No właśnie też się zastanawiam bo gdy moje dzieci były małe to nie miałam psa za to ciągle bywałam na placach zabaw. A jak brałam na spacer przedszkolne dzieci siostry, które uwielbiają mojego pas to napotykałyśmy plac zabaw i co tam pies, ciekawsza huśtawka. I weź ciocia pohustaj. No to przyczepialam gdzieś psa i ile mogłam to dzieliłam uwagę na obie “grupy”, ale to nie było komfortowe – szczególnie przy dużym placu zabaw – nie chciałam zostawiać psa bez nadzoru a i dzieci nie można. To były pojedyncze spacery a właśnie z tego powodu problematyczne.

Dla chcącego nic trudnego, ale wszystko zależy od psa. Są spokojne psiaki, które bez problemu od początku można zabrać na spacer z dzieckiem. Natomiast przy bardziej energicznym i większym psie lepiej postawić na osobne spacery. Przynajmniej aż uda się go trochę wychować.
Więcej jednak się nie wypowiem, bo dzieci nie mam :)

To juz moj yrzeci komentarz tego dnia bo w nogach spi mi szczeniak i czekam az sie zbudzi aby z nim wyjsc. I co tu robic? Filozoficzne rozkminy to dobry pomysl. Ja zdecydowalam sie na psa gdy mialam dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Zauwazam duze trudnosci organizacyjne w braniu psa wczesniej gdy mieszka sie w bloku. Bo o plusach psa w rodzinie pisac nie musze – wiadomo, wszystkie wymieniles. Natomiast dzieci przedszkolne…wymagaja rodzica w domu i wymagaja wchodzenia na kazdy mijany plac zabaw. Wiec trudno wyjsc na spacer z psem bo dziecko samo nie poczeka w domu, no to razem, ale pies sie nie wybiega przyczepiony do ogrodzenia placu zabaw… Pewnie dopiero po powrocie obu rodzicow z pracy jedno z nich moze wziac psa na dlugi spacer, pewnie mezczyzna bo jesienia/zima to juz strach kobiecie np. w malo uczeszcanych miejscach czy do lasu. Takze tak to widze ze poki dziecko nie jest samoobslugowe to pies ma nudne spacery. Myle sie? Ciekawe jak to organizuja rodzice malych dzieci?

Mój szwagier ma 3 letniego synka i wierzcie lub nie ale byłem świadkiem jak celowal i rzucał chomikiem do plastikowej zabawki. Wtedy mi się spalił bezpiecznik w mózgu i ostro że szwagrem i szwagierka pojechałem.

Kontakt ze zwierzętami jednak robi dużo dobrego dla dziecka, jednak wszystko zależy od rodziców. Jeśli rodzic nie lubi zwierząt (bo sam nie wychowywał się w domu z psem lub kotem) to trudno mu będzie przekazać tę empatię.

Uważam, że masz rację ja wychowałam się z owczarkiem niemieckim i dzięki temu potrafiłam przekazać córce odpowiednie wzorce.To jest prawda, że wiele zależy od rodziców. W tym samym domu była nasza rodzina ale oni mieli do zwierząt inne podejście niż moi rodzice i ich dzieci nie kochały zwierząt tak jak ja.

Ja w ogóle się dziwię, bo większość obecnych ”dorosłych” wychowywało się z psem lub innym zwierzakiem. Teraz pies to trochę taki luksus, ale wcześniej chyba na każdym osiedlu był jakiś przytulas , więc wydaje mi się, że doświadczeń ze zwierzętami każdy miał sporo. Teraz jednak właśnie jest jakieś dziwne straszenie.

Ja również w dzieciństwie miałem incydent, gdzie dość mocno pogryzł mnie obcy pies, ale nigdy nie pomyślałem, żeby generalizować to na wszystkie psiaki.

Jestem przekonany, że jak ktoś kocha psy i ma dzieci to pies jest świetną decyzją. Oczywiście nie ma być tak, że to pies dla dziecka, ale dla całej rodziny.

Cieszę się, że blog się podoba. Mam nadzieję, że chociaż komuś się coś przyda i pomoże :)

Jestem mamą dwóch chłopców (w tym roku suknie im 5 i 7 lat)
Ja od.zawdze wychowywałam sie w towarzystwie zwierząt. Najwczesniejsze lata dzieciństwa był to owczarek niemiecki (cudowny pies) rozpacz straszna gdy odszedł. Potem owczarek szkocki (colli) i jako trzeci byl kundelek typu bokser do dziś mama go ma. Za każdym razem jak przyjeżdżam to piesek cały dzień się cieszy :)
Więc swoje pieski zawsze kochałam miłością naj :) ale obcych się bałam i to mi zostało do dziś.. Przyczyna? Oczywiście, że była. Za dziecka często gryzł mnie pies sąsiadów :( siostra go denerwowala a ja obrywalam bo nas mylił. I do dnia dzisiejszego gdy biegam w lesie a ludzie idą z psami które luzem biegają to mam lekkie obawy
Ale.. Nigdy nie straszne moich dzieci obcymi psami. Na spacerach gdy chcą głaskać psy, pytam właścicieli czy mogą i tyle.

Sama nie raz widziała jak matki dzieci zaczynają krzyczeć gdy ich dzieci się oddaliły w stronę jakiegoś psa. Przykre to bo straszą dziecko. Biedne dzieci potem myślą że psy to coś złego. A przecież to najlepszy przyjaciel człowieka!!!

Teraz gdy moje pociechy są już odchowane ( śpią całe noce, mamy stabilny dzień dnia itp.) nadszedł czas na nowego członka rodziny. Dlaczego? Pytanie wszystkich znajomych.. Nie wolisz kolejnego dziecka? Nie szkoda ci kasy? Co z nim zrobisz w lato?
Chce psa bo.. Mój starszy syn jest bardzo spokojnym dzieckiem, który kocha zwierzęta, każdy wyjazd do babci czy dziadka wygląda tak że dziecko najwięcej rozmawia z psami. Wstydliwy do ludzi ale na spacerze chętnie podchodzi do piasków.
Mamy dom, miejsce i czas dla szczeniaka.
Mając zwierzątko dzieci wiele się uczom. Jednak dla mnie jest najważniejsze że zdobędą najlepszego przyjaciela.

Kochamm zwierzaki moje dzieci też i na pewno wyjdzie nam na lepsze posiadanie psiaka. Już teraz wychodzimy regularnie na 3 spacery dziennie tak żeby byli przyzwyczajeni co ich czeka.(oczywiście to tylko namiastka tego co przed nami) w weekend jedziemy odwiedzić naszą suczkę a w połowie lutego zamieszka z nami :)

PS.
Nie jestem w stanie nadrobić wszystkich twoich wpisów, ale każdego dnia próbuję :) świetnie się ciebie czyta!! Wiele przydatnych porad, które wykorzystam gdy szczeniaczek będzie już z nami
Pozdrawiam

A widzisz…a wielu właśnie twierdzi, że dziecku nie wytłumaczysz. Nie wytłumaczysz, że nie można zwalać rzeczy z półek w markecie, nie wytłumaczysz, że nie wolno rzucać w ludzi pisakiem, nie wytłumaczysz, że nie wolno ciągnąć psa za ogon :D Moim zdaniem się da, ale trzeba chcieć.

Ja zawsze tylko będę upominał, że pies nie może być ”dla dziecka”. Pies to odpowiedzialność, więc rodzic musi podjąć świadomą decyzję – wtedy będzie ok :)

Mi się w ogóle wydaje, że dzieci i ludzie generalnie strasznie się zaczęli bać psów. Może to tylko takie wrażenie, ale idąc z Legion miałem kilka sytuacji, gdzie ktoś żądał, żebyśmy przeszli na drugą stronę ulicy lub żebym złapał mocniej psa, bo się boi :D

Cześć! :)
Szczerze? Zgadzam się z tym! Na tym polega też przecież wychowanie dziecka – na wskazywaniu tego, co wolno, a co nie. I nikt mi nie wmówi, że kilkuletniemu dziecku nie da się wytłumaczyć, że psa nie wolno np. ciągnąć za uszy, wiem z własnego przykładu. Aż sama nasuwa mi się myśl – skoro rodzic nie potrafi zabronić bicia psa, to co zrobi, aż pewnego dnia dziecko spoliczkuje kogoś z rodziny?

Sama mam 5miesięcznego ONka. I cóż… Czarno widzę wychowywanie takiego wariata bez mojej 9letniej siostry w domu. Łączy ich bardzo wiele – oboje są “szczeniakami”, mają niespożytą energię i czasem coś nabroją :D
Połączenie dziecka i psa to dobry trening wychowawczy dla obojga – psa należy uczyć delikatności, szczególnie w stosunku do dzieci, a dzieci – empatii, odpowiedzialności i współczucia dla innych istot. Ale wracając: siostra nie jest owocem wychowywania na “wszystko wolno”, szanuje słowa i moje, i rodziców. A że jest już dużą dziewczynką, nie miała żadnych sadystycznych zapędów, jedynie zdarzało się, że zbyt “mocno” bawiła się z psem, np. nosząc go ciągle na rękach, czego ten nie lubił. Wystarczyła jedna rozmowa na zasadzie “zobacz, on tego nie lubi, baw się z nim tak, żeby to było przyjemne dla obojga”. Aktualnie, często nas wyręcza, kiedy my jesteśmy zajęci i nie mamy czasu bawić się z psem, ona zawsze ma czas i energię!

No i nie to, żebym jakoś gloryfikowała siostrę, ale mam duże wrażenie, że już teraz ma ogromne współczucie i serce dla zwierząt, podczas, kiedy jej rówieśniczki, boją się psów, bądź nie darzą ich odpowiednim szacunkiem. Smutne jest to, że najczęściej te dzieci też mają psa lub kota… Ale na łańcuchu.