Jest również spory wysyp recenzji, głównie dla firm zgłaszających się w grudniu, ale dla których recenzji nie udało się opublikować. Naprawdę bardzo dużo firm budzi się w środku grudnia, że jednak warto byłoby zrobić jakąś promocję na święta, a potem dziwią się, że nie ma szans :)

Czy było coś ciekawego do czytania w styczniu? Pewnie, że tak!

Psie internety – Styczeń

Psowaty – znudzony malamut – dobry wpis pokazujący problemy z psem, który się nudzi. Generalnie to jest tak, że jak człowiek zdrowy i ma dużo czasu to i pies jest zadowolony. Sporo zabaw i spacerów gwarantuje rozrywki. Kłopoty zaczynają się jak coś wypadnie i przez pewien czas mamy mniej wolnego na psa. Psiaki nie zawsze są wyrozumiałe :D

Śledź też pies – agresywny szczeniak – wpis i pewnej tendencji właścicieli szczeniaków do przesadzania. Niby taka mała, słodka kuleczka, a potrafi zamienić życie człowieka w koszmar. Grupy na fejsie są pełne błagań o pomoc :) Znaczy wiecie… ja rozumiem problem ze szczeniakiem i wiem, że to nie są słodkie aniołki. Jednak z drugiej strony – czego się człowieku spodziewałeś od szczeniaka? :D

Filozof i pies – wykształcenie czy doświadczenie – bardzo ciekawy wpis odnośnie szkolenia psów. O różnicy pomiędzy różnymi szkoleniowcami oraz o kwestii wykształcenia oraz doświadczenia. Muszę napisać też, że to blog, który dopiero odkryłem i na pewno postaram się częściej czytać. Zazwyczaj nie lubię blogów powiązanych z psimi szkoleniowcami, bo zawsze wydaje mi się, że tak tworzą swoje wpisy, żeby dać jak najmniej wartości merytorycznej, a jak najwięcej zachęcić do wzięcia udziału w szkoleniu. Filozof i pies taki nie jest – tekst napisany bardzo merytorycznie i ciekawie.

Psi kawałek internetu – idealna rasa – tekst praktycznie wcale nie merytoryczny, bo w sumie nic tu nie ma :D (ale w sumie chyba taki miał być). Natomiast zadaje ciekawe pytanie, które przynajmniej mnie skłania do przemyśleń. Czy rzeczywiście trzeba szukać rasy idealnej? Praktycznie zawsze jak ktoś pyta o rasę dla siebie to ludzie zaczynają pytać o to jak dany człowiek żyje, jak pracuje, jak się rusza. Czy to takie ważne?

Oczywiście w wielu przypadkach tak, ale też nie zawsze. Jak ktoś pracuje na 3 zmiany 12 godzin 7 dni w tygodniu to na pewno malamuta nikt nie poleci. Jednak z drugiej strony…czy ktoś kto tyle pracuje na pewno chce i potrzebuje psa? Czy dobrym pomysłem jest mieć psa tylko na te kilka wolnych chwil? Człowiek wraca do domu, 2 godzinki posiedzi przed TV, pogłaska psa, coś zje, ogarnie się i w sumie już czas spać.

Wiele osób też ma tak, że jak już zdecyduje się na jedną rasę to potem wszystkie psy ma już takie same. Niby tłumaczy to miłością do rasy, ale często prawda jest taka, że ludzie nie lubią nowych i nieznanych elementów w życiu, więc zostają przy tym, co jest już poznane.

Co pies na to – klatka kennelowa – jak już autorzy napisali na wstępie – o klatce napisano już sporo. Ja jednak zauważam pewną tendencję i sprzeczność u psich szkoleniowców oraz psich przewodników. Bo to jest tak, że szkoleniowcy zawsze podają masę argumentów ”za” klatką kennelową, gdzie skupiają się na aspektach praktycznych tego rozwiązania. Natomiast po drugiej stronie są psi przewodnicy, których głównym ”przeciw” są aspekty emocjonalne wprowadzania klatki.

Właśnie z tego powodu nigdy nie będzie zgody w tym temacie, bo szkoleniowcy nie potrafią odnieść się do opornych przewodników. Przewodnicy mówią ”to więzienie psa!” (czynnik emocjonalny), a szkoleniowcy odpowiadają ”nieprawda, bo to dla psa bezpieczne miejsce, w którym może się wyciszyć i uspokoić”. Dla przewodnika to żaden argument, bo przecież w domu pies wszędzie czuje się bezpieczny, bo w końcu jest u siebie :)

Psi szkoleniowcy mają generalnie duży problem ze skupieniem się na człowieku. Tak bardzo uczą się komunikować z psami, że często nie potrafią rozmawiać z ludźmi i słuchać ich problemów. Mój główny problem z psią klatką jest właśnie taki, że nie widzę jej sensu. Jak Legion chce się położyć pod stołem to idzie pod stół, jak chce na łóżko to idzie tam. Co pies na to pisze – klatka jest azylem, a nie więzieniem. Prawda, ale po co psu azyl w tej konkretnej klatce, jeśli może być gdziekolwiek zechce?

W ciągu dnia większość czasu spędzam przy biurku, a Legion zazwyczaj leży obok. Natomiast teraz, jak piszę ten tekst to leży sobie z Levim w przedpokoju. Jak potrzebuje obecności człowieka to przychodzi, a jak potrzebuje tego swojego azylu i spokoju to idzie do innego pomieszczenia.

Nie chodzi mi teraz o to, że klatka jest zła – uważam, że każde rozwiązane ma swoje zastosowanie. Jednak czasami wydaje mi się, że klatka to taka współczesna kolczatka – polecana jest na każdy problem i w każdym przypadku. Kiedyś szło się do behawiorysty z problemem to słyszało się ”ciągnie? To polecamy kolczatkę!”. Teraz idziemy i słyszymy ”pies jest nadpobudliwy? Spróbujcie klatki!”.

Nie jestem ani zwolennikiem ani przeciwnikiem klatki. Na pewno jednak szkoleniowcy muszą potrafić odnieść się do czynnika emocjonalnego przewodnika, a nie tylko skupiać się na praktycznych zaletach.

Beryl i spółka – co to znaczy mieć psa – u Beryla zrobiło się filozoficznie :D Warto poczytać, szczególnie przed podjęciem decyzji o pierwszym psiaku. Przewodniczenie psu nie jest wcale takie łatwe, a wymaga również sporego poświęcenia.

A Wy czytaliście coś ciekawego w tym miesiącu? Dajcie linki w komentarzach :)

Post Psie internety – Styczeń pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dzisiaj napiszemy jak wygląda smycz linowa, z czego jest zrobiona i dlaczego jest taka fenomenalna? Jeśli kogoś to interesuje to nasze smycz linowe można zobaczyć tutaj: pawesome smycz linowa. Jednak sam wpis nie skupia się na naszym produkcie, a generalnie na tym typie smyczy. Wydaje mi się, że o wiele za mało się o nich pisze, a jeśli już to skupia na aspektach wizualnych, a nie funkcjonalnych. Te drugie są naszym zdaniem najważniejsze :)

Zrobiło się zimno, ale na spacer wyjść trzeba :D

Smycz linowa – świetna alternatywa dla innych smyczy

Smycz linowa to produkt, o którym dowiedzieliśmy się dawno temu z for zagranicznych. Zagranicą ludzie ciągle kombinują, wymyślają nowe rzeczy i po prostu działają. Warto obserwować trendy w innych państwach, ponieważ to źródło fantastycznych pomysłów. Postanowiliśmy spróbować i kurczę… chwyciło od razu. Od pierwszych prototypów zakochaliśmy się w tej smyczy i nawet jak nie była dopracowana to trudno było wrócić do starej taśmówki.

Jednak jeszcze na wstępie czas na chwilę historii. Jak wielu z Was wie (jeśli czytacie nas regularnie) to na pewno jesteście świadomi naszych ogromnych problemów z Legion w pierwszych 2 latach jej życia. Trudno jednoznacznie powiedzieć, czy to ona była takim małym szatanem, czy po prostu nie byliśmy świadomi ile pracy wymaga młody pies. Tak czy inaczej było ciężko. Spacery to był koszmar.

Legion zawsze chętna na spacer, najlepiej to by cały dzień siedziała na zewnątrz :)

Od samego początku mieliśmy problemy smyczowe. Najpierw Legion miała jakąś potworną manię gryzienia smyczy, a my nie wiedzieliśmy jak to przerwać. Finalnie zniszczyła nam kilka, jeśli nie kilkanaście kompletów smyczy taśmowych. Wychodzi człowiek z nową smyczą na spacer, pies robi omnomnom i już smyczy nie ma – trzeba wracać ze szczeniaczkiem na ręce :D Teraz to jest zabawne, ale wtedy jak tak się działo co kilka dni to przyjemnie nie było.

Potem Legion podrosła i przestała gryźć te smycze, ale z drugiej strony zaczęła coraz bardziej ciągnąć plus rozpoczęła się jej mania na inne psy, do których wręcz się wyszarpywała. Szukaliśmy jak najbardziej wytrzymałych i wygodnych smyczy, ale zawsze coś było nie tak. Najgorsze były te ostre krawędzie, bo jak pies nagle pociągnął to potrafiło mocno pokaleczyć ręce. Nawet jak taśma była lepsza to nadal komfort ze spaceru był taki sobie.

Tutaj psiaki z ukalyny.blogspot.com :)

Próbowaliśmy również smyczy amortyzowanej, ale dla nas to całkowity niewypał. Amortyzacja jest bardzo duża i nie pozwala kontrolować psa. Jak Legion zobaczyła jakiegoś innego psiaka i zaczęła się wyrywać to bardzo trudno było ją uspokoić z amortyzatorem.

Ze smyczami u nas był ogromny problem i długo nie mogliśmy znaleźć idealnego rozwiązania. Zawsze była albo niewygodna, albo nie pozwalała na kontrolę nad psem lub była zbyt delikatna, aby utrzymać 35-40 kg owczarka niemieckiego.

Smycz linowa – coś nowego, coś wspaniałego

Smycz linowa była dla nas niesamowitym odkryciem. Jakie to szczęście zrozumie tylko ktoś kto przez 2 lata musiał siłować się z ogromnym owczarkiem. Ile razy coś mi niepokojąco skrzypło w barku, bo Legion szarpnęła to już nie pamiętam.

Czym jest jednak smycz linowa? Na rynku jest wiele produktów tego typu – w pięknych kolorach, z ciekawymi dodatkami i karabińczykami różnej jakości. Są wykonane z liny naturalnej lub sztucznej.

Levi generalnie za smyczami nie przepada. Ogólnie nie lubi być ograniczany. Wolność dla psów! :D

Dla nas prawdziwa smycz linowa musi być koniecznie wykonana z naturalnej liny bawełnianej. Ten materiał jest przyjemny w dotyku, trochę miękki i charakteryzuje się specyficzną, delikatną amortyzacją. To właśnie ten materiał sprawia, że produkt jest fantastyczny.

Przede wszystkim lina jest okrągła, więc nie ma żadnych ostrych krawędzi. Świetnie dopasowuje się do dłoni, a trzymanie smyczy jest po prostu wygodne. Bardzo fajnie można taką smyczą również operować. Ja preferuję długą smycz, więc cenię możliwość łatwego zwijania i rozwijania materiału.

Przy smyczach taśmowych często całość mi się zwijała lub plątała. Smycz linowa spokojnie daje się zwinąć w ręce, owinąć wokół dłoni lub trzymać w konfiguracji przedstawionej w Leash Ninja. Poniżej znajdziecie cały filmik – naprawdę polecam, bo pokazany sposób trzymania i operowania smyczą jest świetny. Przepinane smycze nie są dla mnie wygodne, a ten sposób jest po prostu idealny – bardzo łatwo zwijać i rozwijać smycz w ten sposób, a jednocześnie mieć pełną kontrolę nad psem.

Naturalna lina bawełniana ma również charakterystyczną, delikatną amortyzację, co jest dla mnie najlepszym elementem smyczy linowej. Naprawdę mogę pisać o tym ogromne ilości literek, a i tak nie przedstawi to mojego zachwytu. Dla niektórych może to być takie ”bleh, byle co” – szczególnie dla osób z idealnym psem chodzącym przy nodze.

Dla mnie jednak wygoda na spacerze i brak urazów z powodu ciągnącego psa to najważniejsze aspekty. Amortyzacja smyczy linowej jest idealna. Na tyle duża, że niweluje nagłe szarpnięcie psa. Dzięki temu nie czuć aż takiej siły szarpnięcia w barku, łokciu i kolanach. Z drugiej strony amortyzacja nie jest aż tak duża, żeby uniemożliwić kontrolę nad psem. Naturalny materiał zwyczajnie się rozciąga i wraca do stanu początkowego, co jest wystarczające do zniwelowania siły, ale nie pozwala psu, żeby nagle rozciągnął amortyzator na 20 cm jak to jest w wielu smyczach z gumowym amortyzatorem.

Wracając jednak do budowy smyczy. Smycz linowa wykonana jest ze sznura, który składa się z 3 splecionych lin. W celu przymocowania karabińczyka i wykonania rączki stosuje się marynarskie metody wiązania, które są naprawdę wytrzymałe. Z Legion testowaliśmy nasz prototyp prawie rok i cały czas smycz jest cała – żadnych uszkodzeń, rozwiązywania się czy coś takiego.

Miętus z canistic.com.pl :)

Pozostałe elementy smyczy zależą już do twórcy. Miejsce wiązania często jest w jakiś sposób zakrywane przez dekorację. Niektórzy stosują sznurek jubilerski, a my postawiliśmy na naturalną skórę. Plusem tego skórzanego elementu jest to, że pozwala on na dodatkowe miejsce do chwytania, a ma inną strukturę niż lina lub sznurek, więc jest wygodny. Jedną ręką można trzymać za rączkę smyczy, a drugą złapać za skórę, jeśli potrzebujemy mocniejszego chwytu. Ja to stosuję jak jakiś pies zacznie szczekać na Legion, a ona nie wytrzyma i zaczyna się rzucać :D

Ważnym elementem jest również karabińczyk. Pamiętajmy, że smycz jest tak wytrzymała jak jej najsłabszy element. Możemy zastosować solidną linę, ale jeśli karabińczyk będzie tandetny to finalnie wyjdzie dupa, a nie smycz :) Co dla mnie jest ważne w karabińczyku? Żeby wytrzymał nawet najmocniejsze szarpnięcie oraz był nierdzewny.

Często widzę piękne smycze taśmowe, które mają tanie, stalowe karabińczyki. Po pierwszym deszczu cały będzie we rdzy, więc szkoda. Jest jeszcze taka mania czasami na wymyślne karabińczyki, które może są ładne, ale testowaliśmy taki z Legion i po pierwszym teście całość pękła :D

Beryl z berylispolka.pl :D

Finalnie zdecydowaliśmy się na karabińczyki z mosiądzu. Chodzą bardzo gładko, są odporne na mróz oraz wodę (nawet słoną!). No i przede wszystkim są bardzo wytrzymałe. Nie ma chyba na rynku lepszych karabińczyków.

Ostatnim elementem smyczy linowej jest już kolor, ale to już naprawdę kwestia obiektywna. Jedna osoba lubi czerwony, inna niebieski, ktoś inny woli linę naturalną lub jakieś połączenie kolorystyczne. Także trudno się na ten temat wypowiedzieć. Legion ma kilka smyczy, ale używamy głównie pomarańczowej, bo mi pasuje do jej frisbee :D

Smycz linowa – podsumowanie

Bardzo lubię pisać o produktach, które mają ogromny wpływ na nasze życie. Bo moim zdaniem właśnie o to chodzi. Stosowane przez nas produkty nie powinny być tylko tłem w naszym życiu, a rzeczywistą pomocą. Nie ma nic gorszego niż zakup, który nie dodaje wartości w naszym życiu, więc wybierając produkty dla naszych psów staramy się, aby były jak najlepsze.

Smycz pod kolor frisbee? Proszę bardzo <3

Takie frisbee na przykład. Dla kogoś może to być tani, gumowy dysk. Są lepsze, są profesjonalne – latają daleko i pięknie. Jednak co z tego, jeśli Legion woli swój dysk? Wiele w ogóle nie rozumie naszego zachwytu frisbee, bo przecież są inne, bardziej skomplikowane i dostosowane do ON aktywności. Jednak nam dysk ogromnie pomógł i pozwolił kontaktować się ze swoim psem. Nawet jakby ktoś mi sprezentował złotą bieżnię dla psa to dla mnie numer 1 będzie ten właśnie tani, gumowy dysk.

Podobnie działa na mnie smycz linowa. Jest pewnym rozwiązaniem problemu i dyskomfortu, który odczuwałem przez 2 lata. Wiadomo, że smycz nie naprawi psa, ale ważna jest taka specyficzna szansa. Jeśli mam wygodną smycz to łatwiej jest wyjść z psem na spacer, łatwiej przeprowadzić trening i łatwiej przeć do przodu.

Dla kogoś to może być zabawne, ale dla mnie świadomość posiadania pomocnych narzędzi (mata węchowa w domu, frisbee jako aktywność i wygodna smycz) jest bardzo ważna. Z Legion jest coraz lepiej, ostatnio nawet przechodziliśmy obok innego psa stosunkowo spokojnie (w sensie, że Legion się zatrzymała i patrzała na niego, ale nie puściła dysku z pyska i nie rzucała się), ale cały czas ćwiczymy i się staramy.

Legion approved :)

Także tego… wygodna smycz jest na pewno ułatwieniem podczas pracy z psem. Sama go nie wychowa, ale przynajmniej człowiekowi zwiększy komfort podczas spaceru. Nie tylko z psem ciągnącym, ale tak generalnie. Jak ktoś lubi skomplikowane wzory to niech zostanie przy taśmówce. Jednak jeśli ktoś chce naprawdę wygodnej i przyjemnej smyczy to jak najbardziej mogę polecić smycz linową :)

Jeśli ktoś jest zainteresowany to zapraszamy do śledzenia nas:

facebook: @pawesomepl

instagram: @pawesomepl

A jakie jest Wasze zdanie na temat smyczy? Jakie lubicie najbardziej?

Post Smycz linowa, czyli dlaczego nie korzystamy już z taśmówek pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.