Polecam. Są super :)

Swietne książeczki. Zakupię moim maluchom, bo bardzo mi się spodobały.

Dzięki bardzo za zgłoszenie!

Od kiedy mój Nemuś zdechł, nie mogłam się pozbierać. Płakałam w dzień i w nocy. Pewnego dnia słyszę, że przyjeżdża mama z pracy. Często wraca później, bo wraca ze sklepu, więc nie zdziwiłam się, że nie wróciła o 14. Kilka dni wcześniej przeglądaliśmy całą rodziną facebook’a. Zobaczyliśmy, że absolwentka szkoły, do której chodzę ma psy na sprzedaż. Było to kilka szczeniaków. Moja mama pojechała do niej po pracy i zrobiła nam świetną niespodziankę! Gdy wyszła z samochodu, w rękach miała malutkiego, biszkoptowego (chodzi o kolor) labradorka retrivera. Bardzo się ucieszyłam i wszyscy wbiegliśmy z nim do domu. W pokoju miałam dużo pluszaków, więc aby mu było przyjemnie, zabraliśmy małą poduszkę dla lalki (baby born) i włożyliśmy ją do pluszaków, a na nią położyliśmy Iwa (Iwo to imię pieska). Ten jednak szybko uciekł do kąta, gdzie był stos pluszaków i schował w nich swoją malusieńką główkę. Wyciągnęliśmy go, a on znów uciekł do kąta. Znów go wyciągnęliśmy. Po jakimś czasie zasnął na poduszeczce. Kiedy mama go brała, mówiła że był on najmniejszy, a gdy zabrała go do samochodu, to szybko schował się pod krzesło mamy, że nie mogła go wyjąć. Teraz ma 3 lata i bardzo urósł. Jest nadal słodki i bardziej łobuziakowy. Nauczyłam go kilka sztuczek, a jego ulubioną jest “Podaj łapę”, którą już znał od kiedy go adoptowaliśmy :) Nie mam niestety jakiejś wielkiej przygody z Iwem ;/ Ale ta mi się podoba :)

Od kiedy mój Nemuś zdechł, nie mogłam się pozbierać. Płakałam w dzień i w nocy. Pewnego dnia słyszę, że przyjeżdża mama z pracy. Często wraca później, bo wraca ze sklepu, więc nie zdziwiłam się, że nie wróciła o 14. Kilka dni wcześniej przeglądaliśmy całą rodziną facebook’a. Zobaczyliśmy, że absolwentka szkoły, do której chodzę ma psy na sprzedaż. Było to kilka szczeniaków. Moja mama pojechała do niej po pracy i zrobiła nam świetną niespodziankę! Gdy wyszła z samochodu, w rękach miała malutkiego, biszkoptowego (chodzi o kolor) labradorka retrivera. Bardzo się ucieszyłam i wszyscy wbiegliśmy z nim do domu. W pokoju miałam dużo pluszaków, więc aby mu było przyjemnie, zabraliśmy małą poduszkę dla lalki (baby born) i włożyliśmy ją do pluszaków, a na nią położyliśmy Iwa (Iwo to imię pieska). Ten jednak szybko uciekł do kąta, gdzie był stos pluszaków i schował w nich swoją malusieńką główkę. Wyciągnęliśmy go, a on znów uciekł do kąta. Znów go wyciągnęliśmy. Po jakimś czasie zasnął na poduszeczce. Kiedy mama go brała, mówiła że był on najmniejszy, a gdy zabrała go do samochodu, to szybko schował się pod krzesło mamy, że nie mogła go wyjąć. Teraz ma 3 lata i bardzo urósł. Jest nadal słodki i bardziej łobuziakowy. Nauczyłam go kilka sztuczek, a jego ulubioną jest “Podaj łapę”, którą już znał od kiedy go adoptowaliśmy :) Nie mam niestety jakiejś wielkiej przygody z Iwem ;/ Ale ta mi się podoba :)

Hej, dzięki bardzo za zgłoszenie! :) Nasza Legion kiedyś też zrobiła sobie wycieczkę po klatce schodowej :D

Często śmieję się, że moja rodzina to typowi psiarze. Odkąd tylko pamiętam w naszym domu zawsze był pies, czasem nawet dwa! Dlatego śmiesznych wspomnień z tymi futrzakami mam masę. Główną bohaterką jednego z nich jest 6 letnia labradorka Roxy, która była naprawdę szalonym psem. Tuż przed Wigilią, kiedy w domu panowała wielka walka z czasem i przygotowaniami na ten wyczekany dzień w ciągu całego roku, mój tata wraz z bratem zajęli się transportem choinki. Mieszkaliśmy na dość dużym osiedlu w bloku bez windy, więc kiedy chłopaki w końcu dotarli z drzewkiem pod drzwi mieszkania, byli tak zmęczeni, że nie wiele myśleli o tym co robią. Weszli do domu i zajęli się mocowaniem i przycinaniem choinki wedle upodobań mamy. Kiedy drzewko dumnie stało już w salonie a mama wróciła do kuchni i wrzuciła do miski Roxy kawałki kiełbasy wszyscy bardzo się zdziwiliśmy, że jeszcze nie słyszymy jak suczka biegnie do jadalni. Było to dość dziwne, ponieważ Roxy była miłośniczką wszelkiego jedzenia i w kuchni nie odstępowała nikogo na krok. Trochę zaniepokojeni rozpoczęliśmy szukanie psa po mieszkaniu, po kilku minutach werdykt był jasny. Nie ma jej! Tata wybiegł przed blok, brat dalej przeszukiwał dom, a ja z mamą stałyśmy i myślałyśmy co takiego mogło się stać? Po jakiś 10 minutach zabiegany tata wrócił z naszą biszkoptowa psiną, która nie wydawała się wcale zmartwiona. Jak się okazało nie znalazł jej na dworze, tylko na naszej klatce schodowej. Siedziała na wycieraczce sąsiadki dwa piętra wyżej, z której mieszkania wydobywały się zapachy świątecznych dań. Dodaliśmy dwa do dwóch i okazało się, że nasz łasuch wybiegł z mieszkania kiedy to chłopacy wnosili choinkę i nie mieli jak zamknąć za sobą drzwi. Roxy skuszona zapachami biegała po schodach budynku aż wygodnie usadowiła się pod drzwiami i czekała na wyżerkę. Przez całą Wigilie śmialiśmy się z naszego osiedlowego podróżnika, który chyba chciał przetestować jakieś nowe dania.
PS na zdjęciu główna bohaterka miłośniczka jedzenia!
snatka1996@gmail.com