Z jednej strony mamy miłośników psich spotkań – uwielbiają oni puszczać pupila luzem, aby pobawił się ze swoimi rówieśnikami. Natomiast po drugiej stronie są osoby, które traktują relację człowiek-pies bardzo poważnie i nie czują potrzeby burzenia jej poprzez inne zwierzęta. Jak to jednak jest naprawdę i czy pies musi mieć kontakty z innymi psami? Jak to jest ze szczeniakami?

Mamy dwa psy – Legion, która już się swoje wybawiła z innymi psiakami oraz Leviego, który dopiero będzie zaczynał swoją socjalizację. Z tego względu wszystko co tu napiszemy jest bazowane na naszym doświadczeniu, na naszych obserwacjach oraz wynikach relacji naszych psów z innymi psiakami.

Czy szczeniak musi mieć kontakty z innymi psami?

Generalnie tak – jest mocno wskazane, aby szczeniak miał regularne kontakty z innymi psami. Jest to szczególnie ważne w pierwszych miesiącach życia oraz podczas etapu socjalizacji. Przede wszystkim takie kontakty pozwalają nam ”wyczuć” psa – jakiej reakcji możemy spodziewać się w przyszłości i jak nasz psiak traktuje inne psy.

Na pewno jest to przydatne – jeżeli odizolujemy kompletnie szczeniaka od innych psów to w przyszłości możemy mieć przykre sytuacje. Wystarczy, że podejdzie do nas jakiś bezdomny burek i kłopoty gotowe – może nasz pies spanikuje i będzie chciał uciec? A może zareaguje agresywne na nieznane? Jeżeli na etapie socjalizacji poznamy naszego pupila to jego przyszłe reakcje nie będą dla nas nowością i będziemy potrafili się do nich dostosować.

To, czy szczeniak musi mieć kontakty z innymi psami zależy w dużej mierze od nas i od naszego malucha. Niektóre szczeniaki są odważne i ciekawskie – już po pierwszych kontaktach widać, że się nie boją i nie będzie problemów. Natomiast niektóre psiska mogą być delikatniejsze i one potrzebują więcej różnych spotkań, aby zgeneralizować sobie, że inne psy nie są powodem do stresu.

Jest jednak jedno, ogromne ”ale” – kontakty szczeniaka z innymi psami muszą być wykonane w odpowiedni sposób. Nie możemy po prostu pozwolić każdemu obcemu na ulicy dopuścić jego psa do naszego malucha. Nie możemy zostawić tych relacji ”szczęściu”, ponieważ może to mieć negatywny wpływ na rozwój naszego szczeniaka. Kontakty z niewychowanymi, agresywnymi psami mogą spowodować, że nasz maluch wyrośnie na lękliwego lub agresywnego osobnika. Bardzo ważne jest, aby każde doświadczenie naszego szczeniaka z innymi psami było dla niego przyjemne i wartościowe. Nie jest powiedziane, że pies musi mieć kontakty z innymi psami, ale szczeniak powinien mieć pewne podstawy.

Kiedy jeszcze warto odpuścić kontakty szczeniaka z innymi psami?

Kontakty z innymi psami warto odpuścić przede wszystkim kilka dni po każdym szczepieniu. Nie jestem fanem całkowitej kwarantanny szczeniaka (nakłada się ona na etap socjalizacyjny, więc nie możemy kompletnie odizolować szczeniaka od świata), ale trzeba znaleźć pewien kompromis. Po szczepieniu drastycznie zmniejsza się odporność organizmu malucha i moim zdaniem przez ok. 7 dni po otrzymaniu zastrzyku powinniśmy wstrzymać się z psimi kontaktami. Nawet jeżeli znamy danego psa i wiemy, że jest zdrowy to nie wiemy jakie zarazki i choroby nosi na sobie. Niekoniecznie musi być chory (jego organizm sobie radzi z problemem), ale nadal może zarażać.

Kontakty szczeniaka z innymi psami warto odpuścić również w sytuacji, kiedy malucha mamy stosunkowo krótko. Przez pierwszy okres, kiedy szczeniak mieszka z nami powinniśmy przede wszystkim postawić na budowanie wzajemnej relacji maluch-przewodnik, a nie z innymi zwierzakami. Wszelkie pochwały, nagrody i doświadczenia, które szczeniak uzyskuje od przewodnika, do którego nic nie czuje są o wiele mniej warte niż w sytuacji, kiedy pewna więź została stworzona. Maluch powinien szukać oparcia i wskazówek od swojego przewodnika. Nigdy nie powinien czuć się samotny i bezradny w danej sytuacji. Dlatego zanim przystąpimy do zapoznawania naszego pupila z innymi psami warto najpierw zbudować podstawy zaufania do nas.

Jak powinny wyglądać kontakty szczeniaka z innymi psami?

Wszelkie nowe doświadczenia powinny być dla malucha przyjemne. Kontakty z innymi psami nie powinny być chaotyczne ani nacechowane negatywną energią. Jeżeli się śpieszymy, źle się czujemy lub nie mamy po prostu w danej chwili możliwości, aby skupić się na szczeniaku to odpuśćmy spotkanie.

Przykładowo wyprowadzamy szczeniaka na szybkie siku przed wyjściem do pracy. Naturalne, że raczej się śpieszymy lub denerwujemy nadchodzącymi obowiązkami. Zza rogu wychodzi ktoś obcy ze swoim pupilem i na widok malucha od razu biegnie się przywitać – czy powinniśmy dopuścić do spotkania? Nie, jeżeli nie jesteśmy poświęcić na nie wystarczającej ilości czasu oraz uwagi. Jeżeli absolutnie nie znamy obcej osoby ani jej psa to tym bardziej nie polecam takich spotkań. Wiele osób ma zbytnie zaufanie do swoich pupili i widzi je lepszymi, niż są naprawdę. ”Grzeczny” pimpek może okazać się małym furiatem, który zacznie naskakiwać na naszego szczeniaka.

Jednak zobaczmy inną sytuację. Mamy dzień wolny i postanowiliśmy wyjść z maluchem na dłuższy spacerek do parku. Widzimy, że znajoma sąsiadka akurat puściła swojego pieska. Znamy sąsiadkę i tego psa – uważamy, że jest grzeczny i spokojny. To dobra okazja, aby zapoznać naszego szczeniaka z innym psem – najpierw pytamy o pozwolenie. To szczególnie ważne, bo niektórym ”psiarzom” wyłącza się kultura osobista na widok innego psiarza i uważają, że mogą nagle i bez pozwolenia podbiec do cudzego pupila. Serio, nigdy tak nie rób – to niefajne. Takie osoby uważają, że absolutnie pies musi mieć kontakty z innymi psami i nie mogą przepuścić żadnej okazji, aby dopuścić swojego ”pimpka” do cudzego psiska.

Wracamy do naszej sytuacji – nie bierzmy szczeniaka na ręce – to tylko zwraca niepotrzebnie uwagę drugiego psa, który zapewne zacznie doskakiwać do malucha w naszych ramionach. Spokojnie podejdźmy ze swoim pupilem i obserwujmy co się dzieje – jeżeli psiaki zapoznają się grzecznie to warto nagrodzić szczeniaka za dobre zachowanie.

Trudno wytłumaczyć jakie zachowania są akceptowalne, a które nie. Psy bawią się ze sobą dość dynamicznie – przewracają się i szczekają. Musimy jednak zrobić tak, żeby zabawa była obustronna, a nasz szczeniak uznał cały proces za przyjemny. Ja osobiście lubię psie przedszkola, gdzie psiska bawią się ze sobą w kontrolowanych warunkach. Polecam również takie psie spotkania, gdzie maluchy mogą poznać się również z większymi psami. Przedszkole też trzeba potrafić wybrać – osobiście wolę takie, gdzie najpierw robimy coś ze szczeniakiem (szkolenie, ćwiczenia), a dopiero potem psiaki bawią się ze sobą.

Uczy to psy tego, że najpierw muszą zrobić coś dla człowieka, a dopiero potem mogą zająć się sobą w ”nagrodę”.

Czy pies musi mieć kontakt z innymi psami?

Co jednak z psami dorosłymi? Tutaj często zdania są najbardziej podzielone. Niektórzy szukają każdej okazji, aby ”puścić” swojego pupila do innego psa – uwielbiają jak zwierzaki się bawią i traktują takie spotkania jako podstawę egzystencji swojego psa. Te osoby uważają właśnie, że pies musi mieć kontakty z innymi psami i bardzo zabiegają o takie spotkania. Natomiast inne osoby wolą mieć swój własny świat z psem – często trenują i chcą, żeby ich pies zwracał uwagę tylko na przewodnika, a nie rozpraszał się innymi psami. Dla takich osób inne psy to tylko problem i nie zawsze pozwalają na spontaniczne kontakty.

Generalnie uważam, że zawsze najlepiej wszystko wypośrodkować. Na pewno nie jest prawdą stwierdzenie, że psie kontakty są podstawą psiej egzystencji. W żadnym wypadku takie spotkania nie są wymagane. Natomiast nie ma nic złego w tym, że nasz pies od czasu do czasu pogoni się z innymi psiakiem, prawda?

Kontakty Legion z innymi psami

Jak Legion była mała to niestety jej pierwsze spotkanie z psem było bardzo złe. To były chyba pierwsze dni ze szczeniakiem, kiedy nagle z klatki wybiegł dorosły husky i ostro obszczekał naszego malucha. Czasami po prostu nie ma rady i takie sytuacje się zdarzają. Legion była w panice i od razu wiedzieliśmy, że jeżeli nic nie zrobimy to takie doświadczenie może mieć negatywny wpływ na jej dalsze kontakty z psami.

Zdecydowaliśmy się na psie przedszkole oraz wiele różnych spotkań – praktycznie przez cały pierwszy rok swojego życia miała kontakty z innymi psami. Psie przedszkole w tygodniu, psie hasania w weekendy, a w wolnej chwili szybko do parku na spotkania z okolicznymi psiarzami. Legion pokochała wszystkie psiaki – doskonale się z nimi bawiła i wszystko było ok. Mieliśmy tylko jeden problem – Legion w pobliżu innych psów trochę się wyłączała i nie słuchała przewodnika. Wolała kontakty z innymi zwierzakami niż z właścicielem. Nie traktowaliśmy tego jednak jakoś poważnie – w domu i na spacerze się słuchała, tylko podczas tych spotkań nie.

Jednak po tych 12 miesiącach coś się zmieniło – na przedszkole już nie było czasu, psie hasania jakoś tak odpadły, a i nasza grupa ”psiarzy” się wykruszała. Musieliśmy znaleźć alternatywne zajęcia, bo spacery już tak nie męczyły Legion i po powrocie do domu ciągle miała sporo energii. Zaczęły się próby biegania, jakieś frisbee, szkolenia, treningi i ogólnie spędzanie wolnego czasu razem z psem – sam na sam. Nie było innych psów, ale byliśmy tylko my.

I wiecie co? Naprawdę ogromna zmiana w Legion. Dopiero wtedy zauważyliśmy, że spotkania z innymi psami były tylko takim zabijaniem nudy – czym co Legion robiła, bo nie było alternatywy. Jednak praca z człowiekiem sprawiała jej najwięcej radości – była bardzo skupiona, uwielbiała różne ćwiczenia i generalnie stała się lepszym psem.

Teraz jak Legion widzi jakiegoś psa w parku to go ignoruje – nie biegnie do niego jak kiedyś, a trzyma się blisko i tylko czeka na to, co będziemy jeszcze robić. Nigdy nie zakazywaliśmy jej kontaktów z innymi psami – nie przeganiamy innych, ani nie odwołujemy Legion jak inny pies się zbliży. Ona jednak sama wybiera, że woli zostać przy przewodniku.

Czasami, naprawdę sporadycznie zbliży się do ”starego znajomego” – obwąchają się i zaraz wraca. Zdarza się to raczej wtedy jak podejdzie znajomy pies i to podejdzie dość blisko :)

Na ten moment absolutnie nie widzę pozytywnych aspektów kontaktów Legion z innymi psami. Wolę jak jest skupiona na mnie, a nie innych zwierzętach. Nie widzę, aby brak innych psów w jej życiu sprawiał jej jakiekolwiek problemy – wręcz przeciwnie. Ma więcej energii i ochoty do zabawy niż kiedykolwiek.

Jak to jest z tymi psami – podsumowanie

Czy pies musi mieć kontakty z innymi psami? Naszym zdaniem nie musi – może, ale nie jest to wymagane. Więcej – kontakty z innymi psami kosztem spędzania czasu ze swoim pupilem wpłyną tylko negatywnie na zachowanie naszego psiaka. Praktycznie każda rasa była hodowana do pracy z człowiekiem i to właśnie kontakty z ludźmi wydają się dla naszych psów najważniejsze.

Jeżeli jedyna praca, którą pies wykonuje razem ze swoim człowiekiem to trasa do parku, a potem pupil musi zająć się sam sobą to niestety, ale robimy to źle. Moim zdaniem najgorsze są takie grupki ”psiarzy”, którzy stoją w kółeczku na plotach, a psy są zmuszone do zabawy ze sobą. W najlepszym wypadku pobiegają razem, ale często po prostu siedzą/leżą/gryzą patyki i nie robią nic konstruktywnego. To nie jest dobry spacer z psem.

Naszym zdaniem głównym priorytetem powinno być wspólne, aktywne spędzanie czasu ze swoim psem. Gonienie się, aportowanie, frisbee, posłuszeństwo, sztuczki – wszystko to, na co macie ochotę. Kontakty z innymi psami są fajne, ale tylko czasami i dla urozmaicenia. Absolutnie nie powinny być podstawową aktywnością naszego psiaka.

Każdy pies powinien mieć jednak takie podstawy w kontaktach z innymi psami. Nie powinniśmy doprowadzić do tego, że inne zwierzęta są czymś nieznanym i wrogim dla naszego pupila. Bez względu na to, czy mamy szczeniaka czy psa ze schroniska to powinniśmy zapewnić mu pewną socjalizację z innymi psami. Trzeba tylko upewnić się, że te kontakty będą wpływały pozytywnie na naszego pupila, a nie negatywnie. Musimy po prostu mieć pewność, że w razie niespodziewanego (lub spodziewanego) kontaktu z innym zwierzakiem, nasze psisko będzie reagowało odpowiednio.

Jednak potem? Osobiście stawiałbym na ciągłe budowanie relacji między psem i przewodnikiem oraz naciskał na wspólne spędzanie czasu. Obce psy mogą odwracać uwagę naszego przyjaciela od nas. Pamiętajmy, że to my powinniśmy wychowywać swojego psa, a nie inni.

Post Czy pies musi mieć kontakty z innymi psami? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Na dzisiejszym wieczornym spacerze spotkaliśmy kilka psów. Jest to bardzo ciekawe doświadczenie, ponieważ istnieje tak dużo psich charakterów, które są niezależne od rasy, że człowieka zdumiewa. Spotyka się anielsko spokojne szczeniaki i dorosłych furiatów. Są psy z ogromną cierpliwością do innych zwierząt, ale można spotkać również strasznych leniuchów. Dzisiaj przede wszystkim spotkaliśmy starszego owczarka niemieckiego, który niezbyt miał już ochotę na zabawę. Widziałem 10-cio letnie psy, które nadal są bardzo aktywne i szczęśliwe. Ten niestety był mocno przygaszony, więc nie męczyliśmy go już dalej. Następnie spotkaliśmy dorosłego golden retrievera, ale tutaj również nie mieliśmy szczęścia. Pies był po długim spacerze i nie miał ochoty na kontakt ze szczeniakiem. Legion trochę go męczyła, głównie łapami (strasznie trzaska wszystkie psy po pysku…), ale nic to nie dało. W oddali widzieliśmy również inne psy – boksera i kilka kundelków. Niestety w tych przypadkach to właśnie właściciele nie mieli ochoty na zabawy.

Często widuje się smętnych właścicieli i ich smętne psy. Nie wiem, czy ci ludzie wychodzą na spacery za kare, czy to po prostu gorsze dni. Jednak często to właśnie od przewodnika zależy jakie będą kontakty jego psa z innymi. Osobiście zawsze staram się podchodzić, jeśli widzę, że właściciel ma na to ochotę. Jest to na pewno dobre zarówno dla mojego szczeniaka jak i drugiego psa. Zwierzęta uwielbiają kontakt ze swoimi pobratymcami, więc powinno się umożliwiać im kontakt, kiedy to tylko możliwe.

Dzisiaj trenowaliśmy targetowanie nosem. Legion idzie to bardzo dobrze i często jej się udaje. Bardzo fajnie się patrzy na jej skupioną minę, kiedy stara się trafić noskiem w koniec palca, a potem tylko radość na pysku z zasłużenie otrzymanej nagrody. Na dworze nie zrobiliśmy kompletnie nic – coraz zimniej i ciemniej, więc nie ma ochoty. Wiem, że musimy się za to zabrać i na pewno zaczniemy, ale może jutro…

Post Mały demon pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Pierwszy spacer:  ok. godz. 9 rano wybraliśmy się na krótszą przechadzkę wokół bloków. Po drodze Legion zauważyła bażanta (skąd tutaj bażant?), pogoniła i obszczekała. Szczeniak ma duże problemy z ptactwem, co jest spowodowane nieprawidłową socjalizacją. Niestety takie rzeczy się zdarzają, w okolicy nie ma konkretnych miejsc, gdzie można spokojnie obserwować ptaki. Jedynym sposobem na przyzwyczajenie psiaka do ptaków jest duża ilość kontaktów z nimi. Następnym punktem spaceru było spotkanie z dwoma różnymi psami. Pierwszy był biały labrador, który był strasznie słabo socjalizowany. Był to dorosły pies, a na widok mojego szczeniaczka od razu się położył, a przy zbliżeniu obronnie szczekał. Tak może wyglądać życie z lękliwym lub agresywnym psem. Drugi pies był rasy nieokreślonej – całkiem spora bestia (często właśnie te ogromne psy są najłagodniejsze i najprzyjemniejsze dla szczeniaków). Był bardzo cierpliwy dla Legiona, ale w końcu widocznie nie wytrzymał zaczepek i naskoczył na szczeniaczka. Z powodu dużej wagi przeciwnika, Legion ostro się przestraszyła i zaczęła się wycofywać. Niestety znowu mi się wyrwała i zaczęła uciekać – trzeba mocniej ćwiczyć przywołanie. Dogoniłem ją i wróciliśmy już normalnie.

Drugi spacer: ok. godz. 11 wyszliśmy do parku, gdzie planowałem standardowe sesje treningowe przeplatane zabawą. Legion dzisiaj nie w sosie, więc głównie biegaliśmy po parku. Z ćwiczeń przerobiliśmy przychodzenie na zawołanie, które całkiem dobrze nam wychodziło. Maluszek przybiega nawet z większej odległości, ale nadal mamy problemy z rozproszeniami. O ile w nudnym środowisku jest idealnie, to w obecności innych ludzi, psów lub hałasów nie jest tak kolorowo. Dochodzimy do momentu, który tłumaczy tytuł wpisu. Przygotowywaliśmy się do zakończenia zabawy i powoli zbliżaliśmy się do wyjścia z parku, kiedy z nieba spadł gołąb. Nie wiem skąd się tu znalazł i co mu się stało, nawet nie miałem czasu się zastanowić, ponieważ w ułamku sekundy Legion dopadła go i dobiła. Szybko odciągnąłem psa, ale gołąb został mocno poszarpany. Nie wiem czy się cieszyć czy nie z tego, że jej instynkt łowiecki jest taki mocny… planowałem rozpoczęcie treningu tropienia (swoją drogą bardzo polecam), ale dopadania zwierzyny na pewno nie było w naszym programie treningowym.

Jeżeli chodzi o Edzika (imię robocze gołębia) to żyje i ma się dobrze. Stracił trochę lotek na ogonie, piór oraz godności, ale nic straszniejszego się nie stało.

Trzeci spacer: ok. godz. 15 wybraliśmy się na kolejny spacer do parku. Odwiedziliśmy Edzika, który jeszcze był w mocnym szoku. Gołąb wyglądał na starsze piskle, które prawdopodobnie wypadło z gniazda. Zostawiliśmy go w spokoju. Ogólnie odwiedziny nie były zamierzone – to właśnie Legion ponownie wytropiła swoją ofiarę. Tym razem obyło się bez gryzienia ;)

Post Instynkt łowiecki pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.