Pewnie :)

Dziękuję. Na pewno przeczytam. Gdybyś w międzyczasie wpadł na coś co dotyczy tematu – wrzucaj.

Tu jest ciekawie napisane, chociaż oczywiście to nie wszystko: https://www.pies.pl/rodzina-czy-stado

Tak naprawdę behawioryści ”tak sobie” stoją z tego typu wiedzą. Najlepiej po prostu poczytać różne publikacje (teraz nie mam do nich dostępu) oraz wyniki badań przeprowadzanych na wilkach i psach. Wiele grup obserwuje wilki w zamknięciu oraz na wolności i na tej podstawie wyciągają wnioski.

Długi wpis na temat samej dominacji napisałem tutaj: http://zyciezpsem.pl/pies-dominuje/ – pod wpisem znajduje się ciekawa dyskusja, więc również tutaj warto poczytać.

HA!
Czy mógłbyś w chwili wolnego czasu (jeśli taki posiadasz ?) przytoczyć publikacje lub behawiorystów na których się opierasz? Ja że swojej strony też poszperam i postaram się poszerzyć swoją wiedzę. Może uda mi się uzyskać informację od kogoś kto zajmuje się psami ale nie jest przesadzony że swoją teorią w żadną stronę.
Szczerze mówiąc nie przypuszczałam, że istnieją aż tak rozbieżne teorie na temat pozycji psa w rodzinie, stadzie.
Wrócimy do dyskusji za jakiś czas (oj, chyba długi, u mnie z czasem krucho?), bo to bardzo ciekawe. Moje poszukiwania informacji będą dotyczyły postawionej przez Ciebie tezy “psy jako zwierzęta nie są stworzeniami stadnymi”. Na ten moment jestem bardzo ciekawa co odkryję.
Miłego dnia.
My już po pierwszym spacerze. Teraz czas na kawę.
Agnieszka

Przede wszystkim z tego co wiem, to psy jako zwierzęta nie są stworzeniami stadnymi. Struktura psów przypomina ludzką – z rodziną, partnerstwem i ogólnymi zasadami współżycia. Podobne zachowania można zauważyć u wilków, które są najbliższe psom jeśli chodzi o komunikację i tworzenie więzi.

Wilki tworzą grupy rodzinne, które wspólnie poszukują pożywienia i to jest ich strategia na przetrwanie. Psy wybrały inną drogę – ich droga przetrwania zakłada jak najbliższe trzymanie się człowieka i uzyskiwanie od niego jedzenia.

Zachowanie psów między sobą również nie przypomina zachowania stadnego, a raczej pojedyncze, konkretne przypadki dominacji oraz poddaństwa. Warto zaznaczyć, że dominacja nie ma tu charakteru agresji/zmuszenia, a zachowanie socjalne, które ma na celu przejęcie kontroli nad danym zakresem zasobu. Np: jeden pies może ustępować drugiemu w przypadku pożywienia, ale w zakresie zabawy to ten drugi będzie kontrolował zasób. Nie ma tu reakcji – pies alfa, który dowodzi wszystkimi.

Do czego generalnie dążę? Do tego, że zależność psa od człowieka, nasza wspólna interakcja oraz zachowania, którymi się kierujemy są na tyle skomplikowane, że nie możemy określić ich jednoznacznie jako stado, dominacja, samiec alfa lub hierarchia.

A może spójrzmy na to z punktu widzenia psa.
Pies jest stworzeniem stadnym.
Pies dobrze czuje się mając szefa, przewodnika.
Pies dobrze czuje się jeśli zna swoje miejsce w sworze. Wtedy jego życie jest przejrzyste i określone.
Jeśli w jego życiu nie ma przywódcy to on zajmuje to miejsce.

Nie chodzi mi o udowodnienie kto jest lepszy, kto jest wyżej – ja czy pies. Nie w tym rzecz. Hierarchia wynika z natury psa. Ani Ty ani ja nie mamy na to wpływu.

Ale wiesz co? Ty chodzisz na szkolenia z psem. Może kiedyś pogadaj z trenerem, albo poproś o kilka zdań dla Twojego bloga. On musi być również behawiorystą. Może opinia takiej osoby coś nam rozjaśni. – jaka jest pozycja, miejsce psa w rodzinie? Mam na myśli psa wychowanego, dobrze przystosowanego do życia w rodzinie. Nie wyszkolonego, wytresowanego, znające masę komend.
Co Ty na to?
Tymczasem dobranoc.
Agnieszka

Nie, nie czuję się wyżej od psa – nie czuję się lepszy ani ważniejszy. Pies to żywe stworzenie i wierzę, że też ma uczucia, a nie tylko zaprogramowany instynkt.

Oczywiście człowiek prowadzi tak samo jak rodzic prowadzi dziecko, a lider zespołu swoich współpracowników. Nie znaczy to jednak, że czyjeś potrzeby są ważniejsze. Każdy ma swoje zadanie i tyle :)

W sensie, że pies nie jest gorszy ani lepszy od człowieka i nie zajmuje ani wyższego, ani niższego miejsca.

My z naszymi psami żyjemy tak po prostu – bez spinania się kto jest ważniejszy. Wiele osób robi, że np: je przed psem, wychodzi pierwszy przez drzwi i inne czynności, które mają pokazać psu ”kto tu jest szefem”, ale nie zawsze zdaje to rezultaty.

O’k. Czy możesz opisać co rozumiesz przez “pracę na partnerskich warunkach”?

Trochę się wtrącę do rozmowy, ale wiara w to, że trzeba być “wyżej” w hierarchii zazwyczaj kończy się w momencie, gdy w swoim życiu człowiek trafi na psa, z którym trzeba żyć i pracować na partnerskich warunkach – bo inaczej się nie ujedzie ;).