Tylko buły i smutasy nie bawią się ze swoim psem, więc jeśli nie chcesz być bułą to warto zacząć :) Niektórzy mogą myśleć, że wygłupy z psem są poniżej godności czy coś w tym stylu, a prawdziwemu ”przewodnikowi stada” wypada tylko wykonywać klasyczne treningi. Prawdziwego psiego lidera poznasz jednak po tym, że potrafi się wyluzować i po prostu dobrze bawić.

Zabawa z psem to naprawdę ważna sprawa, szczególnie w przypadku szczeniaka. Nie ma lepszego sposobu na budowanie zaufania niż poprzez wspólną zabawę :)

W tym wpisie przedstawię moje pomysły na zabawy z psem w domu i na dworze. Może masz własną, ulubioną zabawę, której nie wymieniłem w tekście? Koniecznie napisz w komentarzu :)

Polecamy również zabawki edukacyjne, które można znaleźć w naszym sklepie!

Zabawa z psem w domu

Jestem ogromnym zwolennikiem zabaw domowych. Ja w ogóle jestem domatorem, więc jak mogę to szukam psich aktywności, które bez problemu mogę z psem zrealizować bez wychodzenia na zewnątrz. Zresztą taka zabawa z psem to świetny pomysł jak jest brzydka pogoda – w końcu w czasie deszczu spacerować raczej nikt nie lubi.

Warto też pamiętać, aby znaleźć kompromis między zabawami, które angażują ciało i tymi, które skupiają się na psim umyśle. Wielki błąd popełnia opiekun, któremu zależy tylko i wyłącznie na fizycznym zmęczeniu psa.

Zabawa w posłuszeństwo

Posłuszeństwo, czyli obiedience chyba zna każdy. Warto jednak przypominać, bo to fajna sprawa. Ćwiczenie podstawowych poleceń takich jak: siad, leżeć lub zostaw to prawdziwy standard. Niestety niektórzy z uporem maniaka robią setki identycznych powtórzeń, a nie o to nam chodzi, jeśli myślimy o zabawie.

Zabawa ze szczeniakiem przyspiesza aklimatyzację w nowym miejscu, uczy pewności siebie, ale przede wszystkim zapewnia pozytywnych bodźców tak ważnych podczas rozwoju :)

Ćwiczenie posłuszeństwa może być fajną rozrywką, jeśli odpowiednio ją urozmaicimy. Spróbuj wydłużonych wariantów poleceń. Świetnie trenują psią cierpliwość, a również uczą samokontroli. Czym są wydłużone warianty? Przykładowo chodzi o to, żeby psiak nie tylko wykonał samą pozycję ”siad”, ale również utrzymał ją przez dłuższy okres czasu. Na początku może to być 5-10 sekund, ale wraz z postępami bez problemu osiągniecie czas do kilku minut.

Można w ogóle wymyślić własne, ciekawe warianty ćwiczeń. Połączenie klasycznego siadu z przybiciem ”piąteczki”. Nie wszystko musi być przydatne w codziennym życiu – niektóre rzeczy mogą być po prostu fajne.

Jeżeli ktoś kładzie mocny nacisk na trening psa i zazwyczaj ćwiczy na szkoleniach grupowych lub indywidualnych to podczas zabawy w domu lepiej wyluzować. Trening to trening, a zabawa z psem to zabawa :) Nie wymagamy więc przy takich ”zabawowych” sesjach perfekcji. Bądźmy też hojni, jeśli chodzi o nagrody.

Aktywności węchowe

Jak ktoś czyta tego bloga mniej więcej na bieżąco to wie, że jestem ogromnym miłośnikiem zabaw węchowych. Pomagają uspokoić psa, wyciszyć, stymulują psi umysł i generalnie mają mnóstwo zalet. I najważniejsze, że taka zabawa bez problemu może być przeprowadzona w domowym zaciszu.

Przede wszystkim warto zapoznać się z czymś takim jak mata węchowa. Można ją znaleźć w sklepie matywechowe.pl lub na naszym sklepie Życie z psem. Bardzo prosta sprawa. Wystarczy położyć matę na podłodze, wsypać trochę smaczków i już można się bawić. Maty węchowe doceniam za to, że można zrobić szybko kilka sesji – nie trzeba się przygotowywać lub wcześniej planować zabawy.

Mały Levi i jego ośmiorniczka. Fajna zabawka marki Kong – można się nią szarpać i przeciągać :D

Mata umożliwia również wiele poziomów trudności, które można regulować samodzielnie. Przysmaki można schować łatwo dla początkującego psa, ale można również ukryć je trudniej. Dodatkowo możemy zastosować bardziej lub mniej intensywne w zapachu przysmaki, bo to też wpływa na poziom trudności.

Jeżeli potrzebujemy większego wyzwania to warto pomyśleć o nosework. Ta zabawa z psem wymaga już przygotowania się, zrobienia próbek zapachowych i poczytania w internecie jak się za to zabrać. Jakiś czas temu napisałem całkiem dobry (moim zdaniem :D) poradnik dla początkujących o nosework, więc polecam poczytać.

Poza tym zawsze możemy zdecydować się na ukrywanie przysmaków po domu. Prosta i tania sprawa. Jednak trzeba uważać i obserwować psiaka. Pamiętam, że też tak kiedyś się bawiłem z Legion, ale dość szybko nauczyła się na pamięć wszystkich kryjówek. Poza tym często próbowała szukać nawet wtedy, kiedy nic nie było schowane – tak jej się wgrało, że ”a może się uda”. Wszystko jednak zależy od psa i jego psychiki.

Szarpanie, psie zapasy i inne

Kwestia tego typu zabaw ma swoich zwolenników i przeciwników. Niektórzy jak najbardziej lubią się z psem szarpać, turlać i tym podobne. Inni natomiast twierdzą, że takie rzeczy to tylko na dworze, a w domu nie ma miejsca na gonitwy i szaleństwo.

Levi na psim przedszkolu. Nawet podczas tego typu zajęć warto się po prostu dobrze bawić!

Każdy musi sam zdecydować. Ja lubię się z psami tak bawić i nie widzę negatywnych skutków. Na początek oczywiście nieśmiertelne szarpaki – chyba każdy psiarz ma takie specjalne pudło z szarpakami. Na rynku jest mnóstwo różnych opcji, więc nie ma problemu ze znalezieniem czegoś dla siebie.

Osobiście preferuję szarpaki polarowe – są mięciutkie i delikatne dla rąk. Natomiast jak chcę coś ekstra to wybieram szarpaki ze skóry, bo psiaki uwielbiają ten zapach. Poza tym oczywiście jakieś standardowe sznury (wytrzymałe, ale potrafią być nieprzyjemne dla rąk) lub pluszaki (każdy psiak lubi wypruwać pluszaki).

Z Legion lubię jeszcze takie mocniejsze zabawy. Mamy taką swoją, specjalną zabawę, gdzie owijam całą rękę ręcznikami i bawimy się trochę ostrzej. Coś takiego jak rękaw z IPO, gdzie pies może bez ograniczeń się wgryźć i tak szarpać. Legion strasznie to lubi. Od jakiegoś czasu nawet myślę o zakupie specjalnego rękawa, bo ręczniki dość szybko są rozrywane :D

Z takich zupełnie głupich zabaw to lubimy też łapanie smakołyków w locie. Nie pamiętam już skąd się to wzięło. Legion uwielbia jak się jej rzuca jakieś żarcie, a ona je łapie. Czasami robimy sobie takie konkursy, że stopniowo zwiększam dystans i sprawdzam czy uda się złapać. Warto tylko pamiętać, żeby smaczki nie były za małe i zbyt twarde. Najczęściej stosuję kawałki parówki, kiełbasy lub sera.

Legion ośmiorniczkę też lubi ;)

Nie każda zabawa z psem musi być mega edukacyjna i mieć konkretny, ukryty cel. Czasami po prostu bawimy się dla samej zabawy. Często robimy tak, że ustawiam psy koło siebie, w ręku mam sporo smakołyków, mówię imię konkretnego psa i daję mu smaka. Uwielbiam ten moment po wypowiedzeniu imienia jak się temu psu zaczynają świecić oczy ”o, to ja, to moje imię!”. Warto też tak próbować. Niestety wiele osób przestaje to robić jak już pies zaczyna rozpoznawać swoje imię. Potem już najczęściej imię zaczynamy stosować negatywnie w połączeniu z ”zostaw”, ”przestań” lub ”nie rób” :D Polecam od czasu do czasu wrócić do takich początków i zrobić coś zupełnie nieskomplikowanego i przyjemnego dla psa.

Zabawa z psem na dworze

Jak jest piękna pogoda to aż chce się wyjść na zewnątrz. Zabawa z psem na dworze naprawdę ma sens. Szkoda więc, że tak wiele osób ogranicza się do zwyczajnego, nudnego spaceru. Najczęściej w tym samym miejscu co zawsze. Nie ogarniam, że niektórzy potrafią latami dzień w dzień dreptać w tym samym parku :D

Na dworze też można się fajnie bawić. Łapcie kilka propozycji.

Sztuczki, sztuczki

Na dworze mamy zazwyczaj więcej miejsca, więc możemy puścić wodze fantazji. Warto poszukać inspiracji w internecie i spróbować nauczyć psa czegoś ciekawego. Dawno temu będąc w parku uczyłem Legion sztuczki ”słupek”, która polega na tym, że Legion biegnie do najbliższego słupka (drzewa, znaku, oświetlenia – generalnie jakiejś pionowej tyczki), okrąża go i wraca do mnie.

Widać prowizoryczne przeszkody – wykonane z tyczek gimnastycznych i pachołków :)

Taka zabawa z psem to świetna sprawa. Pamiętam, że przez pierwsze kilka dni szło ciężko, a potem psina nagle załapała. Wtedy już zwiększaliśmy poziom trudności – musiała okrążać coraz dalsze słupki i tak dalej. Dla psa to same korzyści. Raz, że jest w ruchu, bo trzeba się przebiec. Dwa, że musi myśleć i próbować zrozumieć, czego człowiek od psa wymaga. Natomiast dla opiekuna to czysta satysfakcja z obserwowania psa i wspólnej pracy.

Polecam właśnie szukać takich mniej typowych poleceń. Nie wałkujmy non stop tych siadów :)

Agility i tym podobne

Nazywam to ”i tym podobne”, bo nie zawsze musi chodzić o konkretne, profesjonalne agility. Można kupić (lub zrobić samemu) elementy. Słupki do slalomu, przeszkody do przeskakiwania i tunel (go raczej trzeba już kupić).

W internecie można kupić tanio tyczki gimnastyczne i pachołki z otworami. Łatwo można z tego zrobić zarówno przeszkody jak i slalom. Można też kupić specjalne elementy dedykowane do agility – jak kto woli. Naprawdę można się fajnie pobawić.

My braliśmy to wszystko do dużej torby i rozkładaliśmy się w parku. Warto spróbować, bo uczy to koordynacji, ale też wyrabia kondycję. Kto wie, może złapiecie bakcyla i zaczniecie trenować już profesjonalnie? Najważniejsze to zacząć.

Zabawa z psem to też czasem pozwolenie psu, żeby robił to, co lubi. Taka ”piaskownica” to świetna sprawa :D

Szarpanie, aportowanie i frisbee

Zabawa z psem bez aportowania to nie jest zabawa – tak przynajmniej twierdzi wielu psiarzy. Piłeczki, szarpaki i frisbee to dla wielu z nas podstawa. I dobrze, bo jeśli to sprawia nam i psu przyjemność to jak najbardziej warto się tak bawić. Do zabawy na dworze najlepsze są takie długie szarpaki, które można ciągnąć za sobą i uciekać psu. Psy kochają gonić, więc jest super. Jak człowiek się trochę porusza to tym lepiej :D

Nasze psy średnio aportują. Legion piłeczkami się nie interesuje, a samoyedy też szybko tracą zainteresowanie. Na pewno jednak hitem jest frisbee, bo Legion po prostu kocha. Chociaż to w sumie też taka forma aportowania. Jak ktoś czyta tego bloga to na pewno widział już setki zdjęć Legion z jej ulubionym frisbee :) Wiele osób pyta z czego korzystamy, więc mówię: Legion lubi tylko i wyłącznie gumowe dyski od Trixie. Nie mam pojęcia czemu, bo próbowaliśmy chyba wszystkich na rynku. Konga z serii Extreme, a nawet profesjonalnych dysków do dogfrisbee. Legion woli te gumowe i już.

Legion naprawdę lubi frisbee :)

Warto tutaj wspomnieć jeszcze szybko, żeby podczas tego typu zabaw obserwować psa. Szczególnie przy aportowaniu. Wiele psiaków ma taki problem, że szybko fiksuje się na tego typu zabawę, a wręcz wpada w uzależnienie. Nie przesadzajmy. Lepsza krótka, ale intensywna zabawa niż monotonne rzucanie piłki przez godzinę.

Zabawy węchowe na dworze

Zabawa z psem w węszenie na dworze? Jak najbardziej. Trzeba jednak zrobić to prawidłowo. Niektórzy przykładowo robią tak, że idą z psem i nagle się mu chowają. Myślą, że ćwiczą mantrailing, tropienie lub coś takiego. Niestety nie jest to dobry pomysł.

Pies tracąc przewodnika z oczu najczęściej zaczyna panikować. Nie jest to fajna zabawa, a ogromny stres. Jednocześnie podczas takiej sytuacji pies ”zapomina” węszyć i tylko biega na oślep lub zaczyna szczekać. Naprawdę nie o to chodzi. Moim zdaniem w tropienie powinniśmy bawić się tylko pod okiem specjalisty lub grupy pasjonatów, która się na tym zna. Ukrywać powinien się pozorant, czyli osoba dla psa neutralna. Pies ma pracować i świadomie szukać osoby, a nie w stresie bać się, że coś się przewodnikowi stało. Opiekun ma być oparciem dla psa, więc naprawdę odradzam takie zabawy w znikanie.

Na blogu pojawił się wpis na temat mantrailingu, więc zainteresowanych zapraszam do czytania.

Tropienie użytkowe – mantrailing

Poza mantrailingiem możemy również zainteresować się pracą na śladzie tzw. trackingiem. Niestety z tą aktywnością nie mam doświadczenia, ale słyszałem sporo dobrego. Na pewno warto :)

Na dworze można również korzystać z maty węchowej – to świetny pomysł na uzupełnienie tradycyjnego spaceru. Niektórzy decydują się na ukrywanie przysmaków w trawie, ale osobiście to odradzam. W parkach często jest pełno śmieci, ludzie wyrzucają jakieś syfiaste jedzenie i tak dalej. Lepiej nie zachęcać do szukania pożywania w trawie, bo może to być niebezpieczne.

Mata węchowa pozwoli na kontrolowaną i przede wszystkim pozytywną zabawę. Pies rozumie, że szuka tylko w obrębie maty – o ile oczywiście najpierw pokazaliśmy na czym zabawa polega w domu.

Odpoczynek to też ważna sprawa. Nie można tylko ciągle się bawić. Psiak musi mieć możliwość uspokojenia się i odpoczęcia. Po bardzo intensywnej zabawie lubię zrobić chociaż krótką sesję węchową, ponieważ pomaga w wyciszeniu się :)

Zabawa z psem to zabawa, a nie przymus

Zabawa z psem jak sama nazwa wskazuje ma być przede wszystkim zabawna. Tak naprawdę wszystko może być zabawą, jeśli spędzasz przyjemnie czas ze swoim psem.

Pamiętaj, aby dobrać zabawę do temperamentu i psychiki naszego psa. To bardzo ważne. Przykładowo jeśli wiemy, że psiak ma problem z maksymalnym, negatywnym nakręcaniem się na aportowanie to pomyśl o alternatywie. Niektóre psy mają po pewnych zabawach problem z zasypianiem i uspokojeniem się. Może zabawy węchowe będą lepszym pomysłem?

Najważniejszy jest komfort nasz i naszego psa. Nie zmuszajcie się do zabaw, które Wam nie pasują. Ja przykładowo nie bardzo lubię obedience – po prostu nie kręci mnie patrzenie jak pies wykonuje po raz któryś konkretne polecenie. Dlatego zawsze staram się wymyślać coś nowego, bo z drugiej strony uwielbiam patrzeć jak pies kombinuje i skupia się na nowym ćwiczeniu. Chodziłem jednak z uporem maniaka na zajęcia PT (Pies Towarzyszący), bo dawniej miałem przekonanie, że owczarek musi takie rzeczy robić.

Zadowolony pies to zmęczony pies (i brudny!) – nie bez powodu takie hasło jest w obiegu psiej społeczności :)

Teraz szukam zabaw i aktywności, które sprawiają nam przyjemność. Jednak ponownie zaznaczam – też trzeba uważać. Legion bardzo nakręca się na frisbee, ale jednocześnie strasznie kocha taką zabawę. Szukam więc kompromisów i robimy tylko kilka, krótkich sesji dziennie. Wystarczająco, żeby była frajda, ale nie dopuszczam do nakręcenia.

Czy masz jakąś ulubioną zabawę ze swoim psem? Pochwal się w komentarzu!

Post Zabawa z psem – pomysły na rozrywkę w domu i na dworze pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dzisiaj chciałbym zaproponować wszystkim zmianę podejścia do wychowania psa. Jest to zmiana, którą sam stosuję już od dłuższego czasu i mogę powiedzieć, że naprawdę działa. Zmiana ta jest fundamentalna i wymaga od nas trochę odsunięcie na bok standardów, które stosowane były od lat.

Moim zdaniem jednak warto, a też myślę, że trzeba iść na przód. Kilkanaście lat temu najlepszym narzędziem szkoleniowym była kolczatka, którą stosowało się w większości przypadków. Wszystko się zmienia i zmienić musi się również nasze myślenie.

Legion kiedyś była bardzo nadpobudliwym psem – nawet zwykły spacer był ogromnym problemem. Chociaż akurat na tym zdjęciu tego nie widać :D

Przyczyna problemu

Moim zdaniem większość psich problemów bierze się z nagromadzenia negatywnych emocji. Może nawet nie negatywnych, ale takiego wiecie… wkurzenia. Szczeniak w hodowli musi o wszystko konkurować ze swoim rodzeństwem, a potem trafia do nowego domu. Tam jest rozpieszczany i dostaje wszystko. Człowiek też ma problem z zakomunikowaniem maluchowi co wolno, a co nie jest mile widziane.

Szczeniak pozwala sobie więc na wszystko. Bawi się z nami jak ze swoim rodzeństwem (szarpie, gryzie, drapie). Jak próbujemy interweniować w jakikolwiek sposób (ignorowanie, odsuwanie szczeniaka) to maluch bardzo szybko zaczyna szukać alternatyw.

Chyba każdy opiekun szczeniaka zna taką sytuację: maluch podbiega i szarpie za nogawkę. My go odsuwamy, mówimy ”nie wolno” lub ignorujemy. Widać ten błysk w oku szczeniaka ”tak?! Zaraz Ci pokażę!”, a potem biegnie i zaczyna gryźć kanapę. Tę samą kanapę, której wielokrotnie zabranialiśmy mu gryźć. Idziemy do szczeniaka, odsuwamy go od kanapy. Jednak maluch nawet nie myśli zrezygnować. Nawet wydaje nam się, że on się cieszy jak na niego krzykniemy. ”Ha człowiek! I co? Teraz się bawimy!” – dalibyśmy sobie rękę uciąć, że właśnie to szczeniak w tym momencie myśli. W ten sposób tylko nakręcamy psa do dalszego działania. Reagujemy fizycznie na fizyczną reakcję psa.

Levi uwielbia szarpaki, szczególnie ten skórzany mojego autorstwa :D Staramy się jednak ograniczać nakręcające zabawy. Poza chwilą ”funu” nie mają moim zdaniem jakiegoś mega pozytywnego wpływu na psa.

I tak jest bardzo często. Szczeniaki i psy w ogóle są świetne w zdobywaniu tego, na co mają ochotę. To mistrzowie intryg i czempioni szantażu. Bo człowiek poza psem ma jeszcze własne życie – pracę i obowiązki. Dla psa to człowiek jest całym światem i poza nami nie ma nic. Dlatego zrozumiałe jest jego postępowanie. Pies dorasta, ale jego ”sposób” na nas się nie zmienia, bo i my nie zmieniamy zazwyczaj podejścia. Życie wydaje się walką między tym, czego Ty chcesz, a czego chce pies.

Co z tym robimy?

Jaka jest najbardziej popularna rada na psie problemy obecnie? ZMĘCZ PSA! Tak, tak właśnie to wygląda i takie jest również myślenie większości z nas u podstaw. Pies jest niegrzeczny? Szaleje? Ma za dużo energii i trzeba coś z tym zrobić.

Od pierwszych dni stosujemy szarpaki do szarpania, przeciągania i bawienia się ze szczeniakiem. Idziemy na jakieś szkolenie i od razu jest instrukcja ”Na szkolenie prosimy zabrać szarpak lub ulubioną zabawkę psa”. Ćwiczymy wtedy motywację psa na zabawkę, przeciągamy się, szarpiemy, nakręcamy psa na zabawę.

W domu mamy też różne zabawki. Poza szarpakami mamy jeszcze pluszaki, gumowe gryzaki, sznury, piłeczki do aportowania, sztuczne patyki i wiele więcej. Wszystko w celu zmęczenia psa, żeby mieć chwilę spokoju.

Zabawki do gryzienia proponuję wymienić na naturalne gryzaki. Na pewno są lepsze i też fajnie wyciszają psa :)

Warto się nad tym zastanowić – większość aktywności i zabaw, które proponujemy naszemu psu ma tak naprawdę efekt odwrotny od zamierzonego przez nas. Pluszaki? To przecież przyzwolenie na niszczenie. ”Lepiej zabawkę niż meble!” – nieprawda. Niszczenie to niszczenie i uczymy psa, że jest to w jakiś sposób dozwolone. Naturalnie po czasie pies zrozumie, że są elementy, które wolno niszczyć i są elementy zabronione. Jednak dla małego szczeniaka nie jest to jasne. Jeśli dajesz mu pluszaki do niszczenia to nie zdziw się, jak zniszczy też poduszkę.

Nakręcanie jest złe

Z mojego doświadczenia jednak fundamentalnie złym pomysłem jest przede wszystkim nakręcanie psa. Pies jest nadpobudliwy, nie potrafi odpoczywać, niszczy? Pierwszym pomysłem większości jest ”zmęczyć go”. Idziemy z psem wtedy do parku i robimy długie aportowanie. Albo idziemy pobiegać po lesie. Albo długo się szarpiemy.

Jaki będzie efekt u większości psów? Czy pies pójdzie grzecznie spać? Bardzo często nie. Częściej pies jest jeszcze bardziej pobudzony, chce więcej, nie może się ułożyć i tylko kręci się po domu. Zaczepia nas albo zaczyna niszczyć. Wychowanie psa pobudzonego i nakręconego jest bardzo trudne. Pies nie słucha i wydaje się głuchy na nasze polecenia, prośby i groźby.

Jest to spowodowane wyrzutem hormonów, które związane są z wysiłkiem fizycznym. U ludzi jest bardzo podobnie. Nie bez powodu odradza się treningi bezpośrednio przed snem, ponieważ może to powodować problem z zaśnięciem. Organizm potrzebuje czasu, żeby się uspokoić. Jednak to nie wszystko.

Widzicie ten piękny, majestatyczny siad? To tak tylko niechcący :D

Niektóre formy treningu mogą powodować tzw. ”podkurwienie”. Mówi się o pozytywnym wpływie ćwiczeń na naszą psychikę, ponieważ podczas treningu wytwarzane są endorfiny (zwane hormonem szczęścia). Natomiast w wielu przypadkach ćwiczenia mogą powodować uczucie nakręcenia, nabuzowania, pobudzenia. Jak ktoś ćwiczy to zna to uczucie. Człowiek nie wie, co ze sobą zrobić, ma problem z koncentracją i uspokojeniem się. Przy bardzo wymagającym wysiłku fizycznym może również pojawić się agresja – szczególnie łatwo to zauważyć w siłowniach.

Z psami najczęściej realizujemy tzw. trening interwałowy, czyli bardzo intensywne ćwiczenia przeplatane z okresami spoczynku. Bo czym jest aport, jeśli nie treningiem interwałowym? Pies biegnie po piłkę z maksymalną prędkością (etap intensywny), a potem w trakcie oczekiwania na kolejny rzut odpoczywa (etap spoczynku/niskiej intensywności).

Oczywiście każdy pies jest inny i wpływ aktywności na organizm również będzie różny. Nie da się jednak ukryć, że aktywności fizyczne mogą nakręcać psa. Jednocześnie zauważając, że najczęstszy problem z psami jest wynikiem nadpobudliwości łatwo wywnioskować, że próba rozwiązania problemu poprzez aktywności pobudzające nie będzie dobrym pomysłem.

Psi sportowiec

Krótko jeszcze wyjaśnię element psiego sportowca, bo zapewne ktoś może zauważyć, że ”Są psy, które regularnie trenują do zawodów, a jednak nie mają tych problemów, czyli się mylisz”. Psy przygotowywane do zawodów mają zupełnie inny tryb pracy i są też odpowiednio do tego prowadzone.

:D

Treningi są przemyślane i realizowane z konkretnym planem. Psy uczone są odpoczywania i trybu spoczynku. Aktywności dobierane są w odpowiedni sposób i w odpowiedniej dla psa intensywności. Jest to więc zupełnie typ aktywności niż ta realizowana przez osoby, które z psem chcą coś po prostu ”porobić”.

Pamiętajmy też, że każdy pies jest inny. Psi sportowcy to zazwyczaj konkretne rasy, które są przystosowane do danego trybu życia. Jeżeli ktoś ma rasę pracującą i ja dobrze wykorzysta to jak najbardziej może to realizować z powodzeniem. Jednak jeśli ktoś zdecyduje się na rasę pracującą i będzie stosował nieprzemyślane aktywności fizyczne to tylko spowoduje nadpobudliwość u psa. Pies będzie czuł niedosyt bo proponujemy mu intensywność i częstotliwość, która wykorzystuje tylko ułamek jego potencjału.

Wychowanie psa – zmiana podejścia

Skończyliśmy ten długi wstęp o tym ”co chyba robimy źle jako psiarze” i zaczynamy w końcu moją propozycję. Jest nią wyeliminowanie lub znaczne ograniczenie aktywności pobudzających na rzecz aktywności wyciszających. Stymulacja psychiczna, a nie fizyczna.

Co rozumiemy poprzez aktywności pobudzające?

• szarpanie
• przeciąganie
• aportowanie
• bieganie
• frisbee
• nakręcające zachowanie opiekuna (żywe, bardzo energiczne zachęcanie do zabawy)
• dynamiczna zabawa z psem (podskakiwanie, przewracanie)
• agility

Co rozumiemy poprzez aktywności wyciszające?

• zabawy węchowe (szukanie smaczków po domu i inne zabawy węchowe, ukrywanie przysmaków w różnych przedmiotach itd.)
• aktywności węchowe (praca na śladzie, tropienie – mantrailing, tracking)
• długie, spokojne spacery eksploracyjne (chodzenie po nowych miejscach, gdzie pies musi obwąchać nowe otoczenie)

Są jeszcze dwa elementy, które w zależności od naszego psa i naszych umiejętności mogą być zarówno nakręcające jak i wyciszające. Przykładowo zabawki edukacyjne w teorii wyciszają, ale w praktyce często irytują i wkurzają psa. Dodatkowo jeżeli ”zagadka” jest bardzo prosta to pies szybko się jej nauczy, a wtedy właściwości stymulacyjne będą bardzo ograniczone.

Tu ”Gambling Tower” od Trixie. Fajna zabawka edukacyjna, ale niestety jak psiak ogarnia to szybko uczy się jej na pamięć.

Drugi element to ćwiczenia obedience, czyli posłuszeństwo. Na obedience składa się bardzo dużo różnych poleceń i ich odmian. Przykładowo warianty wydłużone (siad, leżeć – aż do zwolnienia) mogą być bardzo wkurzające dla niecierpliwych psów. Trzeba wiedzieć jak wyważyć tego typu ćwiczenia, żeby nie przekroczyć granicy irytacji psa. Również po pewnej ilości powtórzeń ćwiczenie przestaje być stymulujące – pies zaczyna reagować na nie na poziomie mięśniowym (przyjmuje pozycję bez myślenia).

Także tych dwóch elementów osobiście nie rekomenduję, bo zbyt wiele jest zmiennych, aby wykorzystać je prawidłowo do wyciszenia psa. Jeżeli ktoś potrafi to nie ma problemu, może próbować. Ja tego nie stosuję w tym kontekście.

Dlaczego aktywności wyciszające?

Aktywności wyciszające nie działają na organizm, a na psychikę naszego psa. Nie skupiają się na ruchu i zmęczeniu fizycznym, więc nie ma tu również wyskoku hormonów, które mogą wpłynąć na zachowanie psa. W skrócie: nie pobudzamy psa, a uspokajamy. Wychowanie psa, który jest wyciszony jest o wiele łatwiejsze dla opiekuna.

Przykład z ludzkiego świata: po intensywnym treningu siłowym człowiek bywa nakręcony i pobudzony. Natomiast jak ktoś siedzi w biurze i ma trudny problem do rozwiązania to często po powrocie do domu jest tak zmęczony, że nawet gadać się mu nie chce tylko iść spać.

Tu jak Legion jeszcze była typowym szczeniakiem. Od początku popełniliśmy ten błąd, że skupialiśmy się przede wszystkim na rozrywce, a nie edukacji. Bieganie z innymi psami jest ok, ale też nakręca psa, a potem bywa problem z wyciszeniem w domu :)

Intensywne używanie umysłu do rozwiązania jakiegoś problemu wiąże się z dużą koncentracją i skupieniem. Wynikiem jest zmęczenie, ale bez negatywnego pobudzenia. Po ćwiczeniach fizycznych zmęczone jest tylko ciało i mięśnie. Po ćwiczeniach umysłowych jesteśmy zmęczeni ”w głębi” – brzmi poważnie, nie? :D

Wychowanie psa – moje obecne podejście

Często rozmawiam z Wami mailowo i przez wiadomości. Zazwyczaj pojawia się pytanie, co obecnie robię z psami. Oczekujecie, że robię jakieś zaawansowane rzeczy, sporty, trudne treningi i tak dalej. Większość bardzo się dziwi jak odpowiadam ”nic specjalnego”.

Napiszę Wam mój plan treningowy, który nazywam ”Max Training Routine For Extreme Dogs – Maxdogtron 9000”:

Legion: trochę frisbee, spacery, zabawy węchowe

Levi: spacery, zabawy węchowe

Lempo: spacery, zabawy węchowe

Tyle. Jak tak odpowiadam to zaraz jest pytanie ”ale nic po za tym? Nie ćwiczycie sztuczek lub posłuszeństwa?”. Odpowiedź brzmi: NIE.

Nasze pierwsze prototypy mat węchowych :D Psiaki chętnie testowały i myślę, że taka praca węchowa od okresu szczenięcego to była najlepsza rzecz dla Leviego :)

Levi potrafi tylko siad, leżeć i łapa. I to tak na ”średnim poziomie”, czyli jak chce to robi, jak nie chce to nie robi. Lempo też tylko to potrafi. Oczywiście działają też takie podstawy jak ”nie”, ”nie wolno” i tak dalej, ale to nie było uczone specjalnie, a wyszło po prostu z życia. Jak podając miskę mówisz ”czekaj” to w końcu pies załapie, o co chodzi.

Ktoś może pomyśleć ”samoyedy i tak mało aktywności? Oszalał!”. I naprawdę się nie zgodzę. Psy jak najbardziej potrafią przystosować się do nowych warunków.

Wychowanie psa – Legion

Z Legion było bardzo trudno, bo z nią zaczęliśmy tradycyjnie. Czyli były treningi, szarpanie, obedience, bieganie i generalnie te wszystkie standardowe aktywności, które się wtedy proponowało. Bo to jest kwestia mentalności społeczeństwa. Pies kojarzy się bezpośrednio z aktywnością fizyczną. Z bieganiem, szarpaniem i ruchem.

Robimy to więc i nawet nie zauważamy, że wpływa to negatywnie na psa. Legion była nakręcona do granic możliwości. Tak bardzo, że po godzinnym biegu potrafiła zaczepiać o więcej. Ledwo wracaliśmy do domu, ona położyła się na 5 minut, napiła wody i jest już gotowa dalej. Człowiek nie jest w stanie fizycznie zmęczyć psa, szczególnie ras pracujących lub bardzo aktywnych. Ludzie wybierają się z psami na 90 km przechadzki w górach i na psach nie robi to wrażenia.

Legion od małego wychowywana była przy pomocy aktywności pobudzających, chociaż wtedy jeszcze nie byliśmy tego świadomi. Dopiero teraz po latach wiem, skąd pojawił się problem z nadpobudliwością :)

Z Legion długo zajęło nam odkręcenie tego. Powoli zmniejszaliśmy ilość aktywności fizycznej, a zwiększaliśmy aktywność węchową i wyciszającą. Byliśmy na tropieniu, stosowaliśmy różne zabawy węchowe, robiliśmy nosework i zabawki edukacyjne. Zabawki wszystkie poszły w kąt, bo Legion bardzo szybko uczyła się ich na pamięć. Zostały więc tylko aktywności węchowe.

Obecnie jesteśmy w takim momencie, że mogę powiedzieć z pewnością, że Legion jest w pełni przestawiona. Z ciągle pobudzonego, chcącego więcej ruchu psa zrobiła się normalną, przyjemną ciapą kanapową. Większość dnia spędza leżąc obok nas na kanapie. Bardzo chętnie przychodzi się głaskać, uważnie słucha jak się do niej mówi. Rozumie wszystko i jest fantastycznym, wyrozumiałym psem. Dawniej kontakt z nią był bardzo utrudniony, bo miała tylko tryb ”praca”. Nie ma też problemu ze spaniem lub odpoczynkiem. Nie kręci się po domu, nie szczeka bez powodu i tak dalej. Jest świetnie po prostu.

W tym momencie zostawiliśmy tylko frisbee jako aktywność fizyczna, ale to tylko dlatego, że Legion bardzo je lubi. Ograniczamy jednak rzucanie do 10-20 minut dziennie i to w kilku sesjach, żeby pojedyncza aktywność nie była na tyle intensywna, że powodowałaby pobudzenie. Poza tym mamy spokojne spacery po lesie. Całość uzupełniamy matami węchowymi. Od czasu do czasu wracamy do nosework, ale jakoś nie potrafię przejść na wyższy poziom. Niestety nie mamy blisko nigdzie tropienia, ale może kiedyś znowu się wybierzemy.

Nie zawsze trzeba iść w rozwiązania ekstremalne. Nadal rzucamy Legion frisbee, bo ona to kocha. Natomiast staramy się dawkować aktywność tak, żeby nie powodowała pobudzenia :)

Moim zdaniem lepiej mało aktywności, a konkretne i przydatne niż masa zbędnych, nakręcających ćwiczeń. Legion jest spokojna i zadowolona, więc naprawdę nie widzę powodu do zwiększania tego tylko dlatego, że ”inni ćwiczą więcej”.

Wychowanie psa – Levi

Levi to był nasz pierwszy pies z ery ”wychowanie psa – inne podejście”. W końcu przestałem stosować tylko to, co inni napisali, a zacząłem sam myśleć i wychowywać psy tak, jak ja uważam za najlepsze.

Levi więc był już wychowywany w nowy dla mnie sposób, ale nadal było trochę starych przyzwyczajeń. Nie robiliśmy dużo nakręcających zabaw. Jednak trochę szarpania nadal się pojawiło. Skupiliśmy się jednak przede wszystkim na komunikacji z psem. Nie było komend, a było po prostu życie. Ćwiczyliśmy koordynację na piłkach fitness, robiliśmy trochę siadów i skupienia (ale to głównie dla nauki imienia).

Ogólnie robiliśmy aktywności fizyczne (szarpanie, przeciąganie, było trochę biegania), ale w bardzo małej intensywności. Przede wszystkim jednak były aktywności węchowe. Levi od pierwszych dni ćwiczył na macie węchowej – nawet kilkanaście razy dziennie. Zresztą Levi miał problem ze zbyt szybkim jedzeniem, więc mata była wykorzystywana nawet jako miska spowalniająca. Poza tym próbowaliśmy też nosework, ale nie powiem, żeby to była ulubiona aktywność Leviego. Za szybko się nudzi, a na początku jest sporo powtórzeń :D

Levi wyrósł na spokojnego i grzecznego psiaka. Pamiętam, że trochę się obawialiśmy jak się nam uda, bo samoyedy to podobno bardzo wymagająca rasa. Odpowiednie podejście do wychowania ma znaczenie, a aktywności i zabawy to duża część wychowania :)

I co mogę więcej powiedzieć? Levi wyrósł na bardzo spokojnego i grzecznego psiaka. Nigdy, absolutnie nigdy nie było z nim problemów. Nie było niszczenia (poza tym na samym początku), nie było wymuszania uwagi, nie było nadpobudliwości. Wzorowy pies.

Często spotykam się z opinią, że samoyedy MUSZĄ mieć ruch i to dużo. Minimum 10 kilometrów dziennie. Moim zdaniem to bullshit i absolutnie nie widzę tego obserwując moje psy. Levi chętnie wyjdzie na tradycyjny spacer (godzinka po lesie), potem pokopie trochę dziur na podwórku i resztę dnia sobie leży na trawce w słoneczku. Wieczorem zrobimy sobie sesję węchową, potem Levi kładzie się obok nas na kanapie lub na legowisku i tyle.

Wychowanie psa – Lempo

Lempo został przez nas adoptowany w związku z tym, że poprzedni właściciele sobie z nim nie radzili. Psiak podobno agresywny, bardzo nadpobudliwy, dominujący wręcz. Było bieganie, długie spacery, jakieś spotkania z behawiorystami, którzy proponowali spotkania z innymi psami. Nic nie działało. I to jest właśnie najczęstszy powód problemu ze szczeniakiem lub psem dorosłym – nadpobudliwość.

Szczeniak trafił do nas i rzeczywiście ”pies tajfun”. Wszędzie go pełno, wszystko musi zobaczyć. Jak mu się czegoś zabroni to zaraz w ramach ”zemsty” idzie niszczyć coś innego. Przynosi jakiś kawałek kartonu, człowiek mówi ”Nie teraz, Lempo” to on zaraz się kładzie pod kanapą i zaczyna skubać. Albo wskakuje na kolana, albo cokolwiek innego. Byle zwrócić na siebie uwagę.

Lempek jest fantastycznym psiakiem, ale ma bardzo dużo energii, z którą nie wie co zrobić. Wyładowuje się więc na wszystkim. Tak przynajmniej by było, gdybyśmy dodatkowo go nakręcali szarpaniem lub rzucaniem piłeczki. Lempo jest jednak u nas spokojny – robimy bardzo dużo aktywności węchowej :)

Z Lempo stosujemy całkowicie nasze zasady. Zabawki wszystkie schowane, naprawdę sporadycznie coś się z nim bawimy, żeby w ogóle wiedział jak to wygląda. Ma kilka zabawek na specjalne okazje. Teraz jednak młody wchodzi w okres dojrzewania i robił się szczególnie upierdliwy. Schowaliśmy więc wszystko i całkowicie wyeliminowaliśmy zabawy pobudzające.

Teraz jest tylko spacer i sporo sesji węchowych w ciągu dnia. Wieczorem zamykamy się z nim w jednym pokoju i robimy sesje ”aż do zmęczenia”, co w jego przypadku oznacza 3-4 pełne maty. Maluch już w połowie ostatniej kładzie się i tylko siłą woli te smaczki znajduje :D Potem idzie się napić i słodko zasypia.

Nawet zrobiłem ostatnio test. Zabrałem go na pierwszy bieg po lesie. Pół godzinki dla takiego malucha wydawało się wystarczające. Po powrocie Lempo się napił i zaczął wymuszać uwagę. Wskakuje na mnie, próbuje się szarpać, a jak to nie skutkowało to zaczął drapać w podłogę. Także szybka sesja węchowa i po 10 minutach młody śpi. Kolejne dni to już tylko sesje węchowe, a Lempo jest naprawdę spokojniejszy i bardziej kontaktowy.

Niektóre psy takie są, że bardzo łatwo się pobudzają. Szczególnie szczeniaki w okresie dojrzewania – to prawdziwa burza energii, często negatywnej. Stosowanie aktywności wyciszających, zabaw i naturalnych gryzaków pozwala trochę tę energię okiełznać :)

Ktoś może pomyśleć ”ok, u Ciebie działa, ale mój pies jest inny” i jak najbardziej się zgodzę. Każdy pies jest inny. Może akurat Twój pies woli aktywności fizyczne i one sprawiają, że jest spokojniejszy. Może? Jednak u większości jednak tego typu zabawy będą tylko nakręcały. Zresztą gdyby bieganie i szarpanie uspokajało psy to byłoby o wiele mniej problemów z nadpobudliwością.

Wychowanie psa – zmiana podejścia

Nie twierdzę, że moja teoria jest idealna i będzie działała w każdym przypadku. Potraktujcie to jak podzielenie się moimi własnymi doświadczeniami i jakie zauważyłem zmiany po wprowadzeniu aktywności wyciszających w nasze życie.

Jeżeli ktoś ma problemy podobne do naszych, czyli nadpobudliwy pies, problemy z uspokojeniem, problem z zasypianiem, kręcenie się po domu, wymuszanie uwagi, niszczenie, ciągłe nakręcenie, burzliwy okres dojrzewania i tym podobne to naprawdę polecam spróbować tej metody.

Nie jest to metoda potwierdzona naukowymi badaniami, więc to po prostu takie przemyślenie i własna teoria. Być może stosowana już w coraz szerszych kręgach, ponieważ widać, że od jakiegoś czasu zainteresowanie aktywnościami węchowymi znacznie się zwiększyło. Fajnie byłoby myśleć, że ten trend zaczął się na tym blogu, bo jednak właśnie w tym samym czasie zaczęliśmy pisać więcej o węszeniu – matach węchowych, tropieniu i nosework. Nie myślę jednak, że jestem aż takim influencerem, więc pewnie to zbieg okoliczności. Chociaż fajnie by było wiedzieć, że ten blog ma wpływ na pozytywne trendy :)

A jak aktywności wyciszające nic nie dadzą to zawsze pozostają zapasy z przyjacielem :D

Tak czy inaczej bardzo polecam. Podsumowując, co trzeba robić? Przede wszystkim obserwować swojego psa i patrzeć jakie aktywności powodują pobudzenie. I potem te aktywności wyeliminować. Największe prawdopodobieństwo nakręcenia może wystąpić po: szarpaniu, przeciąganiu, bieganiu, agility, frisbee, aportowaniu. Również w następstwie braku naszej uwagi lub odmowy, jeśli psiak ma za dużo energii. Pies czuje napięcie i próbuje je wyładować. Jeśli mu nie pomożemy to może próbować wyżyć się poprzez niszczenie.

Te aktywności i sytuacje warto wymienić na zabawy i aktywności wyciszające: zabawy węchowe, tropienie, tracking, praca na śladzie oraz spokojne spacery eksploracyjne. Może próbować też zabawek edukacyjnych lub ćwiczeń posłuszeństwa, ale tu już ważny jest typ zabawki lub nasza technika szkoleniowa. Spacery eksploracyjne też mają sens (w kwestii wyciszenia) tylko wtedy kiedy mamy dostęp do dobrego miejsca. Spacer wśród hałaśliwych psów, na psim wybiegu lub w centrum miasta może nie być dobrym pomysłem, ale tu już dużo zależy od naszego psa i tego, co go nakręca.

Dziennie frisbee rzucamy 10-20 minut maksymalnie i to w kilku sesjach. Rano 5 minut, potem po obiedzie trochę i wieczorem. Tak, żeby nie było tego pobudzenia, a jednocześnie żeby była radość z ulubionej aktywności :)

Oczywiście nie zawsze musimy iść w taką ekstremalność, że całkowicie eliminujemy wszystkie aktywności fizyczne. Wszystko zależy od nas, naszego psa i preferencji. Jeżeli pies ma bardzo duży problem to zmiany mogą być natychmiastowe i drastyczne (całkowita eliminacja zabaw nakręcających), ale możemy też zdecydować się na spokojne zmniejszanie jednej aktywności na rzecz innej.

Natomiast jeśli pies ma tylko drobne problemy z wyciszeniem (np: nie potrafi się uspokoić bezpośrednio po aktywności) to można spróbować inaczej. Na przykład po intensywnej aktywności fizycznej zrobić krótką sesję węchową dla uspokojenia.

I tyle! Dbajcie o swoje psiaki :)

Możliwości i zastosowań jest naprawdę sporo. Można być sceptycznym, ale jeśli mamy problem z psem to polecam spróbować. Najwyżej się nie spodoba i wrócisz do starych nawyków, ale może jednak okaże się, że rezultaty są tak dobre jak u nas? Spróbuj :) Wychowanie psa nie musi być trudne. Trzeba jednak postawić na dobre metody, które są dopasowane do naszego przyjaciela.

Post Wychowanie psa – całkowita zmiana podejścia pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.