Cieszę się bardzo, że mata się spodobała :D U nas to zawsze najlepsza zabawa. Jeśli chodzi o same zabawy i sporty to zawsze uważam, że trzeba znaleźć coś, co obie strony lubią. Nie ma sensu męczyć się z canicross, jeśli samemu tego nie lubimy. Teraz jest tyle opcji, że na pewno uda się znaleźć coś, bo każdemu sprawi przyjemność.

Natomiast trzeba też patrzeć na to, co jest dobre dla psa fizycznie i psychicznie. Ja bardzo lubię się z Legion bawić, ale wiem, że to ją niefajnie nakręca, więc rzeczywiście staramy się ograniczać te dynamiczne aktywności do minimum. My teraz wcale nie trenujemy i żyje nam się dobrze :)

Ja akurat czytam Twoj blog tak dla rozrywki bo nie mam problemowych psow, nie szukam szczegolnie porad, ale jak sie czyta, to mozna trafic na jakies ciekawostki. Np. na maty wechowe:) Wlasnie przyszla mata od Ciebie i oba moje psy sie zakochaly od razu, z czego ten mlodziak szczegolnie. Juz po 2 sesjach stal pod drzwiami pokoju gdzie odlozylam mate i piszczal, ze chce wiecej! Takze na pewno czedto bede tego uzywac. Pewnie przesle na facebooka zdjecia moich psow z mata, to jest prawdopodobienstwo, ze zobaczysz, iz mam na moim profilu jeden (?) album publiczny ze zdjeciami psow, ktory dawno temu nazwalam “bo szczesliwy pies, to wybiegany pies”- jakos tak. Teraz odnosze sie do artykulu:) Faktycznie nasza Ursa jest sunia bardzo spokojna ale biegac uwielbia, z ludzmi, z psami, sama sie gania czasem w osemki. Teraz ma towarzysza, ktory jeszcze jej nie dogania (zaraz bedzie mial 7 mies). Cwicze z Ursa agility bo ten sport bardzo mi sie podoba a ze ona jest sprawna, usluchana, to fajnie nam to idzie – amatorsko, na zadnych zawodach nie bylam. Moze z tym mlodszym bede bo tez widze predyspozycje, ale to jeszcze z rok rozwoju i nauki. No i wlasnie jest tak jak piszesz, kazdy pies jest inny i inaczej reaguje na zabawy pobudzajace. Ursa po treningu zasypia w samochodzie, i spokoj. W domu tez glownie spi. Nie mam z nia zadnych problemow, jest psem idealnym – jedynie co moznaby wyszukac, to ze czasem na spacerze kladzie sie i nie chce dalej isc, a rusza tylko jak obiore kierunek, ktory ona chciala lub jak zniecierpliwiona odepne jej smycz. To nie jest problem bo glownie spacery sa dla psa wiec jak chce polezec, to prosze, ja postoje. A jak chce gdzies dotrzec to tez sie da ja przekonac, nie ma sprawy.
Za to drugi psiak jest zywszy ale tez juz widze, ze umie odpoczywac, duzo w domu spi, czasem wymusza zabawe no ale jest szczeniakiem, nie mozna oczekiwac ze zajmi sie ciagle sam soba. On np. lubi szarpaki (dzieki! Ten od Was bardzo mu przypadl do gustu) i mozna sie z nim przeciagac (z Ursa nie, ona oddaje wszystko), sa zadatki na aport (bardzo bym chciala bo Ursa… nie interesuje sie niczyc co lata, ona jest psem przyziemnym). Ogolnie uwazam ze trzeba poswiecac swoim psom uwage i bawic sie z nimi tak, jak wszystkim sprawia przyjemnosc. A dla mnie jest najwazniejsze w tym slowo bawic – nie trenowac.
Trudno mi czasem pisac bo moj telefon zwariowal i nie daje mi polakich liter, sorry. Pozdrawiam!

Sesje węchowe dzielę przede wszystkim na krótkie i długie – wszystko zależy od tego, ile mam czasu. W krótkich zazwyczaj po prostu chowam dużo małych przysmaków. Stosuję przysmaki dobrej jakości (duża zawartość mięsa, brak konserwantów itd.) lub to, co psy lubią najbardziej – pokrojoną marchewkę, paprykę, kiełbasę i tym podobne.

W długich sesjach staram się robić różne urozmaicenia. Na początku chowam dużo przysmaków, żeby pies musiał dłużej szukać. Jak już wszystko jest znalezione to chowam inne jedzenie, ale mniejszą ilość. Wtedy pies musi szukać bardziej precyzyjnie. Często zmieniam przysmaki, żeby był inny zapach. Również często łączę pracę węchową z podstawowym posłuszeństwem – jakieś siady lub leżenie.

Naprawdę jest spora dowolność. Warto próbować różnych rzeczy, żeby psu zabawa się nie znudziła, chociaż u nas to nie problem. Pewnie mógłbym codziennie robić to samo, a i tak psiaki byłyby zadowolone :D

Opisz proszę jak wygląda taka sesja węchowa. Co ukrywasz w macie i w jakiej ilości ?

Powodzenia! :D

dzięki za pocieszenie :D albo zaczne go szkolic do tropienia zwierzyny w lesie :D

Raczej nie ma szans na zmianę. Pies jest jaki jest – to nie problem wychowania, a po prostu cecha tej rasy. Trzeba się pogodzić z utratą trawnika :)

a czy rasa i co wiąże się z tym jego charakter można zmienić? posiadam Jack Russel Terriera i mam wykopane cale tunele kretów bo je cały czas tropi, a moj trawnik na tym cierpi. Nic na niego nie działa lub ja nie umiem go okiełznać

Po prostu klatka się tak źle kojarzy i dlatego jest problem z wprowadzeniem tego rozwiązania. Dla wielu klatka jest tak samo zła jak kolczatka, albo i gorsza :) Nie wiem czy jakakolwiek ilość materiałów zachęcających do tego narzędzia jest w stanie to zmienić.

Ala tu i ówdzie w sieci się pojawia, ale jednak głównie pracuje z psami w realu. Bardzo jej wiele zawdzięczam, uważam, że jest świetnym szkoleniowcem, ma ogromną wiedzę i duży talent do popularyzowania tejże.

Co do klatki, to w tym konkretnym przypadku nie bardzo jestem w stanie wymyślić jakiekolwiek lepsze rozwiązanie, które zapewniłoby psiakowi konieczny azyl już po pojawieniu się dziecka. Jak dziecko zacznie się samo przemieszczać, kwestia dopilnowania tego, żeby nie dawało się ono zbytnio psu we znaki naprawdę może stać się palącą potrzebą. Bo maluch z pewnością będzie psa ciekawy, a przez długi jeszcze czas nie będzie w stanie pojąć, jak można, a jak nie można się w stosunku do psa zachowywać. Nie można zaś od psa wymagać, by wszystkie działania dziecka znosił ze spokojem. Jeśli chce się zbudować poprawne relacje pies-dziecko, to trzeba psu pokazać, że dorosły opiekun dba o to, by psu nie działa się krzywda, że pies sam nie musi dziecka dyscyplinować (warto pamiętać, że zwłaszcza w przypadku tak dużego psa jak ON nawet delikatne i stonowane próby dyscyplinowania mogą być dla małego dziecka niebezpieczne). Nic lepszego niż klatka naprawdę nie przychodzi mi do głowy – klatka nie jako więzienie, ale jako schronienie dla psa.