zabawa, a ogromny stres. Jednocześnie podczas takiej sytuacji pies ”zapomina” węszyć i tylko biega na oślep lub zaczyna szczekać. Naprawdę nie o to chodzi. Moim zdaniem w tropienie powinniśmy bawić się tylko pod okiem specjalisty lub grupy pasjonatów, która się na tym zna. Ukrywać powinien się pozorant, czyli osoba dla psa neutralna. Pies ma pracować i świadomie szukać osoby, a nie w stresie bać się, że coś się przewodnikowi stało. Opiekun ma być oparciem dla psa, więc naprawdę odradzam takie zabawy w znikanie.

Na blogu pojawił się wpis na temat mantrailingu, więc zainteresowanych zapraszam do czytania.

Tropienie użytkowe – mantrailing

Poza mantrailingiem możemy również zainteresować się pracą na śladzie tzw. trackingiem. Niestety z tą aktywnością nie mam doświadczenia, ale słyszałem sporo dobrego. Na pewno warto :)

Na dworze można również korzystać z maty węchowej – to świetny pomysł na uzupełnienie tradycyjnego spaceru. Niektórzy decydują się na ukrywanie przysmaków w trawie, ale osobiście to odradzam. W parkach często jest pełno śmieci, ludzie wyrzucają jakieś syfiaste jedzenie i tak dalej. Lepiej nie zachęcać do szukania pożywania w trawie, bo może to być niebezpieczne.

Mata węchowa pozwoli na kontrolowaną i przede wszystkim pozytywną zabawę. Pies rozumie, że szuka tylko w obrębie maty – o ile oczywiście najpierw pokazaliśmy na czym zabawa polega w domu.

Odpoczynek to też ważna sprawa. Nie można tylko ciągle się bawić. Psiak musi mieć możliwość uspokojenia się i odpoczęcia. Po bardzo intensywnej zabawie lubię zrobić chociaż krótką sesję węchową, ponieważ pomaga w wyciszeniu się :)

Zabawa z psem to zabawa, a nie przymus

Zabawa z psem jak sama nazwa wskazuje ma być przede wszystkim zabawna. Tak naprawdę wszystko może być zabawą, jeśli spędzasz przyjemnie czas ze swoim psem.

Pamiętaj, aby dobrać zabawę do temperamentu i psychiki naszego psa. To bardzo ważne. Przykładowo jeśli wiemy, że psiak ma problem z maksymalnym, negatywnym nakręcaniem się na aportowanie to pomyśl o alternatywie. Niektóre psy mają po pewnych zabawach problem z zasypianiem i uspokojeniem się. Może zabawy węchowe będą lepszym pomysłem?

Najważniejszy jest komfort nasz i naszego psa. Nie zmuszajcie się do zabaw, które Wam nie pasują. Ja przykładowo nie bardzo lubię obedience – po prostu nie kręci mnie patrzenie jak pies wykonuje po raz któryś konkretne polecenie. Dlatego zawsze staram się wymyślać coś nowego, bo z drugiej strony uwielbiam patrzeć jak pies kombinuje i skupia się na nowym ćwiczeniu. Chodziłem jednak z uporem maniaka na zajęcia PT (Pies Towarzyszący), bo dawniej miałem przekonanie, że owczarek musi takie rzeczy robić.

Zadowolony pies to zmęczony pies (i brudny!) – nie bez powodu takie hasło jest w obiegu psiej społeczności :)

Teraz szukam zabaw i aktywności, które sprawiają nam przyjemność. Jednak ponownie zaznaczam – też trzeba uważać. Legion bardzo nakręca się na frisbee, ale jednocześnie strasznie kocha taką zabawę. Szukam więc kompromisów i robimy tylko kilka, krótkich sesji dziennie. Wystarczająco, żeby była frajda, ale nie dopuszczam do nakręcenia.

Czy masz jakąś ulubioną zabawę ze swoim psem? Pochwal się w komentarzu!

Post Zabawa z psem – pomysły na rozrywkę w domu i na dworze pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Jednak na samym początku – kto spróbował swoich sił z nosework i jak poszło? My przez ten tydzień zrobiliśmy zaledwie kilka sesji, bo czasu było mało. Legion jednak pamiętała co i jak, więc poszło nam bardzo szybko i efektownie. Od razu psiak idzie do tej puszki z zapachem, a ignoruje rękę. A jak u Was? :)

Ćwiczenia nosework – najczęstsze pytania

Trudno pisać poradniki jak uprawiać daną aktywność, bo komuś kto to już robi ciężko wczuć się w kogoś, kto dopiero ma zacząć. Dla mnie pewne rzeczy są logiczne i zrozumiałe, więc mogłem je zignorować w poprzednim wpisie. Dzisiaj zaczynamy od takiego krótkiego FAQ, które mam nadzieję odpowie na ewentualne pytania.

Badania wykazały, że zdjęcia szczeniaczka we wpisie zwiększają ilość czytelników o 1000% :D

Pyt 1: Pies jest uczony ignorowania jedzenia bez polecenia, więc czeka przy ręce z jedzeniem. Pies skupia się na ręce z jedzeniem. Pies ignoruje rękę z pojemnikiem. Co robić?

Niektóre psiaki są ciekawskie i w końcu zainteresują się pojemnikiem w drugiej ręce. Po prostu będą chciały go sprawdzić. Natomiast psy uczone posłuszeństwa lub mniej ciekawskie mogą zignorować nowy przedmiot. Jeżeli mamy taką sytuację to spróbujmy zachęcić psa do sprawdzenia pojemnika. Możemy poruszać ręką na zachętę, możemy przysunąć pojemnik do psa lub nakierować psa przy pomocy smaczka. Nie ma w tym nic złego, szczególnie na początku.

Na początku możemy psa nawet nagradzać za samo spojrzenie na pojemnik. Wszytko, byleby go zainteresować tym przedmiotem.

Pyt 2: Jak stosować próbki z olejkiem eterycznym?

Przede wszystkim nie maczamy patyczków w olejku, ponieważ zapach będzie zbyt intensywny. W poprzednim wpisie był link do artykułu, gdzie napisane jest jak przygotować próbki. Patyczki powinny leżeć przez 1-2 dni w słoiczku, gdzie na dnie znajduje się wacik bawełniany nakropiony 3 kroplami olejku.

Patyczki, czyli nasze próbki zapachowe mają tylko leżeć w tym zapachu, a po tych 2 dniach lekko nim ”przejdą”. I teraz tak – ja polecam takie gotowe patyczki przeciąć na pół, tak żeby tylko z jednej strony była ta część z bawełną. Są wtedy mniejsze i łatwiej je wsadzić do małego słoiczka.

Na sam początek polecam dać 4 takie połówki do pojemnika. Jeżeli pies przy pierwszych kontaktach odsuwa się z obrzydzeniem to znaczy, że zapach jest dla niego zbyt intensywny i powinniśmy zmniejszyć ilość patyczków do 1-2. Jeżeli pies nawet po kilku sesjach w ogóle nie wącha pojemnika to może znaczyć, że zapach jest zbyt mało intensywny  i wtedy zwiększamy do 5-6 połówek.

My ćwiczymy z Legion na 3. Potem w późniejszym czasie zmniejsza się tą ilość do 1 patyczka, bo pies i tak wyczuwa taki delikatny zapach. Na początku jednak lepiej dać więcej, żeby próbka bardziej się wyróżniała z otoczenia.

Pamiętajmy też koniecznie, żeby próbki wkładać do pojemnika mając na ręce rękawice lateksowe (dostępne w aptece za grosze). Jeżeli dotkniemy niechcący próbką rękę to przeniesiemy tam zapach. Może to psa rozkojarzyć w trakcie treningu i uparcie będzie targetował inne miejsce, niż chcemy.

Pyt 3: Jak duży pojemnik na próbkę stosować?

Im mniejszy tym lepszy tak naprawdę. Najlepiej taki, że jak obejmiemy go w dłoni to odsłaniamy psu tylko zakrętkę z dziurkami, a reszta jest ukryta. My stosowaliśmy słoiczki 30 ml, więc naprawdę niewielkie.

Pyt 4: Co po treningu?

Na koniec treningu trzeba wszystko schować. Próbki wyrzucić lub odłożyć do innego pojemnika, gdzie je przechowujemy. Pojemnik umyć lub odłożyć w odizolowane miejsce.

Pamiętajmy, żeby nie trzymać pojemników z próbkami i pozostałych razem. W ogóle warto oddzielić rzeczy ”pachnące” z próbkami i te neutralne od siebie. Na forach wiele osób radzi, żeby o tym pamiętać. Inaczej pies może nie rozumieć treningu. Dla nas nie ma zapachu, ale piec wyczuje go nawet tam, gdzie my już niekoniecznie.

Szczeniaczki… tak szybko rosną :(

Ćwiczenia nosework

Jeżeli ktoś ma jeszcze pytania to piszcie śmiało. Postaram się odpowiedzieć na tyle, na ile będę potrafił. Dzisiaj prezentujemy pozostałe ćwiczenia nosework. To tak daleko, jak sami zaszliśmy, więc na tym wpisie kończą się moje kompetencje, jeżeli chodzi o nosework :D

Jeżeli chcecie kontynuować to musicie już kombinować sami. Są fora, zagraniczne materiały i tak dalej. Przypominam tylko o jednym. Jeżeli ktoś z Was w związku z naszym mini kursem nosework będzie chciał edukować się dalej i postanowi pójść na kurs, szkolenie lub seminarium to mam jedną prośbę.

Wybierajcie firmy i osoby, które kierują się przede wszystkim pasją i miłością do psów, a nie chęcią zarobku. Te dwa wpisy o nosework powstały, ponieważ profesjonaliście ociągają się z udostępnianiem jakichkolwiek materiałów szkoleniowych. Wielu nie chce nic wytłumaczyć, ani pomóc, a od razu ”zapraszam na szkolenie”.

Naszym zdaniem tak to nie powinno działać. Jak ktoś ma iść na szkolenie, jeśli nie ma wiedzy na czym polega ta aktywność i czy w ogóle się psu lub przewodnikowi spodoba? Nie ma nic gorszego niż utknięcie na szkoleniu, które jest nudne, ale wypada iść ”bo zapłacone”.

Także bardzo proszę wybierajcie świadomie :)

Legion czeka na ćwiczenia :D

Przechodzimy jednak do konkretów i zaczynamy ćwiczenia nosework! Jeżeli ćwiczyliście rzetelnie w poprzednim tygodniu to warto zrobić mały egzamin. Robimy standardową grę ”Twój wybór”, czyli siadamy wygodnie, rozkładamy ręce (w jednej smaki, w drugiej pojemniczek z zapachem) i zaczynamy. Jeżeli pies od razu dotknął pojemnika to egzamin jest zdany.

Egzamin jest zdany również, jeżeli pies najpierw powąchał rękę z przysmakami, a potem od razu pojemnik z zapachem. Niektóre psiaki muszą sprawdzić czy na pewno będzie nagroda, a dopiero wtedy przystępują do pracy :D Jeżeli pies chętnie i szybko interesuje się ręką z pojemnikiem to test zaliczony i możemy przejść do kolejnego ćwiczenia. Jeżeli nie to znaczy, że trzeba jeszcze poćwiczyć.

Jeszcze taka informacja do poniższych ćwiczeń – każde ćwiczenie realizujemy ok. 7 dni lub do momentu, gdzie mamy pewność, że psiak wszystko ogarnia. Nie ma sensu robić nowego, bardziej zaawansowanego ćwiczenia, jeśli jeszcze w poprzednim pies czasami ignoruje pojemniczek z zapachem, skupia się na ręce z przysmakami i tak dalej. Nosework ćwiczymy powoli :)

”Twój wybór” na podłodze

To bardziej zaawansowany wariant poprzedniego ćwiczenia. Pojemnik z zapachem kładziemy na podłodze, a w jednej ręce trzymamy przysmaki. Jeśli egzamin został zdany to pies powinien od razu zainteresować się pojemnikiem. Czasami tak jak wcześniej napisałem może najpierw powąchać przysmaki, ale generalnie powinien skupiać się na pojemniku.

Jak tylko pies dotknie pojemnika lub zbliży się do niego nosem to kładziemy na pojemniku przysmak jako nagrodę. Tak długo jak pies trzyma nos przy pojemniku tak długo nagradzamy. Dlatego warto uzbroić się w dużo małych przysmaków. Nie chcemy utuczyć psiaka, nie? :D Poniżej filmik jak to mniej więcej ma wyglądać.

Jak kilka razy nagrodzimy psa to odsuwamy pojemnik w inne miejsce. Pies ma się trochę poruszać oraz chcemy się upewnić, że rzeczywiście skupia się na pojemniku. Jak pies ładnie ”chodzi” za pojemnikiem to możemy na podłodze również położyć rękę z przysmakami dla rozproszenia.

Również chcemy się upewnić, że pies ignoruje rękę z nagrodą, a skupia się na pojemniku.

Dwie puszki

W końcu wychodzimy z takiego mega podstawowego poziomu i symulujemy bardziej pracę typową dla nosework. W tym ćwiczeniu chcemy przetestować, czy pies rozumie, że chodzi o pojemnik z zapachem.

Bierzemy dwa, identyczne pojemniki. Jeden przeznaczony na zapach, a drugi pusty. Pojemnik z zapachem nazywa się ”hot”, ten drugi ”cold”. Pamiętajmy, żeby pojemnik przeznaczony do zapachu trzymać w oddzielnym miejscu niż ten ”cold”, aby ten drugi czasem nie złapał zapaszku :D

I teraz tak – niektórzy twierdzą, że pojemnik ”cold” nie musi mieć dziurek, bo w końcu w nim nigdy nie będzie zapachu. Ja natomiast jestem zdania, że pojemniki powinny być identyczne. W innym przypadku brak dziurek może zdradzić coś psu i będzie szedł na łatwiznę, a przecież trzeba tu myśleć i kombinować :)

Ćwiczenie jest bardzo proste. Kładziemy na podłodze dwa pojemniki. Jak pies podejdzie do ”cold” to ignorujemy, jak podejdzie do ”hot” to nagradzmy przy źródle zapachu (jak najbliżej pojemnika – możemy nawet kłaść smaki na pojemniku).

Co jakiś czas zamieniamy położenie pojemników, aby zmusić psa do przestawienia się + upewniamy się, że psiak rozumie o co chodzi.

Po kilku powtórzeniach warto zrobić ”reset”, czyli zabieramy oba pojemniki do ręki. Wstajemy i przenosimy się w inne miejsce. Psu daje to kilku sekund na rozproszenie uwagi, a nam na zmianę miejsca.

Gratulacje! Zakończyliście podstawowy kurs podstaw nosework. Teraz… wszystko robimy od początku!

Ćwiczenia nosework – wprowadzenie większego pojemnika

Wszystkie poprzednie ćwiczenia to wprowadzenie zapachu, pozytywne skojarzenie pojemnika, podstawy targetowania pojemnika i ignorowanie nagrody. Teraz trzeba zacząć to wszystko od nowa, ale skupiając się bardziej na samym pojemniku i zapachu.

Całość polega na tym, że bierzemy większe pudło. Może to być kartonowy kwadrat, ale większość ćwiczących poleca takie standardowe pojemniki na żywność (poniżej). Ja osobiście preferuję kartonowe pudełko lub pojemniki, które nie są przezroczyste (do środka wkładamy nasz pojemniczek z próbką, więc nie chcemy psu zdradzić gdzie on jest).

Jeden pojemnik przeznaczamy jako ”hot”, czyli do próbki zapachowej. Drugi będzie ”cold”. W obu robimy dziurki wentylacyjne w górnej części. Zabawa będzie polegała na tym, że do jednego pojemnika wkładamy nasz mniejszy pojemniczek z próbką zapachową. I w praktyce naprawdę zaczynamy wszystko od początku.

Najpierw ”Twój wybór”, gdzie w jednej ręce mamy przysmaki, a w drugiej większy pojemnik z mniejszym w środku. Tutaj chcemy zakomunikować psu, że zasady gry są te same, a zmienia się pojemnik. Chcemy zaznaczyć, że liczy się zapach, a nie sam wygląd pojemnika.

Następnie mamy ”Twój wybór” na podłodze, gdzie dalej zaznaczamy psu, że najważniejszy jest zapach, a nie wygląd lub pozycja pojemnika. Kolejne ćwiczenie to dwa pojemniki, gdzie w jednym mamy pojemniczek z zapachem, a drugie jest puste. I to praktyczne koniec.

Jeżeli mamy dwa pojemniki – w jednym mamy zapach, a w drugim nie. I jeżeli pies z tych dwóch pojemników potrafi wybrać ten z zapachem to wygraliśmy. To cały nosework. Udało Wam się, jesteście super! Piesek jest ”dobrym pieskiem”, a Ty jesteś ”dobrym przewodnikiem” :D

Ćwiczenia nosework – co dalej?

Tak naprawdę podstawy macie opanowane. Teraz już wszystko zależy od Was. Możesz przykładowo zwiększyć ilość pojemników – 2 bez zapachu i 1 z zapachem. Ćwiczysz tak, żeby pies znalazł ten jeden. Potem po prostu zwiększasz – 3 bez zapachu, 1 z zapachem i tak dalej. Aż dojdziesz to ilości egzaminacyjnej, czyli 20 pudełek, gdzie tylko 1 ma zapach.

W pewnym momencie możesz zrezygnować z tego mniejszego pojemniczka w większym. Z tego co wiem to na egzaminach jest tak, że mają kartonowe pudełko – na środku na górze mają 5 dziurek wentylacyjnych. Natomiast na ”podłodze” kartonu przyklejony jest jeden patyczek bawełniany (próbka zapachowa). Ty możesz na początku dać 2-3 patyczki i wraz z postępami zmniejszać ilość.

Jeżeli na jakimś etapie masz problemy np: masz 2 pudełka puste i 1 z zapachem, a pies biega między nimi i nie może się zdecydować to zrób krok do tyłu. Weź jedno pudełko, połóż je na podłodze i nagradzaj za zainteresowanie. Widocznie na jakimś etapie za szybko poszliście dalej i pies nie jest pewien co ma zrobić. Pamiętaj, że pies doskonale wyczuwa ten zapach, ale może nie rozumieć, że ma Ci akurat ten konkretny zapach wskazać – może myśli, że chodzi o konkretne pudełko na przykład.

Potem możecie robić różne fajne rzeczy – stosować odmienne pudełka, co daje dodatkowe utrudnienie. Możecie w niektórych pudełkach ukryć coś innego pachnącego (np: jedzenie lub ulubioną zabawkę) jako rozproszenie i tak dalej.

Tak czy inaczej podstawy nosework macie. Reszta już zależy od tego, co chcecie osiągnąć. Może zależy Wam na jeszcze bardziej precyzyjnym wyszukiwaniu – wtedy warto właśnie stosować inne warianty i rozproszenia oraz więcej pudełek. Może zależy Wam na lepszym czasie, bo chcecie rzeczywiście brać udział w zawodach? Tutaj lepiej iść chyba na szkolenie do profesjonalisty, bo ja nie pomogę niestety :D

Podsumowanie

Tyle. To koniec. Finito. The End. Na tym wyczerpuje się moja wiedza odnośnie nosework i nie pomogę już więcej. Starałem się napisać te poradniki jak najbardziej wyczerpująco i merytorycznie. Mam nadzieję, że wszystko jest jasne i zrozumiałe. Jeśli nie to piszcie – postaram się odpowiedzieć.

Te dwa wpisy dają Wam praktyczne podstawy, które umożliwią spróbowanie nosework. Od całkowitego początku aż do poziomu ”taki sobie”. Pozwolą zrozumieć i przećwiczyć koncepcję tego sportu, ale bez jakiegoś zaawansowanego, zawodowego poziomu.

Osobiście wydaje mi się, że nosework jest najlepszy właśnie w warunkach domowych, gdzie najważniejsza jest precyzja poszukiwania i rozwijanie możliwości psa. Nie pomogę jednak, jeśli chodzi i warunki sportowe – nie mam pojęcia jak przyspieszyć czas, jak uczyć lepszego zaznaczania i tak dalej. Także jeśli ktoś od razu wie, że chce iść w to profesjonalnie to warto chyba pomyśleć o szkoleniu, gdzie wytłumaczą jak zwrócić uwagę na istotne elementy pod tym kątem :)

Dziękuję wszystkim za czytanie, wsparcie i miłe słowa. Mam nadzieję, że się podobało i razem będziemy propagować tę aktywność. Naprawdę uważam, że nosework to fantastyczna sprawa i dlatego trochę boli mnie, że główne autorytety robią w tej kwestii zbyt mało. Aktywność z psem zawsze powinna przede wszystkim zakładać dobro psa, rozwój i pasję. Tyle :)

Jak Wam poszły ćwiczenia w zeszłym tygodniu? Pochwalcie się wynikami :)

Post Ćwiczenia nosework – co dalej? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Niestety w odpowiedzi rzuciło się na nas kilka osób twierdzących, że przecież nikt nie ma obowiązku udostępniania materiałów za darmo, że jak komuś zależy to może iść na szkolenie lub seminarium i tak dalej. Oczywiście jak najbardziej zgodzę się, że nikt nie musi nam pokazywać  za darmo jak zacząć nosework. Jednak brak takiego obowiązku nie oznacza, że nie można tego zrobić.

Tak po prostu z miłości do tego sportu i pasji. Jak widać w obecnych czasach hajs jest najważniejszy. Jeżeli osoby zainteresowane tą aktywnością nie mogą liczyć na rzetelne materiały od szkoleniowców i organizatorów to musimy poradzić sobie sami. Niniejszym ogłaszam otwarcie UNC, czyli Underground Nosework Club.

Głównym i jedynym zadaniem UNC będzie udzielenie informacji jak zacząć nosework. Co jest potrzebne na początek, jakie robić ćwiczenia i generalnie co zrobić, żeby sprawdzić czy taka zabawa się podoba. Nie trzeba żadnych specjalistycznych narzędzi, nie trzeba wydawać pieniędzy w ciemno lub tracić czasu na szkolenia, które mogą okazać się niepotrzebne.

W końcu jeśli nie wiesz jak zacząć to jak masz sprawdzić, czy złapiesz bakcyla na ten sport? Dzisiaj zapraszamy na pierwsze spotkanie UNC :D

Jak zacząć nosework – czym jest nosework?

Na sam początek warto napisać czym w ogóle jest nosework. W końcu jak masz zacząć nosework, jeśli nie wiesz o co chodzi. Przede wszystkim cała zabawa polega na tym, że pies wskazuje nam lokalizację konkretnego zapachu. Potrafi go rozpoznać, znaleźć i wskazać przewodnikowi. Oficjalne zawody polegają najczęściej na tym, że w pomieszczeniu rozstawione są kartonowe pudełka, a w kilku z nich znajduje się zapach.

Pies musi znaleźć pudełka z zapachem i w taki sposób wskazać je przewodnikowi, żeby ten mógł (bez wiedzy czy rzeczywiście ten zapach w pudełku się znajduje) z całą pewnością wskazać pudełko egzaminatorowi. Na trudniejszych poziomach pies musi szukać zapachu w terenie – wskazać źródło zapachu w samochodzie lub w walizce. W warunkach sportowych cała zabawa polega na tym, żeby wykonać zadanie (znalezienie i wskazanie zapachu) w jak najkrótszym czasie.

Jednak mi osobiście wydaje się, że ”sport” dodany jest tu trochę na siłę i dla pieniędzy właśnie. Równie dobrze można by robić zawody w tropieniu użytkowym lub korzystaniu z maty węchowej (świetny pomysł swoją drogą – oficjalne zawody w matach węchowych :D). Nosework w swojej koncepcji to przede wszystkim ciekawa aktywność dla psa. Z tego powodu naszym zdaniem na początku warto o nosework myśleć w kategorii aktywności i zabawy, a nie sportu

Jest jeszcze jedna ważna rzecz. Niektórzy myślą o nosework w kategorii ”nauczania psa szukania zapachu”, a jest to trochę błąd myślowy. Pies ma perfekcyjny węch i potrafiłby go znaleźć bez żadnego szkolenia. Problemem jest fakt, że pies nie czuje potrzeby wskazania nam tego zapachu. Jak więc komunikować się z psem? Jak powiedzieć mu, że ma znaleźć ten konkretny zapach i pokazać go człowiekowi? Nawet jak pies rozumie, że chodzi o zapach ”pomarańczy” to w jego umyśle nie musi Ci go pokazywać – czuje go z 5 metrów i dla niego po prostu tam jest.

W nosework chodzi przede wszystkim o przełamanie pewnej abstrakcji. Pies czuje zapach nawet z odległości i nie rozumie, że ma go ”znaleźć” w takim rozumieniu jak myśli człowiek. W takim sensie nosework polega na wyuczeniu się z psem takiej komunikacji, gdzie pies zaznaczy obecność zapachu w taki sposób, że przewodnik jest również w stanie go wskazać.

Także finalnie nosework nie polega na szukaniu zapachu, a na umiejętności wyróżnienia go i wskazania przez psa. Jasne? Jasne! :)

W Underground Nosework Club (będziemy się uczyć przede wszystkim poprzez zabawę. Nie trzeba więc specjalistycznych narzędzi, profesjonalnych zapachów ani skupiania się na czasie. Robimy to dla zabawy i miłego spędzenia czasu z psiakiem. Do dzieła!

Jak zacząć nosework – co potrzeba na start?

Oficjalne zasady dyktują konkretne zapachy, na których trzeba ćwiczyć. Są to olejki eteryczne dostępne w aptekach lub sklepach online. Najczęściej jest to goździk, pomarańcz oraz cynamon. Jednak na początek tego nie potrzebujesz. Zacząć możesz od jakiegokolwiek zapachu, którego normalnie pies nie czuje w swoim otoczeniu.

Można zacząć oczywiście od olejków, bo może akurat jakiś masz w domu, a nie używasz. Może to być jednak również jakieś zioło (bazylia, majeranek), kawa, torebka herbaty owocowej. Ważne, żeby zapach był dość intensywny i nie był regularnie używany w domu. Jeżeli codziennie sypiesz tonę majeranku do swojego obiadu to jako źródło zapachu do nosework raczej się nie nadaje.

Najlepiej kupić jakikolwiek olejek eteryczny w aptece lub okolicznym sklepie. Koszt to ok. 6-12 zł. Jak już jesteś w aptece to kup też pojemniczki na…próbki. Wiesz o co chodzi :D Mają neutralny zapach, są sterylne i idealnie nadają się na start. Kup minimum 3. Koszt to ok. 1 zł za sztukę. Alternatywnie można również zastosować małe słoiczki. Jeśli decydujesz się na stosowanie olejku to kup również bawełniane patyczki.

W pojemniku lub pokrywce od słoika zrób dziurki – 5 wystarczy. Jeżeli chcesz stosować olejki to musisz przygotować próbki zapachowe. Nie można dawać ich do wąchania psu bezpośrednio, ponieważ mają zbyt intensywny zapach. Jak przygotować takie próbki napisałem  tutaj, więc zapraszam do czytania.

Patyczka nie można bezpośrednio namoczyć w olejku, bo zapach będzie zbyt intensywny. Jeśli chcemy zacząć nosework to źródło zapachowe musi być w sam raz – nie może odrzucić psa swoją intensywnością, ale musi być na tyle konkretne, żeby pies mógł je od razu odróżnić od zapachu otoczenia.

Podsumowując potrzebujesz:

• zapachu, który pies ma skojarzyć
• pojemnika z zamknięciem, w którym zapach będzie przechowywany
• przysmaków jako nagrody

Jeśli masz to wszystko to jesteśmy gotowi do startu! My na początku bawiliśmy się z zapachem majeranku w pojemniku i było ok :) Jako nagrody mieliśmy pokrojoną parówkę :D

Jak zacząć nosework – pierwsze ćwiczenie

Pierwsze ćwiczenie, od którego zaczyna większość to ”It’s Your Choice”, czyli po naszemu ”Twój wybór”. Zabawa jest bardzo prosta, chociaż w dłuższej perspektywie dość nudna.

Do jednej ręki bierzemy przysmaki, a w drugiej trzymamy pojemnik z zapachem. Rozkładamy ręce na wysokość barków i czekamy na reakcję psa. Najpierw sprawdzi rękę z przysmakami, ale zamykamy ją i blokujemy dostęp do nagrody. Pies może próbować jakoś otworzyć rękę lub wcisnąć tam nos, ale przewodnik musi pozostać nieugięty. Na początku nic nie mówimy, nie ruszamy się, nie sygnalizujemy.

Większość psów zrozumie, że ręka jest niedostępna i zainteresuje się drugą ręką. Pojemnik w niej trzymamy w taki sposób, że zasłaniamy sam pojemnik, a dostępne jest tylko zamknięcie z dziurkami. Dziurki muszą być odsłonięte, aby zapach był dostępny. Pojemnik trzeba trzymać tak, że jak pies się nim zainteresuje to jedynym widocznym i dostępnym polem jest to zamknięcie z dziurkami.

Jak tylko pies przyłoży nos do dziurek to od razu nagradzamy. Sposób nagradzania jest bardzo ważny – rękę z przysmakami przysuwamy do drugiej ręki z pojemnikiem i przysmak podajemy przy samych dziurkach. Potem rękę znowu odsuwamy do pozycji początkowej. Pies może ”iść” za ręką z przysmakami i próbować wziąć więcej, ale znowu ją zamykamy.

Jak pies ponownie straci zainteresowanie przysmakami i ponownie dotknie nosem pojemnika z zapachem to znowu nagradzamy. Cała zabawa polega generalnie na tym, żeby pokazać psu, że dotykanie nosem dziurek pojemnika lub nawet trzymanie tam nosa oznacza nagrodę. Sama ręka z przysmakami nie jest nagrodą, ale źródło zapachu, czyli pojemnik.

Daje to nam kilka rzeczy:

• ręka trzymająca przysmaki nie jest nagrodą sama w sobie
• dotykanie pojemnika = nagroda
• zapach = nagroda

Z tego powodu bardzo ważne jest, aby od początku pracować na zapachu w pojemniku, a nie przysmakach. Wiele źródeł poleca rozpoczęcie od poszukiwania jedzenia, ale wtedy pies kojarzy poszukiwanie z jedzeniem, a nie jego zapachem. Jak po pewnym czasie zmienimy jedzenie na zapach to bardzo trudno będzie psa przestawić.

Pracując od razu na zapachu i pojemniku całość jest prostsza. Oczywiście na początku dla psa zapach będzie tylko dodatkiem, a nagrodę skojarzy z samym pojemnikiem. Jednak jak na późniejszym etapie zamienimy pojemniki, a zapach zostawimy bez zmian to pies będzie trzymał się tego co zna, czyli zapachu, którzy towarzyszył mu cały czas.

Dwie ważne rzeczy:

Przede wszystkim staramy się utrzymać na początku ten sam zapach. Jeśli zaczynasz np: na olejku pomarańczowym to pracuj na tym. Jeśli na majeranku to pracuj na majeranku. Nie zmieniaj psu zapachów, ponieważ na początku chodzi nam o utrwalenie psu pojemnika i zapachu jako źródła nagrody.

Druga sprawa to nagradzanie tylko i wyłącznie przy źródle zapachu. Jak pies dotknie pojemnika to nagradzamy przy pojemniku. Chwytamy kawałek jedzenia w dwa palce i podajemy psu przy dziurkach od pojemnika.

Poniżej filmik, którzy przedstawia jak taka zabawa powinna wyglądać:

Jak widzimy pies praktycznie na samym początku zainteresował się pojemnikiem i dostał za to nagrodę. Zobaczył, że jedzenie jest w drugiej ręce i zainteresował się tą ręką. Kombinuje jak otrzymać to jedzenie, nawet na chwilę kładzie się w oczekiwaniu. Jeśli pies ma taki zawias i widać, że czeka na instrukcje to można w jakiś sposób go zachęcić do dalszego działania.

Legion jest uczona komendy ”zostaw”, gdzie siada i czeka na komendę zwalniającą i pozwalająca na jedzenie. Wiele psów, które znają to polecenie może przy braku dostępu do jedzenia trochę się zawiesić i czekać na zwolnienie. Nawet jeśli nie było wcześniej ”zostaw”. W takiej sytuacji można psa zachęcić np: ”szukaj” do myślenie i działania. W ekstremalnej sytuacji, jak pies absolutnie nie wie co robić i zawiesił się na ręce z jedzeniem to można zachęcić ręką z pojemnikiem – pokazać psu czy w inny sposób skierować jego uwagę na pojemnik.

To jednak ostateczne wyjście. Lepiej, żeby pies sam wybrał pojemnik bez zachęcania.

Jak widać dalej na filmiku pies znowu zainteresował się pojemnikiem i otrzymał nagrodę. Nagroda spadła na podłogę, ale to nic takiego. Pies zjada i ponownie idzie do pojemnika i otrzymuje jedzenie. Na filmiku przewodnik używa dodatkowo języka jako klikera. Słychać takie charakterystyczne ”ts”. Nie jest to wymagane, ale oczywiście można, jeśli pies reaguje na takie zaznaczanie dźwiękowe.

Kolejny świetny filmik:

Tutaj w okolicy 50 sekundy pięknie widać zachowanie psa. Siada w oczekiwaniu na nagrodę, ale nic się nie dzieje. Sam pomyślał i spróbował pojemnika, za co został nagrodzony. To najlepsza część tego ćwiczenia. Nie ma lepszego uczucia niż satysfakcja, że pies sam myśli, kombinuje i działa.

W tym filmiku przewodnik nagradza psa dodatkowo pochwałami i tak również można. Musimy znać swojego psa i wiedzieć co działa. Na jednego dodatkowy sygnał dźwiękowy, na innego pochwała. Legion pracowała tylko na nagrodę bez dodatkowych pochwał, bo ona woli się skupić i robić takie rzeczy na spokojnie.

Jak nasz psiak już rozumie podstawy zabawy i wybiera pojemnik zamiast ręki z przysmakami to zmieniamy delikatnie zasady. Zaczynamy zamieniać rękę, w której trzymamy pojemnik. Przekładamy nagrody do drugiej ręki. Ma to na celu uniemożliwienie sytuacji, że pies zaczyna rozumować ”mam skupić się na lewej ręce”.

Jeśli zmienimy ręce to dla psa jasny sygnał, że skupić ma się na pudełku/zapachu, a nie na konkretnym miejscu. 

Jak zacząć nosework – podsumowanie

Na dzisiaj to tyle. Macie sprzęt startowy i pierwsze ćwiczenie. Wyzwanie na ten tydzień jest takie, że codziennie organizujecie psu 1-2 sesje (po 5-10 minut maksymalnie) przez kolejne 7 dni. W przyszły weekend opublikujemy kolejne ćwiczenia.

Teraz jeszcze na czym się skupiamy w tym tygodniu. Przede wszystkim zależy nam, żeby pies dobrze ogarnął sobie, że źródłem nagrody jest dotykaniem nosem lub wąchanie zamknięcia pudełka. Zależy nam, żeby pies coraz dłużej trzymał nos przy pudełku i pod koniec tygodnia całkowicie ignorował rękę z przysmakiem.

Jak tylko pies dotyka nosem pudełka to dajemy nagrodę. Jeśli pies trzyma nos przy pudełku cały czas to tak długo jak trzyma tam nos tak długo podajemy smakołyki. Idealnym wynikiem jest pies, który po prostu trzyma cały czas nos na zamknięciu pudełka i dostaje non stop przysmaki. Możemy nawet kłaść przysmak na zamknięciu pudełka, żeby pies sam sobie je stąd wziął.

Generalnie zależy nam na takiej sytuacji, że pies wchodzi do pokoju, widzi nas z pudełkiem w ręce, podchodzi, kładzie nos na pudełko i dostaje przysmak. Im dłużej będzie trzymał nos na pudełku bez przerwy tym lepiej.

Nie naciskamy na ”wąchanie” – pies nie musi się zaciągać zapachem. Na tym etapie zapach to tylko takie tło tego ćwiczenia. Nawet jak pies skupia się na pudełku i jedzeniu to mimowolnie czuje ten specyficzny zapach. Nie jest on najważniejszy w tym momencie. Na tym etapie skupiamy się na wprowadzeniu psu pudełka jako źródła nagrody. Zapach stanowi tło, którego znajomość wykorzystamy po zmianie pudełek.

Także tyle w tym tygodniu. Ja też się postaram z Legion ćwiczyć i za 7 dni porównamy wyniki. Co i jak komu wyszło. Byłoby mi bardzo miło, jeśli napiszecie w komentarzach kto będzie brał udział w tym ćwiczeniu przez kolejne 7 dni, żebym wiedział, czy kogoś rzeczywiście ten nosework interesuje :)

Mam nadzieję, że ten wpis dość dobrze pokazuje jak zacząć nosework i myślę, że nie będzie problemu z rozpoczęciem pierwszych sesji. Jest opis, są filmiki – powinno pójść łatwo i przyjemnie :)

Aktualizacja: Kolejna część z następnymi ćwiczeniami dostępna jest poniżej

Ćwiczenia nosework – co dalej?

Jak Wam się podoba ten wpis poradnikowy i kto ma zamiar zacząć nosework w tym tygodniu? :)

Post Jak zacząć nosework, czyli witaj w Underground Nosework Club pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Tropienie dla psa to zespół aktywności, które polegają na wykorzystaniu węchu naszego pupila do wykonywania różnych zadań. Dla niektórych jest to sport, a dla innych po prostu zabawa – nie ma przymusu brania udziału w różnych zawodach. Ważne jest, że po prostu spędzamy aktywnie czas ze swoim psem.

Tropienie – co to?

Tropieniem nazywamy ogólnie wszelkie dyscypliny związane z wykorzystaniem psiego nosa. Nie znalazłem oficjalnej definicji tego pojęcia, ale generalnie tak to brzmi najrozsądniej. Wydaje mi się, że wystarczy wiedzieć, że to po prostu aktywności węchowe, w których pies musi coś znaleźć/wytropić przy pomocy swojego nosa.

Najpopularniejsze aktywności związane z tropieniem:

• mantrailing – pies poszukuje człowieka, co ma imitować pracę użytkową psów policyjnych i wojskowowych (poszukiwanie zaginionych osób)
• tracking – praca na śladzie, gdzie pies musi znaleźć konkretny zapach lub przedmiot
• tropienie IPO – podobne do trackingu, ale ma konkretniejsze zasady, które związane są z wymogami egzaminacyjnymi
• nosework – nie każdy zalicza ten sport do tropienia, ale moim zdaniem jak najbardziej spełnia wszelkie przesłanki, aby być aktywnością tropiącą. W końcu w nosework pies musi znaleźć (wytropić) konkretną próbkę zapachową, często na zewnątrz w warunkach plenerowych

Czy poszukiwanie przysmaków w mieszkaniu, ukrytych w kartonach lub praca na matach węchowych może być zaliczana do tropienia? W sumie zależy od naszego podejścia. Moim zdaniem to bardziej taki wstęp do aktywności węchowych i dlatego wiele osób nazywa to ”zabawami węchowymi”. Najczęściej można spotkać się z podejście, że tropienie dla psa to coś, co można trenować – rozwijać umiejętności psa oraz przewodnika.

Tropienie dla psa łączy się bardzo często z określeniem ”tropienie użytkowe” co już jasno sugeruje, że wynikiem aktywności powinno być praktyczne zastosowanie przez człowieka. Przykładowo właśnie wynikiem powinno być znalezienie zaginionej osoby w lesie, wytropienie konkretnego przedmiotu po zapachu i tak dalej.

Takie tam foto z lasu :) Do tropienia używamy takiej 5 metrowej smyczy taśmowej :)

My musimy przede wszystkim wiedzieć, że to fantastyczna zabawa zarówno dla przewodnika, jak i psa. Naprawdę gorąco polecam wszelkie aktywności węchowe, a tropienie użytkowe już przede wszystkim :)

Mantrailing, czyli tropienie użytkowe

O mantrailingu słyszałem już bardzo dawno i od razu spodobała mi się koncepcja tej aktywności. Mi w ogóle bardzo podobają się wszelkie czynności z psem, które pozwalają nabyć praktyczne umiejętności. Z tego względu założenie, że pies szuka ludzi zaginionych wzorem najlepszych psów użytkowych, jest bardzo przyjemne dla mnie i praktycznie od razu zdecydowaliśmy, że weźmiemy w tym udział.

Problemem okazało się znalezienie idealnego kursu. W internecie można znaleźć luźne grupki amatorów, które jednak trenują często bez jakiegoś nadzoru. Na początek wolałem mniejszą grupę, która ćwiczy pod okiem kogoś doświadczonego. Jak już znalazłem jakieś ciekawe szkolenia to problemem okazały się wymagania.

Większość wymaga, aby członkowie szkolenia pracowali również jako pozoranci. Oznacza to, że trzeba swojego psa zostawić (np: w samochodzie lub kennelu) i iść samemu chować się dla innych psów. Od razu odrzuciła mnie taka sprawa, ponieważ nie po to poświęcam czas, żeby spędzić go schowany za krzakami. Oczywiście rozumiem, jeśli ktoś lubi tego typu rozrywki, ale mnie to nie przekonuje. Nie przekonują mnie też wszelkie ideologie, które tłumaczyli mi szkoleniowcy, że niby chodzi o kompleksowe szkolenie, że praca pozoranta też jest ważna i chcą każdego dobrze przygotować.

Nagrodą w tropieniu mogą być również zabawki – Legion uwielbia frisbee i świetnie sprawdziło się na szkoleniu :)

Na moje pytanie, czy w takim razie mogę zrezygnować z tego luksusu (w końcu płacę za pełne szkolenie, a chcę mniejszy jego zakres!) i oddać moje pozorowanie innemu członkowi grupy, reagowano negatywnie. Skoro to taka świetna zabawa to na pewno ktoś zechce pozorować więcej, ale widać nie jest to praktykowane.

Udało się jednak znaleźć fantastyczny kurs na Dog Everest, który nie ma takich dziwnych wymagań. Napiszę więcej – po odbyciu pierwszego szkolenia jestem w stanie stwierdzić, że argumenty innych to pic na wodę. Po prostu nie stać ich na zatrudnienie pozoranta lub nie mają do niego dostępu i dlatego zachęcają uczestników kosztem komfortu psa. Jeśli szkolenie trwa np: 2 godziny dla 4 osób, z czego każdy pies ma założone 30 minut tropienia to wychodzi na to, że z 2 godzin z psem spędzimy tylko te pół godziny, a większość spędzimy jako pozorant. Dla mnie bez sensu.

W Dog Everest skupiamy się na pracy z psem, a nie siedzeniu w krzakach (powinni to mieć jako hasło przewodnie kursu :D). Oczywiście rozumiem jak ważną rolę pełni pozorant, ale to powinno być przeznaczone dla osób, które tego chcą, lubią to i potrafią. Zrobiliśmy pierwsze zajęcia i absolutnie nie czułem potrzeby, aby pozorować. A i tak obserwując pozoranta mniej więcej czuję, o co w tym chodzi :)

Tropienie – pierwsze zajęcia mantrailing

Przejdźmy teraz do samych zajęć. Od razu muszę napisać, że było super i jesteśmy mega zadowoleni, że się zdecydowaliśmy na to szkolenie :) Pierwsze zajęcia wyglądały tak, że najpierw wyjaśniono nam jaki sprzęt jest konieczny do uprawiania mantrailingu. Oczywiście wcześniej informowano nas mailowo co ze sobą zabrać, ale na zajęciach omówiono dokładniej sprzęt.

Takich szelek używamy do tropienia(typ guard) – ważny jest ten pas na klatce piersiowej, który pozwala na komfortową pracę!

Przede wszystkim potrzebne są szelki z pasem na klatce piersiowej – nie powinny to być raczej sledy, ani popularne szelki typu norweskiego. Pamiętajmy, że pies podczas tropienia mocno ciągnie, więc musi mieć zapewniony komfort.

Drugim niezbędnym elementem jest linka, powinna mieć długość ok. 5-8 m. W zasadzie nie musi to być linka, długa smycz też się nada. Ważne, żeby była wygodna i łatwa do trzymania.  I trzecia sprawa to nagrody – warto wiedzieć co pies lubi, ale można też poeksperymentować. Ja wziąłem sporo kiełbasy oraz frisbee.

I teraz jak to wygląda? Przewodnik przytrzymuje psa (w sensie, że mocno trzyma linkę/smycz i nie pozwala swobodnie biegać), przychodzi Pan Pozorant i próbuje być fajny dla psa. Coś tam mówi, zaczepia, daje trochę nagrody (częstuje kiełbasą lub zachęca do zabawy), a następnie ucieka wołając psa. Pies oczywiście zdziwiony, jak to tak? Trochę niekulturalnie się człowiek zachował i wypadałoby wyjaśnić z nim pewne zależności między ludźmi oraz psami.

Przewodnik daje psu polecenie (może to być cokolwiek: tropimy, człowiek, konewka, łap dziada) i pozwala psu ruszać. Legion od razu wystartowała – na początku biegła na pamięć tak jak widziała, gdzie ucieka pozorant. Potem nie było rady i trzeba zacząć pracę nosem. Pierwsze sesje zakładają dość krótką trasę, aby dać początkującemu psu szansę. Legion bardzo szybko znalazła pozoranta, który w nagrodę dał jej trochę kiełbasy.

I… to w sumie tyle. To cały mantrailing. Pozorant zachęca psa i ucieka, a zadaniem psiaka jest go znaleźć po zapachu. Tak naprawdę w tropieniu nie chodzi o nauczenie pracy nosem samej w sobie- psy to dobrze rozumieją i potrafią. W tropieniu chodzi o to, żeby nauczyć psa czego my oczekujemy i w jaki sposób ma nam to pokazać. Dodatkowo kluczową sprawą jest budowanie motywacji, ponieważ bez tego pies będzie szukał ”byle jak”.

W mantrailingu chodzi o to, aby pies znalazł ”zaginionego”. Na początku pozorant chowa się za pobliskim drzewem, ale docelowo pies musi znaleźć daną osobę na sporym obszarze wyłącznie przy użyciu swoich zmysłów.

Tropienie użytkowe – opinie

Osobiście jestem zachwycony zajęciami i już wiem, że będziemy stałymi bywalcami. Naprawdę bardzo, bardzo mocno polecam. Strasznie trudno opowiedzieć dlaczego to jest takie ciekawe – uważam, że każdy powinien sam spróbować.

Tak przy okazji tylko – patrzcie jaki Levi był mały jeszcze kilka miesięcy temu :)

Moim ulubionym momentem było szukanie pozoranta za skrzyżowaniem. Legion szła trochę na pamieć i zamiast skręcić (pozorant siedział na ławce po lewej stronie skrzyżowania) to poleciała szybko do przodu. Szybko jednak straciła trop i widać było po jej minie, że panikuje i nie wie co robić. Przewodnik nie może w żaden sposób pomagać psu, aby nauczyć go samodzielności, więc psina musiała sobie radzić sama.

Legion chwilę pomyślała i zdecydowała się zawrócić na skrzyżowanie do momentu, kiedy miała ostatni trop. Trochę powąchała i od razu pobiegła w stronę pozoranta. Nie było to najlepsze szukanie, ale świetne było zobaczyć jak pies ma problem i samodzielnie stara się go rozwiązać.

Wydaje mi się, że to właśnie jest najfajniejsze w sportach węchowych – samodzielność. Wszyscy wymagamy od naszych psów posłuszeństwa, wykonywania poleceń i robienia dokładnie tak, jak chce przewodnik. Tu usiądź, teraz zostań – masz smaczka, dobry piesek. Nie jest tak, że trochę robimy z psa swojego osobistego robota? Tak trochę?

Nasze psy uczą się, że nie powinny dawać nic od siebie. Mają tylko wykonywać polecenia, a wszystko będzie dobrze. Mieć podane wszystko na tacy rozleniwia i tyle. Natomiast dyscypliny węchowe takie jak tropienie wymagają od psa ogromnej ilości nie tylko samodzielności, ale również pewności siebie i swoich umiejętności. Przewodnik ma ograniczoną wiedzę na temat warunków – nie wie gdzie schował się pozorant w mantrailing, ani gdzie ukryta jest próbka zapachowa w nosework. Musi polegać na psu – często pierwszy raz w życiu to pies decyduje i prowadzi, a nie człowiek.

I w sumie bardzo mi się to podoba. Lubię patrzeć jak Legion kombinuje i stara się robić po swojemu. Nie musi robić idealnie – powinna uczyć się na własnych błędach i wyjść spod tego opiekuńczego klosza, który jej zapewniamy. Nie mówię, że szkolenie posłuszeństwa jest złe, bo nie jest. Po prostu warto robić z psem również takie rzeczy, które uczą go samodzielności.

A teraz taki duży już, że szyszki wpierdziela :D

Tropienie a zabawy węchowe

Chciałbym jeszcze wspomnieć o roli zabaw węchowych w takich dyscyplinach jak tropienie, tracking lub mantrailing. Jednym z pierwszych pytań na szkoleniu, które nam zadano było ”czy pies miał przeprowadzane jakieś zajęcia lub zabawy węchowe?”. To dobrze pokazuje jak ważny jest taki element.

Legion sporo bawi się na matach węchowych, ale robimy również nosework. Z tego powodu nie ma ona problemu z wykorzystaniem swojego nosa – wie do czego służy oraz że może być zastosowany w różnych zajęciach. Jest to ważne dlatego, że zazwyczaj nie wymagamy ”nosa” w codziennym życiu. Pies musi polegać głównie na wzroku (nasza mowa ciała) oraz słuchu (polecenia wydawane werbalnie). Zabawy najczęściej zawierają szarpanie, aport i ogólnie trzymanie różnych przedmiotów w łapach lub pysku. Po prostu nos nie jest zazwyczaj stosowany podczas pracy z człowiekiem.

Co to mata taka pusta? Nie ma smaków to nie ma wąchania!

Dlatego niektóre psy mogą na początku mieć problem z tropieniem – mogą próbować szukać przy pomocy innych, mniej efektywnych zmysłów. Z tego powodu bardzo polecam robić psu jakieś zabawy węchowe, nawet jeśli nie planujemy kariery w tropieniu. Aktywności węchowe są po prostu dobre dla naszych psów.

Tropienie – podsumowanie

Tropienie to moim zdaniem fantastyczna aktywność dla psa i naprawdę polecam spróbować. Osobiście szczególnie lubię mantrailing, ale to już kwestia osobistych preferencji. Każda dyscyplina węchowa jest dla naszego psa dobra – rozwija, pomaga się skupić oraz skoncentrować, ale również wycisza, uspokaja, pobudza intelektualnie, buduje pewność siebie, a także uczy samodzielności. Bardzo dużo pozytywów jak na jedną aktywność, prawda?

Spróbujcie, poszukajcie – może w Waszej okolicy są jakieś ciekawe szkolenia? Nawet jeśli nie to spróbujcie czegoś w domu – ostatnio na blogu mat węchowych opublikowaliśmy wpis o różnych zabawach węchowych dla psa. Nosework również jest super, jeśli ktoś ma cierpliwość :)

A jakie jest Wasze zdanie na temat tropienia? Tropi ktoś z Was? :)

Post Tropienie użytkowe – mantrailing pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.