Bardzo trudno mi przekonywac czy probowac dyskutowac ze stanowiskiem tak wydawaloby sie rozsadnym, jakie przedstawia ponizej Piotr w komentarzu, ale. No wlasnie “ale”. Mam to szczescie posiadac psa (5 letnia suke) absolutnie lagodna i nie dajaca sie sprowokowac do agresji. Ani nadepniecie na ogon, ani nagle wybiegniecie zza plecow nie spowoduje u niej zlej reakcji, jak poczuje bol to odskakuje odruchowo na metr i patrzy co to sie tam dzieje. Jest psem idealnym np. do dogoterapii gdyz uwielbia wszystkich, dzieci moga ja glaskac pod wlos i pokazywac trafnie gdzie piesek ma oczko. I w miejscach gdzie nie jezdza samochody czesto puszczam ja bez smyczy. Ona sobie wksploruje teren, a na dlugiej nawet lince byloby to niewykonalne bo zawijalaby sie ciagle o drzewa, krzaki. Dodam ze jest sredniej wielkosci i wyglada przyjaznie, nie wzbudza strachu. I jest mi przykro, ze zgodnie z prawem musialabym takieho psa zawsze prowadzac na smyczy. Nie znalazlam na stronie mojej gminy takich zapiskow, na pewno jeszcze poszukam. Ale niezaleznie od przepisow wiem i godze sie na to, ze biore odpowiedzialnosc za mojeho psa wszedzie i zawsze. Tylko czemu psiarze musza byc ukarani “na zapas”, “na w razie czego” (te smycze i kagance), to mi sie nie podoba.
W lesie rzeczywiscie czesto mijaja nas rowerzysci, nie zwolnia, nie powiedza przepraszam, wiec szczerze- rozciagnieta miedzy mna a psem smycz przyczynilaby sie do skrecenia karku u mojego psa gdyby rowerzysta w nia wjechal, twgo sie boje. Mam jeszcze szczeniaka, ktory czesciej jest na smyczy bo sie dopiero uczy zachowan, i wlasnie w jego przypadku w lesie byky sytuacje straszne gdy rowerzysta nadjechal za nami po cichu, ja odskoczylam odruchowo i powiedzialam “o Boze ale sie wystraszylam”, bo to bylo nagle, nawet nie zdazylabym sciagnac psa na smyczy o bylaby tragedia ale wtedy maly byl akurat luzem. A rowerzysta choc na pewno mnie slyszal, nawet nie przeprosil.

Przypadkowo trafiłem na tę stronę oraz na wątek dyskusyjny dotyczący konieczności prowadzenia psów na smyczy. Po przeczytaniu komentarzy, wnioskuję, że większość z Państwa jest właścicielami ‘czworonogów’.

To co teraz piszę może się Wam nie spodobać. Uważam, że w miejscu publicznym pies ma być bezwzględnie prowadzony na smyczy, dodatkowo im krótsza tym lepsza.

Mam dosyć bycia “terroryzowanym” przez psy i ich właścicieli, którzy puszczają je wolno w parkach, na łąkach, czy też w lesie (też się zdarza).

Często biegam i zostałem pogryzionym przez takiego ”łagodnego” psa typu owczarka niemieckiego, którego właścicielka po całym zdarzeniu tłumaczyła się (na posterunku policji), że to łagodny pies i nie wie co mu się słało (wystraszył się, zobaczył poruszający się obiekt i instynktownie rzucił się za nim).

Nie wspominam też o podrapaniach, których także doświadczyłem kilka razy (także przy innych okazjach), bo pies chciał się ‘pobawić’, przywitać, itp (tłumaczenie właścicieli). W chwili kiedy pies zaczyna biec, żadne nawoływania właścicieli nie pomogły, to jest instynkt drodzy Państwo.

Pogryzienie przez psa nie jest niczym przyjemnym (ten, który mnie pogryzł był na szczęście szczepiony), do tego dochodzi wizyta u lekarza (pogryzienie miało miejsce po 19:00, kiedy tzw. przechodnie są zamknięte), anatoksyna (tężec) oraz profilaktycznie kuracja antybiotykowa.

Dlatego osoba, która nie doświadczyła pogryzienia, a zwłaszcza wpatrzony w swego pupila właściciel, tego nie zrozumie.

Dlaczego jak biegnę mam zmieniać trasę lub zatrzymać się, gdy z przeciwka biegnie pies, a za swoim pupilem w pewnej odległości idzie jego właściciel (bo jego zdaniem psina jest łagodna i nie gryzie) i czekać, aż obydwaj przejdą, albo prosić się o przywołania psa (częstą reakcją właściciela jest brak przywołania psa, no bo on przecież nie gryzie lub jak się Pan boi psa, to niech Pan z domu nie wychodzi). Nie chcę ryzykować pogryzienia lub podrapania.

Powtórzę więc jeszcze raz, pies ma być prowadzony bezwzględnie na smyczy (może i w kagańcu) w miejscu publicznym (a takimi są ulice, skwery, parki, łąki i las). Na terenie prywatnym (zabezpieczonym) może biegać wolno do woli.

Najlepszym sposobem na wymuszenie takich zachowań, tj. prowadzenia psów na smyczy, na ich właścicielach jest kara (kwota nie musi być bardzo duża) i jej nieuchronność (bardzo ważny aspekt). Innego sposobu nie widzę.

Osobiście kiedy widzę psa puszczonego wolno (bez smyczy) w miejscu publicznym, dzwonię na policję lub straż miejską. Mam coraz mniejszą ochotę na tłumaczenie właścicielom psów, że poprzez swoje zachowanie stwarzają zagrożenie dla innych i proszenie ich wzięcie psa na smycz.

Pozdrawiam.

W sumie… tak. Bo jak się napisze ”kara za psa bez smyczy!” to od razu kliknięcia się nabijają :D

Widzisz Dziadek – trochę opacznie zrozumiałeś moją wypowiedź :) Domagam się jedynie sprawiedliwego traktowania ludzi – właścicieli psów, a nie jak gorszy gatunek, który ma się bać wyjść na spacer. Jasne jest, że nikt nie będzie dzieci kneblował, ale rodzice tych dzieci mają problem z tym że pies potrzebuje pobiegać, ale już zupełnie nie mają problemu z tym, że ich potomstwo drze się jak by je ktoś ze skóry obdzierał, a ktoś chce na spacerze odpocząć. Ale ustawodawca przewiduje kary tylko dla biegającego psa, za zakłócanie spokoju w parku już nie. To trochę tak jak z papierosami – pod hasłem dbałości o zdrowie ludzi wprowadza się lub podwyższa kolejne podatki, ograniczenia gdzie można palić, gdzie nie. A prawda jest taka, że gdyby ustawodawcy naprawdę zależało na zdrowiu ludzkim to zdelegalizowałby alkohol, papierosy, cukier rafinowany, kawę itd. (pomijam zupełnie kwestię tego czy byłoby to skuteczne). Tu pod hasłem bezpieczeństwa ogranicza się psiarzy ze wszystkich stron, a to tylko takie tworzenie pozorów rozwiązania sytuacji. Rozwiązaniem byłoby stworzenie ludziom miejsc, gdzie mogą się udać z psiakami – gdzie rowerzysta nie najedzie psu na ogon, a psiak nie podbiegnie do dziecka.

Po tych kilku dniach od kiedy pojawiła się informacja o wyższych karach mam już trochę obserwacji z naszego parku i nie widzę tu żadnej zmiany w dobrą stronę. Posiadacze psów niebezpiecznych, które nie raz już kogoś pogryzły znów radośnie prowadzają je bez kagańców (mają je ubezpieczone od pogryzień), ba, niektórzy nawet bez smyczy, a odpowiedzialna właścicielka pięknego 50-dziesięciokilogramowego “szczeniaczka” Leonbergera normalnie jest na spacerze znerwicowana. Bo pies duży, bo ludzie potrafią na nią nakrzyczeć, że kto to słyszał takie bydle trzymać, że to krzywdę może zrobić. A Leoś i z wyglądu i z charakteru przypomina bardziej łagodną owieczkę niż psa. Bawi się nawet z psami wielkości yorka, bardzo uważa, żeby ich nie uszkodzić. Został najlepszym przyjacielem mojego Tosika kiedy ten ważył może z 4kg.

Bez sensu są takie “dobre zmiany”.

Krótko mówiąc, to po prostu taki przepis żeby zatkać ludziom usta. A media wykorzystały to, aby zarobic pieniądze na reklamach. Tylko oni na tym skorzystali.

Miałem w swoim życiu wiele psów. Obecnie nie mam, ponieważ śmierć każdego zbyt wiele mnie kosztowała. I nie chodzi o pieniądze. Może kiedyś… ponownie będę miał psiaka. Może…
Zgadzam się z tezą, że kary, nakazy i zakazy nie zastąpią rozsądku. I nie tylko w tym aspekcie życia. A do napisania tej odpowiedzi skłoniło mnie to, że Michalina domaga się wolności dla psów, ale dzieci to już by kneblowała. Z kolej Życie z Psem, czyżby nie miało w sobie za grosz empatii? Nie wierzę. To pewnie przejęzyczenie, tak samo jak u Michaliny. :-) Przecież kochają!
Są ludzie, którzy boją się pająków, myszy i są ludzie, którzy boją się psów. Boją się, bo mają wrodzoną “psofobię”. Albo zostały kiedyś pogryzione przez psa. I proszę sobie wyobrazić, co musi przeżywać matka małego dziecka, która sama była pogryziona, widząc psa obok jej dziecka. W rodzinie mam taką właśnie osobę, którą pies pogryzł w dzieciństwie i dzisiaj, w wieku 40 lat wstydzi sią pokazać nogi. Czy to tak trudno zawołać psa i przez chwilę potrzymać go na smyczy? Żeby osoba, która boi się, mogła spokojnie spacerować? Wielokrotnie spotykałem się z takimi osobami i pomimo, że miałem bardzo spokojnego psa, zawsze zabierałem go na smyczy jak najdalej od takiej osoby. Mnie (i psu) nic złego się nie stało, a współspacerujący był uspokojony. Zdarzało się nawet, że udawało się przekonać tę osobę do pogłaskania mojego psa. I pomimo, że cały czas musiałem trzymać psa za obrożę, to widok uczuć na twarzy tej osoby był niesamowity. Na pewno nie “wyleczyłem” ze strachu. Ale sam fakt, że ta osoba była “odważna”, że “ryzykowała życiem”, i mimo to przeżyła kontakt z “potworem”, który okazał się całkiem miły, sprawiło jej wiele pozytywnych odczuć. Sądzę, że w takiej sytuacji inaczej będzie traktować psiarzy. Oczywiście do czasu, aż trafi na opornego, bez empatii właśnie.
W każdej dziedzinie życia brakuje właśnie empatii i zrozumienia. Do czego jak sądzę są potrzebne: rozum, inteligencja, uczucia wyższe, czy co tam pozwała nam na zgodne współżycie między psiarzami, kociarzami, cyklistami, samochodziarzami, itd. itp. Przecież każdy, kto kocha psy, koty, czy pająki, ma właśnie to coś! Tylko trochę zrozumienia dla “obcych”.
Artykuł dobry i sądzę, że potrzebny.
Życzę wszystkim spotykania samych miłych i uprzejmych ludzi, oraz łagodnych psów, kotów i pająków. ;-) Wiem, że nierealne, zwłaszcza z tymi pająkami i ludźmi, ale przecież mogę mieć dla Was takie życzenia?

Żadne prawo nie chroni przed debilami, więc niestety tak jest. Raz miałem sytuację, gdzie jakaś nawiedzona kobieta żądała, żebym złapał Legion za pysk, żeby miała pewność, że jej nie ugryzie. Bo boi się psów i takie tam :D Jak się nie zgodziłem to też zaczęła straszyć Policją i SM :)

Kilka tygodni temu (przed zwiększeniem wysokości kar) miałam sytuację, kiedy pewna szanowna pani maDka zrobiła mi karczemną awanturę na środku parku, ponieważ moje szatańskie szczenię radośnie skacząc witało się ze swoim psim kumplem. Fakt – był bez smyczy, ale jego zabawa była całkowicie akceptowana przez właścicielkę drugiego psa – często razem biegają w parku. Na panią maDkę Tosik nawet nie zdążył spojrzeć, o podejściu nie wspomnę. Były krzyki o 5 tysiącach za brak smyczy, za skakanie (nie gryzienie, nie warczenie – za skakanie) na innego psa. Dopiero kiedy pani maDka narobiła rejwachu, to pies stwierdził, że skoro jego pani z kimś rozmawia to wypada również się przywitać, ale na całe moje szczęście na szybkie “nie” zawrócił do kumpla.

Przyznam szczerze, że tak nie za bardzo wiedziałam wtedy co zrobić, bo najbardziej miałam ochotę roześmiać się jej w twarz, ale to pewnie by ją bardziej rozjuszyło. Był to najbardziej typowy z typowych przykład tego, jak ludzie rozumieją i interpretują – coś usłyszała, nieważne czy aktualne, nieważne czy ma zastosowanie, ale będę pouczać wszystkich dookoła :)

Tylko, że ustawodawców guzik obchodzi jaki to ma wpływ psychiczny na psy :D Szkoda, ale tak jest niestety.

Cieszę się, że kogoś do czegokolwiek zainspirowałem, serio! Wydaje mi się, że właśnie wiele osób próbuje zrozumieć rzeczy po swojemu, zamiast rzeczywiście sprawdzić. Pamiętam, że wielokrotnie zwracano mi uwagę jak spacerowałem z Legion, że musi mieć kaganiec i zaraz ktoś zadzwoni na SM (nikt nigdy nie dzwonił swoją drogą :D).

Ja zawsze byłem spokojny, bo wiedziałem, że w uchwale miasta brak nakazu kagańca. Także naprawdę warto znać swoje prawa w razie czego :)