Ja mam małe doświadczenie z psami i nie wiem jak reagować na dominujące w mojej okolicy podejście “to samce, muszą sobie wytłumaczyć”. O ile mój obecny pies jest stosunkowo stabilny psychicznie i jak na razie nie wziął do siebie żadnej z bójek z psami o tyle dla mojego poprzedniego psa takie przejścia były traumatyczne i zaczął reagować agresją na każdego mijanego psa. Uważam, że to niekulturalna i nieodpowiedzialna ingerencja w przestrzeń moją i mojego psa, nie chcę narażać go na niepotrzebny stres, chcę żeby mi ufał gdy idziemy razem. Jak radzić sobie w takich sytuacjach gdy ktoś nie jest w stanie odwołać swojego psa i czeka aż psy same rozwiążą konflikt? Dzisiaj na spacerze pobiegł do nas duży samiec i skończyło się to bójką. Jak twierdziła właścicielka “muszą sobie wytłumaczyć”… Jednak jak po tej bójce przechodziłam obok wziętego już na smycz psa ten dalej warczał na mojego, więc tak na oko to ta filozofia ma pewne luki.

Wow człowieku :D Nie mam pojęcia jaka jest Twoja historia, ale gdzie na psich bogów widzisz na zdjęciu sztuczny członek? Zapewniam, że wszystkie nasze zdjęcia są 100% członek free :D

Dlaczego na zdjęciu jest sztuczny psi członek?

[…] Gdy psy się gryzą – nieoczekiwane zakończenie spaceru […]

Wszystko zależy od osobistych doświadczeń. Ja nigdy nie miałem takiej sytuacji, żeby inny pies pogryzł małego, ani nie byłem nawet świadkiem takiego ataku, więc dla mnie wydaje się to pewnie poważniejsze :) Może za krótko psa mam, a może po prostu takie szczęście.

Czytając tytuł myślałam, że coś poważnego się stało :). A tymczasem to bardziej przykład chamstwa niektórych ludzi :D.

Też Wam współczuję – szkoda psa, bo jednak taka frustracja też jest męcząca, a pogryzienie to nic miłego. Nam idzie trochę lepiej teraz, bo czasami uda nam się nawet minąć innego psa obok. Wolę jednak nie ryzykować i staram się trzymać dystans.

Mam nadzieję, że małemu nic ”psychicznie” się nie stanie.

A podobno głupich nie sieją :) Wszyscy powinniśmy sobie życzyć tylko przyjemnych spacerów. Przydałoby się :)

Współczuję sytuacji i dodatkowej pracy. Jesteśmy już dwa miesiące od pogryzienia (styczeń, cieczki, te sprawy… naprawdę fascynuje mnie to jak można puszczać sukę z cieczką luzem, w dodatku w towarzystwie innych psów) i tak ekscytacja smyczowa (ON), którą zdążyliśmy już opanować, przerodziła się w agresję. Po tych dwóch miesiącach, jesteśmy w stanie przejść koło psa, który jest od nas 4 metry, ale bliżej? Na smyczy? Zapomnij. Żeby nie było, że to się rozwinęło od razu po pogryzieniu, nie. Trwało to to jakiś tydzień, mimo że w między czasie spotykaliśmy się ze znajomymi psami. Tak że współczuję pracy i spotykania parapetów.

Otóż mieliśmy wczoraj podobną sytuację. Akurat już wracałyśmy z długiego spaceru, pies zadowolony i wymęczony niósł swojego pullera, zapięty już na smyczy. Wychodząc już z naszych ulubionych łąk zapinam Mię na smycz bo muszę pokonać trasę przy placu zabaw i przejść przez ulicę. I widziałam już z daleka co się święci, ładna pogoda- pełno rodziców z dziećmi na terenie ogrodzonego placu zabaw, jak i przed nim również z psami. I jak to się często dzieje w przypadku miniaturowych ras, nie widać, a słychać ujadanie i warczenie. W tej całej gromadzie stała Pani rozmawiająca przez telefon, dziecko biegające wokół niej i rozjuszony kundelek. Więc grzecznie szłyśmy łukiem bo i tak wiem, że mój pies zwyczajnie nie zwraca uwagi na otoczenie idąc z ulubioną zabawką w pysku, wymęczony to prosto do domu, a nadgorliwy piesek dostawał, aż piany więc po co podkręcać sytuację. Idziemy, zrównaliśmy się z tłumem i jak nagle wcześniej wspomniany psiak rzucił się wprost na “głowę” mojego psa, zaczął skakać i agresywnie gryźć. Nasza czarna nie wiedziała co się dzieje, puller poleciał, pies zwinął się w kłębek bo nie ma w zwyczaju oddawać w walce, a wspaniała właścicielka bohatera bójki zamiast skończyć rozmowę telefoniczną i złapać, odciągnąć swojego psa to dalej trzyma w jednej ręce smartfona, a drugą “próbowała” odgonić swojego psa. No nie wytrzymałam, spokojnie rozdzieliłam psy i zaczęłam się oddalać, rzucając pytanie- dlaczego Pani nie ma zapiętego psa na smyczy przebywając w obrębie placu zabaw, a reakcja Pani była bezcenna- no proszę Pani przecież nic się nie stało -testowała chyba moją cierpliwość, a moja odpowiedź była taka: Chyba Pani żartuje, też Pani tak powie jak pies pogryzie dziecko? Myślę, że była spalona wśród towarzystwa rodziców, którzy byli świadkami tej całej sytuacji. I tak wróciłyśmy do domu, pies w szoku, ja w szoku, że można tak zlekceważyć taką sytuację i próbować odwrócić kota ogonem, a właściwie psa ogonem!

Ps. Bardzo ciekawy post. Oby jak najmniej takich przykrych i stresujących sytuacji, a najlepiej wcale żadnych, tak by każdy spacer był udany oraz przyjemny. Pozdrawiamy!