Z tego powodu każdego nowego opiekuna zapraszam do przeczytania tego artykułu. Postaram się wyjaśnić jak podejść do wychowania szczeniaka, abyście oboje byli z tego zadowoleni. Dowiesz się czego warto nauczyć młodego psa i jak się zachowywać. Mam nadzieję, że artykuł okaże się przydatny!

Wychowanie szczeniaka – budowanie dobrej relacji

Od samego początku jak tylko szczeniak pojawi się w naszym domu to powinniśmy skupić się na budowaniu dobrej relacji. Oznacza to, że psiak powinien mieć z nami same dobre skojarzenia. Dużo chwalimy psa, mówimy do niego miłym głosem, pokazujemy zabawki i dajemy nagrody w postaci pysznych smakołyków. Pierwsze dni razem są bardzo ważne, ponieważ właśnie wtedy nasz pies wyrabia sobie opinie o nas.

Przykładowo jeśli pierwsze dni z nami będą stresujące – będziemy krzyczeć na malucha, mówić do niego w nieprzyjemny sposób i cały czas tylko karcić za błędy to pies skojarzy nas tylko ze stresem i negatywnymi emocjami. Trudno nam potem będzie pracować z psem, realizować szkolenie lub wymagać od psa, że będzie chętnie do nas przychodził.

Wychowanie szczeniaka to przede wszystkim właśnie budowanie pozytywnej relacji, gdzie pies nas lubi i chce przebywać z nami, bo po prostu z opiekunem jest fajnie i przyjemnie. Naprawdę nasze nastawienie jest bardzo ważne. Wspólne życie ze szczeniakiem będzie o wiele łatwiejsze, jeśli będziemy mili, entuzjastyczni i generalnie pozytywni. Im więcej przyjemnych i radosnych doświadczeń tym lepsza będzie nasza relacja ze szczeniakiem.

Zabawa ze szczeniakiem

Zabawa ze szczeniakiem to świetny pomysł nie tylko na budowanie wspólnej relacji, ale również motywacji psa. Motywacja to klucz do tego, aby pies chciał z nami pracować i spełniać nasze oczekiwania. Dla opiekunów często ważne jest, aby ich pies był chętny do działania i robił to entuzjastycznie. Przykładowo bardzo dobrym pomysłem jest uczenie psa przywołania, czyli przychodzenia na zawołanie.

Jeśli będziemy mieli z psem dobrą relację, a pies wie, że opiekun to same fajne rzeczy to pies będzie przychodził do nas szybko, entuzjastycznie i bez zwłoki. Natomiast pies, który nie jest zmotywowany też często przyjdzie w wyniku zrealizowanego treningu, ale będzie przychodził powoli i niechętnie.

Wspólna zabawa to właśnie świetny element, który buduje u psa entuzjazm, chęć i motywację. Warto bawić się ze szczeniakiem od samego początku, aby od pierwszych dni pokazać się jako źródło fajnej zabawy. W co się bawić? Dużo zależy od psa, więc warto próbować różnych rzeczy. Najpopularniejsze zabawki to:

• szarpaki
• piłki do rzucania
• pluszaki
• zabawki na sznurku

Jak się bawić? Najważniejszy jest nasz entuzjazm i zaangażowanie. Jeśli pies zobaczy, że też dobrze się bawimy to sam także będzie czerpał z tego większą przyjemność. Jeżeli będziemy bawić się na siłę, będziemy znudzeni lub trochę tacy bez energii to nie będzie to przyjemna zabawa dla malucha. Z tego powodu bardzo ważne jest, żebyśmy znaleźli zabawę, która spodoba się nie tylko psu, ale również opiekunowi.

Wychowanie szczeniaka – nauka czystości

Jedną z pierwszych rzeczy, na której warto się skupić to nauka czystości, czyli prawidłowego załatwiania się. Jest to ważne, ponieważ jeśli od samego początku nie będziemy zwracać na to uwagi to dość szybko zorientujemy się, że maluch załatwia się po prostu wszędzie. Warto od razu wiedzieć, że nie robi tego złośliwie. Szczeniak ma mały pęcherz i nie potrafi go jeszcze kontrolować, dlatego bardzo trudno mu wytrzymać z siku dłuższy czas, a jeśli nie wie gdzie ma się załatwiać to będzie to po prostu robił tam, gdzie stoi.

Jak uczymy czystości? W skrócie mamy dwie możliwości:

• uczymy psa załatwiać się na macie treningowej w konkretnym miejscu w domu
• uczymy psa od razu załatwiać się na dworze

Pierwsza opcja jest wygodna dla opiekuna, ale potem jak psiak podrośnie to często trzeba go ponownie uczyć załatwiania się na dworze, a oduczyć załatwiania w domu. Druga opcja jest lepsza w perspektywie czasu, ale bywa trudna dla opiekuna. Uczenie załatwiania się na dworze wymaga od nas obserwowania psa i jak zauważamy, że potrzebuje się załatwić to szybko zabieramy go na dwór, a jak zrobi siku na trawie to chwalimy za dobre zachowanie. Szczeniaki jednak załatwiają się dość często, więc wymaga to od opiekuna ciągłej uwagi i wielokrotnego wychodzenia z psem na dwór, również w nocy.

Realizowanie potrzeb szczeniaka

Do prawidłowego rozwoju i wychowania szczeniaka kluczowe jest realizowanie jego potrzeb. Bez tego trudno będzie szczeniakowi osiągnąć swój pełny potencjał, a duże braki w tych potrzebach będą wiązały się ze zwiększonym stresem i próbą odreagowania na inne sposoby, które na pewno się nam nie spodobają. Bardzo ważne jest, żeby szczeniak miał zrealizowane następujące potrzeby:

• sen – szczeniak powinien mieć możliwość spokojnego odpoczynku
• spacer – szczeniak powinien mieć realizowane spokojne spacery, na których może spokojnie wąchać i poznawać otoczenie
• gryzienie – młode psy potrzebują dostępu do zabawek lub produktów, które mogą gryźć i żuć
• stymulacja psychiczna – szczeniak potrzebuje realizować aktywności umysłowe (nauka nowych rzeczy poprzez szkolenie, maty węchowe, zabawki edukacyjne)
• kontakt socjalny – młody pies potrzebuje kontaktu z człowiekiem, więc mówmy do niego i róbmy razem różne rzeczy

Oczywiście tych potrzeb jest więcej (np: bezpieczeństwo – pies musi czuć się bezpiecznie), ale te powyższe są bardzo ważne w kontekście wychowania szczeniaka. Przykładowo brak dostępu do gryzaków może sprawić, że pies będzie odreagowywał stres w inny sposób, chociażby poprzez podgryzanie opiekuna lub niszczenie w domu. Niekorzystanie z zabawek edukacyjnych lub mat węchowych może doprowadzić do tego, że pies ciągle będzie pobudzony i może mieć problemy z odpoczynkiem.

Warto wiedzieć, że wiele problemów z psami jest właśnie związanych z brakiem możliwości realizowania swoich potrzeb. Z tego powodu trzeba się skupić na ich zaspokojeniu, aby uniknąć kłopotów w przyszłości.

Post Wychowanie szczeniaka – instrukcja pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Jak widać na zdjęciu – mamy nową obrożę, tym razem niebieską. Uważamy, że ten kolor lepiej pasuje do naszej psiny i chyba takie akcesoria dokupimy. Nie jest to jeszcze docelowy element – podobają nam się takie szerokie, ale z tym trzeba poczekać aż szczeniak podrośnie. Jednak wróćmy do treningów – komendę ”do mnie” już opisywałem, ale przypomnę.

Komenda ta polega na tym, że pies wraca do właściciela i przed nim siada. Jest to awaryjne przywołanie i nie mylimy go z luźniejszym ”chodź”. Tego polecenia nie używamy od tak sobie, ponieważ istnieje ryzyko spalenia komendy – wtedy jej skuteczność znacznie spada. Z tego powodu możemy ją ćwiczyć jedynie w konkretnych sesjach, gdzie mamy pewność poprawnego wykonania. Bardzo ważne jest, aby komenda słowna padła w momencie, kiedy szczeniak już kończy jej wykonanie, czyli podczas siadania. Niejako nie uczymy przychodzenia do nas, ale dajemy informację, że wymagamy siadu przy przewodniku, ale z odległości. Chodzi o sam efekt, a nie proces – pies ma usiąść pod naszymi nogami, bez względu na okoliczności.

Nam idzie coraz lepiej, ale wolę nie sprawdzać jej w praktyce ;)

Poniżej filmik z naszego treningu. Bez głosu i szczegółów, ale zawsze coś (nagrywane kalkulatorem ze słabym mikrofonem). Gratis energetyczna muzyka i krótki opis.

Trening przywołania

Post Trening przywołania pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Przychodzenie na zawołanie ? po co?

Możliwość odwołania psa z każdej sytuacji powinna być bardzo ważna dla każdego właściciela czworonoga.  Standardowo jest to pierwsza komenda, której powinien nauczyć się szczeniak. Niestety wiele osób bagatelizuje sprawę ? przecież pies ma obrożę, a trzymany jest na smyczy (ew. w ogrodzonym grodzie), więc po co?

Najlepiej zobrazować to odpowiednim przykładem: pies bawi się grzecznie w ogrodzie i nic nie wskazuje niebezpieczeństwa. Za płotem przechadza się kundelek, oczywiście puszczony luzem. Nasz pupil jest w okresie dojrzewania, więc zrywa się i wydostaje z posesji. Niestety,  praktycznie nie ma żadnych możliwości, aby psiak do nas wrócił. Pozostaje nam epicka pogoń za zwierzakiem. Innym przykładem jest standardowy spacer ze szczeniakiem po parku. Nagle zza drzewa wybiega wiewiórka, za którą pies chce pobiec. Mocno wyeksploatowana obroża pęka, a pies rusza pędem za uciekającym stworzeniem. Tutaj również nie mamy szans, aby zawrócić szczeniaka. Do tego obrazu dodajmy jeszcze pobliską, ruchliwą ulicę i nieszczęście gotowe. Wystarczy jednak nauczyć psa przychodzenie na zawołanie, aby mieć kontrolę nad zwierzęciem w każdej sytuacji.

Jak zacząć?

Osoby, które mają psa już jakiś czas mogą czytać dalej, ponieważ najpierw zajmiemy się szczeniaczkami, które dopiero zawitały w nowych domach. Pieski takie nie ufają jeszcze swojemu właścicielowi i nie są skore do natychmiastowej interakcji. Najpierw warto więc zainteresować szczeniaka swoją osobą, głównie przez podawanie mu smakołyków. Psiak chętnie weźmie jedzenie i zainteresuje się możliwością kolejnych dostaw na trasie ręka-pysk-brzuszek. W tym momencie możemy pokazać psu jedzonko i zacząć powoli się odsuwać. Gwarantuję, że takiej pokusie się nie oprze (o ile oczywiście smakołyk jest wystarczająco dobry) i zacznie podchodzić do Ciebie. Zatrzymaj się i pozwól szczeniakowi podejść, a następnie daj nagrodę i mocno pochwal. Po kilkunastu takich powtórzeniach, szczeniak zrozumie, że warto podchodzić do swojego właściciela. Warto, aby również inni domownicy ćwiczyli z psiakiem, aby słuchał wszystkich, którzy w przyszłości będą wyprowadzać go na spacery.

Legion czuwa!

Podsumowując:

• interesujemy szczeniaka sobą
• dajemy nagrody, dużo
• odsuwamy się i zachęcamy szczeniaka do przyjścia (smakołykami lub słowami)
• jeżeli piesek podejdzie to nagradzamy i mocno chwalimy

Kolejnym punktem programu jest przyjście psa z większej odległości. Tutaj warto mieć opanowane podstawy skupienia psa na przewodniku.  Wymawiamy imię szczeniaka (lub inną komendę), a następnie zachęcamy psa do podejścia z odległości. W pierwszym etapie byliśmy przy szczeniaku i powoli się odsuwaliśmy, a w tym etapie od razu znajdujemy się dalej od pupila. Jak podejdzie to mamy sukces ? nagroda i pochwały. Robimy powtórzenia z różnych miejsc w mieszkaniu i z różnych odległości. Jeżeli piesek ładnie podchodzi, to możemy zacząć wprowadzać komendę ”chodź tu” lub jakąkolwiek inną, która nam pasuje.

Ważne: nie możemy spalić komendy, czyli używać jej w sytuacji kiedy nie mamy pewności czy pies do nas przyjdzie. W związku z tym, najpierw zachęcamy szczeniaka do przyjścia, a komendę wypowiadamy dopiero jak zacznie iść w naszą stronę lub wręcz znajdzie się już przy nas. Dzięki temu nie będziemy niepotrzebnie podkładać komend pod zachowanie niepożądane. Tylko odpowiednio wprowadzona komenda będzie działać w każdej sytuacji.

Podsumowując:

• wołamy psa z odległości i nagradzamy prawidłowe podejście
• ćwiczymy w różnych miejscach, wołamy z innego pokoju, z łazienki, stojąc, kucając – ogólnie przeróżne warianty
• nie PALIMY komendy, czyli podkładamy w momencie, kiedy mamy pewność poprawnego jej wykonania

Generalizacja komendy

Ostatnim etapem jest generalizacji, czyli takie wyuczenie czynności, aby szczeniak wykonywał ją w każdym środowisku. Psy nie pojmują świata, tak jak my, więc mają spore problemy z generalizacją komend. Nawet dobrze znana komenda może być niewykonana, jeżeli wymagana jest w nowym otoczeniu. Pies przychodzący do właściciela w domu, a pies,
który wykonuje tę komendę na zewnątrz, to dwie różne sprawy. Przede wszystkim trzeba zacząć regularne ćwiczenia na dworze. Wybierz spokojne miejsce, gdzie nie będzie zbyt wielu rozproszeń. Na początku zacznij całą naukę od początku, czyli ponownie zachęcaj psiaka blisko Ciebie smakołykiem, aby zaczął podążać. Następnie zacznij nawoływać z dalszej odległości ? cały czas bez komendy. Nauka będzie krótsza, ponieważ szczeniak kojarzy ćwiczenie, wystarczy pokazać mu, że w nowym otoczeniu również chcesz ją wykonywać. Kiedy pies zacznie przychodzić w większości przypadków, to możemy zacząć podkładanie komendy. Naszym celem jest pies przychodzący na zawołanie w różnych rozproszeniach. Szczeniak powinien przychodzić najkrótszą możliwą drogą oraz dość szybko. Oznacza to, że powinniśmy od psa wymagać minimum truchtu.

Przychodzenie na zawołanie to bardzo potrzebna komenda. Jestem pewien, że wielu z Was będzie z niej często korzystać. Przydaje się nie tylko w sytuacjach niebezpiecznych, ale również w standardowym przywoływaniu pupila. Pomoże ona zatrzymać szczeniaka przed interakcją z nieznanym psem, przed skakaniem na obcych itd. Jest naprawdę bardzo wiele zastosowań, ale trzeba pamiętać, żeby nie dopuścić do sytuacji, kiedy pies komendę ignoruje. Każde zignorowanie komendy prowadzi do jej osłabienia. Z tego względu dobrym pomysłem jest nauczenie psa dwóch komend. Jednej awaryjnej, która będzie zawsze egzekwowana, a druga luźniejsza, która nie będzie tak rygorystycznie egzekwowana. Wiele osób poleca, aby awaryjne przywoływanie było zakończone siadem. Uczymy tej komendy w taki sam sposób, jak powyżej opisane, ale wymagamy siadu. W celu uzyskania tego efektu cofamy się ze smakołykiem, a kiedy pies przychodzi to ruchem ręki zachęcamy psa do siadu (np.: w końcowej fazie podnosimy nagrodę wyżej, aby szczeniak usiadł).

Życzę sukcesów w nauce szczeniaka ? niedługo więcej ciekawych komend.

Post Przychodzenie na zawołanie pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Mieszkanie blisko terenów zielonych to prawdziwe szczęście dla posiadacza psa. Pogoda zapowiadała się nieźle, więc wybraliśmy się w trójkę do parku. Bardzo podobają mi się psie zdjęcia na tle jesiennych barw, więc również spróbowaliśmy coś ciekawego uchwycić. Szczeniaki są szalenie fotogeniczne, a Legion to idealna modelka, więc szkoda zmarnować jakiejkolwiek okazji do zdjęć.

Na każdy wypad do parku mam zaplanowany dokładny grafik zajęć, który składa się z etapów zabawy przeplatanych ćwiczeniami – są to kompletne sesje treningowe. Niestety rzadko plan uda się zrealizować ;)
Sesja treningowa, jak już wspomniałem powinna składać się z kilku etapów:

1. Zabawa, która ma na celu wstępne zmęczenie psa. Zbyt duża ilość energii sprawi, że pupil nie będzie się skupiał.
2. Skupienie, które ma na celu zaznaczenie psu, że pora na trening. Dosłownie kilka powtórzeń.
3. Docelowe ćwiczenia, czyli trening zaplanowanych komend. U szczeniaka lepsze są wielokrotne, ale krótkie sesje (5-10 minut)
4. Przerwa na zabawę, która pozwala psu się odprężyć. Zwierze nie powinno pracować w skupieniu przez długi czas.
5. Kolejna sesja ćwiczeń… i tak w kółko.

Opiszę naszą sesje treningową:
Najpierw zaczęliśmy od kilku powtórzeń skupienia – ma to na celu pokazanie psu, że zaczynają się ćwiczenia. Tym razem na tapetę wzięliśmy komendę ”do mnie”, która polega na tym, że pies pies przybiega do właściciela i wykonuje przed nim siad. Jest to awaryjna komenda, która musi być odpowiednio wprowadzona – służy ona przywołaniu psa, który np: zerwie się ze smyczy, pobiegnie za czymś niebezpiecznym lub znajdzie się w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia. Nie jest to takie standardowe ”chodź”, gdzie pies może przyjść lub olać. Na razie idzie nam bardzo dobrze, Legion bardzo szybko nauczyła się podstaw na zajęciach w przedszkolu – pięknie przychodzi  i siada. Niestety nie mam jeszcze pewności czy uda się to w rozproszeniu lub sytuacji krytycznej. Dużo systematyczności i konsekwencji, a powinno się wszystko udać.

Po ćwiczeniach udaliśmy się na dalszą przechadzkę po parku. Spotkaliśmy znajomą dziewczynkę, którą Legion bardzo lubi, więc pozwoliliśmy się im pobawić. Zawsze mam dylematy w takich chwilach – dziecko chce się bawić i pies chce, jednak rodziców w pobliżu nie ma. Zakazać zabawy czy pozwolić i ryzykować, że szczeniak zadrapie lub ugryzie? Legion nie ma tendencji do agresji, ale czasami lubi ”ostrzejsze” zabawy. W tym wypadku pozwoliliśmy na kontakt, ale cały czas pilnowaliśmy i ukracaliśmy wszelkie próby skakania czy podgryzania.

Podsumowując – spacer bardzo na plus. Legion ćwiczy ostro w domu, więc przyda się jej trochę treningów na zewnątrz, przy różnych rozproszeniach. W ”nudnych” warunkach wykonuje wszystkie komendy wzorowo, jednak na dworze często ”głuchnie” i trzeba powtarzać, co nie jest zbyt dobrym rozwiązaniem przy nauce.

Post Wypad do parku, czyli sesje treningowe psa pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Jak już napisałem, Legion bardzo ładnie zaczyna bawić się w grupie psów. Wcześniej wolała kontakty jeden na jeden, a grupy psów unikała. Dzisiaj rzuciła się w stadko czterech szczeniaków i porządnie się wybawiła. Pojawił się również jej ulubiony psiak – Egon, z którym bawi się coraz energiczniej (i brutalniej).

Z ćwiczeń to przerabiane były następujące: skupienie, komendę zostań oraz grzeczne witanie się z ludźmi. Krótko wyjaśnię dwie ostatnie.

Komenda zostań:
Bardzo łatwa do wykonania, o ile piesek zna już siad lub leżeć (waruj). Najpierw każemy szczeniakowi przyjąć daną pozycję, ale nie dajemy od razu smakołyka. Próbujemy wydłużyć okres trzymania komendy, więc smakołyk dajemy z lekkim opóźnieniem (2-5 sekund). Jak piesek nauczy się dłuższego przyjmowania danej pozycji to zaczynamy się odsuwać. Na początku robimy tylko krok w tył, czasami nawet pół kroku. Jeżeli szczeniak nie zmieni pozycji to wracamy do niego, chwalimy i dajemy smakołyk. Po pewnym czasie (jak pozycja będzie trzymana dłużej) to wprowadzamy komendę. Może to być zostań lub jakakolwiek inna. Wraz z upływem czasu zmieniamy kryteria komendy – odchodzimy coraz dalej, coraz dłużej a nawet znikamy psu z pola widzenia. Wszystko jest kwestią czasu i konsekwencji.

Witanie z ludźmi:
Jest to bardziej nauka zachowania niż komendy. Generalnie chodzi o to, że kiedy witamy się z kimś (lub ktoś z nami) to pies grzecznie siedzi. Często zauważamy, że szczeniak robi się nadpobudliwy w obecności innych osób. Jest to spowodowane tym, że ludzie chętnie głaskają słodkiego szczeniaczka. Piesek przyzwyczaja się do tego, że on jest najważniejszy i ludzie się z nim witają. Niestety potem ma to takie skutki, że pies stara się wymóc uwagę na sobie i nie dopuszcza do kulturalnego powitania się z innymi osobami. Cała nauka polega więc na tym, że pies nie ma dostępu do człowieka, jeżeli jest nadpobudliwy. Do ćwiczeń warto poprosić kogoś znajomego lub udać się na szkolenie. Obca osoba powinna powoli podejść i przywitać się z właścicielem psa. Skakanie szczeniaka lub inne złe zachowanie powinno spowodować, że pozorant się oddala i nie dochodzi do kontaktu. Dopiero jak pies jest całkowicie spokojny to pozorant powinien przywitać się najpierw z właścicielem a dopiero potem z psem.

Post Zabawa w grupie pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.