To wielkie szczęście mieć takiego psa :) Niestety psy żyją krócej od człowieka, więc pozostają wspomnienia.

Ojjj, pozwolicie, że nie zgodzę się z tym stwierdzeniem pierwszego zepsutego ;-) psa.
Moja pierwsza psica była najmądrzejsza z trójki moich piesełów – już nigdy nie będę mieć tak mądrego przyjaciela :-(
Basia

:D Oczywiście nadal staramy się coś tam robić, ale bez spinania się :D

Twó wpis zwalił mnie z nóg!! Napiszę, no muszę – a nie mówiłam! Cieszę się, że poszedłeś po rozum do głowy i … po prostu – masz psy. Bomba! Fajnie jest mieć psa dla czystej przyjemności posiafania psa – nieprwwdaż?! Pozdrawiam Was serdecznie, Agnieszka – zwykły człowiek ze zwykłym psem. ?

Pewnie, że można wybaczyć :D Legion ostatnio coś sobie ubzdurała i nagle zaczęła czaić się przy lodówce jak ktoś jest w kuchni. Wtedy jak ktoś otworzy to magiczne urządzenie to ona szybko się pojawia, porywa mięso z dolnej półki i szybko połyka…

Świr :D

Zdecydowanie tak! Nie ma jednego przepisu na PSA IDEALNEGO. Ale jak się kocha to nawet, gdy nabroi można mu to wybaczyć ;)

Niestety tak rzeczywiście jest :D Niby człowiek może poczytać w necie, kupić jakieś książki, a i tak pierwszy pies jest takim psem trochę testowym, na którym się trzeba uczyć.

Oczywiście nie oznacza to od razu, że pierwszy pies będzie zepsuty, ale dopiero na nim widać popełnione błędy :)

Z perspektywy czasu i swoich doświadczeń mam wrażenie, że pierwszy pies jest niejako trochę “na zmarnowanie”. Może to za mocne określenie, ale wydaje mi się, że coś w tym jest. Natomiast istotnym jest, abyśmy uczyli się na swoich błędach, a każda kolejna relacja będzie coraz lepsza. Na szczęście pies to zwierzę, które wybacza człowiekowi jego błędy i pozwala korygować relacje :)

No widzisz – najważniejsze, że się dobrze skończyło (lub zaczęło, zależy jak na to spojrzeć) :D Ja też nie przepadam za małymi psami, nie mam pojęcia czemu. Dla mnie pies to musi być konkretny :)

Życzymy wszystkiego dobrego z nowym psiakiem – w sumie już nie takim nowym, bo 8 miesięcy to sporo czasu!

Wspomnienia to dobra rzecz, warto podsumować minione miesiące. Więc spróbuję spojrzeć bez emocji, choć tych było dużo, czasami nawet za dużo.
Mój rok 2017 zaczął się ciężką chorobą (PNN) i eutanazją adoptowanego bullteriera, który był z nami tylko pół roku. Walczyliśmy 2 miesiące, później już się nie dało nic zrobić i trzeba było pozwolić białasowi odejść bez bólu. Potem był przez chwilę inny pies, niestety wrócił do hodowcy z powodu ogromnych problemów z agresją i nie tylko, o których nie zostałam poinformowana w momencie zakupu. Złapałam mega doła i poczucie winy, że nie podołałam pracy z tym konkretnym zwierzęciem. Pojawiła się myśl, że i z każdym innym sobie też nie poradzę, że może się już nie nadaję do psa. Dzięki kilku mądrym osobom pracującym z trudnymi zwierzakami udało mi się ogarnąć psychicznie na tyle, że przestałam się bać przygarnąć kolejnego psa pod dach. I akurat w tym momencie okazało się, że posypało mi się zdrowie i już nie będę mogła opiekować się dużym i silnym zwierzęciem, bo zwyczajnie fizycznie nie dam rady. Zaczęłam się oswajać z myślą o małym psie. A ja nie lubię małych psów… no nie lubię.
A potem pojechałam poznać jedną taką małą rasę i sprawdzić, czy się jednak aby nie przekonam, bo dom bez psa to nie dom. Ponieważ na zakochanie się nie ma rady – wróciłam z DonDonem, który mały jest tylko z “opakowania”, bo z charakteru to zupełnie nie. I poszło z górki, trzeba było dać z siebie więcej niż 100% przy młodym terrierku, który ma milion pomysłów na minutę i większość z nich do akceptowalnych nie należy. Okazało się, że spaceruje się z nim jak z wielkim brytanem, bo kondycyjnie jest nie do zdarcia. Że ma umysł jak brzytwa i wymaga mnóstwo zajęcia, więc nie mam czasu na użalanie się nad sobą, bo trzeba działać. Że spacerów w ciągu doby może być 3, 5, 20, 100 – im więcej tym lepiej a pora nieważna. Że Młody jest barfujący, więc muszę się na cito dokształcić w zakresie psiego zdrowego żywienia i ogarnąć lokalne miejsca zakupu mięsa. Don wpasował się w rodzinę doskonale, jest po prostu właściwym zwierzakiem na właściwym miejscu. A my odkrywamy uroki życia z małym puchatym terrorystą, który przez 8 miesięcy z nami zdążył zawojować całą rodzinę i wszystkich sąsiadów.