[…] można uprawiać z nimi niektóre sporty – obedience, flyball, agility, dogtrekking czy tropienie […]

[…] Trochę o naszym tropieniu dowiecie się tutaj: tropienie użytkowe. […]

[…] naszych początkach z mantrailing pisaliśmy już wcześniej w tym wpisie, a dzisiaj chcielibyśmy podsumować szkolenie Legion. Mieliśmy zrobić to już wcześniej, […]

[…] Tropienie użytkowe – mantrailing […]

Życzymy powodzenia :) Też nie myśleliśmy, że nam ten mantrailing wyjdzie, a jednak było super :) Pozoranci potrafią sobie poradzić i na pewno w większości przypadków udaje im się zachęcić psiaka do pracy.

Zawsze podobał mi się taki sposób spędzania czasu z psem, dopiero teraz dowiaduję się, że ma to fachową nazwę. ;) Chciałabym kiedyś spróbować, ale pewnie nie wyjdzie nam to wcześniej niż za rok – Julek potrzebuje jeszcze duuuuuuużo pracy żeby nauczyć skupić się na czymkolwiek podczas spaceru (chyba, że chodzi o jedzenie, na jedzeniu zawsze jest skupiony :D).

W mantrailingu chodzi o zabawę i zwiększaniu umiejętności psa. Najpierw proste ”poszukiwania”, a potem coraz trudniejsze. Dobrze zapisać się na szkolenie, ponieważ wtedy pies ma okazję szukać różnych osób, a nie tylko członka rodziny lub znajomego.

Legion bardzo dobrze szuka po lesie kogoś kogo zna – też się tak bawiliśmy. Jednak zupełnie inaczej obserwuje się psa, który szuka obcej osoby :)

Fajnie, że Twój pies taki chętny do pracy nosem :) Warto to rozwijać.

Tak, fajna sprawa. Jednak to dopiero początek, żeby nauczyć psa o co chodzi. Robiłam tego typu ćwiczenia w lesie, pies szukał kogoś, kto się schował, początkowo, gdy widział jak ta osoba się oddala, a potem, gdy nie widział. Nawet nie wiedziałam, że ma to “fachową angielską nazwę”. Moje psisko jest bardzo rozwinięte węchowo i ma dużą naturalną łatwość tropienia. Zwłaszcza dziki świetnie tropi, niestety :) Jednak mam wrażenie, że to dopiero malutki kroczek do wielkiego celu, jakim jest np. znalezienie obcej osoby po zapachu z powiedzmy starego śladu w nieznanym terenie. Nie wiem, czy będę się kiedyś bawić w zorganizowane tropienie, ale w leśne zabawy w poszukiwanie osób na pewno, to faktycznie świetna sprawa dla psiaka, który może się wykazać i cieszy się jak głupi, gdy kogoś znajdzie :)
Ostatnio wytropiła w lesie umierającego kota. Znalazła, podeszła i czekała na mnie w warowaniu lekko popiskując. Kot został uratowany, wezwaliśmy eko patrol. A mój pies dzień później pobiegł zajrzeć w to samo miejsce, czy aby na pewno kota nie ma. Nie zdziwiłoby mnie to może tak bardzo, gdyby nie fakt, że wtedy w lesie było kilka innych psów i żaden nie zwrócił uwagi na schowanego w krzakach kotka.

Naprawdę czepiasz się jednego słowa? :) Mogłem oczywiście napisać ”Moim zdaniem to cała kwintesencja mantrailingu, nie rozpisując się na temat motywacji psa w tej dyscyplinie, znaczeniu zaznaczania po znalezieniu, pracy górnym i dolnym wiatrem oraz wieloma innymi elementami”, ale zdecydowałem się na taką, a nie inną formę z konkretnego powodu. W celu dania do zrozumienia, że to nie jest jakaś magia, a w podstawie całkiem prosta czynność dla psa i przewodnika.

Bo dla mnie to jest właśnie mantrailing – poszukiwanie pozoranta. I to wszystko. Zaznaczanie, motywacja, nagradzanie, praca węchem – to elementy, które można i należy oczywiśćie rozwijać. Jednak kwintesencja mantrailingu jest dla mnie taka, jak napisałem. Bardzo prosta.

Naprawdę, absolutnie nie mam pojęcia o co Ci chodzi w tym komentarzu :) Nie porównywałbym mantrailingu z tak rozbudowanymi działami jak psychologia lub dietetyka.

Twój blog, Twoje wpisy, możesz pisać co chcesz, zrobisz jak zechcesz ale jeśli mogę dodać uwagę od siebie to nie podoba mi się jedno zdanie: “to w sumie tyle. To cały mantrailing”. Twój wpis to krótkie wprowadzenie do tematu. Gdybyś napisał ‘oto cała definicja czym jest mantrailing’ to bym się nie czepiał, bo definicja jest krótka, ale całe zagadnienie jest tak szerokie jak chociażby ‘żywienie psów’ czy ‘psia psychologia’ – nie opiszesz tego w jednym artykule na tyle aby napisać ‘to w sumie tyle, to wszystko’.