Ojej, widzę, że ten artykuł już ma kawał czasu. Ale zaczęłam jak to w dzisiejszych czasach szukać w internecie jakichś wskazówek. Niecałe 3 miesiące temu adoptowałam 20 kg psinki rasy nieokreślonej. Mieszaniec. Miłości i radości mnóstwo. Ale dla równowagi problemów też sporo. Zaczęłam wątpić w słuszność swojej decyzji, aby zostać właścicielem psa, bo to pies wyprowadza mnie, a nie ja jego. A ludzie widząc nas na spacerze, wolą się ewakuować na drugą stronę ulicy, co jest przykre. Chciałam uratować jedno psie istnienie ze schroniska i nie chciałabym myśleć, iż się nie nadaję do opieki nad nim. I zastanawiam się kiedy ktoś zwróci mi uwagę lub zadzwoni po straż miejską. Pieseł nie jest agresywny ale za takiego właśnie uchodzi w oczach innych. Szarpie. Piszczy. Nie jestem w stanie go utrzymać.
Dusi się wręcz na smyczy. Chce się bawić z innymi psami ale najczęściej odstrasza je swoim zachowaniem. Psy i ich właścicieli. Najgorzej, gdy wyrywa do mniejszych od siebie psów. A te naprawdę uwielbia. Nie mam pojęcia czym się kierować w szukaniu dobrego szkoleniowca/tresera/behawiorysty. A najlepiej wolałbym sama coś zacząć robić w dobrym kierunku, bo też słyszałam, iż psa okay można wyszkolić ale, że wtedy to osoba szkoląca jest autorytetem dla psa, a właściciel niekoniecznie. Chciałabym, żeby spacery nie były tak problemowe. Nawet czasem w domu trudno zapanować nad jego ekscytacją. Energia go roznosi.

Wiem że to stare posty, ale może ta osoba tu wraca. Otóż nie wiem oczywiście na czym polega “sukces wychowawczy” psa – ale czasem bywa że widzimy ludzi, których nie podejrzewamy o specjalistyczną wiedzę, o uczestnictwo w szkoleniach itp. a idą ze swoim psem spoko na luzie, pies za panem i nie zaczepia innych. To musi być jakieś porozumienie niewerbalne i wychowanie poprzez spokojną energię, gdzie pies po prostu odbiera sytuacje bezstresowo bo może właściciel tak podchodzi do życia? Ja np. nie uczestniczyłam nigdy w psich szkoleniach, ale interesuję się psią tematyką, to poczytałam trochę, podglądałam i wyrobiłam sobie własną metodę “szkoleniową”, a raczej wychowawczą. Teraz mam dwa psy więc nie można chyba już powiedzieć, że ta starsza sunia taka grzeczna bo “taka się trafiła”, gdyż nasz drugi psiak też już dobrze rokuje. Nie będąc skromną wydaje mi się, że mam dobre podejście do psów i przede wszystkim myślę pozytywnie o sytuacjach w jakich się znajdujemy i pies tak jakby kopiuje mój punkt widzenia.

Niestety to spory problem i nie widziałem jeszcze prostego i skutecznego rozwiązania. Trzymaj się!

U mnie katastrofa, dog niemiecki adoptowany jako super grzeczny. W domu piesek cudo, wykonuje wszystkie komendy, spacer – katastrofa,,, inny pies wróg nr1 do zjedzenia. Próbujemy, ale b.ciezko idzie. Nie chce się resocjalizowac. …

Bardzo, bardzo trudno się doradza bez widzenia psa. Bo brakuje masy informacji – jaki jest harmonogram dnia psa, jakie pies ma doświadczenia z innymi psami, czy było ćwiczone jakiekolwiek posłuszeństwo i tak dalej.

Generalnie mogę napisać tyle, że jest to pies dość młody jeszcze – większość średnich i dużych ras uspokaja się tak po drugim roku życia. Legion uspokoiła się bardzo.

Na pewno kolczatkę i głodzenie bym odpuścił – to nie działa. Nad kastracją można się zastanowić, ale nie bardzo widzę związku. Jeśli już to warto spróbować kastracji chemicznej – działa pół roku i można zobaczyć jak to wpływa na psa. Jeśli nie ma poprawy to można zrezygnować i po roku pies wróci do normy.

Że na spacerach pies nie zwraca na Ciebie uwagi…. a co robisz na tym spacerze takiego, żeby pies zwrócił na Ciebie uwagę? :) Wiele osób myśli, że jak ma jakiegoś przeciętnego przysmaka lub stary szarpak to od razu są wielkie ”Pany” i pies powinien patrzeć w nich jak w obrazek :D

Ja już odchodzę od zmysłów (a ręce od barków). Samiec, 1,5 roku, 40 kg żywej wagi. Sympatyczny, jasne, ale odkąd zaczął, ehm, nogę podnosić to spacery stały się albo a) slalomem, żeby uniknąć innych psów, b) męczarnią (bo albo kładzie się na ziemi, skrada, albo leży i “wyskakuje” do psów jak sprężyna). Za maleńkości miał kontakt z psami, bawił się ładnie. Sęk w tym, że pies wyłącza się na tyle i dostaje takiej głupawki, że wszystkie zmysły oprócz wzroku idą w kąt. Jak zasłonię mu psa, szarpie się, wykręca, żeby tylko go zobaczyć. Na smaki nie reaguje – nieważne, co mam, nawet jeśli normalnie za nimi przepada. Zabawka – gdzie tam. Odciągnąć – wali się na ziemię albo wisi na smyczy. Szkoleniowiec dał rady pod tytułem: głodzić psa przez kilka dni, kolczatka, no i obowiązkowo, już, teraz, wczoraj kastracja. Mam wrażenie, że się psu przejadłam. Jest teraz ze mną w domu cały czas (ale wcześniej nie był, a sytuacja taka sama), i chodzi za mną jak cień. Na spacerach ledwo zauważa moją obecność, no, chyba że jesteśmy sami zupełnie. Marudzę, ale zmęczona jestem tym szarpaniem, i zła na siebie, że nie mogę nawiązać z nim kontaktu na spacerach. Nie mam specjalnie ochoty go głodzić, kolczatkować, a z kastracją chcę poczekać. Przez głowę przechodzą mi myśli o poszukaniu innego szkoleniowca, ale już sama nie wiem.

Trudno polecić dane rozwiązanie, jeśli psa się nie zna. Jeżeli z całą pewnością ktoś stwierdza, że problem związany jest z wysokim poziomem testosteronu to kastracja powinna pomóc, ale to naprawdę trzeba każdy przypadek ocenić indywidualnie.

Ze swojej strony mogę poradzić, że jeżeli chcecie spróbować kastracji to spróbujcie kastracji chemicznej. Psu wstrzykuje się czip pod skórę, który uwalnia specjalne związki – całość zaczyna działać po ok. 6 tygodniach i ma taki sam wpływ na psa jak tradycyjny zabieg, czyli obniża poziom testosteronu. Czip jest aktywny przez ok. 6 miesięcy, więc jeżeli uznamy, że jednak kastracja wpływa na psa negatywnie to po prostu nie decydujemy się na kolejną dawkę, a po 6-12 miesiącach pies wróci do stanu przed kastracją.

Myślę, że to najbezpieczniejsze rozwiązanie ”na spróbowanie” jak kastracja wpłynie na psa.

Witam, od trzech miesięcy posiadam kundelka przygarnietego z Tozu. Niestety, jest bardzo agresywny wobec innych pieskow. Caly czas pracuje nad pieskiem. Szkoleniowiec doradzil, aby pieska wykastrowac. Mogło by to pomóc przy dalszej pracy nad jego zachowaniem. Czy kastracja rzeczywiście mogła by w min.sposób ułatwić szkolenie? Czy może to mieć negatywny wpływ na jego zachowanie?

Tak jak u nas spacery z patykiem lub piłeczką i zmęczenie pozwalają mi na w miare normalny spacer… https://uploads.disquscdn.com/images/d459d2981f6091f90991b58ee16f7dd345ef2ae699fdd991f7a00f5db818cf05.jpg .pozdrawiamy

Mijanki nie dały rezultatów. Poprawa jest, ale głównie dzięki nauce wyciszania, zabawach węchowych i chodzeniu na spacery z frisbee w pysku :)