Jeżeli Wam to nie przeszkadza to luz ;) Jak przeszkadza to trzeba kombinować

Próbowaliśmy też z kongiem, ale wszystko jest fajne dopóki jesteśmy w domu. Kiedy wychodzimy, liczy się tylko nasze łóżko. Wydaje mi się, że nie ma problemu z lękiem separacyjnym, przynajmniej jego zachowanie przy wychodzeniu i po wyjściu (kamera) nie budzi zastrzeżeń. Pilnowanie naszego łóżka iito sprawdzanie miękkości poduszek to chyba jego sposób na samotność.:)

Próbowaliście różnych rzeczy? Nie ukrywam, że każdy piesek jest inny i ma swoje preferencje.

Legion nie lubi tych takich skórzanych kości z pętelkami na końcach. Uwielbia natomiast kości prasowane ;) Może po prostu jeszcze nie trafiliście na ”to coś”?

Jeszcze druga sprawa – żeby jedzenie działało w taki sposób to pies nie może mieć lęku zostawania samemu. My Legion powoli i stopniowo do tego przyzwyczajaliśmy.

U nas przekąska jako czasiumilacz nie sprawdza się zupełnie. Kiedy jesteśmy w domu, kość ze skóry cieszy się dużym zainteresowaniem, ale kiedy wychodzimy, nawet jej nie ruszy. Może to i lepiej, bo ostatnio gryzienie kości skończyło się wymiotami.

Hm, Legion owoców nie lubi, więc u nas by się nie sprawdziło z jabłkami. Może banan? Trochę za lepki jednak ;)

My po prostu stosujemy wołowinę lub kurczaka – drobno krojone mięsko i jest super.

U nas jako przysmaki dobrze sprawdzają się maleńkie kawałki jabłka, lub zwykłe granulki karmy (innej niż ta, którą białe dostają w miskach). Niestety skład większości smakołyków dostępnych w sprzedaży jest aż zastraszająco kiepski.

Wiele osób właśnie podaje za duże kawałki – nie tylko pies traci koncentrację, ale często jest również niebezpieczne. Pupil może być podekscytowany, za szybko zjeść lub połknąć za duży kawałek, a to wszystko może prowadzić do zakrztuszenia się ”nagrodą”.

Jedzenie jako forma zajęcia psu czasu to coś co również sami stosujemy. Praktycznie zawsze, jak musimy zostawić Legion samą to zostawiamy jej wypakowanego konga, jakąś skórzaną kość lub inny tego typu gryzak. Pies zadowolony i nie broi w domu ;)

Bardzo fajnie napisany artykuł. Na pewno potwierdzę z doświadczenia dwie sytuację opisane w tym artykule.
1. Podczas treningów podawałem psu za duże kawałki i pies najzwyczajniej w świecie odwracal się żeby to przegryzc i tracił przy tym koncentrację
2. Suszone uszy. Naprawdę zajmują psu trochę czasu. Musieliśmy wyjść na godzinę po raz pierwszy zostawiając szczeniaka samego. Trzymałem te ucho na właśnie takie sytuacje. Daliśmy mu 10 min przed wyjściem żeby zobaczyć czy się nim zainteresuje. Jak wychodzilismy to sobie gryzl. Wróciliśmy po godzinie tak naprawdę przemyśleń jakie zniszczenia będą. Wchodzimy do domu a on z uchem w zębach podchodzi do nas :) ani siku ani jakichkolwiek znaków zniszczeń. Naprawdę pomocne :) Pozdrawiam.