“Bardzo dużo widać tu takich problemów wychowawczych, ale jednocześnie jest taka ironia, że szkolony był dobrze.”

Jak mój psiak wkrótce po adopcji zaczął przejawiać różne niefajne zachowania, to wydawało mi się, że lekarstwem będzie szkolenie z posłuszeństwa. Szybko przekonałam się, że posłuszeństwo to jedna rzecz, a wychowanie – to jednak co innego. Ale potem nauczyłam się też, że szkolenie – w co najmniej kilku różnych wymiarach – może być doskonałym uzupełnieniem albo wsparciem wychowania. Najistotniejszym elementem jest to, że nauczenie psiaka kilku potrzebnych komend daje nam język, dzięki któremu możemy psu w sposób dla niego zrozumiały przekazać mu, jakiego zachowania od niego oczekujemy. To może być ważne, bo u niektórych psiaków (nie wiem, może Lempo jest taki) każda forma przymusu fizycznego, nawet delikatna, budzi opór.

“Też jest taki problem, że w żaden sposób nie można go fizycznie odsunąć i widać, że jest to wyniesione z poprzedniego domu. Przykładowo jak chowam naczynia do zmywarki to on lubi przyjść i próbować lizać talerze. Próbuję odsunąć mu delikatnie pyszczek, żeby zamknąć przed nim drzwiczki zmywarki, a on już rzuca się na ręce w stylu ”nie rób mi tak””

Mój Gofer strasznie się nakręca na jedzenie. Trochę to wzmocnił mój ukochany mąż, dając mu jakieś pyszności przy stole, kiedy my jemy. I Gofer zaczął sępić, tudzież wymuszać szczekaniem. Wiem dobrze, że próba odsunięcia go od stołu fizycznie w stanie takiego nakręcenia jeszcze by to nakręcenie wzmocniła, pojawiłyby się zapewne jakieś niefajne zachowania rozładowujące narastającą frustrację. Więc ja po prostu mówię psu, co ma zrobić – przykładowo, odsyłam go komendą na miejsce, albo mówię mu, żeby usiadł – a psiak wie, że współpraca ze mną przynosi mu same fajne rzeczy, więc chętnie te komendy wykonuje. A to z kolei jest element budowania zaufania, bo jest między nami jasna komunikacja i mogę mu spokojnie wyznaczać granice, komunikując mu, jakich zachowań od niego oczekuję w konkretnych sytuacjach.

Na pewno wpis będzie, ale raczej po remoncie :D Na ten moment większość problemów zrzucamy jeszcze na dorastanie, więc nie ma jakiegoś szczegółowego ”naprawiania”. Skupiamy się na byciu razem, budowaniu zaufania i tak dalej.

Lempo na pewno ma duży problem z wymuszaniem uwagi. Czasami wygląda to tak, jakby w poprzednim domu nie bardzo był dla niego czas i nauczył się, że tylko wymuszając coś osiągnie. Nawet widać, że jak człowiek się nim interesuje to on tak z przyzwyczajenia wymusza. Przykładowo przynosi zabawki i jednocześnie podgryza, żeby się z nim bawić.

Też jest taki problem, że w żaden sposób nie można go fizycznie odsunąć i widać, że jest to wyniesione z poprzedniego domu. Przykładowo jak chowam naczynia do zmywarki to on lubi przyjść i próbować lizać talerze. Próbuję odsunąć mu delikatnie pyszczek, żeby zamknąć przed nim drzwiczki zmywarki, a on już rzuca się na ręce w stylu ”nie rób mi tak”.

To tak w skrócie, bo jest tego sporo. Bardzo dużo widać tu takich problemów wychowawczych, ale jednocześnie jest taka ironia, że szkolony był dobrze. Takie typowe komendy zna bardzo dobrze, ale zabrakło właśnie tego budowania zaufania. Dlatego potrafi pięknie zrobić ”siad”, ale różnie reaguje na dotyk. Nawet palcem nie można mu pokiwać w stylu ”nie wolno”, bo dostaje szału na to :)

Bardzo bym się ucieszyła z postu o problemach wychowawczych z Lempo i sposobach, w jaki sobie z nimi radzicie. My teraz przechodzimy trudny okres. Z powodu zmiany mojej pracy, zmienił się też tryb dnia, przez co teraz zamiast dwóch długich spacerów dziennie, jest jeden. Trufla ciężko to znosi, przez co nasilił się problem z wymuszaniem uwagi (prawdę mówiąc jest to bardzo duży kłopot). Staram się być konsekwentna, ale jest niełatwo.