Ja po prostu klikerów nie lubię – bez konkretnego powodu. Niezastąpiona w treningu z psem jest cierpliwość – wszystkie inne narzędzia są opcjonalne ;)

Mamy jeszcze gwizdek, który nadal czeka na konkretne wypróbowanie.

Z klikera trzeba umieć korzystać wbrew pozorom i skoordynować komendę-zachowanie psa-kliker-nadrodę, co nie jest takie proste. Kliker jest nieoceniony przy sztuczkach, złożonych zachowaniach czy kształtowaniu. Do zwykłej nauki czy zabawy z psem, nie jest potrzebny, a wygląda przekomicznie, kiedy ktoś sobie go kupi bo jest modny i klika nim w psa jak w telewizor :P ale w sytuacjach kiedy musimy wyłapać najmniejszy gest, czy sam ruch gałek oczu na początku, kliker jest niezastapiony, by nakierować psa, że dobrze kombinuje. Po głos czy smaczek nie nadążą wtedy ;) Ale to wszystko zależy od tego co uczymy psa i co chcemy osiągnąć, bo większość rzeczy da się bez tego.

Ostatecznie ważne jest, żeby pies był zadowolony i właściciel również. Każda metoda powinna być dopasowana do takiego duetu. Wiadomo, że jak się idzie na szkolenie grupowe to nie ma indywidualnego traktowania i każdy pracuje jak wszyscy.

Z drugiej strony zawsze można próbować wielu różnych metod i zobaczyć, co nam najlepiej pasuje. Klikery wszyscy zachwalają, a ja jakoś nie potrafię się przekonać – nawet po 2 podejściach.

Pewnie że tak, piszę tylko patrząc na to z czym miałam doświadczenie, obiektywnie porównując różne metody szkoleniowe, bo sporo kursów z psami i różnych metod poznałam i nie tylko książkowo i teoretycznie, a w praktyce. I nie piszę o metodach pozytywnyw, bo “są modne”. (W gwoli ścisłości metody pozytywne nie są bez stresowe, no ale nie o tym ten wątek) Bo jeszcze kilka miesięcy temu uważałam, że bardzo dobrym sposobem psa jest szkolenie go na kolczatce co modne już nie było. Wiadomym jest, że w sytuacji niebezpiecznej nikt nie będzie psa prosił, a jeszcze dostanie opiernicz czy też ‘w łeb’ – szczególnie kiedy cudem uniknie utraty życia, ale w takich sytuacjach nie ma znaczenia sposób szkoenia, czy posłuchu. Bo nigdy nie ma się 100% pewności, że pies nas posłucha, bo zawsze może wydarzyć się “coś”, a mimo wszystko, uważam, że praca na codzień z psem na “mniej wymagającym tonie” pozwala nam w bardziej stresujących sytuacjach, podnieść go do tego stanowczego, wyraźnego i głośnego. Bo kiedy na codzień prcujemy takim tonem, ciężko nam go ‘zaostrzyć’ by nie przejść w krzyk czy wydawanie rozkazów. Ale to tylko moje zndanie – nikt nie musi tak postępować, ja tylko piszę o swoich dośiadceniach z róznymi metodami pracy, różnyh szkół, różnych trenerów i różnych metod. Sama też tak miałam ułożonego psa i pracowałam z Donnerem w ten sposób, ale nie do końca satysfakcjonował mnie stopień jego pracy w takich warunkach, więc pracuję inaczej, ale jak pisałeś każdy dobiera sposób pracy pod siebie i pod psa, tylko nie wiele osób jest świadomych różnych sposobów pracy ich plusów i minusów, a w wielu szkołach nie dobierają metody szkoleniowej do psa, tylko wszyscy uczą się tak samo, a tylko nieliczni właściciel szukają czegoś więcej – bo większość uważa że trener ma rację i wie najlepiej. Ale jeśli to odpowiada właścicielom i spełnia ich oczekiwania to bardzo dobrze. Niech tak będzie, byle byli zadowoleni oni i ich psy :)

Podzielmy komentarz na dwie części:
1. Zgadzam się, ale trochę, troszeczkę – naprawdę ciut jest to wina samych trenerów. W wielu miejscach można znaleźć super reklamy, które właśnie informują ”Twój pies jest niegrzeczny? Przyjdź do nas i zakończ swoje kłopoty” itd. Ludzie nie bez powodu uważają, że pójście do trenera oznacza sukces. Potem dowiadują się, że spoko, ale muszą trenować we własnym zakresie min. 30 min dziennie i kończy się efekt ”wow”. Oczywiście to również wina ludzi, że nabierają się na takie reklamy…

2. Ja nie jestem zwolennikiem ani przeciwnikiem metod pozytywnych. Zawsze uważam, że metodę dobiera się do psa i każdy może inaczej zareagować na konkretny sposób szkolenia. Teraz metody wręcz superpozytywne są bardzo modne i na każdym kroku jesteśmy tym bombardowani. Uważam, że każdy może mieć swoje zdanie, o ile nie zmusza do niego innych.
Z jednej strony rozumiem takie ”piesek nie wykonuje siadu bo dzisiaj trawa inaczej pachnie, a to dodatkowe rozproszenie, więc trzeba go zrozumieć”, ale z drugiej strony co w sytuacji awaryjnej? Psu zrywa się obroża i wybiega na ulicę – też będziemy psa tłumaczyć, że nie wraca bo wiatr wieje z południa? Nie jestem za karaniem psa lub jakimiś metodami negatywnymi, ale również nie jestem za takim rozpieszczaniem i usprawiedliwianiem psa. Ja jednak uważam, że jak pies nie wykonuje polecenia, bo mu coś inaczej pachnie, to jednak ma nas w nosie – olewa przewodnika, bo coś jest fajniejszego.

W sumie taka ciekawostka – jeżeli chodzi o dzieci to tzw. bezstresowe wychowanie (bez klapsów) jest dość negatywnie odbierane przez społeczeństwo i wiele osób jest za ”tradycyjnymi” metodami. Jednak jeżeli chodzi o psy to czasem nawet bardziej stanowcze odezwanie się do psiaka jest źle postrzegane. Jak nie ”pimpusiujesz” to nie kochasz psa – tak to wygląda.

Oczywiście każdy ma swoje zdanie, swoje metody i swoje poglądy. Ostatecznie trendy dyktuje moda. Kiedyś były kolczatki, teraz są klikery – kto wie, co będzie za 5 lat.

Niestety bolączką wielu trenerów są niereformowalini włascicie. Idą na kurs i myślą że psa ozłoci. A potem klną, że wydali kasę i nic z tego nie wyszło. A na pytanie ile ćwiczyli z psem, odpowiadanie 2h tygodniowo: w sobotę i niedzięlę podczas zajęć. Niestety sam pies się nie wyszkoli, ale wiele osób uważa, że jak płaci to stani się cud.
Z tym co dalej piszesz nie dokońca się zgadzam (mam poprostu inne poglądy i wolę inny typ szkolenia i rozumiania zachowań psów). Znaczy są to typowe zasady kiedy szkoli się psa do PT/IPO/BH na doatek jeśli są to szkolenia organizowane przez związek. Przynajmniej takie jest moje odczucie i osób z którymi o tym rozmaiwam. Powiem szczerze, że tez byłam dawno temu na PT i IPO i wszystko to o czym piszesz było i u mnie. Ale po szkoleniach metodami pozytywnymi i widzę olbrzymia różnicę w wychowaniu psa, poprzez takie szczegóły jak chociażby, brak korekt, szelki czy obroża – nie ma znaczenia, bo docelowo służa tylko do tego, aby pies nie odbiegł od nas, ale raczej z ich nie korzystamy, inny ton wydawania komend (nie głośno, wyraźnie i stanowczo, a śpiewnie i ćwirkająco).
Ostatecnie też to nie jest tak, ze pies ma w nosie właściciela. Docelowo nawet najlepiej wychowany pies, w nowym miejscu którego nie zna, które go rozprasza i powoduje niepewność nie wykona opanowanej na 100% komendy tak szybko i spawnie niż w znanym, bezpiecznym miejscu. (lub nie wykona jej wcale), choć nie musi być to wcale miejsce. Może byc zapach na trawniku, osoba, której pies się obawia w okolicy, lub po prostu coś co rozprasza psa. Dlatego tak ważnym jest by ćwiczyć z psem w różnych miejscach, ale nie ma to nic wspólnego z tym, że pies ma nas w nosie, czy też cwaniakuje. Owszem jestesmy mniej atrakcyjni wtedy niż to co go interesuje, ale to nieznaczy, zawsze to samo ;)
Powodzenia w dalszej pracy!