To bardzo częsty problem właśnie – bierzemy psa, chcemy jak najlepiej, staramy się i robimy wszystko. Niestety zdarza się, że to doprowadza do większych problemów. Natomiast na tym polega też, że się wzajemnie uczymy i dogrywamy z psem. Zresztą to nie jest tak, że psa ”zepsujemy” i koniec.

Każdy pies ma swój charakter. Jednego możemy cisnąć z różnymi rzeczami i zorganizować mnóstwo aktywności, a problemu nie będzie. Z innym rzucimy kilka razy piłkę i się nakręci. Jednak wszystko można przestawić i przyzwyczaić psa do innego stylu życia. To tak, żeby ktoś nie bał się teraz aktywności, bo ”sfiksuje psa” :D

Ja teraz mogę powiedzieć, że jestem z Legion na fajnym poziomie. To dobry pies, ale z trudnym charakterem. Kiedyś patrzałem na to jak na ”problemy do rozwiązania”, ale teraz wiem, że ona taka po prostu jest. Dawniej uważałem, że jej szczekanie na sporo rzeczy (np: rano poganiając za śniadaniem) to problem, który trzeba naprawić. Teraz wiem, że ona taka po prostu jest. Jest głodna to krzyczy :)

Co do maty to cieszę się, że się podoba i sprawdza. Dla mnie maty węchowe to coś mega fantastycznego i regularnie korzystamy. Psy kochają ten typ aktywności, a ja uwielbiam patrzeć jak sobie pracują. Wykorzystuję matę w różnych sytuacjach, a ciągle po latach odkrywam nowe zastosowania.

Widzę że popełniliśmy podobne błędy z pierwszym psem :D Mój pies ze schroniska na początku niczego nie umiał, żadnej komendy, nie potrafił nawet chodzić na smyczy. Był zwrócony do schroniska w wieku ok. 6 miesięcy, jak podejrzewam już był zbyt duży i silny na bycie niegrzecznym i ktoś postanowił go oddać. Nie oceniam, taki mam domysł. Ja z kolei jako “wzorowa” właścicielka, zaczęłam go od razu ciągać po jakichś szkółkach, trenerach. Robiłam mu dwugodzinne spacery żeby go wybiegać, bo miał dużo energii. Trening tylko pozytywny, brak krzyku. No po prostu chciałam jak najlepiej. A w efekcie otrzymałam psa sfrustrowanego, przekierowującego się na mnie, zafiksowanego na punkcie innych psów i totalnie niepotrafiącego odpoczywać. Były takie chwile, że siedziałam na podłodze w łazience i pytałam się, czy to ma sens :D To były bardzo długie dwa lata, ale nigdy w życiu nie zmieniłabym swojej decyzji. Bardzo dużo się nauczyłam od swojego psa :) Teraz jesteśmy w miarę zgraną parą, dużo jeszcze przed nami ale jest różnica niebo a ziemia. To dosłownie najlepszy pies, bardzo kochający, trochę zwariowany ale to mu tylko dodaje uroku. Jestem dumna z niego jak udaje mu się zignorować jakąś sytuację na spacerze, albo jak ja znajduję jakiś sposób by mu realnie pomóc. Okazuje się, że mój pies o wiele lepiej się czuje przy krótszych spacerach, z mniejszą ilością atrakcji. Ponadto wystarczyło zmienić podejście, bo teraz nie wydaję raczej komend, tylko nagradzam go za dobre decyzje (np. odwrócenie wzroku od innego psa). Do tych wszystkich rzeczy musiałam też dojść połowicznie sama, bo to co mi proponowali to oczywiście kolczatka, albo właśnie bycie atrakcyjnym dla psa, robienie szopki. Ostatnia behawiorystka z którą gadałam zaproponowała mi krople Bacha, które są środkiem homeopatycznym. Wtedy dałam za wygraną i stwierdziłam, że wiem lepiej :D

Edytuję: w ogóle mam Waszą matę węchową od ponad roku, świetnie się sprawdza. Mój pies kocha węszenie i zawsze na widok maty przebiera łapami z radości :D lubię go tak odstresowywać po długich spacerach ;)

Świetnie, że się tak dogadujecie. Powodzenia w dalszym, wspólnym życiu! :)

Moja klucha(owczarek niemiecki) na początku miała chyba syndrom braku właściciela, teoretycznie pies miał być mojej siostry, ale słabo to wyszło xD Nie słuchała nikogo i liczyło się tylko, co ona chciała. Idziemy do domu z podwórka? Nope, bo zbyt fajnie się biega. Dzisiaj mam psa, z którym dosłownie umiem się dogadać. Ona wie, jak mi coś przekazać, a ja wiem, jak to odczytać. Na spacerze dosłownie pyta się, czy możemy iść pobiegać, albo jak ja chce ją wziąć na bieganie, a ona nie chce to się patrzy, czy możemy iść w inną stronę ;) Czasami nawet nie wiem jak mi się udało to osiągnąć i czy byłabym w stanie dojść do takiego momentu z nowym psem. Wydaje mi się jednak, że po prostu zbudowałyśmy więź, dzięki wspólnej zabawie, ćwiczeniach i zajmowaniu się, gdy była chora. Zaczęła mi ufać i nawet wyjście do weterynarza to teraz raj. Myślę, że ona wie, że chce dla niej dobrze i dlatego udaje nam się dojść do kompromisu :) Moja klucha też jest najlepszym psem :) I chyba każdy właściciel tak widzi swojego psa :)

[…] W tym miesiącu jest to oczywiście: Najlepszy pies – ten wpis jest tylko o Legion […]

Każdy pies jest najlepszy :D

Hej, cieszę się, że jakieś wpisy Ci pomogły. Nie chcę oczywiście straszyć, ale jeśli psiak ma dopiero 4-5 miesięcy to najgorsze może być przed Tobą :D Legion najgorsza była na tym etapie buntowniczym, ale oczywiście u Was może być super, czego Ci życzę.

Zabawy węchowe są super, ja serdecznie polecam tropienie użytkowe, czyli szukanie ludzi w lesie. To najlepiej po 2 roku życia, jak się psiak już ustabilizuje, ale naprawdę warto spróbować.

W październiku zdecydowałam się na owczarka niemieckiego i przebrnęłam przez absolutnie wszystkie wpisy na tym blogu próbując przygotować się na to co może mnie spotkać. Dziękuję więc serdecznie za podzielenie się doświadczeniem!
Historie o Legion przekonały mnie, mój Nero to złoty pies. ;) Myślę, że wasze doświadczenia pozwoliły mi uniknąć wielu błędów. Skorzystałam z twojego przykładu z socjalizacją. Psiak dumnie kroczy przez życie. Gdy zaczęliśmy szkolenie podstawowe z posłuszeństwa nasza trenerka powiedziała, że widać włożoną w socjalizację pracę. Jeśli zaś chodzi o trening z psem to moje doświadczenia są już zupełnie inne. Nasza pani skupia się nie tylko na zachowaniach i komendach, ale i na kontakcie pies-opiekun. Nero co prawda ciągnie do psów, ale zaczął rozumieć, że to ode mnie zależy czy będzie mógł się pobawić i przywitać. Jeśli mówię, że idziemy i odchodzę to (oczywiście niepocieszony) zostawia towarzysza i do mnie dołącza. Mamy za sobą 3 tygodnie nauki i psiak coraz mniej patrzy na rękę z przysmakiem, a więcej na mnie. Myślę, że to kwestia dużego nacisku jaki kładą nam na zamianę jedzenia na zabawkę czy czynność, którą pies lubi (węszenie- węszy jak szalony!).
Wróciłam tutaj, żeby odświeżyć sobie artykuł o pracy nosem z psem. Widzę, że mój psiak węszy wszędzie jak tylko wyjdziemy i chciałam dostarczyć mu tej rozrywki w domu. Jestem szczęśliwa, że udało mi się trafić na “najlepszy wpis o Legion”. Na pewno będę wracać po więcej Legion i spółki no i po niezastąpione porady z życia.

Też mam nadzieję, że uda się błędów uniknąć :) Jednak ostatecznie nawet takie mniej pozytywne sprawy są częścią życia z psem, więc nawet jak się zdarzą to trudno. Ja po tych kilku latach już myślę o tym tylko jako o ”ciekawym doświadczeniu”, bo ostatecznie wszystko jest dobrze.

Piękny wpis. Psina cudowna :)
Widać że dała wam popalic ale tak to w życiu jest, że najlepiej uczymy się na własnych błędach.

Czytając twoje wpisy mam nadzieję, że przynajmniej paru twoich błędów nie popełnie xD