Hej, dzięki za komentarz! Nie ma raczej kursów idealnych, ale wygląda to tak jak napisałaś. Jeśli ktoś idzie na kurs, żeby zobaczyć ”co i jak”, potem robi 2-3 lata praktyk u kogoś, a potem otwiera swoją szkołę (jeśli rzeczywiście ciężko pracował i ma to doświadczenie) to nie ma problemu.

Natomiast nie da się ukryć, że są szkoły, gdzie ledwo ktoś tego canida skończył, a już otwiera własne zajęcia. Bardzo mi się takie rozwiązanie nie podoba, bo nie oszukujmy się – ta osoba robi sobie doświadczenie na cudzych psach. Popełnia na nich błędy i tak dalej.

Co do ZKwP to ja bardzo nie lubię ich szkoleniowców właśnie z tego powodu – ich wiedza i techniki są przestarzałe. Natomiast podoba mi się sama konstrukcja powstawania takiego szkoleniowca, gdzie związek wymaga danych rzeczy, a dopiero potem można szkolić.

Szkolenie psa to jednak ogromna odpowiedzialność. Nie tylko wobec przewodnika, ale ogółu społeczeństwa. Jeśli do szkoleniowca przychodzi osoba z psem problemowym, a praca z tym szkoleniowcem spowoduje pogłębienie problemu i wskutek tego pies kogoś ugryzie to moim zdaniem do odpowiedzialności powinien być pociągnięty szkoleniowiec. Niestety nie ma takich narzędzi prawnych, które by to umożliwiały :)

Nosework bardzo, ale to bardzo zadziera noska. Nie wiem czy oni cokolwiek widzą jak tylko w górę patrzą :D Zagranicą na pewno jest więcej pasjonatów, takich prawdziwych.

Jeszcze raz dzięki za komentarz! :)

Dawno nic nie pisałam, a temat taki, że trzeba się odezwać :D Też jestem po Canidzie i to z prostej przyczyny – oferują dwa 5 dniowe zjazdy z praca pomiędzy nimi i praktyką 24/7 a nie zjazdy weekendowe które upływają na teorii…aaale tak, jak ktoś wyżej napisał program ma pewne – może nie tyle co luki – co jest w pewnych kwestiach niepełny. Bo mało tego. Nie wyobrażam sobie, żeby kurs trenerski – nieważne jaki – dał podstawy do pracy samodzielnej z obcym psem. Ale kurs i praktyka najlepiej 2-3 letnia, daje już jakieś podwaliny. Spacjalistą zaś zostaje się ponoć po 10 latach pracy (wg naukowców) i taki staż mając można się nim nazywać, a nie po korespondencyjnym kursie i z papierkiem wg MEN…

Co do OE, kolczatek i dominacji…ostatnio znalazłam pewien wpis na stronie jednej ze szkół…i dlatego choć w ZKwP instruktorem się zostaje dzięki praktyce, to rzadko kiedy jest to wiedza aktualna i nowa. I to jest smutne, bo odróznić stronę związkowca od innej psiej szkoły jest bardzo prosto…https://www.afectus.com/teoria-metod-szkolenia/

A co do tego, że kupujemy kota w worku…ja mam zwyczaj, że pierwsza lekcja szkoleniowa jest free, i klient dopiero po niej się decyduje czyw to wchodzi czy nie. Czy moje metody mu odpowiadają, czy intuicja nie krzyczy mu “uciekaj!” i czy zdaje sobie sprawę z PRACY jaką trzeba włożyć pomiędzy spotkaniami. Niestety niektórzy myślą, że samo spotkanie raz na tydzień zmieni psa z rozbrykanego cwaniaka w posłusznego aniołka. A jak wiadomo, nauka to proces…Wiele mówią zdjęcia z zajęć poszczególnych szkół, albo po prostu bycie obserwatorem na takim spotkaniu. Jest wybór, i trzeba z niego korzystać. Chyba, że lubimy ryzykować, możemy iść do kogoś a potem odkręcać wszystko z pomoca innego, bo tak niestety też bywa. Temat rzeka i dlatego warto go poruszac.

Ach i jeszcze jedno! Poslki Nosework bardzo zadziera noska ;) Więc wystarczy wejść na angielskie kanały speców od noseworku i jest mnóstwo filmików szkoleniowych jak krok po kroku pracować z psem. Bez spiny, za darmo, z opisami, bo oni CHCĄ. I robią to dla psów, a nie po to, by dać odczuć innym, jaka to z nich elita.

pozdrawiamy pod naszym najdłuższym komentarzem w historii :D
podopieczni.blogspot.com

Dokładnie tak jak napisałaś – każdy szkoleniowiec zachwala się, że jest psim magikiem, ale tak naprawdę człowiek nie wie. Nie da się ocenić rezultatów po jeden sesji, a praca z psem to często tygodnie, jak nie miesiące :)

Jednak o wiele łatwiej zaufać komuś kto dzieli się wiedzą i widać, że nie ma nic do ukrycia niż komuś kto zasłania się ”wszystko jest na szkoleniu”, a potem wychodzi jak wychodzi :)

Z kupowaniem usług typu szkolenie psa, czy to nosework, czy posłuszeństwo jest ten problem, że ich jakość możesz ocenić raczej na końcu niż na początku, bo samo szkolenie to dopiero początek pracy, a jej koniec to własna praca z psem. Pomijam tu ewidentnie złych szkoleniowców, których chyba możemy rozpoznać. Kupuje się więc kota w worku. I teraz tak, ktoś pokaże Ci zestaw ćwiczeń, jakieś instrukcje, podzieli się wiedzą ogólną (którą jako świadomy psiarz w jakimś stopniu też już posiadasz), zapłacisz za to, a Twoim zadaniem jest to wprowadzać w życie. I wprowadzasz, wprowadzasz, dalej wprowadzasz. A efekty nie są takie jakbyś oczekiwał. Dlaczego? Ponieważ nauczono Cię, jak uczyć psa jakichś tam szeroko rozumianych sztuczek, ale nie jak sprawić, by je zawsze wykonywał. Bo praca z psem jest bardzo indywidualna, bo samemu trzeba się szkolić i wreszcie, bo czasami ma się psa zbyt autonomicznego i ze zbyt ugruntowaną “osobowością”. Wiem z doświadczenia, że bardzo łatwo uczy się psy inteligentne, a trudno psy powiedzmy mniej pojętne. Oraz że te pierwsze są choler… strasznie trudne do ogarnięcia, jeśli chodzi o zachowania niepożądane (jeśli je mają), a te drugie to zazwyczaj anioły w psiej skórze. Podobnie jak u ludzi, łatwiej wpłynąć na tych… no, wiecie, rozumiecie.
Dlatego trudno te wszystkie usługi wycenić i potem ocenić, i dlatego też, tak jak mówisz, fajnie, gdy ktoś dzieli się częścią swojej wiedzy z pasji, a nie tylko dla pieniędzy. Bo między innymi po tym można poznać, czy ktoś jest wart zaufania, czy nie.

Tymczas nawet lepszy moim zdaniem, bo w schronisku często nawet nie ma możliwości trenowania z psem, bo tyle ważniejszej roboty jest :)

Jak byłem młody to marzyłem o własnym schronisku, teraz priorytetem są dla mnie moje psy. Z jednej strony fajnie byłoby pracować z innymi psami, ale z drugiej chyba miałbym wyrzuty sumienia, że ten czas mógłbym poświęcać na własne psiska :D

Otóż to. Nawet w rasie są bardzo różne osobniki, od bardzo spokojnych do reaktywnych. Jedne trzeba motywować i rozkręcać, a inne wyciszać, aby dotrzeć do psa. Jeden przy naprowadzaniu od razu zakuma siad, a inny zaoferuje wiele innych rozwiązań,ale nie usiądzie. Dla jednego tempo uczenia będzie ok. inny będzie znudzony lub się sfrustruje, bo czegoś nie rozumie. To co napisała psowaty.blog też już przerabiałam.

Teraz znowu chyba zacznę chodzić do schroniska. Samo się nic nie zrobi ;)

Tak, chciałabym zawodowo działać z psami. Teraz, jako dorosła osoba, wracam do takich różnych marzeń z dzieciństwa, które gdzieś odkładałam. Niesamowicie kręci mnie komunikacja psów, zaprzęgi. Czasem mam takie poczucie, że w co ja się pcham, bo tyle lepszych ode mnie, z latami doświadczeń, ale z drugiej strony jakoś i kiedyś trzeba zacząć. Tylko właśnie, tu też wchodzi taka zawodowa odpowiedzialność – ja muszę poczuć, że faktycznie ogarniam temat. Wtrącę się jeszcze tu w wątek wyżej z kalyną – no najlepiej zbierać doświadczenie w wolontariacie albo jako tymczas. No i tak naprawdę masa doświadczenia to samouctwo. Na kursie Canidu spodobało mi się to, że wymieniliśmy się psami i trzeba było kombinować. I to, że np mieliśmy wydawać komendy stojąc tyłem do psa, albo siedząc na trawie i rozwiązywać problem – że teraz nie słucha.

Jednak doświadczenie praktyczne na różnych psach jest najważniejsze moim zdaniem. Co z tego, że ktoś zrobi kurs mają ON, jak tu zaraz przyjdzie ktoś z samojedem i na pewno te same metody nie będą działać :D

Z drugiej strony jak zdobyć takie doświadczenie? Chyba w schronisku najlepiej, bo różne psy i sytuacje.

Ja na szkolenia tez już ładną kasę wpakowałam, choć niekoniecznie zawsze to były dobre wybory, to jednak zawsze czegoś się nauczyłam. Choćby jak nie szkolić psa ;) natomiast jeśli ktoś chce typowo hobbystycznie to jeździ na różne obozy czy seminaria do osób bardzo obeznanych w temacie, czyli sportowców z osiągnięciami, wieloletnich szkoleniowców z doświadczeniem. I tu faktycznie nikt nie patrzy na koszty, jeśli ma chęci i jednak go stać. Dlatego mam takie wątpliwości dotyczące tych kursów ;)

Jak ktoś ma hobby to raczej na kasę nie patrzy, a tym bardziej nie patrzy się czy się zwróci. Pamiętam, że jak za młodego kręciła mnie rekonstrukcja historyczna to za głupi podstawowy rynsztunek musiałem dać kilka tysięcy (głównie dlatego pracowałem od młodego wieku) :D Nie mówiąc już o wyjazdach i tym podobne.