Bardzo ciekawy artykuł :)

Zapraszam do mnie ;3

http://nie-straszny-kundel.blogspot.com/

To bardzo trudna kwestia na ten moment – szczerze można ocenić dopiero po 2-3 roku. Zbyt dużo pojawia się elementów aktualnie, które mogą mieć wpływ na zachowanie psa, szczególnie mam na myśli zabieg sterylizacji. Pies też łapie doświadczenia ze względu na codzienne życie – uczy się nie tylko przez komendy, ale również codzienne czynności.

Oczywiście w ciągu roku zmieniło się dużo – z małego szczeniaka zmieniła się w duże psisko. Jednak teraz jest na takim etapie, że ciągle się coś zmienia. Ma bardziej burzliwe dni, ale również spokojniejsze, więc jednoznacznie ocenimy po kolejnym roku mam nadzieję ;)

Mam pytanie czy gdy, teraz Legion ma rok to coś zmieniło się w jej zachowaniu? Spoważniała, lub już nie ma ochoty się bawić?

ZATEM NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ :)

Super, że się podoba ;)
Mogę dodawać, ale dużą mam na co dzień, a za małą tęsknię i tak sobie radzę ;) Następnym razem dam pakiet aktualnych zdjęć!

Świetny wpis! Bardzo, bardzo a to bardzo mi się spodobał :).

ps. mógłbyś dodawać więcej zdjęc dużej Legion? jest piękna ;)).

U nas było tak, że w psim przedszkolu po prostu puszczało się psy luzem. Legion bardzo się bała za pierwszym razem, uciekała i chowała za nogi, ale z kolejnymi wizytami było coraz lepiej.
Też nie można nad psem roztaczać takiego parasola ochronnego – w wielu sytuacjach musi nauczyć się rozwiązywać problemy po psiemu.

U mnie pojawił się problem z psami. Nami ma teraz 4 miesiące i obecnie boi się psów. W czasie kwarantanny miala kontakt z niewiele od niej większym psem sąsiadów , który pozwalał jej na wszystko i z racji wieku był mało ruchliwy. Kiedy z nią pierwszy raz poszłam na psi wybieg powitała to piszczeniem i rozpaczliwym uciekaniem – nie za moje nogi, jak zwykle to robiła, tylko na oślep. Wystraszyły ją trzy psy na terenie wybiegu. Obecnie rozumiem mój błąd i proszę ludzi obok których przechodzę, żeby posadziły psa żeby sie nie ruszał i podchodzę do niego, głaszczę. Namka najpierw zza moich nóg wygląda a potem jak widzi iż nic złego się nie dzieje, sama podchodzi. Zaliczyliśmy kilka małych-wielkich kroków – powąchała psiaka w nos, kolejnego też, nawet dwa na raz są już w porządku. Nawet chodziła obok psa z którym spacerowaliśmy. Słowem: dawkuję stres i zawsze chwalę każdy krok w kierunku psa a milczę gdy się cofa. Patrzy na mnie – i idzie do przodu. Pochwalona – dużo chętniej. Błędy w socjalizacji więc są do wypracowania i naprawy. Małymi krokami.
Ludzi Nami kocha – do każdego biegnie podczas spacerów. Rowery też są w porządku, samochody – luz. Tramwaje ciekawe, ale trzeba je poobserwować jeszcze.
Tak czy inaczej – powoli do przodu : )

Również dziękuję

Dziękuję za pożyteczną wymianę zdań :)