Dzisiejszy wpis poświęcony będzie właśnie tej rasie, ale od razu zaznaczam, że będę szukał negatywów. Samoyed to rasa dość specyficzna moim zdaniem i dość wyróżnia się na tle bardziej tradycyjnych ras. Oczywiście zawsze ktoś może napisać ”mój samoyed jest idealny”, bo każdy psiak jest jednak trochę inny.

Lempo na spacerze w lesie <3

Niemniej uważam, że jak ktoś zastanawia się nad tą rasą to powinien brać pod uwagę najgorszy scenariusz. Lepiej miło się zaskoczyć niż okropnie zawieść. Także czytając o samoyedach – o tych wspaniałych, wiernych, lojalnych i pozytywnych psach warto pamiętać, że zawsze jest też ta druga, negatywna strona.

Nie ma psów idealnych – pies jest taki, jaki jest :)

Nie bierz samoyeda, jeśli kłopotów Ci nie trzeba

”Nie bierz samoyeda, jeśli kłopotów Ci nie trzeba. Nawet nie czuję, że rymuje – samoyed życie Ci zrujnuje”. Tadam! Tak jednak na poważnie to największym przekleństwem tej rasy jest jej uroczy wygląd. Wielokrotnie czytałem argumentację ”czemu samoyed”, gdzie głównie nacisk kładzie się właśnie na ten aspekt.

Nie da się oczywiście ukryć, że samoyedy są świetne. Nie tylko mają piękny uśmiech, ale generalnie cały ich wygląd jest bardzo pozytywny. Białe miśki, uśmiechnięte pluszaki, wesołe niedźwiadki – tak często się pieszczotliwie nazywa samoyeda.

W tym całym uroku niektórzy zapominają, że to nadal jest pies. Ma pazury i zęby. Może być agresywny, problemowy, nadpobudliwy. Wiele osób skupia się na tym, że generalnie rasa ta uznawana jest za delikatną, a również często wykorzystywaną do dogoterapii lub innego typu pracy z dziećmi lub osobami chorymi.

Zapomina się jednak, że do terapii wybierane są najczęściej psy ze specjalnych miotów, a przed rozpoczęciem pracy są odpowiednio socjalizowane i szkolone. Nie jest więc tak, że każdy samoyed będzie idealny i delikatny dla Twojego dziecka.

Mały bardzo chętnie eksploruje – wszystko musi powąchać i sprawdzić :)

Czytając dalsze akapity chciałbym, abyśmy wszyscy pamiętali, że samoyed to taki sam pies jak każdy inny. Może ugryźć i sprawiać problemy. Warto całkowicie zapomnieć o aspekcie wizualnym tych psów, ponieważ nie to powinno być bezpośrednim powodem decyzji o tej rasie.

Samoyed – historia

Samoyed należy do grupy szpiców i psów pierwotnych. Klasyfikowana jest również jako sekcja psów północnych oraz zaprzęgowych. Historycznie psy te towarzyszyły plemionom żyjącym w Rosji oraz na Syberii – pracowały jako psy zaprzęgowe, ale również były psami myśliwskimi.

To ważne, ponieważ często rys historyczny psa wskazuje nam na jego charakter. Owczarki niemieckie przykładowo to psy, które zostały stworzone do pełnienia roli obronnej – powstały z potrzeby pozyskania psów do pracy w policji oraz wojsku. Owczarki niemieckie zazwyczaj pracowały bezpośrednio z człowiekiem i to obecnie bardzo pokazuje na charakter ON. Psy te przede wszystkim potrzebują obecności człowieka.

Z drugiej strony samoyedy najczęściej pracowały w stadzie – plemiona miały wiele psów, które były niezbędne do zaprzęgu. Jednak psy te były traktowane jako członkowie rodziny, dzięki czemu samoyed bardzo dobrze potrafi żyć w domowym ognisku.

Niemniej jednak mocno to widać w charakterze tych psów. Moim zdaniem najlepiej czują się w takim mieszanym składzie – kilka psów i ludzi. Wielu psiarzy mówi, że samoyed solo czuje się bardzo dobrze, ale jednak jak się tak przyjrzeć, to większość samojedziarzy ma kilka sztuk. Oczywiście na pewno znajdzie się gdzieś samoyed, który najlepiej czuje się sam z człowiekiem, ale moim zdaniem większość potrzebuje towarzystwa psów.

Psiaki się już dobrze poznały i praktycznie nie ma z nimi problemów. Większość dnia spędzają razem na zewnątrz :D

Myślę, że samoyed świetnie sprawdzi się jako kolejny pies w domu, a jeżeli ma to być nasz pierwszy to najlepiej wziąć od razu dwa – serio.

Samoyed – charakter

Bardzo trudno mi określić charakter samoyeda, ale spróbuję. Większość osób określa psy północne i pierwotne jako ”niezależne” – często jest to po prostu synonim ”nieposłuszne”. Samoyedy jak najbardziej posłuszne są…ale tylko jak chcą :)

Chodzi o to, że samoyed przede wszystkim ma bardzo krótki okres skupienia. Przyjdzie się pobawić, a po dwóch minutach już pędzi gdzieś indziej. Podobnie jest w trakcie treningu – po kilku powtórzeniach może się znudzić ćwiczeniami. Samoyed wymaga od człowieka na pewno cierpliwości – to nie są głupie psy, ale potrzebują odpowiedniej zachęty i motywacji.

Jednak z drugiej strony to również psy bardzo proste. Jeść, zmęczyć się, spać – to wystarczy tej rasie. Nie potrzebują trudnych wyzwań i pracy jak owczarki niemieckie. Jak najbardziej wskazane jest jednak sporo aktywności fizycznej. Wielu samojedziarzy bierze udziały w biegach z psami i sportach zaprzęgowych.

Znalazłem sporo informacji, że z samoyedem najlepiej robić minimum 10 kilometrów dziennie, ale osobiście nie zauważyłem takiej potrzeby u naszych psów. Oczywiście Levi cieszy się jak chodzimy długo po lesie, ale jak jakiegoś dnia nie możemy znaleźć na to czasu to też nie ma jakiejś histerii. Jest jednak duże prawdopodobieństwo, że samoyed będzie najczęśliwszy z człowiekiem, który lubi sport.

Lempo bardzo szybko się uczy od innych – na przykład Legion nauczyła go jeść marchewkę :)

Na pewno pies musi mieć jakieś zajęcie, bo inaczej szybko da znać, że się nudzi. Samoyed ma to do siebie, że jak się nudzi to się wyżywa – najczęściej na Twoich ulubionych meblach i przedmiotach.

Samoyed to pies uważany za bardzo odpornego psychicznie – wybacza błędy socjalizacyjne i teoretycznie trudniej go ”zepsuć” błędami wychowawczymi. Nie zawsze jest to prawda, ale takie jest generalnie stanowisko. Natomiast na pewno mogę napisać, że samoyedy to psy delikatne w sercu.

Bardzo łatwo je zranić, dość szybko się obrażają i bardzo źle reagują na rozwiązania siłowe. Warto to mieć na uwadze, szczególnie, jeśli ktoś ma silny i gwałtowny temperament. To nie jest dobre połączenie z tą rasą :)

Samoyed – agresja?

Generalnie rasa ta nie uchodzi za agresywną, ale na pewno nie można powiedzieć, że każdy samoyed jest oazą spokoju. Tak naprawdę wszystko zależy od wychowania. Levi od małego miał problem z obroną zasobów – już jako szczeniak potrafił na nas warknąć, jeśli byliśmy za blisko jego jedzenia. Sporo poświęciliśmy czasu na naukę i było ok – mogliśmy normalnie mu mieszać w misce. Nam pozwala na wszystko, ale jednak od innych psów oczekuje uszanowania czasu swojego posiłku. Jak Legion podejdzie za blisko to potrafi na nią warknąć.

Nie jest to oczywiście nic złego – każdy pies jest inny i każdy pozwala na inne granice. Osobiście uważam, że nie ma psów agresywnych – wszelkie problemy na tym tle to kwestia temperamentu psa i naszego wychowania. Nie słyszałem jeszcze o agresywnym samojedzie, ale na pewno jestem w stanie sobie wyobrazić, że wielokrotnie prowokowany może się bronić.

Legion w ogóle jest bardzo cierpliwa dla Lempo – nawet czasem leżą razem :)

Absolutnie nie powinniśmy decydować się na samoyeda tylko dlatego, że wygląda delikatnie, a chcemy psa dla dziecka. Jeżeli pozwolimy, aby dzieciak męczył psa to możemy się nieprzyjemnie zdziwić. To dotyczy oczywiście każdej rasy, ale niektórzy myślą, że z samoyedem to można sobie na wszystko pozwolić.

Samoyed – w domu czy mieszkaniu?

Na wielu grupach dyskusyjnych widzę, że ludzie naprawdę chcą przekonać innych, że samoyed świetnie czuje się w mieszkaniu. Niestety moje doświadczenia są inne i fanów blokowisk muszę zawieść – samoyed najszczęśliwszy jest w domu z ogrodem.

Oczywiście na pewno gdzieś tam znajdzie się pies, który jest ogromnym domatorem i najchętniej siedziałby cały czas w mieszkaniu. Wątpię, ale dopuszczam taką możliwość.

Natomiast samoyed to rasa pierwotna, która najlepiej czuje się na zewnątrz. Levi w mieszkaniu czuł się bardzo średnio – często chciał wychodzić na dwór, budził nawet w nocy. Ze spaceru nie chciał wracać, nawet takiego długiego połączonego z bieganiem. On nie musiał nawet nic robić – po prostu lubi sobie leżeć na trawce i odpoczywać. Po przeprowadzce do domu z ogrodem jest super. Sporo czasu spędza na zewnątrz, ale też sam wraca do domu, żeby pobyć z nami.

Także jeśli kogoś interesuje moje zdanie to dom z ogrodem będzie lepszy. Myślę, że samoyed lubi po prostu kontakt z naturą. Alternatywnie oczywiście, jeśli ktoś ma nieograniczoną ilość czasu to może zrobić tak, że da psu tyle aktywności i spacerów, że pies już tylko będzie chciał paść spać i wtedy mu to obojętne czy będzie to na trawie, czy na dywanie.

xD

Czytałem kiedyś wypowiedź kogoś, że jego samoyed czuje się w mieszkaniu super. Jednak po kilku komentarzach okazało się, że ten psiak miał tygodniowo kilka razy trening biegowy ponad 10 km, do tego długie spacery, a w weekendy biegał w zaprzęgach lub miał wielogodzinne wycieczki po górach. Przy takiej aktywności to chyba każdy by chciał spędzić chociaż chwilę na kanapie :D

Samoyed – pielęgnacja

Wiele osób pyta mnie o pielęgnację. Muszę tu niektórych zaskoczyć, że z samoyedem wcale nie ma tyle roboty. Rasa ta ma specyficzną szatę. Jak pies mocno się ubrudzi to po pewnym czasie wszystko z siebie strzepie. Oczywiście jeśli chcemy śnieżnobiałego, zawsze pachnącego psa to musimy się napracować, ale przy normalnym trybie życia samoyed nie sprawia jakichś wielkich trudności.

My Leviego czeszemy głównie jak ma jakieś kołtuny (przy 3 psach zdarza się to często, bo jak się bawią to całe się ślinią i zlepiona sierść gotowa :D), a kąpiemy jak jest naprawdę brudny.

Lempo mega szybko rośnie. Tu na zdjęciu ma jeszcze specyficzną ”maskę” samoyeda, czyli widać, że na pyszczku jeszcze nie ma tak sierści

Samoyed – kontakt z psami

Wcześniej już napisałem, że moim zdaniem samoyed najlepiej czuje się w grupie. Naprawdę uważam, że samoyed to pies stadny i lubi kontakt z innymi psami. Idealnie mieć w domu kilka psów, a już najlepiej kilka psów o podobnych zainteresowaniach.

Nasze samoyedy średnio dopasowują się z Legion. Ona większość dnia odpoczywa, a na dworze głównie robi coś ze mną – jakieś ćwiczenia i oczywiście mnóstwo frisbee. Z samoyedami bawi się głównie rano, bo całej nocy ma wtedy nadmiar energii i łaskawie się z nimi goni. Także zanim Lempo do nas trafił to Levi szukał rozrywek sam. Teraz jest tak, że Levi i Lempo świetnie bawią się całymi dniami, a Legion może odpoczywać w spokoju i nikt jej nie zaczepia :D

Także samoyed najlepiej będzie czuł się w grupie innych samoyedów, lub ewentualnie psów pierwotnych/północnych. Alternatywnie jakieś bardzo energiczne osobniki, które będą chętne cały dzień biegać, skakać po sobie i tarzać się po śniegu.

Lempo nauczył się dość szybko wyć od Leviego :D

Samoyed generalnie to rasa lubiąca kontakt z innymi psami, ale zawsze warto uważać. Spiny i nieporozumienia na początku zawsze mogą się zdarzyć. Na pewno nie można podejść beztrosko do wprowadzania swojego psa do innej grupy (na wybiegu, psich spotkaniach itd.).

Samoyed – kontakt z ludźmi

Samoyed potrzebuje kontaktu z człowiekiem. Nie jest to na pewno rasa, która dobrze się czuje w izolacji. Nie jest to pies do przetrzymywania przez kilkanaście godzin w kojcu lub kennelu. Nie mówię, że nie można mieć samoyeda będąc na etacie – można, ale trzeba do tego dobrze podejść. Najlepiej móc mocno wymęczyć psa przed wyjściem do pracy.

Trudno mi tu powiedzieć, ponieważ nie mam doświadczenia z tą rasą przy pracy na etacie, ale decydując się na samoyeda przy takim trybie pracy trzeba przygotować się na trochę wyrzeczeń. Myślę, że jak najbardziej jest możliwe komfortowe życie przy zostawianiu psa na 8-10 godzin dziennie, ale na pewno nie jest to idealne rozwiązanie.

Najważniejsze, że psiaki się dobrze ze sobą dogadują ;)

Samoyed to pies aktywny cały dzień – lubi rozrywki, aktywność i odkrywanie nowych rzeczy. Generalnie dość szybko się nudzi i trudno oczekiwać, że będzie grzecznie siedział sam przez kilkanaście godzin. Nawet jeżeli trafi się nam spokojny egzemplarz to po pracy powinniśmy się nim zając. Nie każdy jest w stanie po całym dniu ”w robocie” poświęcić resztę wolnego czasu na psa, więc warto się zastanowić.

Teoretycznie podobnie jest również z innymi rasami, ale wiadomo – są rasy spokojniejsze i są bardziej aktywne. Samoyed raczej jest z tych bardziej wymagających w aspekcie rozrywkowym i społecznym. 

Podsumowanie

Samoyed to na pewno nie jest najłatwiejsza rasa na świecie. Jednocześnie nie jest też aż tak trudna, jak niektórzy twierdzą. Trudność w posiadaniu samoyeda związana jest przede wszystkim z tym, że psy te dość szybko się nudzą i potrzebują sporo aktywności.

Jednocześnie potrafią być oporne w treningu (nie łapią tak szybko nowych koncepcji jak owczarki niemieckie, ale też po prostu nie zawsze chcą trenować – mają ochotę wykonywać polecenia), więc nie jest łatwo dostosować takiego psiaka do swojego trybu życia. Raczej to człowiek musi dostosować się do samoyeda :)

Nie mógłbym nikomu od tak polecić tej rasy, ponieważ to nie jest taka prosta sprawa. Oczywiście ktoś może łudzić się ”może mój samoyed będzie inny”, ale potem można się mocno rozczarować. Jak najbardziej każdemu życzę idealnego, spokojnego, cierpliwego i grzecznego samojeda, ale wiadomo jak to jest :>

Samoyed to dobry pies!

Finalnie samoyed to pies jak każdy inny. Ma swoje plusy i minusy, więc trzeba się dobrze zastanowić, czy damy radę. Alternatywnie możemy spiąć tyłek, wybrać samoyeda ”bo tak” i mocno zdecydować, że w razie czego zaprzemy się i damy radę. Też tak można, jeśli ktoś jest odważny.

Post Samoyed – co warto wiedzieć? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dzisiaj będzie o tym, że Levi się wyprowadza, a Legion jest dobrym pieskiem. Będzie też krótko o robocie, bo trudno ukryć, że w grudniu żyjemy przede wszystkim jako MatyWęchowe.pl :D

Samoyed się wyprowadza, czyli przyszedł czas na samodzielność

Levi to dupek i na tym mógłbym zakończyć wypowiedź :D Zrobiło się zimno, a nawet spadł śnieg. Samoyed więc postanowił być 100% samoyedem, spakował plecaczek i się wyprowadził. Serio – dupek jakich mało.

Rano budzi, bo trzeba go wypuścić. Siedzi na dworze do śniadania i bezczelnie przychodzi domagać się posiłku. Spróbuj człowieku się chwilę spóźnić, a zaczyna drzeć japę. Dajesz takiemu miskę i ledwo wyjdziesz z kuchni, a on szybko ma zjedzone i zanim ktokolwiek zdąży zamknąć drzwi to on już jest na zewnątrz. Wraca oczywiście na obiad i na kolację. Wraca też się wyspać w domu, bo widocznie po godzinie 20 jest już zimno w dupsko :D

 

Wyświetl ten post na Instagramie.

 

Kiedy chcesz psa, a dostajesz kota, który włazi wszędzie. Człowiek spuści na chwilę z oka, a samojed już wygodnie leży na stole ? #zyciezpsempl #dog #pies #psy #dogstagram #doglovin #psiblog #dogblog #blog #blogger #bestdog #tentyptakma #samojed #samoyed #sammy

Post udostępniony przez Zycie z psem (@zyciezpsem) Gru 12, 2018 o 12:08 PST

Niby spodziewałem się, że jak my będziemy dużo pracować to Levi z nudów pójdzie na dwór, ale nie myślałem, żeby aż tak. Nawet leniwa dupa czasami woła Legion na zewnątrz, prosi ją o ”interwencję”, a jak przyjdzie i przypomni o obiad to on przychodzi na gotowe.

Zresztą z Leviego zrobił się taki bajerant straszny, bo często widzę jak siedzi na środku ogrodu i szczeka na sąsiadów. Oni mu machają, on wyje, oni się śmieją. Takie znajomości sobie wyrabia.

Oczywiście tak tylko się śmieję i nie uważam, żeby to było coś złego. Po prostu to zawsze był taki słodki misiaczek, który przychodził się przytulić i raczej był z tych ”ostrożnych”, co to wolą trzymać się sukienki mamusi niż samodzielnie podbijać świat. Teraz to już typowy, niezależny pies pierwotny.

W tej chwili jak piszę te słowa to widzę jak Levi wchodzi drzwiami wejściowymi z dworu, powoli przechadza się po salonie, wskakuje na kanapę i idzie spać. Chyba zimniej się zrobiło czy coś, że książę zaszczycił nas o tej porze (jak to piszę to jest 18:30) :)

Owczarki niemieckie są najlepsze, czyli Legion jest ”dobrym pieskiem”

Jestem mega pozytywnie zaskoczony zachowaniem Legion. To po prostu dobry piesek. Dawno temu jak ktoś przyjechał to był straszny chaos – Legion tak się nakręcała, że nikt nie mógł usiąść nawet, bo cały czas skakała i domagała się uwagi. Nie da się ukryć, że nie każdy lubi jak 40 kg owczarek skacze po nim jak po poduszce :D

U nas dość mocno sypia, nawet regularnie, więc psiaki mogą się wybawić w śniegu :)

Niedawno jednak przyjechał do nas ”wujek” Tomek i ”ciocia” Misia, którzy mieli nam pomóc z matami węchowymi, bo sami już nie wyrabialiśmy. Legion już ich poznała rok temu i wtedy była dość uciążliwa. Teraz było świetnie. Oczywiście bardzo się cieszyła i musiała mocno przywitać, ale poza tym był raczej spokój.

Robiła tylko co jakiś czas ”obchody miłości”, gdzie podchodziła do każdego po kolei się pogłaskać i poprzytulać. No dobry piesek jak nic :D

W ogóle Legion przeprowadzka zrobiła bardzo dobrze. Jest spokojniejsza, lepiej jej się odpoczywa i generalnie mniej z nią problemów. Nie szczeka, nie chodzi nerwowo za człowiekiem, nie pilnuje. Nawet często sypia w innym pokoju lub sama wychodzi na podwórko, żeby bawić się z Levim.

Nawet jak muszę wyjść z domu i jechać do sklepu to sobie sama otwiera drzwi (skacze na klamkę – sama rozgryzła, nawet nie mamy pojęcia kiedy), kładzie się przed wejściem i spokojnie czeka aż wrócę. Trudno jej nie chwalić, bo zmiana jest ogromna. Jakby ktoś znał ją kiedyś i dziś to pies nie do poznania.

Mam nadzieję, że te zmiany spowodowane są naszą pracą z Legion. Zmiana otoczenia też na pewno pomogła zrobić ”reset”, ale nasza praca też nie była bez znaczenia. Pewnie niedługo będą musiał napisać historię Legion od początku, bo wiele osób może czytać bloga od niedawna, a wiem, że nie każdemu chce się nadrabiać starsze wpisy.

Jak niektórzy jednak wiedzą z Legion problemy były straszne, a my w żaden sposób nie potrafiliśmy złapać z nią kontaktu. Wpadliśmy w taką spiralę szkoleń i stosowania metod z internetu, a finalnie mieliśmy nawet krótki etap z kolczatką. Nic nie pomagało. Legion była oczywiście coraz gorsza – bardzo wymuszająca i niespokojna.

Dopiero zmiana nastawienia, praca węchowa, uspokojenie psa i powrót do kompletnych podstaw – budowania zaufania i nawiązywania kontaktu nam pomogły.

Wiadomo, że idealnie nie jest i pewnie zawsze jakieś delikatne problemy będą. Jednak możemy się cieszyć, że mamy psa, z którym się rozumiemy. Psa, który siedzi z nami, słucha, reaguje i generalnie jest sympatyczny,a życie jest komfortowe. 

Ah! I jeszcze najważniejsze na koniec! Legion w końcu oficjalnie nie jest gruba. Weterynarz potwierdza! Po długim odchudzaniu udało nam się zejść z 45 kg do 41 kg, czuć żeberka i ogólnie jest fit :) Możecie gratulować, bo odchudzenie psa po zabiegu kastracji to koszmar.

 

Wyświetl ten post na Instagramie.

 

To już oficjalne – Legion nie jest gruba! Potwierdzone przez weterynarza, od którego właśnie wróciliśmy ? Nie da się ukryć, że po kastracji jest problem z utrzymaniem wagi. Legion szczególnie dowaliło, bo jest ogromnym łakomczuchem i zrzucanie kilogramów jest strasznie trudne. W końcu jednak się udało i z 45 kg zeszliśmy do 41 kg. Czuć żeberka, jest talia, jest dobrze. Może uda się jeszcze zrzucić 1-2 kg to byłoby idealnie. Na ten moment cieszymy się psią chudością ?? #zyciezpsem #zyciezpsempl #dog #pies #psy #dogstagram #doglovin #psiblog #dogblog #blog #blogger #bestdog #gsd #germanshepherd #owczarekniemiecki #chudypies #fitdog #odchudzamypsa #psieodchudzanie

Post udostępniony przez Zycie z psem (@zyciezpsem) Gru 5, 2018 o 1:40 PST

Święta, święta i Maty Węchowe

Miesiące przedświąteczne to dla nas przede wszystkim ogromny natłok satysfakcjonującej pracy. Nie będę ukrywał, że po zeszłorocznych świętach myślałem, że mania na maty węchowe trochę opadnie, ale nic z tego. Psiaki dają radę i masowo zmuszają swoich opiekunów do zakupów.

Dla mnie osobiście dobrze, bo nic nie motywuje do pracy tak jak presja zadowolonych klientów. Gdyby to jeszcze było tylko dla ludzi to bym pewnie napisał ”Paaanie, nie ma szans na paczkę przed świętami”. Jednak chodzi o psiaki, więc robimy co się da, żeby jak najwięcej paczek na te święta dotarło.

Z takich minusów to musieliśmy odpuścić w tym okresie naszą markę Pawesome, która skupiała się na skórzanych akcesoriach dla psów. Nad skórą pracuje się dłużej, a uznaliśmy również, że mata węchowa to lepszy prezent na święta. Nie da się ukryć, że w tym okresie zawsze jest sporo chaosu i pracy. Są goście, są przygotowania – generalnie dużo się dzieje.

Psie łapki na macie węchowej :D Jedno z moich ulubionych zdjęć. Zrobione przez Vuk Vuk z vukobordercollie.wordpress.com :)

W wielu domach psiaki są trochę ignorowane, bo trzeba zająć się tą ciotką, co to pojawia się łaskawie raz w roku i w sumie nikt o niej za dużo nie wie. Psiaki się nudzą, a jak psiaki się nudzą to wiadomo. Każda epicka historia psiarza zaczyna się od ”Raz jak mój pies się nudził to…” :D

Z tego powodu mata węchowa to lepszy pomysł niż obroża, bo przynajmniej psisko ma się czym zająć. Ludzie zjedzą przy stole, psiaki zjedzą na macie i wszyscy powinni być zadowoleni.

Muszę napisać kiedyś wpis dedykowany dla mat węchowych, o tym jak to wpłynęło na nasze życie, bo moim zdaniem to mega ciekawy temat. Dzisiaj jeszcze tylko napiszę, że widzę ogromną zmianę w mentalności wielu psiarzy, szczególnie w przypadku psów niepełnosprawnych, chorych lub starszych.

Jak dostaję maila, że ktoś ma psiaka niewidomego lub z problemami z poruszaniem się i dla takiego psiaka mata okazała się możliwością na jakąś aktywność to od razu cieplej się robi. Ostatnio dostałem fantastyczne zdjęcie samojeda, który ma wrodzoną dysplazję bioderek i niestety biegać nigdy nie będzie mógł. Smutna sprawa i to bardzo, bo jeżeli jest coś, co samoyedy kochają to właśnie bieganie.

Legion uwielbia nowy dom – ma mnóstwo miejsc do odpoczywania i w końcu ludzie się nie kręcą cały czas koło niej, bo powierzchnia o wiele większa :) Sukces!

Jednak jest mata i człowiek ma narzędzie do jakiegoś innego kontaktu z psem. Wiele osób trochę wycofuje się z relacji z psem niepełnosprawnym, bo w sumie często pomysłów brak na wspólne spędzanie czasu. No bo co taki psiak może robić? Ostatecznie często pies leży sam, człowiek nie wie jak pomóc i tak się dzieje przez lata. Nie mówię, że mata węchowa to jedyne rozwiązanie, bo tak nie jest. Natomiast na pewno jest to coś prostego, co można robić wspólnie, a przy tym nie narażać psa na dyskomfort.

Takietam #7

Jak można podsumować ”co się u nas dzieje”? Bardzo prosto! W skrócie siedzimy całymi dniami robiąc maty węchowe, a przy tym możemy podziwiać jak Legion świetnie się zachowuje. Jaka jest grzeczna i spokojna. Jak uważnie słucha. Jak przychodzi się pogłaskać i tak dalej. Dla wielu może to być całkowita norma, ale w takich chwilach zawsze wracam myślami do początków, gdzie nawet głupie wytarcie psu łapek było ogromnym wyzwaniem, bo Legion zaczynała się rzucać i gryźć nas oraz ręcznik. Pamiętam jak od rana szczekała na wszystko i wszystkich, bo ludzie musieli robić dokładnie to, co ona chciała.

Teraz to wydaje się zabawne, że pies tak zdominował wszystkich, ale jednak taka była prawda. Owczarek niemiecki nas przerósł. Dlatego jak teraz patrzę jak nasza psina spokojnie leży sobie na legowisku to aż się przyjemnie robi. Bardzo, bardzo dobry piesek.

Zabawy na śniegu są najlepsze. Szkoda, że potem trzeba wycierać łapki tylko po to, żeby zaraz psiska znowu biegły na zewnątrz :D

Jak już tak sobie siedzimy i robimy maty to od czasu do czasu tylko pojawia się ”biała kula”, czasem zwana Levim. Levi to w ogóle teraz taki zbuntowany nastolatek. Siedzi cały czas na dworze i wraca tylko coś przekąsić, a potem wraca ”na miasto”.

Jak wcześniej o 18:30 pisałem, że książę nas zaszczycił to teraz oczywiście go już z nami nie ma. Posiedział chwilę, ale zaraz poszedł na dwór, bo co będzie z ”nudnymi starymi” spędzał czas :D

Także to tyle. Jak czas pozwoli to postaram się jeszcze coś w tym miesiącu napisać. Na pewno przed sylwestrem by się przydał jakiś wpis, żebyśmy mogli wspólnie przeżyć sylwestra. Tu u nas trochę zadupie, bo dom jest poza centrum, więc mam nadzieję, że będzie raczej spokój. Zobaczymy :)

A co tam u Was? Pochwalcie się w komentarzach :)

Post Takietam #7 – praca i niewdzięczny samoyed pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Dla niektórych 3 lata z psem to ”nic” – przecież wiele osób ma swojego pupila przez wiele lat i dla nich to nic nowego. Natomiast to dla nas całkiem poważna rocznica. To pierwszy rok, kiedy Legion nie jest szczeniaczkiem. Jak miała 2 lata to jeszcze częściowo miała swoje odpały młodości, a teraz jest już dorosła i dojrzała. Dzieci tak szybko dorastają… lada dzień wyprowadzi się z domu i założy rodzinę…

UWAGA! Dzisiejszy wpis zawiera dużo zdjęć i gifów szczeniaczków. Oglądanie grozi nagłą ochotą na posiadanie kolejnego psa! Nie bierzemy za ewentualne decyzje odpowiedzialności :)

Pierwszy rok z psem

Pierwszy rok to było takie ”wow” – ogromne zauroczenie pięknym szczeniaczkiem. Zachwyty nad tym jaki to mądry, bystry i zdolny piesek. Legion szczeniaczkiem była wybitnym w każdym możliwym względzie – tak przynajmniej ja to pamiętam.

I mówię to serio – Legion była ekstremum we wszystkim, czym mogła. Wszystko robiła na 110% i nigdy się nie oszczędzała. Rano wskakiwała do łóżka, rozszarpywała poduszki i gryzła po ręce ”trzeba wstawać”. Na spacerze biegała aż do zmęczenia, a potem skakała ”na opa!” i trzeba było ją zanosić do domu :) Generalnie taki typowy szalony szczeniaczek.

Dżemdobry!

Od razu jednak dała się poznać jako intensywny pies. Pierwszy rok mijał pod znakiem problemu ”szczeniak gryzie”. Legion gryzła mocno, często i absolutnie nie chciała zrezygnować z tej zabawy. Dużo blizn i nieprzyjemnych poranków.

Mimo wszystko nikt jej nie winił, bo wiedzieliśmy, że to typowe zachowanie dla szczeniaka. Ogółem pierwszy rok był super, bo wszystko było nowe, a poznawanie Legion było po prostu świetnym doświadczeniem. Mały pies to jeszcze takie pudełko niespodzianek, które dopiero trzeba odkryć. Niby wiadomo czego można się spodziewać po konkretnej rasie, ale każdy pies na pewno może nas czymś zaskoczyć.

Drugi rok z psem

Drugi rok z psem to był nasz taki kryzys z Legion. Mieliśmy kilka problemów z jej frustracją, a że doświadczenia z psami mieliśmy mało to nas trochę to przytłoczyło. Próbowaliśmy wielu rzeczy, szkoleń, kursów i treningów. Niektóre działały lepiej, a inne gorzej. Nieumiejętność znalezienia pomocy z zewnątrz i złe doświadczenia ze szkoleniowcami spowodowały, że było po prostu ciężko.

Mała Legion – taka niepozorna kuleczka :)

Jednak w końcu udało nam się przerwać taką psią depresję i wzięliśmy się w garść. Zaplanowaliśmy dokładne treningi, nauczyliśmy Legion grzecznie chodzić na smyczy, odizolowaliśmy się trochę od innych psiaków. Do tego znaleźliśmy super zabawki dla niej – frisbee oraz maty węchowe, które pomogły jej się uspokoić.

Nigdy nie można pisać o psie w samych superlatywach. Wiem, że każdy marzy o idealnym psiaku – jak z telewizji. Mądrym, zdolnym, wiernym, ale nie zawsze tak jest. Często pojawiają się pewne problemy w komunikacji i wtedy żadna strona nie może czerpać radości z przebywania ze sobą. I kluczem jest, aby nie poddać się takiej sytuacji. Wiele osób mając problemy z owczarkiem po prostu izoluje go od świata – zamyka w kojcu lub na ogrodzie. Pies zostaje ”stróżem” na pełen etat, a nie przyjacielem człowieka.

Także po krótkim okresie problemów szybko wróciliśmy na właściwe tory. Legion się otworzyła – przestała tak zwracać uwagę na inne psy podczas spacerów, a bardziej skupiała się na naszych ćwiczeniach. Pokochała frisbee, które do teraz jest nieodłącznym kompanem naszych najlepszych zabaw. Poznaliśmy również zabawy węchowe, które pomagają nam podczas takich leniwych dni.

Chciałoby się napisać ”stare, dobre czasy” :D

Pamięć płata figle i wtedy na pewno myślałem, że to był zły okres dla nas. Teraz jednak uważam, że nie było tak źle. Były problemy, ale najważniejsze, że sobie poradziliśmy. Pamięć swoje, a sentymentalne wspominki swoje :)

Trzeci rok z psem

Ostatni rok to okres rozwoju z Legion. Pies bardzo mocno się ustabilizował pod takim względem, że nie miewa już szczenięcej głupawki. Stała się bardziej poważna, a przynajmniej tak było na początku. Potem oczywiście ”stał się” Levi i muszę przyznać, że trochę odmłodził naszego owczarka.

Poza typowymi ćwiczeniami i treningami do jej życia wpadł również powiew szczenięcej energii. Pierwsze dni były średnie i psiaki musiały się dotrzeć, ale finalnie udało się. Teraz Legion miewa dni, że się po prostu z młodym bawi. Przynosi zabawki, przeciąga się, a czasami nawet daje po sobie skakać. Wylizuje również olej z miski młodego, którego on już nie chce :D

Ogólnie powiedziałbym, że to nasz najlepszy rok z psem do tej pory. Legion nie jest może już taka plastyczna jak kiedyś – ma swoje zdanie na każdy temat i pewne nawyki, z którymi trzeba sobie radzić. Jednak w tym roku widać najlepiej jej charakter jako psa bardzo niezależnego i po prostu cwanego.

Pamiętam taki cytat ”nie ma psów złych – żaden pies nie robi nikomu na złość”. Autor tego stwierdzenia na pewno nie widział nigdy psa typu Legion. Toż to czort we własnej osobie. Przykładowa sytuacja: Legion budzi nas rano wskakując na łóżko i trzaskając łapami ”wstawać! szybko! siku!”. Ja wstaję, ale bardzo chce mi się pić, więc idę do kuchni. Legion widzi to i szybko analizuje ”kuchnia to nie spacer – wal się człowiek! i zaczyna rozwalać moje poduszki i pościel z łóżka. Niech ktoś mi napisze, że to nie jest złośliwe :D

Zdjęcie z pierwszego spotkania z Levim :)

Dla mnie Legion to jest taki typowy pies – ”przyjaciel” człowieka. Obserwując ją jestem pewien, że psy mają samoświadomość i wiedzą dobrze co robią i jaki cel chcą osiągnąć. Dobrze widać, kiedy Legion myśli i kombinuje. Nigdy nie widziałem, żeby jechała na czystym instynkcie lub autopilocie. Levi teraz jest zwykłym psem – widzi gówno to się w nim tarza. ”Simple as that”. Jeżeli chce gdzieś iść to idzie prosto – bez względu na przeszkody lub słońce.

Legion cały czas myśli i kombinuje. Ocenia co jej się opłaca, a co nie bardzo. W trakcie spaceru nie ciągnie tam, gdzie chce iść – nie. Ona siada i czeka. Zadaniem człowieka jest chodzenie wokół niej, aż będzie na ”wysokości” kierunku, w którym pies chce iść. Wtedy ona się podnosi, klepie po plecach ”dałeś rade, człowiek” i idzie dalej.

Legion wygląda przy szczeniaku jak jakiś olbrzym :)

Także widać w niej bardzo zaawansowane procesy myślowe. Ktoś może napisać ”bullshit – to instynkt/nawyki” i może będzie miał rację. Ja wolę myśleć, że to samoświadomość :)

W trzecim roku zrobiliśmy również wiele fajnych rzeczy. Udało nam się ponowić kurs PT, odbyliśmy szkolenie mantrailing, wzięliśmy udział w zawodach canicross. Muszę napisać, że Legion rozkwitła od kiedy trochę odizolowaliśmy ją od innych psów. Wcześniej takie szkolenia nie miałyby szans, ponieważ skupiała się głównie na innych zwierzakach. Dopiero praca indywidualnie z nią spowodowała, że pies otworzył się bardziej na pracę z człowiekiem. Teraz potrafi pracować dla samej pracy i pochwał, co szczególnie było widoczne na mantrailing.

Legion w swoim namiocie – oczywiście już go nie ma, bo został ”przypadkiem” zjedzony :)

Ostatni rok na pewno był naszym najlepszym, ale myślę, że teraz będzie już tylko lepiej. Trochę to zajęło, ale udało się nawiązać z Legion taką specyficzną więź, do której musiała dojrzeć. Szczeniaki są super – słodkie i urocze, ale nie mają tej iskry w oku. Z Levim można się pogłaskać, ale jeszcze jest zwykłym głuptaskiem. Z Legion można już normalnie się komunikować i widać, że rozumie.

3 lata z psem

Posiadanie psa to po prostu świetna sprawa i osobiście nie wyobrażam sobie już życia bez psa, może dwóch –  ewentualnie piętnastu :) Ja wiem, że wielu jest już zmęczonych frazesami w stylu ”pies wzbogaca życie” i innymi gloryfikującymi te zwierzęta. Jednak takie stwierdzenia nie powstały bez powodu.

Posiadanie psa na pewno zmienia życie. Jednym na lepsze, innym na gorsze, ale wszystko zależy od nas. Na spacerach widuję ludzi z grzeczniejszymi psami niż nasz, ale widocznie niezadowolonych ze swojego losu. Idą z tą smyczą jak na skazanie, a każdą próbę interakcji od psa ignorują. Każdy idzie sam, a łączy ich tylko ta linka.

Widzę również ludzi z psami problemowymi – agresywnymi, ciągnącymi, sfrustrowanymi. Jednak wiele takich osób bardzo otwiera się na swojego psa. Może to pies adoptowany, ze schroniska lub z problemami z zaufaniem? Na pewno jednak takie problemy da się rozwiązać, a próby komunikacji z psem w końcu się opłacą.

Finalnie nie jest ważne, czy nasz pies jest młodym geniuszem psich sztuczek, zwykłym kanapowcem, czy psem problemowym. Najważniejsze jest nasze podejście i budowanie specyficznej relacji z psem. Psy powstały przez ludzi i dla ludzi. Dla nich to normalne i potrzebują kontaktu z człowiekiem.

Od takiego małego ”szczeniaczka mamusi” do ogromnego owczarka w 3 lata :)

Jeżeli ktoś się jeszcze waha nad własnym psem, a może już nad drugim? Nie ma potrzeby. Na pewno będzie to dobra decyzja, jeżeli jesteśmy w stanie się zaangażować w ten ”związek”. Pamiętajmy jednak, że zawsze bierzemy psa dla siebie – nie dla innych i nie dla mody/pozorów. Błędy mogą się pojawić, bo każdy je popełnia. Pies na pewno wszystko wybaczy, bo on też dopiero będzie się ”docierał” z Tobą. Jednak jeśli po obu stronach będą chęci to na pewno wyjdzie z tego coś dobrego :)

Podsumowując – wszystkiego najlepszego Legion!

Post 3 lata z psem, czyli Legion ma urodziny! pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.