Kurcze ciężka decyzja. Z jednej strony trochę jakby reklama, ale z drugiej strony łechta moje próżne ego… a co mi tam – zostawiam :D

Dzięki!

Ten blog jest czystą księgą. Dziekuje za prowadzenie bloga,

Jak najbardziej w internecie jest sporo materiałów, ale z mojego doświadczenia wiem, że jednak nadal nie jest to wystarczające. Codziennie spotykam się z mnóstwem pytań o podstawowe sprawy – czy to na grupach na fb, czy to otrzymując pytania na maila.

Niezmiennie wpisy o podstawach – o szczenięcym gryzieniu, socjalizacji, niszczeniu, sikaniu – spotykają się z największym zainteresowaniem. I dla mnie to dobrze. Bo jeśli ktoś czyta takie wpisy to znaczy, że mu zależy. Ma jakiś problem, nie wie jak go rozwiązać i szuka rady. Widzę po prostu, że ludzie chcą czytać tego typu wpisy i dlatego chcę przygotować je w jak najlepszej formie. Dzięki temu ”wejście” w temat psa będzie jak najłatwiejszy.

Oczywiście trudniej znaleźć odpowiedzi na naprawdę skomplikowane problemy. Jednak te problemy są w mniejszości. Ze szczenięcym sikaniem problem ma każdy. Rady o rzadkich chorobach genetycznych na pewno są rzadsze i trudniej znaleźć o nich informacje. Tak to już jest.

Również jak się ma psa ze specyficznym problemem to trudno nie zostać od tego ekspertem, oczywiście o ile opiekunowi zależy. Mi z nadpobudliwością u Legion nikt nie pomógł, więc musiałem sobie pomóc sam.

Co do komentarzy to wiadomo – odzywa się mały % osób najbardziej zainteresowanych lub mających coś do dodania. Nie chcę rozczarować psich ekspertów, którzy czytają tego bloga, ale jednak ten blog od zawsze był ”od początkujących dla początkujących” i raczej się to nie zmieni. Nie mam zamiaru uczyć o czymś, z czym nie mam doświadczenia :)

Mamy cel, więc teraz warto się zastanowić, czy Twoja wcześniejsza wypowiedź go realizuje. Wypowiedź można skrócić do tego, że życie z psem nie musi być trudne, ale może być, bo zdarzają się psy z ekstremalnymi problemami i wtedy trzeba się edukować.

To oczywista oczywistość, że jeśli pies ma problem to trzeba będzie się nim zająć. Nie widzę jednak związku między pierwszym komentarzem, a kwestią konieczności szerszej edukacji. Czy naprawdę uważasz, że tego typu komentarze zachęcą kogokolwiek do dalszej nauki? Strach przed potencjalnym, ekstremalnym problemem? Moim zdaniem nie – to tylko odstrasza niepotrzebnie od chęci przyjęcia psa do swojego domu i życia.

Wiesz czego najbardziej nie lubię? Kręcenia. Mogłaś od razu napisać, że nie podoba Ci się moje nastawienie do tematyki wychowania psa. Jak najbardziej każdy ma prawo się ze mną nie zgadzać. Wtedy byśmy mieli jakiś grunt do dyskusji. Zamiast tego wolisz dopisywać jakieś historie. Ze mną naprawdę można pogadać, ale szczerze i konkretnie.

Ja generalnie jak najbardziej widzę zalety szerszej edukacji w kontekście wychowania psa. Natomiast jestem również realistą i wiem, że w najbliższym czasie nie ma na to szans. Ja w ogóle byłbym za koniecznością zdawania jakiegoś egzaminu i dopiero po otrzymaniu certyfikatu można będzie mieć psa. Nie oszukujmy się jednak – nie ma na to szans.

Jest jednak szansa, żeby w sposób prosty i przyjemny pomóc innym w ich problemach. Bez oceniania lub straszenia, a po prostu przedstawiając konkretne informacje. To chcę robić ja – co będą robić inni to już ich sprawa.

Osobiście również nie uważam, żeby wychowanie psa było aż tak skomplikowane jak sugerujesz. Pies żyje z człowiekiem od tysięcy lat i jakoś nam się współpraca układa. Intuicja i sympatia to moim zdaniem 90% sukcesu. Jeżeli miałbym powiedzieć na czym chciałbym, żeby media się skupiły to na kwestii diety i zdrowia. Wychowanie to nie problem. Zapewnienie psu długiego i zdrowego życia już tak.

Natomiast jak najbardziej to moje zdanie i każdy może mieć swoje.

Pomysł jest dobry z tą akademią, z tym że, z mojego punktu widzenia, w Internecie wszystko związane z psami już jest opisane bardzo prosto. Socjalizacja jest prosta, złota dwunastka, i po sprawie. Szkolenie jest proste, oduczanie gryzienia itp. Możliwe, że ludzie mający bezproblemowe psy szukają tylko prostych porad. Może wcale nie szukają porad. Jakieś 70 % moich “psich” znajomych po prostu ma psa i wie tylko, ze jak pies merda ogonem, to się cieszy. I mimo to nie mają żadnych problemów.
Ja na przykład byłam w djupce głębokiej z moim psem i szukałam raczej tych skomplikowanych przypadków i szczegółowej wiedzy, a najlepiej case study. W końcu sama musiałam zostać “psim ekspertem”, żeby cokolwiek poszło do przodu. Ale być może jestem wyjątkiem.
PS. Z komentarzy tutaj raczej widać, że ludzie czytający Twojego bloga nie są aż takimi laikami :)

Cel mojej wypowiedzi jest taki, iż jestem głęboko przekonana o konieczności szerszej i poważnej edukacji dotyczącej psychiki, zachowań, potrzeb zwierząt towarzyszących – takich jak psy czy koty. Bo one żyją z nami, w naszym świecie, a ten świat jest dla nich coraz bardziej skomplikowany. To są odrębne od nas gatunki i do zrozumienia ich funkcjonowania nie wystarcza sama intuicja i sympatia. Tymczasem – i tu jest moim zdaniem spory problem – bardzo wielu psich opiekunów nie ma nawet świadomości, że tu jest cokolwiek, o czym może należałoby się dowiedzieć. Twoje rzucane mimochodem komentarze o “niepotrzebnym komplikowaniu”, o “behawiorystycznych farmazonach” trochę budują taki obraz “co się będę o czymkolwiek uczył wystarczy mój chłopski rozum”. A tymczasem tu jest się o czym uczyć – to nie jest żadna wiedza tajemna, każdy, kto w miarę sprawnie składa literki, jest się w stanie sporo ciekawych i użytecznych rzeczy dowiedzieć, wystarczy tylko chcieć. Naprawdę podoba mi się pomysł prostego przekazywania podstawowej wiedzy. Natomiast nieszczególnie mi leży ten ton wyższości wobec specjalistów i specjalistycznej wiedzy – nie tylko zresztą w kwestii wiedzy o psach.

Szczerze mówiąc nie bardzo rozumiem jaki jest cel Twojej wypowiedzi. Przecież to jasne i logiczne, że jeśli zdarzy się pies ze specyficznymi potrzebami to niejako trzeba będzie się w tym temacie edukować. Nigdzie nie napisałem, że problemy nie występują, a wydaje mi się również, że każdy jest świadomy takiej możliwości.

Jestem również pewien, że każdy jest świadomy, że niektóre problemy są trudniejsze od innych i mogą wymagać specjalistycznej oraz skomplikowanej pomocy.

Jednak jaki to ma sens w kontekście tego wpisu? Wpisu, w którym jasno wspominam, że będzie kierowany dla osób początkujących, a nawet takich, które psa jeszcze nie mają? Właśnie tego typu wypowiedzi zbędnie komplikują, a często nawet niepotrzebnie powodują stres u osób, które stoją przed decyzją o własnym psie. Moim zdaniem to takie straszenie na siłę i na pewno nikomu nie pomaga.

Nawet jeśli problem się pojawią to można sobie z nimi poradzić. Jak nas przerosną to można znaleźć profesjonalną pomoc. Nie ma sensu na siłę wymyślać sobie problemów, które jeszcze nie istnieją.

Bardzo dobry pomysł, żeby stworzyć takie kompendium podstaw.

Jedno malutkie “ale” – piszesz: “Uważam, że nie trzeba być psim ekspertem, żeby móc żyć ze swoim psem. Niestety zauważyłem, że w wielu miejscach niepotrzebnie się wszystko komplikuje, a to może powodować złudzenie, że relacja z psem musi być trudna.”

Nie musi – ale czasem bywa. Jeśli wychowujesz psa od szczeniaka, szczeniak jest z dobrej hodowli i przeszedł tam właściwą wczesnoszczenięcą socjalizację, wszystko może ułożyć się gładko, mimo normalnych zawirowań związanych z wychowywaniem szczeniaka. Ale nie zawsze tak jest. Są psy, które sprawiają poważne kłopoty,a poradzenie sobie z nimi wymaga nie tylko intuicji i tego, że kochasz psa i spędzasz z nim czas, ale także solidnej wiedzy, nieraz takiej, w której się “niepotrzebnie komplikuje”. Jeśli ktoś jest opiekunem takiego psiaka, nie musi zaraz myśleć, że to z nim coś jest nie tak, bo ” życie z psem nie powinno być trudne” -czasem obiektywnie jest i nieraz trzeba na uszach stanąć, żeby przestało takie być. Jeśli np. trafisz na psiaka poważnie lękowego, takiego, który np. po sylwestrowych fajerwerkach przez kilka miesięcy odmawia wychodzenia na spacery, to jednak żeby pomóc takiemu psu, musisz stać się “psim ekspertem”, a przynajmniej ekspertem od tego konkretnego psa.