Szczególnie, jeżeli Twój pies podejrzanie często kuleje – wtedy również możemy mieć do czynienia z jakimś nawracającym schorzeniem, a im wcześniej rozpoczniemy leczenie tym lepiej dla pupila.

Ostatnio (można przeczytać TUTAJ) skończyliśmy na chorobach genetycznych.

———————————————–

Jeszcze na chwilę wróćmy do Legion – byliśmy u weterynarza i dostała tabletki oraz zastrzyk (antybiotyk). Po dwóch dniach było coraz gorzej. Mała już w ogóle nie stawiała jednej łapki, podskakiwała, wierciła się i ogólnie było jej źle i nieprzyjemnie. W poniedziałek znowu weterynarz – nakazał prześwietlenie.

Zrobiliśmy z trudem zdjęcia (ciężko utrzymać nieruchomo 40kg psa ;)) – nic nie pokazały ciekawego. Legion dostała ponownie zastrzyk – przeciwbólowy oraz przeciwzapalny.

Po tych zastrzykach było o wiele lepiej, na drugi dzień psiakowi włączył się już ”tryb łobuza”, czyli dobrze. Znowu do weterynarza po kolejne zastrzyki (przeciwbólowy + przeciwzapalny) oraz po wapń (podobno ma braki).

Po zastrzykach o wiele lepiej. (widać na powyższym zdjęciu – tak wraca od weterynarza pies, którego już nie boli ;))

Teraz przechodzimy na tabletki przeciwzapalne i powinno być wszystko dobrze. Kupimy również kompleksy witaminowe w proszku dla psów i będziemy psince podawać.

———————————————–

Ok, teraz wróćmy już do samego wpisu. Zapraszamy!

Choroby związane  z rozwojem szczeniaka

Wiele chorób i urazów łap powstaje w okresie szczenięcym oraz rozwoju psa. Szczególnie narażone na to są psy ras dużych oraz olbrzymich, ponieważ szybki wzrost pupila powoduje znacznie obciążenia organizmu.

Głównymi chorobami jest tu krzywica oraz młodzieńcze zapalenie kości. Pierwsze schorzenie występuje stosunkowo rzadko i wiąże się z niedoborami witaminy D3, czyli niedoborami wapnia w organizmie psa.

Głównymi przyczynami krzywicy jest ogólne złe traktowanie zwierzęcia. Niedożywienie, brak dostępu do światła słonecznego, silne zarobaczenie – dlatego choroba ta związana jest z ogólnym złym stanem psa – głównie powstająca w sytuacjach patologicznych (typowe znęcanie się nad zwierzętami).

Objawy są bardzo podobne do tych z dysplazji oraz młodzieńczego zapalenia – kulawizna, bóle w obrębie stawów. Jedynym sposobem na określenie choroby jest badanie radiologiczne.

Młodzieńcze zapalenie kości nazywamy również enostozą -schorzenie to dotyczy głównie psów ras dużych i olbrzymich. Przyczyną zapalenia kości jest stan zapalny jamy szpikowej, który powoduje jej degenerację.

Prowadzi to do bólu oraz kulawizny – często nawet kilku łap. Dużym problemem jest tendencja do nawrotów choroby, więc jeżeli pies często miewa kulawiznę w młodym wieku to jest to objaw właśnie zapalenia kości. Enostoza najczęściej rozwija się w okresie 6-18 miesiąca życia psa – w tym okresie występują znaczne zmiany we wzroście oraz wadze pupila, które mogą powodować różne powikłania.

Warto zauważyć, że choroba ta znacznie częściej pojawia się u psów, niż suk.

Najważniejszymi objawami jest pojawienie się nagłej kulawizny, bez konkretnego powodu. Oznacza to, że nie wiąże się ona z żadnym urazem. Czasami taki uraz może zniknąć po kilku dniach, ale często utrzymuje się nawet kilka miesięcy.

Często w przypadku zapalenia kości pojawia się również apatia oraz gorączka. W najgorszym przypadku pies może piszczeć oraz wyć. To najostrzejsza forma choroby.

Chorobę diagnozujemy w oparciu o zdjęcie RTG.

Starsze psy i ich problemy

Niestety psy w ciągu całego swojego życia są narażone na różne urazy. Szczególnie w okresie starości.  Częstą chorobą jest dyskopatia, która niestety jest bardzo poważnym schorzeniem związanym z kręgosłupem oraz zaburzeniami neurologicznymi.

Ogólnie dyskopatia objawia się tym, że powoduje przemieszczenie tarczki międzykręgowej w kręgosłupie oraz możliwy paraliż/niedowład łap. Proces choroby powoduje również ból – niestety całe schorzenie ma charakter nawracający, czyli jest duże prawdopodobieństwo, że nawet po wyleczeniu, pies nadal będzie miewał objawy.

Chorobę diagnozuje się radiologicznie. Najlepsze rezultaty daje szybkie leczenie. Alternatywą jest leczenie operacyjne poprzez usunięcie ucisku na krąg.

Nadwyrężenia, zwichnięcia i inne urazy

To na pewno najczęstsza kategoria wszelkich urazów. Choroby genetyczne zdarzają się stosunkowo rzadko. Choroby związane z wiekiem są cóż… związane z wiekiem i trzeba mieć tego świadomość (szczególnie jeżeli wybieramy psa rasy dużej lub olbrzymiej, albo nie dbamy o wagę przyjaciela).

Urazy mechaniczne spowodowane są wszelkimi czynnościami, które psy wykonują. Nie ma tutaj reguły i jest to po prostu ”pech”. Pies może zbyt wysoko skoczyć, źle wylądować, źle postawić łapę, przewrócić się, poślizgnąć. Do tego dochodzą wszystkie możliwe kolizje, jeżeli wypuszczamy pupila do innych psów (psiaki obijają się o siebie, skaczą po sobie, wywracają się itd.)

Najczęściej po spacerze można zauważyć, że pies lekko kuleje (dziwnie chodzi). Często na drugi dzień pojawia się opuchlizna lub bardziej intensywna kulawizna.

Wiele osób zostawia tak psa w imię reguły ”to się rozchodzi”. Niestety pies nie ma możliwości zakomunikowania, że coś naprawdę boli. Nie każdy pies skomle i piszczy, chociaż i to czasami bywa ignorowane.

Ogólnie – zawsze lepiej iść do weterynarza i mieć pewność. Warto zmierzyć psu temperaturę (stan zapalny powoduje gorączkę). Specjalista może podać antybiotyk w zastrzyku, tabletki przeciwzapalne, a nawet przeciwbólowe. Naprawdę warto zatroszczyć się o psa – to wcale nie jest dla niego przyjemne.

Oczywiście warto również w tym okresie zminimalizować spacery. Nie nadwyrężajmy psu łap – zresztą psiaki często same odmawiają dłuższych spacerów (kładą się, nie chcą iść). Nie zmuszajmy wtedy psa do dalszej drogi, pozwólmy odpocząć i wróćmy do domu.

Na koniec porównanie: Smutny pies, bo boli oraz Wesoły pies, bo spacer.

Na koniec życzymy wszystkim, żeby Wasze psiaki zawsze były zdrowe, silne i energiczne. Urazy to duży stres dla psa, jak i właściciela. Niestety nie ma sprawdzonych metod, aby tego uniknąć. Przecież pies musi się ”wylatać”, a podczas dzikich harców zawsze łatwo o jakiś mały wypadek.

Trudno, trzeba z tym żyć i mieć tego świadomość. Trzeba mieć cichą nadzieję, że nic się nie stanie, ale jednocześnie być gotowym na ewentualne urazy.

Post Pies kuleje, czyli urazy cz. 2 pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Wszelkie urazy łap to dość częste schorzenie u psów – pomimo ich budowy ciała, która pozwala na wszelkie hasanie i bieganie, zwierzęta te są podatne na różne zwichnięcia oraz inne tego typu przypadłości.

Legion kuleje od wczoraj – dzisiaj idziemy do weterynarza. Jeszcze nie wiemy, co jest powodem urazu, więc ten wpis będzie takim ogólnym informatorem na temat tego typu przypadków. Jest tego dużo, więc cały tekst podzielony zostanie na dwie części.

Warto wiedzieć, że urazy łap mogą spotkać każdego. To nie musi być wcale ciężki wypadek – wystarczy, że pies źle postawi łapę, poślizgnie się, skoczy zbyt wysoko i uraz gotowy. Warto wiedzieć wcześniej, jakie są powody kulawizny, aby niepotrzebnie nie panikować ;)

Warto również na bieżąco powiększać swoją wiedzę na temat chorób, leczenia oraz ogólnie zdrowia psów. Pozwoli to szybciej zauważyć rozwój różnych schorzeń oraz na generalnie lepszą kondycję naszego psa.

Jakie wyróżniamy rodzaje urazów?

Urazów, które prowadzą do kulawizny jest mnóstwo, więc to nie zawsze jest tak, że pies za bardzo biega lub wariuje. Często urazy spowodowane są wadami genetycznymi, problemami w rozwoju lub wiekiem psa.

Schorzenia związane z okresem rozwoju:

• Dysplazja stawów (biodra, łokcie)
• Martwica głowy kości udowej (choroba wrodzona, dotyczy najczęściej psów małych)
• Krzywica
• Młodzieńcze zapalenie kości

Urazy związane z zaawansowanym wiekiem:

• Dyskopatia
• Zwyrodnienie stawów

Urazy typowo mechaniczne:

• Zerwanie więzadła
• Zwichnięcia rzepki

Wszystkie powyższe związane są z mechaniką kończyn i mogą (ale nie muszą) prowadzić do problemów z łapami oraz kulawizny.

Choroby genetyczne łap

Generalnie sprawa wygląda tak, że choroby genetyczne u psów powinny być eliminowane przez hodowców. Oznacza to, że osobników, u których występują tego typu problemy się po prostu nie rozmnaża.

Minimalizuje to ryzyko wystąpienia np: dysplazji, ale warto wiedzieć, że nawet u psa z najlepszej hodowli (jakkolwiek to określimy) może takie schorzenie się pojawić.

Oczywiście to główna zaleta zakupu psa w hodowli – minimalizujemy to ryzyko. Chociaż wiadomo – różne cwaniaki są na świecie i niejeden przekręt miał miejsce, więc nigdy niczego nie warto brać za pewnik. Zarówno pseudohodowle (nieoficjalne określenie napędzane przez ”oficjalne” hodowle) jak i oficjalne mogą coś tam za uszami mieć, więc zawsze wszystko sprawdzajmy.

Najbardziej znaną chorobą genetyczną stawów jest dysplazja. Schorzenie to najczęściej występuje u psów ras dużych i olbrzymich (np: u owczarków niemieckich), chociaż są również znane przypadki mniejszych psów z dysplazją.

Choroba ta polega na niedorozwoju panewki miednicy, głowy kości udowej oraz łączącego je wiązadła. Dysplazja powoduje rozluźnienie w stawie, które w efekcie prowadzi do zniekształcenia poszczególnych części stawu. Zmiany te prowadzą do zwyrodnień.

W obrębie stawu łokciowego występują trzy niezależne od siebie elementy w różnych częściach samego stawu. Wszystkie prowadzą do zapalenia oraz zwyrodnienia.

Jakie są objawy dysplazji?

Dysplazja najczęściej pojawia się w młodym wieku – pierwsze objawy mogą wystąpić nawet u szczeniąt 4-8 tygodniowych, chociaż najczęściej pojawiają się w wieku 6-12 miesięcy.

Głównymi objawami są wszelkie bóle i problemy z poruszaniem się – generalnie upośledzenie ruchów, chwiejność zadu, ostrożne poruszanie się (wstawanie, kładzenie) oraz właśnie kulawizna.

Niestety jedynym sposobem na sprawdzenie, czy nasz pies ma dysplazję (szczególnie w obrębie stawu biodrowego) jest wykonanie zdjęcia w znieczuleniu ogólnym (czyli w narkozie). Jednocześnie warto zwrócić uwagę na pewne elementy, które mogą być oznaką rozwijającej się dysplazji:

Martwica kości udowej

To schorzenie charakterystyczne dla psów miniaturowych oraz małych. Również nie wolno rozmnażać psów z taką wadą genetyczną, więc zakup psa w hodowli minimalizuje to ryzyko.

Objawami martwicy są przede wszystkim ogólne bóle w obrębie stawu. Pies niechętnie się porusza, nie chce również spacerować – często dochodzi również do sytuacji, w której pies przestaje obarczać chorą kończynę w ogóle (nie stawia jej na ziemi). Takie zachowanie prowadzi do zaniku mięśni uda.

Chorobę można potwierdzić badaniem radiologicznym.

———————————

Na tym kończymy dzisiejszy wpis – kolejny pojawi się w przyszłym tygodniu. Dzisiaj idziemy z naszą psiną do weterynarza i zobaczymy jak sprawa wygląda. Legion miała wykonywane RTG (przy okazji sterylizacji) i nie było żadnych oznak chorób genetycznych lub kości. Stawiamy po prostu na zwykłe zwichnięcie/uraz mechaniczny.

Post Pies kuleje, czyli urazy cz. 1 pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.