Jak najbardziej powodów takiego niedojadania może być wiele. Oczywiście nasze psiaki czasem mają wysokie oczekiwania, jeśli chodzi o smakowitość posiłków. Często zdarza się również, że jak pies posmakuje karmy mokrej lub domowego jedzenia to nagle sucha karma przestaje smakować. Generalnie zawsze brak chęci do jedzenia to dla mnie sygnał ostrzegawczy. Jedzenie dla psów jest bardzo ważnym, wręcz podstawowym elementem codzienności. To właśnie dieta reguluje dużo procesów, w tym poziom energii, ale również zegar biologiczny.

Odmawianie posiłków to zawsze coś, czym warto się zająć, a przegładzanie psa “aż się złamie” to rzadko prawidłowe rozwiązanie. Jednak kolejnym powodem, który często w ogóle nie przychodzi nam do głowy są aspekty somatyczne, czyli po prostu ból.

Dzisiaj przygotowałem dla Was coś, co mam nadzieję, stanie się ciekawym materiałem, który da trochę przemyśleń, ale również pomoże, jeśli to właśnie naszego pieska dotyczy problem. To nie jest kolejny suchy artykuł z poradami typu „zmień karmę na inną”. To głęboka analiza tego, co dzieje się w głowie i ciele Waszego psa, gdy odmawia jedzenia. Chcę Was nauczyć, jak patrzeć na psa, żeby usłyszeć to, czego on nie potrafi powiedzieć. Bo prawda jest taka, że pies rzadko kiedy jest “złośliwym niejadkiem”. Zazwyczaj pod tym „kręceniem nosem” kryje się coś więcej. Zapraszam do lektury!

Uwaga: jak wcześniej wspomniałem, przyczyn braku chęci jedzenia może być dużo. Kwestie bólowe to tylko jedna z możliwości. Nie oznacza to jednak, że każdy pies odmawiający jedzenia tak naprawdę cierpi na bóle somatyczne lub choroby fizyczne!

Brak apetytu u psa – czy Twój pies to naprawdę niejadek?

Zacznijmy od sceny, którą zna chyba każdy z nas. Stoisz w kuchni, otwierasz nową puszkę karmy. Zapach jest intensywny, skład idealny – dużo mięsa, zero zbędnych zapychaczy. Wołasz swojego pupila. On przychodzi, nawet merda ogonem, bo przecież Cię kocha i cieszy się na interakcję. Podchodzi do miski, pochyla się nad nią… i nagle następuje ta sekunda zawieszenia. Widzisz, jak jego entuzjazm opada. Może raz liźnie kawałek mięsa, może weźmie jeden kawałek do pyska, ale po chwili go wypluwa. Patrzy na Ciebie tymi swoimi wielkimi oczami, a Ty czujesz, jak narasta w Tobie frustracja pomieszana z lękiem.

Większość z nas wpada wtedy w pułapkę “zmiany menu”. Kupujemy drugą, trzecią, piątą karmę w miesiącu. Sklep zoologiczny staje się naszym drugim domem. Próbujemy wszystkiego: dosypujemy parmezanu, polewamy jedzenie olejem z łososia, gotujemy kurczaka z ryżem (którego każdy specjalista kazał unikać, ale przecież „musi coś zjeść!”), a nawet karmimy psa z ręki, siedząc na podłodze w kuchni. I tak, czasem to działa na dzień lub dwa. Ale potem problem wraca.

Moja teza jest brutalnie prosta, ale bardzo ważna: Psy z natury nie są wybredne bez powodu. W świecie ich dzikich przodków wybrzydzanie przy jedzeniu oznaczało śmierć głodową. Mechanizm przetrwania mówi psu: „Jesteś głodny? Jedz to, co jest”. Jeśli więc Twój domowy pies, który żyje w komforcie, nagle zaczyna traktować miskę jak zło konieczne, to nie robi tego po to, żeby zrobić Ci na złość. On nie planuje w głowie: „Dziś go przetrzymam, to może jutro dostanę steka”. Pies żyje „tu i teraz”. Jeśli nie je, to znaczy, że coś blokuje jego naturalny instynkt przetrwania. Chociaż naturalnie i ten scenariusz jest znany, szczególnie, jeśli nasz pies nauczył się, że jak odmówi posiłku to zaraz pojawi się coś smaczniejszego.

Często mylimy „brak apetytu” z „niechęcią do jedzenia”. To dwie różne sprawy. Brak apetytu to sytuacja, w której organizm nie wysyła sygnału głodu (np. przy gorączce czy chorobach narządów wewnętrznych). Niechęć do jedzenia to sytuacja, w której pies chce zjeść, ale coś mu w tym przeszkadza. Może to być ból, lęk albo dyskomfort fizyczny. Twoim zadaniem jako opiekuna jest stać się detektywem. Zamiast otwierać szóstą puszkę karmy, zacznij obserwować każdy, nawet najmniejszy gest swojego psa przy misce. Czy on odchodzi od jedzenia smutny? Czy może odskakuje od miski, jakby go coś oparzyło? A może bierze kęs i trzyma go w pyszczku, nie wiedząc, co z nim zrobić? Każdy z tych szczegółów to klucz do zagadki, którą dzisiaj wspólnie rozwiążemy.

Ból, którego nie słychać: Dlaczego psy ukrywają cierpienie?

To jest punkt, który musimy sobie bardzo mocno wbić do głowy: Pies nie powie Ci, że go boli, dopóki ten ból nie stanie się absolutnie nie do zniesienia. I nie zrobi tego przez „psi upór” czy dumę. To czysty instynkt, pozostałość po przodkach żyjących w stadach. W naturze okazanie słabości, utykanie czy skomlenie z bólu to wyrok śmierci. Słaby osobnik staje się ciężarem dla stada albo łatwym celem dla drapieżnika. Dlatego psy stały się mistrzami w maskowaniu dyskomfortu. Dodatkowo wiele ras ma naprawdę wysoki próg bólu.

Brak apetytu u psa to niełatwa sprawa. My, ludzie, jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że ból równa się krzyk, płacz albo wyraźna skarga. Jeśli pies nie skomle, nie wyje i nie kuleje na cztery łapy, często zakładamy, że wszystko jest w porządku. „Przecież ogonem merda, to go nie boli” – to najczęstszy błąd, jaki słyszę od właścicieli. Merlanie ogonem to nie zawsze oznaka szczęścia; to często sygnał emocjonalny, który może występować nawet przy ogromnym stresie czy bólu.

Ból, który wpływa na jedzenie, jest zazwyczaj cichy i podstępny. To nie jest nagłe złamanie nogi. To raczej ćmiący ból zęba, stan zapalny dziąseł, pieczenie w przełyku przy schylaniu się, czy sztywność w karku, która sprawia, że każdy ruch głową w dół jest jak wbijanie szpilki. Pies nie rozumie, dlaczego tak się dzieje. On tylko kojarzy fakt: „Pochylam się nad tą metalową rzeczą i czuję dyskomfort. Lepiej stąd odejdę”.

Zwróć uwagę na te subtelne sygnały, które właściciele często ignorują:

• Zmiana tempa jedzenia: Pies, który zawsze „odkurzał” miskę w 30 sekund, nagle zaczyna jeść powoli, robi przerwy, rozgląda się wokół.

• Częste oblizywanie się: To nie musi oznaczać smaku. Oblizywanie nosa i warg tuż przed jedzeniem lub w trakcie to klasyczny objaw nudności albo ogromnego stresu związanego z przewidywanym bólem.

• „Smutne oczy” przy misce: Pies patrzy na jedzenie, potem na Ciebie, potem znowu na jedzenie, ale nie dotyka go. To nie jest wybrzydzanie. To prośba o pomoc. On mówi: „Chcę to zjeść, ale boję się, co się stanie, jak zacznę”.

• Sztywność ciała: Zauważ, czy Twój pies stoi przy misce rozluźniony, czy ma napięte mięśnie grzbietu, podwinięty ogon albo szeroko rozstawione łapy, by utrzymać równowagę.

Zrozumienie, że pies ukrywa ból, zmienia całą perspektywę. Przestajesz się denerwować, że „znów wymyśla”, a zaczynasz współczuć i szukać źródła problemu. Pamiętaj, dla psa jedzenie to jedna z największych radości w życiu. Jeśli z niej rezygnuje, to znak, że jego wewnętrzny świat bezpieczeństwa został naruszony.

Oczywiście, kontynuujmy naszą wielką podróż po psim świecie. Skoro wiemy już, że wybredność to najczęściej maska, pod którą kryje się jakiś problem, zajrzyjmy głębiej w te miejsca, które sprawiają, że miska staje się dla psa wyzwaniem ponad siły. Rozbudujemy teraz temat pyszczka i przejdziemy do jednego z najbardziej pomijanych aspektów: kręgosłupa i postawy ciała.

Zęby i pyszczek: Pierwsze miejsce, w którym mieszka ból

Jak rozpoznać, że gryzienie sprawia dyskomfort?

To nie jest zawsze tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Gdyby pies po prostu pisnął przy każdym ugryzieniu, sprawa byłaby prosta. Ale psy to twardziele. Zamiast piszczeć, będą próbowały „obejść” ból. Zwróć uwagę na to, czy Twój pies przechyla głowę na bok podczas żucia. Wygląda to trochę tak, jakby starał się wrzucić jedzenie na konkretne zęby, omijając te, które bolą.

Innym bardzo charakterystycznym objawem jest tzw. „ostrożne chrupanie”. Pies bierze granulkę karmy tak delikatnie, jakby to był najcieńszy kryształ na świecie. Żuje ją powoli, niemal z namysłem, a Ty masz wrażenie, że każdy ruch szczęki jest wymuszony. Często towarzyszy temu odgłos takiego „mlaskania-klapania”, który pojawia się zaraz po przełknięciu. To sygnał, że tarcie o chore dziąsło lub ząb wywołało chwilowy impuls bólowy. Pies może też podchodzić do miski, brać jeden kawałek, odchodzić z nim na dywan, tam go wypluwać i dopiero po chwili, bardzo niepewnie, próbować go zjeść. Dlaczego na dywan? Bo tam czuje się stabilniej, nie ślizgają mu się łapy, co pozwala mu skupić całą energię na trudnym procesie żucia.

“Dziwne” jedzenie: dlaczego pies bierze kęs i go wypluwa?

Wyobraź sobie, że masz w ustach ranę, na którą sypiesz sól. Dokładnie tak czuje się pies z zapaleniem dziąseł, gdy sucha, twarda karma dotyka bolącego miejsca. Pies podchodzi do miski, bo czuje zapach, jego mózg mówi: „Jedz, to pachnie super!”, ale gdy tylko kęs dotknie śluzówki, następuje odruch obronny. Pies wypluwa jedzenie natychmiast, często z takim lekkim otrząśnięciem głowy. Możesz też zauważyć, że pies „memła” jedzenie. Bierze kęs, trzyma go w buzi, widać, że mięśnie policzków pracują, ale po chwili kęs ląduje z powrotem w misce, cały oblepiony śliną. To nie jest brak apetytu u psa! To jest jasny komunikat: „Chcę to zjeść, ale nie daję rady tego rozdrobnić”. Jeśli widzisz, że Twój pies nagle zaczął preferować rozmoczoną karmę albo wyjada tylko miękkie kawałki z mieszanki, omijając te twarde – masz już niemal stuprocentową pewność, że problem siedzi w pyszczku.

Zapach z pyska i czerwone dziąsła – domowy przegląd

Nie bój się zajrzeć psu w zęby, ale rób to z wyczuciem. Jeśli pies odskakuje, gdy próbujesz dotknąć jego pyska, to już samo w sobie jest wielką czerwoną flagą. Ból zęba sprawia, że pies staje się „wrażliwy na dotyk” w okolicach głowy.

• Zwróć uwagę na krwawienie: Czy na białych granulkach karmy albo na sznurku do zabawy zostają ślady krwi? Zdrowe dziąsła nie krwawią przy jedzeniu. Jeśli krwawią, to znaczy, że stan zapalny jest już bardzo zaawansowany.

• Obejrzyj okolicę pod oczami: Brzmi dziwnie? Niekoniecznie. Często ropień przy korzeniu górnego zęba (zwłaszcza tego wielkiego łamacza) objawia się opuchlizną na policzku, tuż pod okiem psa. Właściciele często myślą, że to ugryzienie owada albo problem z okiem, a tymczasem to ból zęba, który sprawia, że pies nie chce nawet otworzyć pyska, by zjeść kolację.

Szyja i kręgosłup: Dlaczego wysokość miski ma znaczenie?

To jest temat, o którym mówi się zdecydowanie za rzadko, a jest on kluczowy, zwłaszcza u psów średnich, dużych i tych wchodzących w wiek dojrzały. Często szukamy przyczyny niechęci do jedzenia w żołądku, a ona siedzi… w karku.

Mechanizm schylania się: jak ból karku odbiera apetyt

Zastanów się, jak wygląda pozycja psa jedzącego z podłogi. Musi on opuścić głowę nisko, wyciągając szyję i często mocno obciążając przednie łapy. Dla psa, który ma problemy z kręgami szyjnymi (tzw. dyskopatię szyjną) albo zwyrodnienia w kręgosłupie, ta pozycja jest katuszą. To tak, jakbyś Ty musiał czytać książkę, leżąc na brzuchu z głową wygiętą pod nienaturalnym kątem przez 10 minut.

Co możesz zaobserwować?

• Pies podchodzi do miski, ale nie obniża głowy płynnie. Robi to etapami, jakby „sztywno”.

• Zamiast jeść spokojnie, bierze kęs i natychmiast prostuje szyję do góry, żeby przełknąć w pozycji neutralnej.

• Może się zdarzyć, że pies piszczy w momencie, gdy próbuje dosięgnąć dna głębokiej miski.

• Często pies „tańczy” przy misce – przestawia przednie łapy, szukając punktu oparcia, który odciąży jego bolący kark.

Dla takiego psa samo jedzenie jest kojarzone z fizycznym wysiłkiem i bólem. On czuje głód, ale perspektywa tego „nurkowania” głową w dół jest dla niego przerażająca.

Dlaczego pies chętniej je z ręki niż z podłogi? (Bardzo ważne!)

To jest klasyczny scenariusz, który myli właścicieli. Mówią: „Mój pies to cwaniak, z miski nie zje, ale jak mu podaję z ręki, to zjada wszystko z apetytem! Na pewno mnie tresuje i chce wymusić uwagę”.

Otóż niekoniecznie! Zastanów się, w jakiej pozycji podajesz psu jedzenie z ręki. Zazwyczaj robisz to, siedząc na kanapie lub kucając, trzymając dłoń na wysokości psiego pyska lub klatki piersiowej. Pies nie musi się schylać! Je w pozycji naturalnej, wyprostowanej, która nie uciska jego kręgów i nie powoduje bólu w karku czy barkach. To, co bierzesz za „wymuszanie uwagi”, jest w rzeczywistości szukaniem pozycji, w której jedzenie po prostu nie boli. Jeśli Twój pies zjada z ręki (trzymanej wysoko), a odmawia jedzenia z miski na podłodze, masz niemal pewność, że problem leży w układzie ruchu, a nie w fanaberiach kulinarnych.

Sztywne łapy i “rozjeżdżanie się” przy jedzeniu

Jedzenie wymaga stabilności. Aby pies mógł się skupić na gryzieniu i połykaniu, musi pewnie stać na podłożu. Tutaj pojawia się problem śliskich podłóg (paneli, kafelków), które są zmorą psów z problemami ze stawami lub kręgosłupem.

Wyobraź sobie psa seniora, który ma lekką dysplazję bioder lub osłabione mięśnie tyłu. Kiedy schyla głowę do miski, środek ciężkości przesuwa się do przodu. Tylne łapy zaczynają tracić przyczepność i powoli „rozjeżdżają się” na boki jak u Bambi na lodzie. Pies musi wtedy używać ogromnej siły mięśni, żeby się nie przewrócić. Po minucie takiej walki o równowagę, pies jest po prostu zmęczony i zestresowany. Wybiera więc mniejsze zło: rezygnuje z jedzenia, żeby móc odpocząć na dywanie.

Co widzi właściciel?

• Pies podchodzi do miski, zaczyna jeść, ale jego tylne nogi powoli odjeżdżają do tyłu lub na boki.

• Pies nagle przerywa jedzenie i gwałtownie „podciąga” pod siebie nogi, po czym zniechęcony odchodzi.

• Pies woli jeść w pozycji leżącej (jeśli mu na to pozwolisz), bo wtedy nie musi walczyć z grawitacją i śliską podłogą.

To nie jest brak apetytu. To jest brak komfortu fizycznego. Wystarczy położyć pod miski tanią matę łazienkową albo kawałek wykładziny, żeby pies poczuł się pewniej. Zobaczysz wtedy magię – ten sam „niejadek” nagle zacznie zjadać wszystko, bo w końcu może skupić się na smaku karmy, a nie na tym, żeby nie rozbić sobie nosa o kafelki.

Brzuchowe rewolucje: Refluks, zgaga i nudności u psa

To jest temat rzeka. My, ludzie, wiemy, jak to jest mieć zgagę po zbyt ostrym jedzeniu albo nudności po ciężkiej nocy. Ale pies nie przyjdzie i nie powie: “Słuchaj, piecze mnie w przełyku”. Zamiast tego, on zacznie zachowywać się w sposób, który my – właściciele – często nazywamy dziwactwem albo fanaberią. A prawda jest taka, że on po prostu walczy z fatalnym samopoczuciem.

Mlaskanie, lizanie ścian i jedzenie trawy – co to mówi o komforcie posiłku?

Zauważyłeś kiedyś, że Twój pies nagle, bez wyraźnego powodu, zaczyna intensywnie mlaskać, jakby próbował coś przełknąć, co utknęło mu w gardle? Albo co gorsza – zaczyna obsesyjnie lizać podłogę, ściany, a nawet Twoje spodnie? To nie jest objaw miłości ani dziwna zabawa. To jest klasyczny sygnał nudności lub silnej zgagi.

Pies, któremu treść żołądkowa cofa się do przełyku (czyli właśnie wspomniany refluks), czuje pieczenie i dyskomfort. Próbuje sobie z tym poradzić, produkując więcej śliny i połykając ją – stąd to mlaskanie. Lizanie powierzchni (często chropowatych) to z kolei próba wywołania odruchu wymiotnego lub po prostu instynktowna reakcja na “coś dziwnego” w pyszczku. Z kolei jedzenie trawy na spacerach (takie nerwowe, jak krowa na pastwisku) to często próba uspokojenia żołądka lub prowokacja do zwrotu tego, co mu zalega. Jeśli Twój pies rano “pasie się” na trawniku, a potem wraca do domu i nie chce patrzeć na miskę – masz gotową odpowiedź: jemu jest po prostu niedobrze.

Dlaczego pies rano odmawia jedzenia, a wieczorem je normalnie?

To jedno z najczęstszych pytań, jakie dostaję: “Mój pies rano kręci nosem, muszę go prosić, a wieczorem zjada wszystko w minutę. Dlaczego?”. Odpowiedź często kryje się w tzw. wymiotach żółciowych z głodu. Brzmi to skomplikowanie, ale mechanizm jest prosty. Jeśli pies je ostatni posiłek o 18:00, a śniadanie dostaje o 8:00 rano, jego żołądek jest pusty przez 14 godzin. U niektórych psów (zwłaszcza tych wrażliwszych) w pustym żołądku gromadzi się kwas solny i żółć, które podrażniają śluzówkę. Rano taki pies budzi się z ogromną zgagą i nudnościami. On czuje głód, ale ten głód go boli. Kiedy podajesz mu miskę, on czuje zapach jedzenia, który jeszcze bardziej pobudza soki trawienne, potęgując ból. Dlatego odchodzi od miski. Dopiero po kilku godzinach, gdy żołądek się nieco “uspokoi”, pies jest w stanie coś zjeść.

Moja rada? Spróbuj podać psu małą przekąskę (np. sucharka wołowego lub kilka granulek karmy) tuż przed samym snem. To sprawi, że żołądek nie będzie pracował “na sucho” przez całą noc i poranek może okazać się znacznie łatwiejszy. Warto również rozważyć częstsze, ale mniejsze posiłki (wielu opiekunów upiera się przy tylko 2 posiłkach dziennie, co nie dla każdego psa jest optymalne).

Atmosfera przy misce: Stres, który blokuje żołądek

Jedzenie to intymna czynność, nawet dla psa. W naturze moment jedzenia to czas największej bezbronności – pies ma spuszczoną głowę, nie widzi otoczenia tak dobrze i jest skupiony na misce. Jeśli w tym momencie nie czuje się w 100% bezpieczny, jego organizm przełącza się w tryb “walcz lub uciekaj”. A w tym trybie żołądek się zaciska i apetyt znika w ułamku sekundy.

Czy pies boi się śliskiej podłogi w kuchni?

Wspominałem o tym przy kręgosłupie, ale to ma też wymiar psychologiczny. Jeśli pies kiedyś poślizgnął się przy misce, upadł albo rozjechały mu się łapy, on to zapamiętał. Dla nas to mały incydent, dla niego – trauma. Kuchnia z lśniącymi kafelkami staje się dla niego “strefą zagrożenia”. Co zaobserwujesz? Pies stoi na progu kuchni, patrzy na miskę, merda ogonem, ale nie chce wejść do środka. Może wchodzić “tyłem” albo bardzo ostrożnie, stawiając łapy tylko na fugach. Jeśli zauważysz taką niepewność, przenieś miskę na dywan lub połóż pod nią gumowy chodniczek. Zobaczysz, jak psu nagle “wróci apetyt”, bo zniknie lęk przed upadkiem.

Hałasująca obroża o metalową miskę – mała rzecz, wielki problem

To brzmi jak żart, ale dla wielu wrażliwych psów to prawdziwy dramat. Wyobraź sobie, że jesz spokojnie kolację, a za każdym razem, gdy nachylasz się nad talerzem, coś głośno metalicznie dzwoni Ci tuż przy uszach. Metalowy identyfikator (adresówka) uderzający o brzeg metalowej miski wydaje wysoki, dźwięczny odgłos, który dla psa może być przerażający lub po prostu irytujący. Niektóre psy są tak wrażliwe na dźwięki, że ten jeden “brzdęk” sprawia, iż odskakują od miski i boją się do niej wrócić. Jeśli Twój pies jest “elektryczny”, boi się burzy czy petard, sprawdź, czy jego obroża nie hałasuje przy jedzeniu. Rozwiązaniem jest zdjęcie obroży do posiłku lub zmiana miski na ceramiczną czy plastikową (choć ceramiczne są zdrowsze i cięższe!).

Rywalizacja z innymi zwierzętami w domu

Masz w domu drugiego psa albo kota? Nawet jeśli żyją w wielkiej przyjaźni, przy misce zasady gry się zmieniają. “Presja spojrzenia” to realna rzecz. Jeśli drugi pies siedzi obok i intensywnie wpatruje się w jedzącego kolegę, ten może czuć się tak zestresowany, że zrezygnuje z jedzenia, by uniknąć konfliktu. Obserwuj: czy Twój pies je nerwowo, rozglądając się na boki? Czy połyka jedzenie w całości, jakby chciał je ukryć przed innymi? A może po prostu odchodzi od pełnej miski, gdy tylko drugi pies wejdzie do pomieszczenia? Zapewnienie psu prywatności – np. karmienie w osobnych pokojach – często rozwiązuje problem “niejadka” w mgnieniu oka.

Złe skojarzenia: Gdy miska kojarzy się z czymś nieprzyjemnym

To jest moment, w którym musimy uderzyć się w pierś jako właściciele. Robimy to z miłości, z troski, z lęku o zdrowie pupila, ale efekt bywa odwrotny do zamierzonego. Pies to mistrz skojarzeń. Jeśli raz lub dwa wydarzyło się przy misce coś, co go przestraszyło lub sprawiło mu ból, on zakoduje sobie: „Miska = kłopoty”. I żadna, nawet najdroższa karma, nie wygra z instynktem samozachowawczym.

Jak niechcący “zepsuliśmy” psu radość z jedzenia (przymuszanie, podawanie leków w karmie)

• Pułapka „przemyconej tabletki”: To najczęstszy grzech. Pies choruje, musi brać gorzkie leki. Co robimy? Wrzucamy tabletkę do miski z pysznym mięsem. Pies, obdarzony węchem tysiące razy czulszym od naszego, wyczuwa chemię. Może raz się nabierze, ale następnym razem będzie badał każdy kęs jak detektyw. Jeśli poczuje gorycz, jego zaufanie do zawartości miski pryska. Od tego momentu każde podejście do jedzenia wiąże się ze stresem: „Czy dzisiaj też mnie oszukają?”. Pies zaczyna jeść „na raty”, wypluwa kawałki, a w końcu całkowicie rezygnuje z posiłku, bo jedzenie przestało być bezpieczne.

• Presja i „teatr nad miską”: Kiedy pies nie je, my wpadamy w panikę. Stoimy nad nim, prosimy, zachęcamy: „No zjedz, chociaż troszkę, za mamusię, za tatusia”. Dla nas to troska, dla psa – ogromna presja społeczna. Psy doskonale czytają nasze napięcie. Jeśli widzą Twoje zaciśnięte usta, słyszą zdenerwowany głos i czują Twój stres, dochodzą do wniosku, że przy tej misce dzieje się coś bardzo złego. W ich głowie powstaje mechanizm: „Gdy podchodzę do jedzenia, mój człowiek dziwnie się zachowuje, więc lepiej unikać tego miejsca”.

• Miska jako pułapka na zabiegi: Czy zdarza Ci się wołać psa do kuchni, a gdy ten zaczyna jeść, Ty szybko wykorzystujesz moment, żeby zakropić mu oczy, wyczyścić uszy albo podciąć pazurka? To najkrótsza droga do stworzenia „niejadka”. Miska musi być azylem. Jeśli pies boi się, że podczas jedzenia zostanie zaatakowany (nawet w celach leczniczych), straci apetyt na rzecz czujności. Będzie stał przy misce spięty, z uszami położonymi po sobie, gotowy do ucieczki przy każdym Twoim gwałtowniejszym ruchu.

Moja rada: Jeśli musisz podać lek, zrób to w małym, osobnym „pierożku” z pasztetu podanym prosto z ręki, z dala od miski. A kiedy pies je swój główny posiłek – daj mu święty spokój. Wyjdź z kuchni, nie patrz na niego, pozwól mu poczuć, że to jego czas i nikt nie będzie go wtedy niepokoić.

Pies senior: Kiedy starość boli przy jedzeniu

Starość u psa nie przychodzi nagle, ona wkrada się po cichu, na miękkich łapach. Seniorzy to grupa szczególna – ich niechęć do jedzenia rzadko jest kaprysem, a prawie zawsze wynika z fizjologii. To, co przez lata było rutyną, nagle staje się dla starszego psa wyzwaniem logistycznym i fizycznym.

Jak starzejące się zmysły i stawy wpływają na apetyt

• Świat traci zapach i smak: Z wiekiem psie zmysły słabną. To, co kiedyś pachniało dla niego jak luksusowa restauracja, teraz może być ledwo wyczuwalne. Jeśli pies nie czuje zapachu jedzenia, jego mózg nie dostaje sygnału: „Czas na trawienie!”. Seniorzy często potrzebują „podkręcenia” aromatu. Jeśli Twój staruszek podchodzi do miski i patrzy w nią zdezorientowany, to może po prostu nie wie, że to, co tam leży, jest jadalne.

• Ból, którego nie widać w ruchu, a widać przy misce: Artroza i zwyrodnienia stawów to zmora seniorów. Pies może nie utykać na spacerze, ale stanie nad miską przez 5 minut w jednej pozycji może być dla niego bolesne. Zwróć uwagę, czy Twój starszy pies nie przestępuje z łapy na łapę, czy nie drżą mu mięśnie uda, gdy się schyla. Czasem pies zjada tylko połowę porcji nie dlatego, że jest syty, ale dlatego, że ból w kręgosłupie lub biodrach stał się nie do zniesienia i musi iść się położyć.

• Demencja starcza (zespół dysfunkcji poznawczych): Brzmi strasznie, ale to po prostu psia wersja Alzheimera. Starszy pies może podejść do miski i… zapomnieć, co miał zrobić. Stoi nad nią, patrzy w ścianę, wygląda na smutnego. To nie jest brak apetytu, to zagubienie w czasie i przestrzeni.

Miękkie czy twarde? Zmiana tekstury jedzenia na jesień życia

Wielu właścicieli przez całe życie karmi psa suchą karmą, bo „tak zdrowiej dla zębów”. Ale u seniora te zęby są już często starte, dziąsła cieńsze, a siła uścisku szczęki mniejsza. Gryzienie twardych kulek to dla staruszka ciężka praca fizyczna. Jeśli zauważysz, że Twój senior:

• Wybiera tylko miękkie kawałki,

• Próbuje gryźć, ale karma wypada mu z pyska,

• Pije dużo wody po jedzeniu (bo sucha karma go „zapycha” i drażni gardło), …to czas na zmianę tekstury. Nie bój się przejść na dobrej jakości puszki lub domowe, gotowane jedzenie. Na jesień życia komfort jest ważniejszy niż ortodontyczne zalety suchej karmy. Praktyczny trik dla seniora: Spróbuj podgrzać jedzenie! Ciepło uwalnia cząsteczki zapachowe, dzięki czemu nawet słabszy nos poczuje, że w misce jest coś pysznego. Dodatkowo, ciepły, miękki posiłek jest łatwiejszy do przełknięcia i bardziej kojący dla żołądka, który u starszych psów bywa bardzo wrażliwy. Pamiętaj też o wspomnianym wcześniej podniesieniu miski – dla seniora z artrozą karku to jak przejście z taboretu na wygodny fotel.

Oto rozbudowany Punkt 9, przygotowany zgodnie z Twoimi wytycznymi – w sposób przystępny dla każdego opiekuna, bez naukowego żargonu, za to z ogromną dawką praktycznych wskazówek. Ten fragment został napisany tak, aby stanowił solidną, długą część Twojego artykułu.

Przewodnik detektywa: Jak obserwować psa przy misce? (Twoja lista kontrolna)

Większość z nas popełnia ten sam błąd: patrzymy na miskę – czy jest pusta, czy pełna. Tymczasem prawdziwy „psi detektyw” odwraca wzrok od jedzenia i skupia się na psie. Twoim zadaniem jest dostrzeżenie małych, pozornie nieistotnych gestów, które pies wykonuje przed, w trakcie i po posiłku. Pies nie powie Ci: „Boli mnie kark, gdy się schylam”, ale pokaże Ci to ruchem swoich uszu, ogona czy napięciem mięśni.

Przygotowałem dla Ciebie listę kontrolną 30 sygnałów, na które warto zwrócić uwagę jak  zauważamy brak apetytu u psa. Jeśli Twój pies wykazuje choć kilka z nich, przestań myśleć o nim jako o „wybrednym niejadku”. Zacznij szukać przyczyny w jego komforcie fizycznym.

Etap 1: Zanim pies dotknie jedzenia (Oczekiwanie i podejście)

To moment, w którym pies podejmuje decyzję. Jeśli jest głodny, instynkt pcha go do miski, ale jeśli wie, że zaraz poczuje ból, zaczyna się wewnętrzna walka.

1. Pies prosi o jedzenie, ale gdy je dostaje – odchodzi. To klasyczny sygnał. Pies czuje głód (instynkt), ale gdy widzi miskę, przypomina sobie o dyskomforcie (doświadczenie).

2. Podchodzenie do miski „na sztywno”. Pies nie idzie luźno, jego ciało jest spięte, jakby przygotowywało się na uderzenie.

3. Oblizywanie się na sam widok miski. Częste mlaskanie i oblizywanie nosa przed jedzeniem może świadczyć o nudnościach lub refluksie.

4. Ziewanie przed posiłkiem. W psim języku ziewanie to często objaw stresu, a nie senności. Czy miska go stresuje?

5. Nerwowe zerkanie na boki. Pies zamiast na jedzeniu, skupia się na otoczeniu, szukając „zagrożenia” (którym może być ból).

6. Ociąganie się. Pies słyszy dźwięk sypanej karmy, ale nie biegnie do kuchni tak szybko jak kiedyś.

7. Wybieranie jedzenia tylko z ręki. Jeśli z ręki je chętnie, a z miski nie – problemem jest prawdopodobnie pozycja (ból szyi) lub sama miska (np. jej zapach lub dźwięk).

Etap 2: W trakcie jedzenia (Mechanika ruchu)

Tutaj widać najwięcej. To czas, kiedy ból fizyczny daje o sobie znać najbardziej bezpośrednio.

8. Bierze kęs i wypluwa go na podłogę. Często myślimy, że „rozdziela granulki”. W rzeczywistości może to być ból zęba – pies próbuje znaleźć sposób, by pogryźć coś bez cierpienia.

9. Jedzenie tylko jedną stroną pyska. Przyjrzyj się, czy pies nie przechyla głowy nienaturalnie na bok.

10. „Kłapanie” zębami lub dziwne ruchy żuchwą. Jakby próbował coś ustawić w buzi.

11. Gwałtowne odskakiwanie od miski. Jakby coś go ugryzło. To często nagły, ostry ból (nerwoból lub ból zęba).

12. Jedzenie na leżąco. Jeśli pies kładzie się przy misce, może to oznaczać ból kręgosłupa, stawów biodrowych lub ogromne osłabienie.

13. Drżenie mięśni nóg podczas stania przy misce. To sygnał, że utrzymanie pozycji stojącej przy jedzeniu jest dla psa męczące.

14. Częste przerywanie jedzenia. Pies zjada kilka kęsów, odchodzi, wraca. To nie jest „delektowanie się”, to próba radzenia sobie z dyskomfortem (np. zgagą).

15. Uciekające łapy. Na śliskiej podłodze pies „rozjeżdża się” przy misce, co potęguje ból stawów.

16. Napięta linia grzbietu. Pies zamiast być rozluźnionym, robi „koci grzbiet” podczas jedzenia.

17. Szybkie połykanie bez gryzienia. Pies chce jak najszybciej mieć to z głowy, bo gryzienie boli.

18. Wypuszczanie jedzenia z pyska. Pies wydaje się niezdarny, karma wypada mu bokami.

19. Nienaturalnie wyciągnięta szyja. Pies próbuje dosięgnąć jedzenia, ale boi się zgiąć kark.

20. Połykanie powietrza. Widoczne jako głośne „gulgotanie” w gardle.

21. Cofanie się po każdym kęsie. Pies bierze jedzenie i robi dwa kroki w tył.

Etap 3: Po jedzeniu (Reakcja organizmu)

To, co dzieje się 5-10 minut po posiłku, powie Ci bardzo dużo o stanie żołądka i przełyku Twojego przyjaciela.

22. Intensywne mlaskanie i oblizywanie mebli/ścian. To typowy objaw silnego refluksu i palenia w przełyku.

23. Pocieranie pyszczkiem o dywan lub kanapę. Pies próbuje „wytrzeć” ból lub dyskomfort w jamie ustnej.

24. Gwałtowne picie dużej ilości wody zaraz po jedzeniu.

25. Chowanie się w ciemne kąty. Pies po zjedzeniu idzie w miejsce, gdzie nikt go nie dotyka – chce w spokoju przeczekać ból brzucha.

26. Napad „głupawki” (bieganie jak szalony). Czasem pies poprzez ruch próbuje rozładować napięcie i stres związany z bólem brzucha.

27. Odbijanie się (bekanie) i gazy. Częste i bardzo śmierdzące.

28. Wyraźne smutne spojrzenie. Pies wygląda na zmęczonego po czymś, co powinno być przyjemnością.

29. Ulewanie się pokarmu. Nie mylić z wymiotami – pokarm po prostu „wypada” z powrotem.

30. Szukanie trawy na spacerze zaraz po posiłku. Pies instynktownie chce wywołać wymioty lub „ugasić pożar” w żołądku.

Jak korzystać z tej listy?

Nie musisz widzieć wszystkich 30 sygnałów. Jeśli zauważysz nawet 3-4 z nich, które powtarzają się regularnie – masz dowód. Twój pies nie jest wybredny. On prosi o pomoc. Zapisz te obserwacje, a najlepiej nagraj film telefonem, jak Twój pies zachowuje się przy misce. To będzie bezcenna pomoc dla weterynarza podczas wizyty.

Praktyczne triki: Jak sprawić, by jedzenie znowu było przyjemnością?

Jeśli wykluczyłeś poważne choroby u weterynarza (o czym napiszemy za chwilę), a Twój pies nadal ma opory przed jedzeniem, czas na “lifting” pory karmienia. Czasami mała zmiana w otoczeniu robi większą różnicę niż najdroższy suplement na apetyt.

Podniesienie miski: Ulga dla karku i kręgosłupa

To najprostszy i często najskuteczniejszy trik. Jeśli Twój pies ma problemy z kręgosłupem szyjnym lub jest seniorem, schylanie się do samej ziemi jest dla niego fizycznie męczące.

• Zastosuj stojak na miski lub po prostu postaw miskę na stabilnym podeście (np. starym stopniu lub solidnym pudełku).

• Idealna wysokość: Miska powinna znajdować się mniej więcej na wysokości klatki piersiowej psa. Dzięki temu nie musi on wyginać szyi w łuk, a przełykanie staje się naturalne i bezbolesne.

Maty antypoślizgowe: Koniec z “jazdą figurową” w kuchni

Jeśli Twój pies boi się śliskiej podłogi, jedzenie jest dla niego walką o przetrwanie.

• Połóż pod miską gumową wycieraczkę lub tanią matę łazienkową.

• Ważne, by mata była na tyle duża, by pies mógł na niej swobodnie stanąć wszystkimi czterema łapami. Gdy poczuje stabilny grunt pod nogami, jego pewność siebie wzrośnie, a żołądek przestanie się zaciskać ze stresu.

Podgrzewanie karmy: Moc aromatu

Psy jedzą głównie nosem! Zimna karma z lodówki prawie nie pachnie.

• Jeśli podajesz mokrą karmę, dolej do niej odrobinę ciepłej wody (nie wrzątku!) i wymieszaj.

• Ciepło uwalnia cząsteczki zapachowe, które “bombardują” psi nos i stymulują mózg do wydzielania soków trawiennych. To działa jak magia na psy o osłabionym węchu (seniorzy) lub te z zatkanym nosem.

Zabawy węchowe zamiast tradycyjnej miski

Czasami to właśnie sama miska jest problemem – bo kojarzy się z bólem, hałasem lub presją. Jeśli Twój pies nie chce jeść z miski, spróbuj zupełnie innej formy podania posiłku:

• Mata węchowa: Schowaj granulki karmy między frędzle materiału. Pies musi je “wywęszyć”. To angażuje instynkt, uspokaja i odciąga uwagę od ewentualnego dyskomfortu.

• Lickimata (mata do lizania): Rozsmaruj mokrą karmę lub pasztet na gumowej macie z wypustkami. Lizanie to dla psa czynność silnie relaksująca (uwalnia endorfiny). To świetny sposób dla psów ze zgagą lub refluksem – pies je powoli, małymi porcjami, co nie obciąża żołądka.

• Rozrzucenie jedzenia na dywanie: Brzmi to jak bałaganiarstwo, ale dla wielu lękliwych psów jedzenie “z ziemi” (w bezpiecznym miejscu, na dywanie) jest znacznie mniej stresujące niż nachylanie się nad brzęczącą miską.

“Zupa” dla niejadka

Jeśli podejrzewasz, że psa boli pyszczek lub dziąsła, zamień jego posiłek w papkę. Suchą karmę zalej ciepłą wodą lub domowym (niesolonym!) bulionem i odstaw na 20 minut, aż powstanie miękka masa. Taki posiłek nie wymaga gryzienia, a jedynie lizania i połykania, co omija problem bolących zębów.

Kiedy przestać czekać i iść do weterynarza? (Twoje „czerwone flagi”)

Brak apetytu u psa to nigdy nic przyjemnego dla psiej rodziny. Jako opiekunowie często bijemy się z myślami: „Czy to już ten moment? Czy może znowu panikuję?”. Nikt z nas nie chce niepotrzebnie stresować psa wizytą w klinice, zwłaszcza jeśli nasz pupil boi się gabinetu. Jednak w przypadku niechęci do jedzenia, czas odgrywa kluczową rolę. Jeśli Twój pies przestał jeść z powodu bólu, każdy dzień zwłoki to nie tylko dodatkowe cierpienie zwierzęcia, ale też ryzyko, że problem (np. stan zapalny dziąseł czy problemy z nerkami) się pogłębi.

Kiedy więc „wybredność” przestaje być tylko irytującym nawykiem, a staje się sytuacją alarmową? Oto lista sygnałów, których pod żadnym pozorem nie wolno ignorować:

• Nagła i całkowita głodówka trwająca dłużej niż 24-48 godzin: Zdrowy pies (poza specyficznymi przypadkami) rzadko odmawia absolutnie wszystkiego przez dwie doby. Jeśli Twój pies nie tknie nawet ulubionej szynki czy kawałka mięsa, sprawa jest poważna. U małych ras i szczeniaków ten czas skraca się do zaledwie kilku godzin ze względu na ryzyko groźnego spadku cukru (hipoglikemii).

• Zmiana w piciu wody: Jeśli pies przestał jeść, a jednocześnie zaczął pić znacznie więcej niż zwykle (lub przestał pić w ogóle), to sygnał, że problem może leżeć w nerkach lub gospodarce hormonalnej.

• Wyraźny spadek energii i apatia: Pies, który jest „tylko wybredny”, zazwyczaj ma mnóstwo siły na spacer czy zabawę. Jeśli jednak widzisz, że Twój pupil głównie leży, jest smutny i „zgaszony”, jego organizm prawdopodobnie walczy z bólem lub infekcją.

• Chudnięcie widoczne gołym okiem: Jeśli czujesz żebra psa wyraźniej niż tydzień temu, to nie jest kwestia „focha” przy misce. Ubytek masy ciała przy braku apetytu to zawsze powód do wykonania badań krwi i USG.

• Wymioty, biegunka lub krew: To oczywiste sygnały alarmowe. Krew w jamie ustnej (widoczna np. na gryzakach) może świadczyć o zaawansowanej chorobie przyzębia lub pękniętym zębie.

• Zmiana zapachu z pyszczka: Nie mówimy tu o typowym „psim oddechu”, ale o zapachu gnilnym, słodkawym lub przypominającym amoniak. To często pierwszy objaw bólu zębów lub problemów z narządami wewnętrznymi.

Jak przygotować się do wizyty, by nie wyjść na „przewrażliwionego”? Weterynarz widzi psa przez 15 minut w stresie. Ty widzisz go 24 godziny na dobę. Aby ułatwić diagnozę, weź ze sobą:

1. Nagranie posiłku: Pokaż lekarzowi, jak pies podchodzi do miski, jak bierze kęs i jak go wypluwa. To powie mu więcej niż tysiąc słów.

2. Listę obserwacji z punktu 9: Zaznacz, które z 30 sygnałów zauważyłeś.

3. Informację o karmie: Co pies jadł wcześniej, co je teraz i czy w jego życiu zmieniło się coś stresującego.

Pamiętaj: lepiej pojechać o jeden raz za dużo i usłyszeć, że wszystko jest w porządku, niż o jeden raz za mało i przeoczyć moment, w którym psu można było łatwo pomóc.

Podsumowanie: Zaufaj swojej intuicji – Ty znasz swojego psa najlepiej

Doszliśmy do końca naszej wspólnej drogi przez labirynt „psich niejadków”. Mam nadzieję, że ten artykuł rzucił nowe światło na to, co dzieje się w głowie (i ciele) Twojego pupila, gdy odwraca nos od miski.

Brak apetytu u psa, czyli co zrobić? Najważniejsza lekcja, jaką chciałbym, abyś zapamiętał, brzmi: Ty jesteś jedynym głosem swojego psa. On nie ma możliwości powiedzenia Ci, że kłuje go w boku albo że każdy kęs twardej karmy to dla niego ból porównywalny z wierceniem w zębie bez znieczulenia. On może jedynie komunikować się poprzez zachowanie.

Często spotkasz się z radami w stylu: „Przegłodź go, w końcu zje”, „Rozpieściłeś go, to teraz masz”, „Psy w naturze nie są wybredne”. Takie stwierdzenia są nie tylko krzywdzące dla Twojej relacji z psem, ale przede wszystkim mogą być niebezpieczne. Owszem, psy potrafią manipulować, by dostać coś lepszego, ale zdrowy, niecierpiący pies z natury dąży do zaspokojenia głodu. Jeśli tego nie robi, pod spodem zawsze kryje się jakaś przyczyna.

Zaufaj swojej intuicji. Jeśli czujesz w głębi serca, że „to nie jest zwykłe wybrzydzanie”, to prawdopodobnie masz rację. Nie daj sobie wmówić, że panikujesz. Szukanie przyczyny niechęci do jedzenia to nie jest „rozpieszczanie” – to najwyższa forma opieki i empatii.

Pies, który odzyskuje apetyt po wyleczeniu zęba, po podniesieniu miski wyżej czy po zmianie karmy na łagodniejszą dla żołądka, to pies, któremu właśnie podarowałeś nową jakość życia. Radość z jedzenia to jedna z podstawowych psich radości. Warto o nią walczyć, bo każdy merdający ogon przy pełnej misce to dowód na to, że jesteś świetnym opiekunem, który słucha swojego przyjaciela nawet wtedy, gdy ten milczy.

Dziękuję, że poświęciłeś czas, by zgłębić ten temat. Twój pies ma ogromne szczęście, że ma kogoś tak uważnego u swojego boku. Teraz odłóż telefon lub zamknij laptopa, spójrz na swojego psiaka i po prostu bądź przy nim – to najlepsze, co możesz dla niego zrobić.

Z drugiej strony co, jeśli nasz pies zjada rzeczy niejadalne? Warto poczytać o syndromie Pica!

Post Brak apetytu u psa – kiedy to nie jest wybredność, a sygnał bólu? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Wybór odpowiedniego celu podróży

Idealne miejsca na podróż z psem

Podczas planowania wspólnej wyprawy z pupilem warto zastanowić się, jakie miejsca będą dla Was idealne. Wybierając cel podróży, zwróć uwagę na lokalizacje, które oferują przestrzeń do spacerów i zabaw na świeżym powietrzu. Parki narodowe, plaże przyjazne psom czy malownicze tereny górskie to doskonałe opcje, które pozwolą Wam cieszyć się naturą i wspólnymi chwilami. Sprawdź również, czy w okolicy dostępne są szlaki turystyczne z oznaczonymi ścieżkami dla psów oraz miejsca, gdzie Wasz pupil będzie mógł się swobodnie bawić.

Nie zapominaj, że wybór celu podróży powinien być także dostosowany do temperamentu i kondycji Twojego psa. Jeśli Twój pies jest energiczny, aktywne tereny będą najlepsze. Z kolei, jeśli Twój pupilek preferuje spokojniejsze spacery, lepiej postawić na spokojniejsze lokalizacje, gdzie możecie cieszyć się relaksującymi chwilami w towarzystwie przyrody.

Ograniczenia i przepisy dotyczące psów w różnych lokalizacjach

Podróże z psem to fajna sprawa, ale pamiętajmy o bezpieczeństwie i przepisach. Planując wyjazd z psem, niezwykle istotne jest zapoznanie się z ograniczeniami oraz przepisami obowiązującymi w miejscu, które zamierzasz odwiedzić. W wielu krajach oraz regionach mogą występować różnorodne regulacje dotyczące przyprowadzania psów, ich zachowania w miejscach publicznych oraz obowiązkowego stosowania kagańca czy smyczy. Z tego powodu warto przed wyjazdem sprawdzić, jakie zasady dotyczące psów wynikają z lokalnych przepisów, aby uniknąć nieprzyjemnych niespodzianek.

Ponadto, niektóre obiekty czy atrakcje turystyczne mogą mieć własne regulaminy dotyczące psów. Może się zdarzyć, że nie będą one mogły wchodzić do restauracji, hoteli czy na plaże. Dlatego przed konkretnym wyjazdem zapoznaj się z informacjami dostępnymi na stronach internetowych lub skontaktuj się z lokalnymi punktami informacji turystycznej, aby w pełni cieszyć się wspólną podróżą bez zbędnych ograniczeń.

Przygotowanie psa do podróży

Zdrowie i szczepienia

Przed wyruszeniem w podróż ze swoim psem, niezwykle ważne jest, aby upewnić się, że jest on zdrowy i posiada aktualne szczepienia. Powinieneś skonsultować się z weterynarzem, który oceni stan zdrowia Twojego pupila oraz zaleci odpowiednie szczepienia, które mogą być wymagane w zależności od miejsca, do którego się udajesz. Nie zapomnij również o zaopatrzeniu się w książeczkę zdrowia lub paszport psa, który potwierdzi jego stan szczepień.

Dodatkowo, warto pomyśleć o przeprowadzeniu badania profilaktycznego oraz zabraniu ze sobą środków na kleszcze (lub przykładowo zakropić psa przed wyjazdem). Upewnij się również, że Twój pies jest zabezpieczony przed chorobami, które mogą występować w regionie, do którego się wybierasz. W razie wątpliwości zawsze warto zapytać weterynarza. Podczas podróży po Polsce ma to mniejsze znaczenie, ale zabezpieczenie przed kleszczami zawsze się przyda.

Adaptacja do transportu

Transport może być dla Twojego psa stresującym doświadczeniem, dlatego warto zadbać o jego adaptację. Zacznij od przyzwyczajania go do transporterów lub samochodu, w którym będzie podróżować. Spędzaj z nim czas w tych miejscach, nagradzając go smakołykami, aby kojarzył je z pozytywnymi doświadczeniami.

Jeśli planujesz dłuższą podróż, zrób kilka krótszych tras, aby Twój pies mógł się przyzwyczaić do jazdy. Pamiętaj, aby regularnie robić przerwy na rozprostowanie nóg i załatwienie potrzeb fizjologicznych, co dodatkowo pomoże w adaptacji do transportu. Przygotowania do wyjazdu zaplanuj odpowiednio wcześnie, aby można było przeprowadzić aklimatyzację na spokojnie.

Przyzwyczajenie do nowych warunków

Podróż często wiąże się z nowymi środowiskami, co może być dla psa traktowane jako wyzwanie. Przyzwyczajenie do nowych warunków powinno odbywać się stopniowo. Zabierz swojego pupila na krótkie spacery w nieznane mu miejsca, aby mógł oswoić się z nowymi zapachami, dźwiękami i osobami.

Podczas podróży zwracaj uwagę na oznaki stresu u swojego psa. Może on potrzebować czasu, aby poczuć się komfortowo w nowym otoczeniu. Przykładowo, zapewniając mu chwilę spokoju w cichym kącie lub używając jego ulubionego koca, możesz pomóc mu w zaaklimatyzowaniu się.

Podróże z psem – sprzęt i akcesoria dla psa

Transporter i smycz

Podczas podróży z psem, kluczowym elementem jest odpowiedni transporter oraz smycz. Transporter powinien być dostosowany do rozmiaru Twojego pupila, aby zapewnić mu komfort i bezpieczeństwo. Wybierając transporter, zwróć uwagę na to, czy posiada wentylację oraz wzmocnienia, które ochronią psa podczas transportu. Pamiętaj, że niektóre środki transportu, takie jak samoloty, mogą mieć dodatkowe wymagania dotyczące transporterów, więc warto zasięgnąć informacji na ten temat przed wyjazdem.

Smycz to kolejne niezbędne akcesorium. Używaj mocnej i trwałej smyczy, najlepiej z regulacją, aby dostosować jej długość w zależności od sytuacji. Dobrze jest również zaopatrzyć się w szelki, które zapewnią lepsze wsparcie dla psa, zwłaszcza jeśli preferujesz dłuższe spacery.

Miska i jedzenie

Podróże z psem to nie tylko spacery, ale oczywiście również jedzonko. Nie zapomnij o misce i jedzeniu dla swojego psa. Wybierając miskę, kieruj się materiałem, z jakiego jest wykonana, aby był łatwy do czyszczenia i trwały. Możesz zdecydować się na miski antypoślizgowe, które zapobiegną przesuwaniu podczas jedzenia lub picia. Ciekawym pomysłem jest również składana miska turystyczna. Ważne jest również, aby mieć ze sobą wystarczającą ilość jedzenia, które Twój pies zwykle je, aby uniknąć stresu związanego ze zmianą diety w nieznanym miejscu.

Warto rozważyć zabranie ze sobą suchych przysmaków lub karmy w specjalnych pojemnikach, aby ułatwić ich transport. Szczególe na dłuższe wycieczki warto zabrać ze sobą coś na przekąskę, jeśli pies zgłodnieje w trakcie całodziennego marszu.

Zabawki i inne akcesoria

Podczas podróży z psem bardzo pomocne mogą okazać się zabawki i inne akcesoria. Zabawki będą służyć jako źródło radości oraz rozrywki dla Twojego psa w czasie, gdy nie będziesz w stanie poświęcić mu uwagi. Dobierz zabawki w zależności od temperamentu i wielkości psa, tak aby były bezpieczne i odpowiednie do jego potrzeb. Nie zapomnij również o dodatkowych akcesoriach, takich jak kocyk, szczotka do sierści czy artykuły higieniczne, by zapewnić psu komfort i utrzymać porządek w trakcie podróży.

Warto pomyśleć o interaktywnych zabawkach, które stymulują umysł psa i pomagają w spalaniu energii. Takie akcesoria mogą być szczególnie przydatne podczas pojawiających się przerw w podróży, dając psu możliwość zabawy i odkrywania nowych bodźców. Idealnie sprawdzą się szarpaki, maty węchowe lub maty do lizania.

Bezpieczeństwo podczas podróży

Zapewnienie komfortu w samochodzie

Aby zapewnić swojemu psu komfort podczas podróży samochodem, warto zainwestować w odpowiedni transporter lub użyć pasów bezpieczeństwa dedykowanych dla zwierząt. Ważne jest, aby pies miał wystarczająco dużo miejsca do siedzenia, leżenia i komfortowego poruszania się. Unikaj również podróżowania z psem w przedniej części samochodu. Może to być niebezpieczne zarówno dla niego, jak i dla Ciebie. Dobrze jest zabrać ze sobą ulubione zabawki lub koce psa, aby poczuł się bardziej komfortowo i bezpiecznie.

Istotnym elementem zapewnienia bezpieczeństwa jest regularne zatrzymywanie się w trakcie dłuższych tras. Pies potrzebuje przerw na załatwienie swoich potrzeb oraz na rozprostowanie nóg. Planując trasę, uwzględnij miejsca, gdzie możesz zatrzymać się z psem i dać mu chwilę odpoczynku. Możesz również rozważyć nieco chłodniejsze dni na wyjazdy, aby uniknąć przegrzania zwierzęcia w zamkniętej przestrzeni.

Zasady dotyczące pobytu w hotelach i restauracjach

Kiedy planujesz pobyt w hotelu czy restauracji, konieczne jest wcześniejsze sprawdzenie, czy dany obiekt akceptuje zwierzęta. Wiele hoteli ma specjalne pokoje przeznaczone dla gości z psami, jednak zawsze warto potwierdzić tę informację telefonicznie. Upewnij się, że Twój pies jest dobrze wychowany i potrafi zachować spokój w nowym otoczeniu, aby nie zakłócać spokoju innych gości.

Nie zapomnij o wyposażeniu swojego pupila w odpowiednie akcesoria, takie jak smycz, kagańce (jeśli to konieczne) oraz pojemnik na wodę. W restauracjach poszukuj miejsc, które mają tarasy czy ogródki, gdzie pies może przebywać na świeżym powietrzu bez przeszkadzania innym klientom. Warto także pamiętać o odpowiednich zasadach dla zasady etykiety, aby nie naruszać komfortu innych osób.

Zanim zdecydujesz się na pobyt z psem w hotelu lub restauracji, zastanów się również nad jego zachowaniem. Przyjrzyj się, jak reaguje w nowym otoczeniu. Doświadczenie w podróżowaniu z pupilem również pomoże Ci lepiej zrozumieć, jak przygotować się na wyjazdy w przyszłości i jakie lokalizacje będą dla Was najlepsze. Podróżując warto zainteresować się tak zwanymi miejscami psiolubnymi, które zachęcają do odwiedzin z pupilem. Pojawia się również coraz więcej miejsc, które wręcz specjalizują się w obsłudze psiaków.

Przygotowanie na nieprzewidziane sytuacje

Każda podróż, niezależnie od jej planowania, może przynieść niespodzianki. Z tego powodu warto być przygotowanym na nieprzewidziane sytuacje, które mogą dotyczyć Twojego psa. Stworzenie małej apteczki z niezbędnymi lekami, opatrunkami, a także numerami do weterynarzy czy najbliższych klinik weterynaryjnych w okolicy to istotne elementy przygotowania. Taka apteczka pozwoli Ci na szybsze podjęcie działań w przypadku nagłej potrzeby medycznej. Nie warto tego bagatelizować.

Przemyśl także, co zrobisz w sytuacji, gdy Twój pies zachoruje lub wymaga natychmiastowej pomocy. Warto mieć spis zaufanych weterynarzy w każdym regionie, do którego się udajesz. Bycie odpowiednio przygotowanym to klucz do spokojnej podróży z psem. Jeśli chcesz czuć się szczególnie bezpiecznie to sprawdź, które kliniki są czynne całodobowo.

Aktywności i atrakcje dla psa w trakcie podróży

Miejsca przyjazne psom

Podczas podróży z psem warto zwrócić uwagę na miejsca, które są przyjazne czworonogom. Parki, plaże oraz trasy spacerowe to idealne miejsca, gdzie Twój pies będzie mógł się wyszaleć i w pełni korzystać z wolności. Planując wyprawę, poszukaj lokalnych atrakcji, które oferują strefy zabawy dla psów lub miejsca do wspólnego wypoczynku. Takie punkty na mapie zapewnią Twojemu pupilkowi nie tylko radość, ale także bezpieczeństwo.

Dobrze jest również upewnić się, że miejsca, które zamierzasz odwiedzić, posiadają odpowiednie udogodnienia, takie jak miejsca do wyprowadzania psów czy woda do picia. Przed wyruszeniem w drogę sprawdź lokalne przepisy dotyczące psów, aby uniknąć nieprzyjemnych niespodzianek.

Możliwości aktywnego spędzania czasu

Aktywności fizyczne są kluczowe dla dobrego samopoczucia Twojego psa, zwłaszcza w czasie podróży. Długie spacery, bieganie czy zabawy z piłką to doskonałe sposoby na spędzenie czasu, które z pewnością umilą Wam wspólną wyprawę. Warto zorganizować przystanki w trakcie jazdy, gdzie Twój pies będzie mógł się wybiegać, pobawić  i odkrywać nowe zapachy.

Nie zapominaj o tym, aby dostosować rodzaj aktywności do predyspozycji psa. Rasy o dużej energii będą potrzebować intensywniejszej aktywności, podczas gdy starsze lub mniej aktywne psy lepiej odnajdą się przy spokojniejszych formach spędzania czasu. Warto także wziąć ze sobą ulubione zabawki, które pomogą wzmocnić zabawę i aktywność fizyczną.

Socjalizacja psa w nowych miejscach

Podróżowanie z psem to doskonała okazja do jego socjalizacji. Nowe otoczenie, ludzie i inne psy mogą być dla niego wyzwaniem, ale również szansą na rozwój. Dobrze jest wprowadzać go w nowe sytuacje stopniowo, aby mógł adaptować się w swoim tempie. Obserwuj reakcje swojego psa na nowe bodźce i pozwól mu poznawać świat w bezpiecznym rytmie.

Upewnij się, że Twój pies ma pozytywne doświadczenia z nowymi ludźmi i innymi psami. Wspólne spacery, wizyty w psich parkach czy udział w wydarzeniach dla psów mogą pomóc w zbudowaniu pewności siebie u Twojego pupila i sprawić, że stanie się bardziej otwarty na nowe znajomości.

Podsumowanie i porady dla podróżujących z psem

Kluczowe wskazówki na zakończenie

Podróżowanie z psem to wspaniała przygoda, ale wymaga odpowiedniego przygotowania. Upewnij się, że Twój pupil jest zdrowy i ma aktualne szczepienia, a także że ma identyfikator z Twoimi danymi kontaktowymi. Zrób listę niezbędnych akcesoriów, takich jak miski na jedzenie i wodę, smycz, kaganiec, a także ulubione zabawki i kocyk. Pamiętaj także o regularnych przerwach na spacery, aby Twój pies mógł się wybiegać i załatwić swoje potrzeby.

Wybierając miejsce na nocleg, sprawdź wcześniej, czy obiekt jest przyjazny psom. Wiele hoteli i ośrodków oferuje specjalne pokoje dla psiarzy, ale istotne jest, aby zarezerwować je wcześniej, aby uniknąć nieprzyjemnych niespodzianek. Zawsze miej na uwadze bezpieczeństwo swojego psa, niezależnie od miejsca, w którym się znajdujesz.

Częste błędy i jak ich unikać

Podczas podróży z psem można łatwo popełnić błędy, które mogą negatywnie wpłynąć na komfort zarówno Twojego, jak i psa. Najczęściej spotykanym błędem jest zbyt długi czas spędzany w samochodzie bez przerw na odpoczynek. Zbyt duże zmęczenie może prowadzić do stresu u zwierzęcia, więc pamiętaj o regularnych postojach, aby Twój pies mógł się zrelaksować i rozprostować łapy.

Innym częstym błędem jest niezapewnienie psu odpowiedniej ilości wody oraz pożywienia w trasie. Zabezpiecz się w odpowiednią ilość karmy, którą pies używa na co dzień, oraz w butelkę z wodą, aby Twój pupil mógł być nawodniony. Niezapewnienie wystarczających zasobów może wpłynąć na jego zdrowie i samopoczucie podczas podróży.

Uważaj również na nieprzygotowanie psa do zmian otoczenia oraz stresu związanego z nowym miejscem. Często psy mają trudności z aklimatyzacją w nieznanym środowisku, dlatego warto przynieść ze sobą ich ulubione przedmioty. Warto także, w miarę możliwości, zorganizować psu kilka dni próbnych, przed dłuższą podróżą, aby przyzwyczaił się do nowej sytuacji. Dzięki tym krokom unikniesz wielu potencjalnych pułapek i sprawisz, że podróż z pupilem będzie przyjemnością dla obu stron.

Podróże z psem – jak przygotować się do wspólnej wyprawy?

Podróże z psem mogą być wspaniałą przygodą, ale wymagają przemyślanej organizacji. Zanim wyruszysz w trasę, upewnij się, że masz wszystko, co niezbędne dla twojego pupila. Zrób listę rzeczy, które powinieneś zabrać, takich jak karmy, miski, akcesoria do pielęgnacji oraz ulubione zabawki. Nie zapomnij również o dokumentach – warto mieć przy sobie książeczkę zdrowia psa, a jeśli podróżujesz za granicę, sprawdź wymagania dotyczące szczepień i identyfikacji zwierząt. Komfort twojego psa w trakcie podróży powinien być priorytetem, więc zastanów się nad odpowiednim transportem, a także regularnymi przystankami na spacery i odpoczynek.

Niezwykle istotne jest również, aby twój pies był dobrze socjalizowany i przyzwyczajony do różnych warunków, które mogą go spotkać podczas podróży. Zanim wybierzesz się w dłuższą trasę, może warto zacząć od krótszych wyjazdów, aby ocenić, jak twój pupil radzi sobie w nowych miejscach. Dzięki temu zbudujesz pozytywne skojarzenia związane z podróżowaniem. Wspólne wędrówki i odkrywanie nowych miejsc mogą stworzyć silną więź między wami i dostarczyć wielu niezapomnianych chwil. Pamiętaj, aby czerpać radość z każdej wspólnej podróży, dbając jednocześnie o komfort i bezpieczeństwo swojego czworonoga.

Jeśli chcesz to przeczytaj również artykuł, gdzie opisujemy naszą wyprawę z psem w Polskie góry: Beskid śląski z psem.

Post Podróże z psem – jak przygotować się do wspólnej wyprawy? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Szczególny niepokój może budzić sytuacja, kiedy nasz psiak przejawia jakieś zachowania niepożądane jak agresja, obrona zasobów, nadmierna lękliwość, reaktywność lub wokalizacja. W dzisiejszym artykule postaram się przedstawić najważniejsze zasady, którymi warto się kierować i co warto zrobić zanim dziecko pojawi się w naszym domu.

Jak przygotować psa na dziecko? Zacznij o wiele wcześniej!

Przygotowanie to klucz do naszego komfortu. Im wcześniej zajmiemy się organizacją naszego życia z psem tym lepiej, ponieważ będziemy czuli się pewnie, jeśli wszystko będzie pod kontrolą. Przede wszystkim warto przeanalizować naszego psa i świadomie przemyśleć jego zachowania. Jak reaguje na nowe bodźce? Jak reaguje na ludzi, inne zwierzęta? Jest pewny siebie, a może lękliwy? Czy ma historię pogryzień? Jakie zachowania nam przeszkadzają, a tym bardziej będą problematyczne jak pojawi się dziecko?

Na problemy psi behawiorysta

Jeśli nasz pies przejawia jakieś zachowania, które będą dla nas uciążliwe lub zakwalifikowalibyśmy je jako problemy behawioralne (w szczególności lękliwość lub agresja) to jak najszybciej warto skonsultować się z behawiorystą i rozpocząć plan terapeutyczny. Niestety często zdarza się, że behawiorysta jest zapraszany jak już w domu pojawia się dziecko, a rodzice uświadamiają sobie problem. Terapia psiego zachowania wymaga konsekwencji, czasu i pracy z psem, a niestety tego wszystkiego brak w sytuacji, kiedy musimy zająć się małym człowiekiem.

Prowadzi to do frustracji rodziców (którzy oczekują szybkich rezultatów i denerwują się brakiem natychmiastowych efektów) oraz behawiorysty (który chce pomóc, ale widzi zmęczenie rodziców i problemy z realizacją terapii).

Przyzwyczaj psa do zmian

Psy najlepiej czują się w świecie przewidywalnym, gdzie wszystko jest na swoim miejscu. Nie bez powodu dużo mówi się o znaczeniu rutyny w życiu psa. Pojawienie się dziecka to ogromne zmiany w harmonogramie, co może powodować u psa zdenerwowanie i lęk. Z tego powodu o wiele wcześniej postarajmy się przestawić psiaka na nowe zasady.

Usiądźmy wygodniej i pomyślmy jak zmieni się nasze życie, kiedy maluch pojawi się w naszym domu. Może zmieni się osoba odpowiedzialna za spacery? Kto będzie karmił psa? Czy pies nadal będzie mógł spać z nami w łóżku? Wszystko to weźmy pod uwagę i postarajmy się wprowadzić w życie jak najwcześniej. Pies będzie miał czas przyzwyczaić się do nowych zasad i będzie spokojniejszy jak już maluszek będzie z nami.

Pamiętaj o psim zdrowiu

Okres ciąży to dobry czas, aby już zweryfikować stan zdrowia naszego psa. Polecam zrobić pełne badania krwi, przegląd zębów i inne elementy zdrowotne, które zarekomenduje weterynarz. Ból i choroby to częste powody psiego stresu, a tego chcemy jak najmniej w początkowym okresie pielęgnacji dziecka. Dodatkowo to mniej naszych zmartwień, ponieważ nie wypadną nam nagłe problemy z zapaleniem dziąseł. Tak samo badania krwi pomogą nam określić stan zdrowia psiaka.

Przygotuj przestrzeń dla psa

Pierwsze dni dziecka w naszym domu to stres dla nas i dla naszego psa. Moim zdaniem warto dobrze przygotować naszą przestrzeń mieszkalną, co pomoże nam uniknąć sytuacji konfliktowych. Poprzesuwajmy meble tak, aby było jak najwięcej wolnego miejsca, gdzie pies może się przemieszczać. Naprawdę nieprzyjemna jest sytuacja, kiedy wchodzimy z dzieckiem i musimy się przeciskać między psem, a meblami. Nie chcemy również, żeby pies przyjmował postawę obronną, ponieważ jest wciśnięty między meblami w róg pomieszczenia. Nasz pies powinien mieć dużo swobody, aby w razie dyskomfortu mógł oddalić się na lepszą dla siebie odległość od nas i dziecka.

Przyzwyczaj psa do realiów życia z dzieckiem

To trochę rozszerzenie wcześniejszego punktu “przyzwyczaj psa do zmian”, ale warto ten element podkreślić. Życie z dzieckiem związane jest ze specyficznymi przedmiotami i czynnościami, do których warto psa wcześniej przyzwyczaić. Przykładowo warto wcześniej pokazać psu pokoik dziecięcy, łóżeczko, przewijak, wózek i inne elementy. Możemy od początku budować pozytywne skojarzenia, poprzez podawanie psu przysmaków w ich pobliżu. Dzięki temu uzyskamy efekt myślenia u psa “hm, to jest dziwne, ale często przy tym dostaje smakołyki, więc nie jest fajnie”.

Podobnie robimy ze specyficznymi czynnościami, które wykonuje się przy dziecku. Często rekomenduje się zakup lalki przypominającej bobasa, którą możemy nosić przy psie w domu. Dzięki temu pies będzie miał taki przedsmak życia z dzieckiem. Oczywiście taka symulacja, a prawdziwe życie to coś innego, ale robimy co możemy, żeby ułatwić psu przestawienie się. Przykładowo czy śpiewasz sobie codziennie? Być może nie, ale przy dziecku pewnie się to zdarzy. Warto przyzwyczaić psa do naszego wykonania ulubionych piosenek.

Nie zmuszaj psa do kontaktu z dzieckiem

To bardzo ważny element zapoznawania psa z dzieckiem, czyli brak przymusu. To dla psa zupełnie nowa, często stresująca sytuacja. Kontakt powinien odbywać się bez jakiegokolwiek przymusu. Najgorsze co możemy zrobić to napastliwie przyciągać psa do dziecka, albo zbliżać się z dzieckiem mimo, że nasz pies się wycofuje. Takie początki od razu powodują negatywne skojarzenia u psa, a tego bardzo nie chcemy. Jeśli nasz pies ciężko dyszy, sztywnieje, stawia włosy, oblizuje się nadmiernie, kuli uszy, warczy lub wycofuje się to znaczy, że nie ma ochoty na kontakt i powinniśmy odpuścić.

Przede wszystkim nie powinniśmy nawet dopuszczać do takiej sytuacji, a raczej pozwalać, aby pies interesował się dzieckiem na swoich zasadach i w komfortowym dla siebie tempie. Niektóre psy od razu podejdą powąchać łóżeczko z dzieckiem lub podejdą do nas z maluchem na ręce. Inne mogą preferować obserwację z większej odległości. Pozwólmy psu na spokojnie oswoić się z sytuacją.

Z drugiej strony warto jednocześnie nagradzać psa za próby kontaktu i postarać się tak projektować różne sytuacje, aby były pozytywne i przyjemne dla naszego psiaka. Przykładowo możemy wpleść dziecko we wspólne treningi, gdzie pies wykonuje polecenia i jest nagradzane w obecności maluszka. Możemy również zaangażować psa w pomoc przy opiece nad dzieckiem, dzięki czemu również pies będzie odczuwał większą satysfakcję w kontaktach z małym człowiekiem. To już trochę bardziej kompleksowa sprawa, ale możemy nauczyć pieska na przykład przynoszenia pieluszek na polecenie.

Naucz psa przydatnych umiejętności

Ważną rzeczą, która pomoże nam przygotować psa na dziecko i być spokojnej myśli jest nauczenie psa pewnych przydatnych umiejętności. Na pewno warto skupić się na następujących poleceniach: siad, leżeć, na miejsce, zostaw, zostań oraz chodzenia na luźnej smyczy. To takie podstawy, które sprawią, że nasz piesek będzie bardziej sterowny i będziemy mogli ułatwić sobie życie. W końcu psiaki często kładą się akurat tam, gdzie my byśmy chcieli przejść z dzieckiem, więc przyda się umiejętność wysłania przyjaciela na mniej przeszkadzające nam miejsce.

W ogóle warto regularnie ćwiczyć z psem, żeby budować z nim dobrą relację. Dzięki temu pies będzie nas słuchał i chętnie wykonywał polecenia, co naprawdę ułatwia wspólne życie – z dzieckiem, czy bez.

Jak przygotować psa na dziecko? Bądź dobrej myśli!

Wszystkie powyższe rady na pewno się przydadzą, ale pamiętajmy najważniejszego – warto od samego początku budować psa na opartej na zaufaniu relacji. Stabilny emocjonalnie, pewny siebie i ufający nam pies to przyjemność, a nie przeszkoda w posiadaniu dziecka. Musimy również sami ufać naszemu psu, znać go i być świadomym jego charakteru. Jeśli będziemy pracować nad komunikacją z naszym psem i będzie ona skupiała się na zrozumieniu i zaufaniu, a nie krzykach lub biciu to na pewno wszystko będzie dobrze.

Głównie chodzi o to, abyśmy nie myśleli w kategoriach funkcjonalnych, że zaczynamy pracować z psem, aby nam nie przeszkadzał z dzieckiem. Chodzi o to, abyśmy najlepiej świadomie pracowali nad naszą relacją z psem przez całe wspólne życie, a wtedy efektem będzie właśnie pies, któremu możemy zaufać w wielu sytuacjach. Oczywiście, jest również ok, jeśli dopiero informacja o dziecku zainspirowała nas do pracy nad psem (lepiej późno niż wcale) – jednak wtedy na pewno trzeba dość wcześnie zacząć naprawianie pewnych braków w relacji, które mogły się pojawić. Tak samo w przypadku problemów behawioralnych. Zdarza się, że ignorujemy je, bo nam aż tak nie przeszkadzają i zajmujemy się nimi dopiero po wiadomości o dziecku, bo jednak dochodzimy do wniosku, że pewne zachowania psa będą przeszkadzały. Jak najbardziej warto pracować z psem w tej sytuacji i każdemu życzę samych sukcesów.

Powodzenia!

Post Jak przygotować psa na dziecko? pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Nie da się ukryć, że akcesoria z wizerunkiem piesków to coś, co każdy psiarz lubi. W końcu swoje zamiłowanie do piesełów warto zaznaczać na każdym kroku. Zresztą komu nie poprawi humoru popatrzenie na kubeczek czy obrazek z psiakiem? Mi na pewno poprawia, dlatego mam tyle zdjęć piesków na swoim telefonie. W ostatnim czasie na popularności zyskały właśnie różne akcesoria z wizerunkiem psów. Kubki, szklanki, obrazy, nawet te z indywidualnym wizerunkiem naszego pupila. Naprawdę jest tego sporo, więc każdy znajdzie coś dla siebie.

Obrazy z psami

Muszę przyznać, że nigdy wcześniej nie byłem zbytnio uzdolniony, jeśli chodzi o dekorację domu. Jednak w końcu przyszedł ten czas, że puste ściany aż proszą się, żeby dodać trochę osobistego akcentu. Jak osobisty akcent to co innego niż piękne pieski? Dlatego u mnie najlepiej sprawdzą się dekoracje na ścianę. Mi najbardziej podobają się takie obrazy na płótnie i drewnianej ramie. Jakoś tak mocniej do mnie przemawiają niż zwykłe plakaty.

Od Pet Art Club otrzymałem naprawdę piękne i gigantyczne obrazy, właśnie takie, których szukałem. Wybrałem grafki, które najbardziej mi się podobały. Nie wiem dlaczego, ale zawsze urzekały mnie takie, gdzie psy są przedstawiane jako królowie, cesarze i inni władcy. Z tego powodu oczywiście wybrałem owczarka niemieckiego i samoyeda w pięknej koronie, wieńcu laurowym czy czymś podobnym (najważniejsze, że wygląda dostojnie).

Do tego urzekł mnie jeszcze jeden koncept, czyli psy przedstawione podczas relaksowania się, więc pojawił się u mnie również owczarek niemiecki podczas odprężającej kąpieli i samoyed wygrzewający się przy ognisku. Naprawdę piękne i ciekawe grafiki, które sprawią wiele przyjemności podczas oglądania. To dla mnie ogromny plus, że na sklepie mogłem znaleźć właśnie takie bardziej unikalne projekty, które w nietuzinkowy sposób prezentują psie rasy.

Obraz z psem na płótnie

Obrazy są ogromne, ponieważ wybrałem rozmiar 80 x 80 cm. Prezentują się świetnie, wydruk jest na bardzo wysokim poziomie i widać wszystkie szczegóły. Kolory są piękne i soczyste. Naprawdę jestem zachwycony. Polecam taki prezent każdemu psiarzowi i myślę, że to świetny pomysł, aby taki obraz pojawił się w domu każdego miłośnika psów.

Jeśli ktoś szuka właśnie takiej ozdoby na swoją ścianę to zapraszam do sklepu Pet Art Club. Przy okazji warto skorzystać z kodu rabatowego ZPSEM10, który daje 10% rabatu na wszystkie produkty w sklepie.

Akcesoria dla psiarzy od Pet Art Club

Ja postawiłem na obrazy, ale jestem pewien, że każdy znajdzie coś dla siebie. W Pet Art Club dostaniecie również piękne kubki z psimi grafikami, szklanki, pojemniki na smaczki naklejki i koszulki. Grafiki dostępne są dla wielu ras, więc na pewno znajdziecie odpowiednik swojego psiaka. Osobiście lubię takie ogólnikowe prezentacje ras, szczególnie jeśli grafiki są naprawdę autorskie i ciekawe. Jeśli jednak ktoś szuka kubka ze swoim psem to można również kupić produkt wykonany z własnego zdjęcia.

Szukasz czegoś, co podkreśli Twoją psią miłość? Znajdziesz tu również kubek Dog Mom lub Dog Dad, więc naprawdę opcji jest sporo. Ja jestem zachwycony swoimi obrazami, ale kto wie – może niedługo pojawi się również kubeczek.

Post Obrazy z psami od Pet Art Club pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Każdy pies ma potrzeby związane z węszeniem oraz realizowaniem tak zwanego łańcucha łowieckiego. Z tego powodu zabawy węchowe i umysłowe to doskonały sposób, żeby pomóc naszemu przyjacielowi. Potrzeby te można realizować na różne sposoby, na przykład ćwicząc nosework lub mantrailing. Jednak te aktywności wymagają czasu, sprzętu lub specjalnego szkolenia. Mata węchowa to proste i szybkie rozwiązanie, które każdy może realizować samodzielnie w swoim domu i przy okazji zapewnić psu niezbędną stymulację.

W naszym sklepie można znaleźć między innymi maty węchowe, więc zależy nam na zapewnieniu merytorycznych i pomocnych materiałów na ten temat. Naprawdę uważamy, że warto spróbować maty węchowej. Satysfakcja z obserwacji samodzielnej pracy swojego psa jest ogromna. Nie ma chyba również prostszego sposoby na pracę węchową w domowym zaciszu.

Zapraszamy do zapoznania się z tym artykułem, gdzie tłumaczymy wszystko co musisz wiedzieć o matach węchowych!

Mata węchowa dla psa – początki

Matami węchowymi zajmujemy się od 2017 roku. Pomogły nam z wieloma problemami, więc kochamy tę formę zabawy. Zabawka ta daje psu mnóstwo radości, ale również sprawia sporo frajdy samemu opiekunowi, który może obserwować samodzielną pracę swojego przyjaciela. Dzięki zabawie z matami psy są spokojniejsze, grzeczniejsze, a wspólne życie po prostu łatwiejsze.

Zabawa węchowa przy wykorzystaniu maty węchowej to dla psa coś zupełnie nowego i niezwykłego. Standardowo opiekunowie skupiają się na zabawach fizycznych, a nie węchowych lub umysłowych. Raczej szarpiemy się, przeciągamy, biegamy lub uprawiamy inne aktywności fizyczne. Mata węchowa służy przede wszystkim do stymulacji psychicznej, czyli treningu umysłu naszego psa. Zabawy umysłowe i węchowe to rodzaj zabawy, który jest bardzo polecany przez specjalistów i zdobywa coraz większą popularność u psich opiekunów.

Nasze maty pomogły naszym własnym psom, ale również wielu innym pupilom. Zabawa węchowa sprawdza się u psów lękliwych, z problemami pewności siebie, nadpobudliwych i tak dalej. Są również psiaki niepełnosprawne, dla których mata węchowa to jeden z niewielu sposobów na wspólne spędzenie czasu z opiekunem.

Naprawdę jest genialnie i nigdy się nie nadziwię jak ogromną popularność maty zyskały i ciągle zyskują. Rozpoczęliśmy jako pierwsza w Polsce firma, która specjalizuje się w matach węchowych. Jesteśmy ogromnie dumni, że możemy być częścią zabaw węchowych wśród psiaków! Jesteśmy polskim producentem mat węchowych, a wszystkie nasze maty wykonujemy własnoręcznie w naszej pracowni w Polsce.

Pierwsze ”fejmy”, czyli krótka wzmianka o naszych matach w magazynie Claudia :)

Mata węchowa dla psa – co to jest?

Jednak czym jest ta legendarna mata węchowa? Przede wszystkim jest to ”zabawka”, która umożliwi psu zabawę i aktywność węchową. Powinna składać się z podstawy oraz materiału, w którym można ukryć przysmaki. W naszym sklepie można znaleźć różne modele mat węchowych, dzięki czemu każdy może dobrać produkt idealny dla siebie i swojego psiaka.

Bardzo ważne jest, aby mata węchowa była odpowiednio przygotowana. Nasze maty są szyte przez nas w naszej pracowni. Niestety obecnie na rynku pojawiło się sporo produktów ściąganych z Chin, więc warto uważać. Stosujemy mocne nici kaletnicze, dzięki czemu nasze zabawki są wytrzymałe. Warto również zwrócić uwagę, aby mata była “pełna”, czyli miała pełną podstawę bez dziurek, przez które mogą wypaść przysmaki podczas zabawy.

Wszystkie nasze maty węchowe mają pełną podstawę. Pozwala to na komfortową i przyjemną zabawę bez frustrowania psiaka wypadającymi pod spód smakołykami.

Fantastyczny Vuko i jego przepiękne zdjęcie z naszą matą węchową

W macie węchowej chodzi przede wszystkim o to, aby ukryć przed psem coś smacznego w taki sposób, aby nie było widoczne, ale możliwe do znalezienia, jeśli wykorzysta się do tego zmysł węchu. Pies czuje przysmak, ale go nie widzi, więc musi skupić się na swoim nosie i w taki sposób odkryć swoją przekąskę. Jak widać zamysł jest prosty, ale właśnie tu tkwi urok tego rozwiązania. Zabawa lub aktywność wcale nie musi być skomplikowana, aby była satysfakcjonująca dla psa.

Mata węchowa pomaga na problemy behawioralne?

Magia polega na wykorzystaniu psiego nosa, który jak wiemy jest potężnym narzędziem. To najważniejszy i najpsiejszy element psiej egzystencji, a niestety nie zawsze jest wykorzystywany przez człowieka. Szkoda, bo psiaki mają naturalną potrzebę węszenia i realizowania się w tego typu pracy. Zazwyczaj jednak skupiamy się na szarpaniu, aktywności fizycznej oraz wydawaniu psu poleceń. W trakcie życia z nami nie ma więc zbyt wiele możliwości, aby odpowiednio wykorzystać psi nos.

Brak realizacji potrzeb związanych z węszeniem może być jedną z przyczyn wielu problemów behawioralnych:

• reaktywność
• nadpobudliwość
• niszczenie w domu
• wymuszanie (szczekanie lub ciągłe zaczepianie opiekuna)
• wokalizacja (głośne, bezcelowe szczekanie, wycie)
• i wiele innych

Psi nos, a mata węchowa

Spójrzmy na to w ten sposób. W domu uczymy psa reakcji na nasz głos oraz mowę ciała, więc pies wykorzystuje głównie wzrok i słuch. Na spacerze często nie pozwalamy psu spokojnie wąchać (bo jeszcze coś zeżre w tej trawie albo się w czymś wytarza) tylko przemy ciągle do przodu. Nawet w parku raczej zachęcamy psa do aportowania, szarpania i biegania, żeby się trochę wymęczył. Nie ma raczej miejsca na węch, prawda?

Natomiast trzeba wiedzieć, że u wielu psiaków właśnie zabawy węchowe dają najlepsze rezultaty. Moją ukochaną aktywnością z psem jest tropienie, ale niestety czasami trudno znaleźć czas i warunki na treningi.. Nie zawsze jest pogoda (a właśnie w okresie jesień/zima najbardziej się stymulacja psychiczna przydaje), treningi są daleko, trzeba mieć pozoranta i tak dalej. Na pewno nie jest to coś, co można robić regularnie każdego dnia.

Wielu opiekunów skupia się wyłącznie na aktywnościach fizycznych z psem – bieganie, szarpanie. Te zajęcia są oczywiście fajne, ale często wiążą się z nadmiernym pobudzeniem psa. Maty węchowe pomagają psu się zmęczyć, ale bez tego negatywnego pobudzenia. Wręcz przeciwnie – węszenie wycisza i uspokaja.

Mata węchowa – zabawa węchowa w każdych warunkach

Jednak mata węchowa jest prosta – pozwala na ćwiczenie w każdych warunkach, nie wymaga specjalnego przygotowania i działa za każdym razem. Wystarczy postawić ją na podłodze (lub na trawie – w parku też można ćwiczyć z matami), wrzucić trochę przysmaków i gotowe. W zależności od stopnia zaawansowania psa, poziomu trudności, wielkości maty i ilości smaczków jedna sesja trwa ok. 5-15 minut. Po takiej sesji możemy zacząć kolejną, a zazwyczaj po 2-3 psiaki mają już dość.

Zazwyczaj rekomenduje się około 30 minut dziennie zabawy węchowej dla psa. Oczywiście każdy psiak jest inny – niektóre będą miały większe potrzeby stymulacji tego zmysłu.

Ile węszenia dziennie?

Zazwyczaj rekomenduje się około 30 minut dziennie zabawy węchowej dla psa. Oczywiście każdy psiak jest inny – niektóre będą miały większe potrzeby stymulacji tego zmysłu.

Fenomenalnie obserwuje się psa podczas pracy. Podchodzi do maty i czuje, że ”jest tu coś dobrego”, ale tego nie widzi. Zbliża nos do maty i zaczyna ogarniać o co chodzi. Wykorzystując nos lokalizuje przysmak, zanurza się w głębi paseczków i już nagroda zdobyta. Jednak to nie koniec, bo zaraz obok wyczuwa kolejny przysmaczek i poszukiwanie zaczyna się od nowa!

Dla człowieka może to wydawać się banalne, ale od psa taka praca wymaga ogromnej ilości skupienia i koncentracji. Często psiaki po zakończeniu sesji kładą się na matę ze wzrokiem ”stary, koniec – ani smaczka więcej. Dobranoc!” i idą spać. Wspominałem, że mata jest mięciutka, więc idealnie sprawdza się na drzemkę po pracy? Naprawdę polecam, bo mi osobiście nigdy się nie znudzi oglądanie psa podczas pracy węchowej.

Jest jeszcze jedna sprawa, o której warto pamiętać. Niektóre psiaki bardzo nakręcają się na zabawy fizyczne. Szarpanie, przeciąganie i bieganie powoduje potem problemy z uspokojeniem się, problemy ze snem, frustrację i tak dalej. To prosty sposób, aby uzyskać nadpobudliwego psa, który ciągle chce więcej i nie potrafi się wyciszyć.

Praca węchowa w większości przypadków działa wręcz przeciwnie. Nie nakręca ani nie pobudza fizycznie psa. Uspokaja, wycisza, męczy psychicznie. Warto wprowadzić sesje węchowe w przypadku psa problemowego lub po prostu takiego, który nie radzi sobie z emocjami.

Z czym jeszcze pomoże mata węchowa?

Mata węchowa to zabawa i aktywność, która naprawdę może pomóc w wielu problemach. Wielu psich opiekunów pomogło swoim psom właśnie poprzez stosowanie maty węchowej. Tutaj kilka z pomysłów, kiedy może się taka zabawa przydać:

Pies je za szybko

Levi jak był bardzo młody to jadł strasznie zachłannie i szybko. To nie jest bezpieczne zachowanie, ponieważ w ekstremalnym przypadku może prowadzić do skrętu żołądka. Mata węchowa może być wykorzystana jako ”miska” na jedzenie – pies nie widzi żarełka, więc musi je znaleźć dzięki węchowi. Znacząco uspokaja to psa podczas posiłku i powoduje, że szybkość jedzenia się zmniejsza.

Pies nie chce jeść

Niektóre psiaki to prawdziwe niejadki. W wielu przypadkach spowodowane jest to pewnym znudzeniem faktem, że jedzenia nie trzeba ”zdobyć”, a psy to jednak zwierzęta przyzwyczajone do zdobywania swojego pożywienia – tak przynajmniej głoszą pewne teorie. Jednak rzeczywiście bywa tak, że ”spalenie miski” i wymaganie od psa wykonania jakiegoś polecenia przed jedzeniem powoduje, że psiak nagle nabiera apetytu. Mata węchowa może być dla psa właśnie takim sposobem na ”zdobywanie” pokarmu. W końcu sam musi je znaleźć, więc dla wielu pupili to ogromna motywacja.

Obrona zasobów

Z Levim mieliśmy taki problem, że jak był malutki to strasznie bronił zasobów. Nie można było siedzieć przy nim jak jadł, ani zabrać mu gryzaka – warczał i uciekał. Legion tak nie robiła nigdy, więc nie wiedzieliśmy co zrobić. Pomogła nam mata węchowa – jak psiak wyszukiwał jedzonka to dokładaliśmy przy nim mu kolejne porcje. Nie mogę stwierdzić, czy na 100% jedynie to było rozwiązaniem, ale wraz z postępem czasu rzeczywiście obrona zasobów znikła. Teraz szczeniaczek sam przybiega do nas z gryzakiem i gryzie go przy nas.

Pies nadpobudliwy

Legion była strasznym nerwusem – potrafiła szczekać na wszystko i biegać po mieszkaniu. Żadna ilość spacerów, biegania i frisbee nie pomagała – psisko wracało do domu, odpoczywało 30 minut i znowu czegoś chciało. Tutaj jesteśmy pewni, że u nas rozwiązaniem była mata węchowa. Wystarczyły 2-3 sesje, a Legion się uspokajała i wracała spać. Próbowaliśmy też tropienia, ale zajęcia odbywały się tylko w poniedziałki wieczorem, więc to dla nas było stanowczo za mało. Z maty węchowej mogliśmy korzystać w każdą pogodę i o każdej porze.

Pies w trakcie leczenia

Dla mnie najgorszy okres z psem jest zaraz po jakimś zabiegu/urazie, który uniemożliwia normalne spacery. Nasza Legion tak się denerwuje w takie dni, że szkoda gadać. Leży wkurzona, wzdycha, szczeka i absolutnie nie chce zrozumieć, że po prostu nie może biegać, jak kilka dni temu miała założone szwy. Wiele psiaków frustruje się w okresie rekonwalescencji i mata węchowa może tu pomóc. Sporo psów bardziej męczy się ćwiczeniami umysłowymi niż fizycznymi, więc sesje węchowa z matą naprawdę pomogą psu zużyć nadmiar energii.

Psiaki niepełnosprawne

Niepełnosprawność u psa nie oznacza, że traci on chęć życia – często jest wręcz przeciwnie i takie psiaki mają ogromną ochotę, żeby robić coś ze swoim przewodnikiem. Niestety czasami jest to mocno utrudnione, szczególnie jeśli psiak ma problemy ze wzrokiem, słuchem lub nie może poruszać się normalnie. Ostatnio naszym klientem był Milo, niewidomy psiak, który naprawdę fantastycznie bawi się z matą węchową. Potrzebuje oczywiście trochę pomocy i nakierowania, ale wygląda to świetnie. Ogromnym plusem tego produktu jest fakt, że może z niego korzystać każdy psiak ze sprawnym zmysłem węchu.

Psi seniorzy

Psie staruszki to fajne pieseły i chyba każdy o tym wie. Natomiast wiadomo, że takiego seniora nie można forsować – skończyły się czasy szalonego biegania i skakania. Dla takich psów również mata węchowa może być doskonałym rozwiązaniem. Nie wymaga siły. nie obciąża stawów i organizmu. Można więc z maty węchowej korzystać bezpiecznie i bez obaw, a nasz psiak na pewno chętnie spędzi w taki sposób czas.

Tutaj piękny Obi i jego mata węchowa z naszego sklepu!

Mata węchowa – częste pytania

Często zadajecie nam różne pytania odnośnie mat oraz zgłaszacie swoje obawy. Wiele mitów również znajduję w sieci i myślę, że warto byłoby kilka spraw wyjaśnić.

Czy matę można prać?

Nie wypowiem się za wszystkich oczywiście, ale nasze maty można spokojnie prać. Zalecamy pranie ręczne, ale jeżeli ocenimy, że nasza pralka da radę to można również w taki sposób – na niskich obrotach oczywiście. Duża mata ma 60×40 cm i waży ok. 3 kilogramy, więc nie do każdego urządzenia się zmieści. My nasze maty wrzucamy do pralki i jest spokój :) Nasze maty szyte jak najbardziej można prać w pralce – są bardziej elastyczne.

Czy mata będzie dobra dla mojego psa?

Mata węchowa jest idealna praktycznie dla każdego psa – dużego i małego, bez względu na płeć lub rasę. Jeśli Twój pies ma nos to może bawić się z matą. Jeżeli masz jakieś złe doświadczenia z tego typu aktywnością to są dwie możliwości:

• kupiona mata była źle zrobiona (tanie materiały, za mało warstw materiału), a to spowodowało, że doświadczenie mogło być negatywne. Na przykład mata brzydko pachniała lub wszystkie smaczki wpadały pod nią (za cienki materiał lub za mało paseczków)
• pies przyzwyczajony jest do szarpania i szaleństw, więc nie ogarnął zabawy węchowej, a opiekun mu jej nie wytłumaczył. Pierwsze sesje warto wykonać razem z psem – pokazać mu, że smaczki są ukrywane i zachęcić do spokojnego ich szukania. Niektórzy od razu zostawiają psa sam-na-sam z matą i dziwią się, że została zniszczona. Nie każdy pies od razu załapie, więc warto poświęcić trochę czasu i wspólnie odkrywać zabawy węchowe.

Lilu też ma matę indywidualną :) Dla każdego coś innego!

Mój pies nie lubi maty i nie chce się nią bawić

Czy Twój pies lubi jeść? Jeśli tak to lubi również matę węchową. Jeżeli z jakiegoś powodu odmawiał zabawy to może mata była źle wykonana (brzydki zapach, który zniechęcał psa do zabawy), zastosowano złe smaczki (coś, czego pies nie lubi) lub pies się za bardzo sfrustrował (tania mata, smaczki wpadały pod nią, a pies nie mógł ich wyciągnąć).

Naprawdę nie ma chyba psa, który ma wrodzoną niechęć do wąchania i jedzenia, więc w praktyce każdy pies może się bawić matą. Niektóre wymagają odpowiedniego przysmaku (np: coś innego, nie to co dostają w misce) lub pokazania jak się bawić (pies nauczony ciągłego biegania i szarpania może nie rozumieć zabawy węchowej na starcie).

Najczęstszy problem jaki słyszę to to, że pies szarpie matę zamiast szukać smaczków. To właśnie efekt ciągłego zachęcania psa do zabawy fizycznej – szarpania, przeciągania  się i biegania. Jeżeli pies nie ma doświadczenia ze stymulacją psychiczną i zabawami na inteligencję to może na samym początku mieć problemy. Jeżeli zawsze się z nim szarpaliśmy to nic dziwnego, że nowa zabawka od razu skojarzy się psu z tego typu czynnością.

Oto Triss i jej mata węchowa ”morskie fale”

Serio warto poświęcić trochę czasu, żeby przestawić swojego psa na ten typ zabawy, bo to świetna droga do wielu ciekawych aktywności.

Duża czy mała mata?

My zawsze rekomendujemy dużą matę na start – dla dużych jak i małych psów. Duża mata  umożliwia większą powierzchnię do wąchania i jest idealna dla każdego psa. Mniejszy po prostu będzie miał dłuższą frajdę i nie trzeba będzie mu tak często ”doładowywać” smaczkami. Oczywiście jeśli ktoś chce spróbować mniejszej to nie ma problemu. Jedynym minusem jest fakt, że jak pies szybko załapie zabawę i będzie mu szło bardzo dobrze to trzeba będzie stosunkowo często dokładać przysmaków, a sesja będzie trwała odrobinę krócej.

Mata węchowa – dla psa i… dla kota?

Oczywiście, że dla kota! Nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, ale kociaki również uwielbiają wykorzystywać swój węch i zdobywać pożywienie. Z naszych mat korzysta sporo kociarzy i naprawdę sobie chwalą.

Kociaki polecają maty węchowe

Myślę, że to dobrze pokazuje, że kociaki również mogą się bawić w ten sposób, a mata węchowa to również produkt warty uwagi kociarzy

Mata węchowa dla psa – podsumowanie

O macie węchowej mogę pisać naprawdę sporo, bo to aktywność i zabawa, którą wykonujemy naprawdę regularnie. U nas w domu praktycznie mata ”chodzi” cały czas. Czasami psy dostają tak śniadanie, często po spacerze robimy matę ”na uspokojenie”, wieczorami bardzo często i nawet kilkanaście razy dziennie w dni deszczowe lub jak mamy ogrom pracy i trudno wyjść na kilka dłuższych spacerów.

Nie ma dnia, kiedy mata węchowa nie było wykorzystana, a my ciągle znajdujemy nowe sposoby na zabawę. Robimy tory, ukrywamy głębiej, zawijamy, dajemy więcej/mniej smaczków. Bardzo często łączymy zabawę z innymi ćwiczeniami – trenujemy cierpliwość, skupienie, zostawanie w miejscu i tak dalej. Naprawdę masa możliwości.

Mata węchowa dla szczeniaczka? Oczywiście!

Mata węchowa jest super :)

Dla mnie mata węchowa to wyjątkowa zabawka. Pomogła mi w wielu psich problemów i jest ogromnym wsparciem w psiej codzienności. Mata węchowa to zabawka, którą naprawdę warto wypróbować i sprawdzić jak fantastycznie wpłynie na naszego psiaka. Własną matę można kupić w naszym sklepie na Życie z psem oraz na Maty Węchowe.

Post Mata węchowa dla psa – wszystko co musisz wiedzieć pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Wpis sponsorowany w ramach współpracy:

Materace i legowiska Petformed to produkty polskiej firmy Petformed, która oferuje własne wypełnienie o nazwie Oxymesh. Co ciekawe, nie jest to pianka.

Dzięki temu nietypowemu wypełnieniu legowisko to można myć i nie mówię tu tylko o pokrowcu. Środek legowiska jest w pełni zmywalny przy użyciu wody, ale to nie koniec niespodzianek.

Jeśli jesteście zainteresowani kupnem materaca lub legowiska Petformed, dobrze trafiliście. Przez ostatnie 3 tygodnie nasze psy, Roxy i Rambo, dokładnie sprawdzały jakość Petformed. Rozsiądźcie się wygodnie i posłuchajcie, co mamy do powiedzenia o tych legowiskach. W naszej recenzji postaramy się sprawdzić główne zalety podawane przez producenta, czyli: łatwe wstawanie, proste mycie i wygodę.

Modelem na zdjęciach będzie Rambo, mieszany owczarek niemiecki ważący 25kg. W teście sprawdzamy materac XL i legowisko XL. Miłej lektury!

Oto krótka prezentacja obu modeli:

Materac Petformed

Grubość materaca z pokrowcem to 10 cm. Pokrowiec można w łatwy sposób zdjąć dzięki suwakowi umieszczonemu przy samym dole materaca. Na zdjęciu mamy rozmiar XL, który ma wymiary 104×65 cm i w pełni wystarcza dla Roxy i Rambo.

Legowisko Petformed

Część, na której leży pies, również ma grubość 10 cm, a całe legowisko mierzy 20 cm wysokości. Pokrowiec również można zdjąć tak jak w przypadku materaca. Na zdjęciu mamy rozmiar XL, który ma wymiary 104×65 cm i w pełni wystarcza dla Roxy i Rambo.

Różnice między materacem a legowiskiem

Jak widzicie, główną różnicą są dodane boczki, które pozwalają psu oprzeć głowę i wtulić się w bok legowiska. Zwykły materac może nie przypaść do gustu każdemu psu, właśnie ze względu na brak oparcia. Oprócz boczków materac i legowisko są dokładnie takie same.

Czy Petformed ułatwia wstawanie?

Głównym argumentem producenta jest ułatwione wstawanie, dzięki dużej sprężystości. Czy naprawdę tak jest? Najpierw sprawdźmy sprężystość.

Z lewej strony mamy wypełnienie posłań Petformed, pośrodku zwykłe legowisko, a po prawej piankę memory z ortopedycznego legowiska. Co ciekawe, pianka ze zwykłego posłania jest bardziej sprężysta niż z ortopedycznego. Tego się nie spodziewałem. Jak widać, to prawda, że Petformed jest najbardziej sprężystym legowiskiem. Ale czy to naprawdę ułatwia wstawanie? Sprawdźmy to. Porównanie wstawania z materaca Petformed i ze zwykłego legowiska:

Widzimy, że Rambo wstał znacznie spokojniej z materaca Petformed – nie musiał użyć dużo siły i zrobił to powoli. Na zwykłym legowisku musiał wstać szybciej, bo jego łapy zapadły się do środka posłania. Według mnie to wystarczający dowód.

Czy mycie Petformed jest łatwe?

Kolejną mocną stroną Petformed jest mycie całości legowiska – pokrowca ORAZ wypełnienia. Sprawdźmy, jak to wygląda w praktyce na materacu oraz legowisku.

Mycie materaca

Pokrowiec wrzucamy do pralki i ustawiamy pranie na 30 stopni Celsjusza.

Wypełnienie myjemy pod prysznicem przy użyciu zimnej wody. Nie zapominajcie o wytrzepaniu resztek wody ze środka (żeby materac szybciej wysechł).

W około 2 godziny nasze wypełnienie i pokrowiec powinny być suche (test przeprowadziłem w sierpniu na tarasie w cieniu, kiedy temperatura wynosiła 25 stopni Celsjusza).

Złożenie materaca do kupy jest bardzo proste i nie sprawia żadnych problemów. Cały proces zajął około 2 godziny – od rozłożenia materaca, po pranie, schnięcie oraz złożenie. Rozłożenie zajęło mi minutę, dokładne mycie wypełnienia, wytrzepanie oraz ustawienie prania zajęło około 5 minut. Jeśli chodzi o materac, to mycie jest naprawdę proste i przede wszystkim całość schnie naprawdę szybko, dzięki czemu pies nie musi długo czekać na swoje posłanie.

Mycie legowiska

Muszę przyznać, że ściągnięcie pokrowca z legowiska jest trochę trudniejsze. W wypełnienie wczepione są haczyki, żeby pokrowiec był lepiej opięty na posłaniu. Chwilę mi zajęło, zanim zrozumiałem jak to zdjąć, ale po około 5 minutach pokrowiec był zdjęty. Następnym razem powinno pójść łatwiej, ale jest to zdecydowanie trudniejsze niż w materacu. Pranie pokrowca i mycie wypełnienia jest tak samo proste jak materaca – boczki w niczym nie przeszkadzają. Legowisko schnie tak samo szybko jak materac i cały proces zajął około 2,5 godziny. Złożenie zajęło dłużej niż w materacu – włożenie haczyków zajęło około 10 minut.

Rozłożenie i złożenie zajęło mi nieco dłużej, bo około 20 minut. Nadal uważam, że nie zajmuje to dużo czasu w porównaniu do legowisk z pianki.

Czy posłania Petformed są wygodne?

Kolejnym ważnym punktem jest to, czy legowiska Petformed przypadną do gustu Twojemu psu – czy będą dla niego wygodne. U moich Roxy i Rambo nie było żadnego problemu z akceptacją posłań. Pierwszego dnia od razu się do nich przekonały.

Wrzuciłem ich ulubione zabawki legowiska, Rambo usadowił się na górze i potem długo nie chciał z niego zejść.

Wiercił się, wąchał, a potem uciął sobie drzemkę. Roxy była bardziej ostrożna, ale wieczorem też usiadła na materacu i zasnęła bez żadnego problemu. Dla porównania zostawiłem też ich stare posłania obok, ale widać, że nowe bardziej przypadły im do gustu.

Podsumowanie:

Podsumowując, legowiska i materace Petformed oferują wyjątkową jakość wykonania, wsparcie ortopedyczne i wygodę dla Twojego psa. Oxymesh, innowacyjne wypełnienie, zapewnia wysoką sprężystość, co faktycznie ułatwia wstawanie, jak potwierdziły nasze testy. Zarówno materac, jak i legowisko są łatwe do czyszczenia, choć zdejmowanie pokrowca z legowiska może być nieco trudniejsze z uwagi na wczepione haczyki. Sugerowałbym to poprawić.

Psy szybko zaakceptowały nowe posłania i zostawiły swoje stare legowiska. Posłania Petformed to produkt godny polecenia właścicielom, którzy nie boją się wydać więcej na legowisko. Warto zauważyć, że jeśli chcemy legowisko o takich samach wymiarach wewnętrznych co materac, powinniśmy wybrać 1 rozmiar większe. W teście porównywaliśmy ze sobą materac XL i legowisko XL.

Akurat w naszym przypadku oba były wystarczająco duże, ale warto wziąć to pod uwagę podczas wyboru rozmiaru. Co ciekawe, producent oferuje aż roczną gwarancję i jeśli cokolwiek się stanie z legowiskiem lub materacem, dostaniemy nowy pokrowiec lub wypełnienie. Materac jest tańszym rozwiązaniem, który oferuje takie samo wsparcie dla stawów, ale niestety nie ma boczków. Za to legowisku praktycznie niczego nie brakuje, ale jest sporo droższe.

Myślę, że oba posłania to ciekawa propozycja, jeśli wasz pies ma problemy ze stawami, często brudzi legowisko albo po prostu masz dość posłań, które szybko się niszczą.

Update 24.08.2024

Minęło już sześć miesięcy odkąd moje psy zaczęły testować nowe legowiska i muszę przyznać, że nadal wyglądają jak nowe. Wypełnienia się nie ugniotły, a mycie legowiska jest proste, kiedy nabierze się wprawy.

Szczerze mówiąc, przez te sześć miesięcy tylko 3 razy prałem materac i legowisko. Zazwyczaj wystarcza przetarcie pokrowca szmatką, żeby legowisko było czyste. Ostatnio odwiedził mnie mój brat i zauważył, że w moim domu nie czuć już zapachu psa, jak to bywało kiedyś.

Wygląda na to, że winowajcami były wcześniejsze legowiska. Znajomi powiedzieli mi, że w nowych modelach legowisk nie ma haczyków, więc mycie powinno być zdecydowanie prostsze. Duży plus za słuchanie opinii klientów. Podsumowując, po pół roku użytkowania legowiska wyglądają jak nowe i nie miałem z nimi żadnych problemów. Za kolejne sześć miesięcy dodam następny wpis i powiem, czy posłania wytrzymały próbę czasu. Do usłyszenia!

Post Petformed opinie – Szczera recenzja o legowiskach i materacach Petformed pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Alternatywnie można wybrać się szlakiem czerwonym, ale prowadzi on w dużej części przez asfalt, gdzie musimy uważać na samochody. Popełniliśmy ten błąd, że wracając wybraliśmy właśnie szlak czerwony i było kiepsko. Polecam wracać tak jak się szło, czyli również trasą niebieską i zieloną. Wiem, że wiele osób lubi robić “pętle” i nie wracać się taką samą trasą, ale ja szczerze odradzam szlak czerwony.

Równica sama w sobie to bardzo popularna lokalizacja na górskie wycieczki. Na tyle popularna, że można bardzo blisko szczytu podjechać samochodem. Jednak moim zdaniem Równica z psem to idealne miejsce na wycieczkę pieszą i z tego powodu postawiliśmy na tradycyjny szlak turystyczny.

Data wycieczki: 6.07.2024

Dystans: ok. 15 km

Czas: ok. 5 h z odpoczynkiem

Powyżej mapa z wycieczki – trasa w jedną stronę, czyli w obie będzie ponad 4h (bez odpoczynku) i około 14.6 km.

Równica z psem – parking i początek

Jeśli ktoś czytał wcześniejszy wpis o wycieczce na Orłowa  z psem to część trasy jest identyczna. Na parking ponownie wybraliśmy bezpłatny parking koło Szkoły Podstawowej nr 13 w Ustroniu (ul. Polańska 25). Dużo miejsca i praktycznie obok zaczyna się szlak zielony.

Trzeba przejść obok szkoły, potem minąć trochę budynków prywatnych i dość szybko wyjdziemy już na pierwszą polanę i zaczynamy tradycyjną trasę.

Moim zdaniem ogromnym atutem tego szlaku są walory wizualne (często przebijają się góry, jest sporo miejsc widokowych) oraz dość niski poziom trudności. Na pierwszym odcinku jest stosunkowo płasko i nie ma trudniejszych podejść.

Powyżej na zdjęciu pierwsza polana jak miniemy zabudowania prywatne. W praktyce tutaj zaczyna się nasza podróż na Równicę.

Równica z psem – szlak zielony

Początkowy odcinek to szlak zielony, którym możemy również podejść na szczyt Orłowa. Jak napisałem wcześniej, szlak jest stosunkowo prosty, mamy ładne widoki i mało kamienia na drodze, więc idealnie na spacer z psem.

Trasa jest przyjemna, więc warto spróbować. Najwyżej jak w trakcie uznamy, że nie mamy jednak siły na dłuższą wycieczkę to możemy skręcić na szlak żółty na szczyt Orłowa i skrócić całą trasę.

Szlak zielony jest bardzo dobrze oznakowany i regularnie znajdziemy na drzewach odpowiednie symbole. Ja jednak zawsze polecam mieć na telefonie jakąś aplikację z nawigacją (np: mapa turystyczna), żeby móc sobie poradzić, jeśli zgubimy drogę.

Dużym plusem tej trasy są naprawdę piękne widoki i kilka miejsc z otwartą przestrzenią, gdzie możemy odpocząć i popatrzeć na góry. Tutaj jedna z takich polan na trasie zielonej.

Jak dojdziemy do tabliczki informacyjnej to jasno widzimy, że na szczyt Orłowa mamy z tego punkty około 30 minut. Równica z psem to będzie trochę ponad godzinę spaceru.

Równica z Ustronia z psem – szlak niebieski

Jak skończymy etap szlaku zielonego to czeka nas przejście na szlak niebieski, czyli już konkretne podejście na Równicę. Tutaj również trasa dość prosta, ale jednak zaczyna robić się trochę bardziej stromo, jest też więcej kamienia. Nadal szlak nie jest bardzo wymagający, ale na pewno trochę trudniejszy.

Szlak niebieski jest również bardzo dobrze oznaczony, więc nie powinniśmy mieć problemu z dotarciem do celu.

Zaletą szlaku niebieskiego jest to, że nawet jak nie widać gór to sama trasa również jest bardzo piękna. Wycieczkę odbyliśmy w godzinach porannych, więc nie było jeszcze zbyt gorąco, a również nie spotkaliśmy na trasie zbyt wielu turystów.

Zabierając psa w góry bardzo polecam unikać chodzenia w środku dnia, bo naprawdę bywa bardzo gorąco w okresie letnim. Lepiej wstać wcześniej i spacerować jak jeszcze jest przyjemnie i rześko.

Równica przed szczytem

Ostatni etap przed szczytem to już miejsca z parkingami i lokalami. Tutaj właśnie można wjechać bezpośrednio samochodem, jeśli nie chce nam się wchodzić o własnych siłach. Mamy tu miejsca z jedzeniem, park linowy i inne atrakcje.

Trochę nam zajęło znaleźć bezpośrednie wejście na szlak prowadzący na szczyt. Trzeba znaleźć dość wąskie przejście blisko jednej z restauracji i ją minąć. Tu już jest sporo kamieni w na tym odcinku.

Po prawej jest wejście na restaurację od strony ścieżki na szczyt, a prosto mamy podejście na Równicę.

Podejście na Równicę jest już dość trudne. Ciężko powiedzieć czy rzeczywiście jest tak stromo, czy już weszło zmęczenie po długiej trasie. Robiliśmy częste, krótkie przerwy. Pamiętajmy, że jak wchodzimy z psem na górę to warto dobrze obserwować swojego przyjaciela i pozwalać psu na tyle przerw, ile chce.

Podczas wejścia na szczyt wystarczy się obrócić i mamy naprawdę piękne widoki na góry, więc bardzo polecam

Równica z psem – szczyt

Szczyt sam w sobie nie jest aż tak zjawiskowy jak popularność miejsca mogłaby na to wskazywać. Równica jest stosunkowo zalesiona, więc nie ma za dużo widoków. O dojściu na szczyt informuje nas tabliczka.

Nie ma też specjalnie miejsca, żeby usiąść i odpocząć. Trochę szkoda, bo wynagrodziłoby to trudniejsze podejście i pozwoliło się zregenerować. Jest jedna gałąź, która robi chyba za ławkę, ale trudno powiedzieć. Nie ma jednak problemu zabrać koc i posiedzieć na ziemi.

Tutaj samoyed podziwia widoki po satysfakcjonującej wyprawie.

Równica  z psem – podsumowanie

Równica z psem szlakiem zielonym i niebieskim z Ustronia to trasa, którą naprawdę polecam. Mnóstwo pięknych widoków, wiele ciekawych miejsc na odpoczynek i dość niski poziom trudności, czyli idealne miejsce na zabranie swojego psiaka.

Nie polecam jedynie powrotu szlakiem czerwonym, który moim zdaniem jest niezbyt udany. Zbyt duży odcinek trasy idzie przez ulice, gdzie trzeba uważać na przejeżdżające samochody. Lepiej dłużej odpocząć na Równicy i wrócić tym samym szlakiem, którym wchodziliśmy.

Podsumowując: polecam tę trasę na spacer z psem. Naprawdę same zalety i fajne miejsce na psią wycieczkę w góry.

Post Równica z psem, Beskid Śląski szlak zielony i niebieski z Ustronia pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Tym razem zapraszam na wycieczkę na szczyt Orłowa (831 m n.p.m.), na który można dostać się szlakiem zielonym z Ustronia. To naprawdę prosty szlak, nie ma tu za dużo stromych podejść, a sama trasa nie jest aż tak kamienista. Świetny pomysł na stosunkowo łatwy spacer z psem. Moim zdaniem idealna trasa, jeśli dopiero zaczynamy i budujemy kondycję ze swoim psem.

Data wycieczki: 29.06.2024

Dystans: ok. 7.4 km

Czas trwania: ok. 3 h z odpoczynkiem

Orłowa z psem – parking i początek

Tym razem na start naszej podróży wybraliśmy Ustroń. Znajduje się tam wiele miejsc parkingowych, ale moim zdaniem najlepszy i najbliższy trasy zielonej jest parking przy Szkole Podstawowej nr 3 w Ustroniu na ul. Polańskiej 25. Parking jest bezpłatny i było naprawdę sporo miejsca.

Muszę jednak zaznaczyć, że byliśmy w weekend, więc nie wiem jak to wygląda w tygodniu.

Z parkingu od razu mamy blisko na szlak zielony – wystarczy przejść przez ulicę. Początek szlaku nie jest zbyt okazały, trzeba minąć kilka budynków, w pewnym miejscu nawet nieogrodzonych.

Tutaj mała uwaga, że szlak prowadzi bezpośrednio obok posesji, na której są kaczki i kury oraz mocno szczekający w kojcu pies (przynajmniej tak było podczas naszej podróży). Zwracam uwagę, jeśli ktoś szedłby z psiakiem bardziej reaktywnym i woli wiedzieć takie rzeczy z wyprzedzeniem.

Potem skręca się już w polanę i zaczynamy bardziej atrakcyjną wizualnie część trasy.

Trasa zielona – Orłowa z psem

Trasa zielona na Orłową jest naprawdę ciekawa. Przede wszystkim zaskakuje dość łatwym poziomem trudności. Wcześniej opisywałem na przykład naszą wycieczkę Błatnia z psem, gdzie jest stromo i kamieniście. Zielonym szlakiem na Orłową idzie się całkiem odprężająco w porównaniu.

Dodatkowo szlak zielony jest bardzo dobrze oznaczony i generalnie nie ma żadnego problemu z nawigacją podczas spaceru.

Są niewielkie wzniesienia, ale nie ma aż tylu kamieni. Przyjemne są również bardziej płaskie etapy trasy, gdzie można odpocząć. Na początku nie ma zbyt wielu otwartych przestrzeni, które pozwalają podziwiać widoki, ale im dalej tym więcej okazji pozachwycać się górami.

W końcu dochodzimy do tabliczek informacyjnych – tutaj możemy skręcić nawet na Równicę, jeśli po Orłowej będziemy mieli siłę na więcej. Jednocześnie z tego miejsca mamy już naprawdę blisko na szczyt Orłowa. Tutaj jednak musimy się przygotować na całkiem wąskie i bardzo strome podejście.

Jak widać na tabliczce informacyjnej z tego punktu na szczyt mamy jedynie pół godziny.

Szczyt Orłowa z psem  – Beskid Śląski

Osobiście naprawdę spodobała mi się ta trasa, ale już niekoniecznie sam szczyt. Na pewno trzeba zauważyć, że Orłowa to raczej jeden z przystanków na dłuższej trasie niż cel sam w sobie. Chyba, że ktoś tak jak my nastawia się na mniejsze dystanse. Przed szczytem znajduje się łąka, ale znajduje się tam kilka domów. Widoki psują słupy elektryczne i zabudowania. Sama łąka jest naprawdę ładna, a widoki satysfakcjonujące. Znajdziemy tutaj również miejsce na odpoczynek.

Niestety samego szczytu nie udało nam się zlokalizować. W miejscu wskazywanym przez nawigację nie było żadnego oznaczenia. Miejsce szczytu jest bardzo zalesione i tak naprawdę nic ciekawego nie widać, więc wcześniej wspomniana łąka to najbardziej atrakcyjny punkt widokowy.

Mimo tego naprawdę polecam tę trasę. Szczególnie, jeśli budujemy kondycję z psem i szukamy czegoś łatwego, a jednocześnie urokliwego. Dodatkowy punkt to stosunkowo mało ludzi na trasie – w sobotę w godzinach przedpołudniowych spotkaliśmy tylko 3 osoby.

Post Orłowa z psem – zielony szlak, Ustroń pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Przy okazji chciałbym napisać, że turystyka górska to naprawdę ciekawa aktywność z psem. Świeże powietrze, bardziej wymagające trasy niż tradycyjny spacer, dużo nowości i pozytywnych bodźców. Do tego coś innego niż zazwyczaj, a spacerując z psem łatwo wpaść w rutynę, przez co codzienne wycieczki nie są już takie satysfakcjonujące.

Data wycieczki: 8.06.2023

Dystans: około 8 km

Czas trwania: około 4h (z odpoczynkiem na szczycie)

Błatnia + Wielka Cisowa to na pewno ciekawe szczyty z piękną trasą. Świetne dla początkujących i bardziej zaawansowanych, chociaż muszę przyznać, że jest trochę stromych podejść. Na górze znajdziemy schronisko PTTK na Błatniej, jest również restauracja. Warto również wiedzieć, że Wielka Cisowa nie ma zbyt imponująco oznaczonego szczytu, słupek informacyjny znajduje się niżej niż faktyczny szczyt, więc trzeba trochę poszukać z nawigacją, jeśli nam zależy, żeby fizycznie dotrzeć na wierzchołek tej góry.

Błatnia oznaczona natomiast bardzo ładnie, ale akurat my trafiliśmy na moment, gdzie sporo osób robiło sobie zdjęcia na “tronie”. Ogólnie jest to dość popularna góra i pewnie zazwyczaj jest tu taki tłok. Było również sporo psów, więc jeśli nasz psiak ma problemy z tłumami i innymi zwierzętami to warto się na to przygotować.

Miejsca jednak jest zazwyczaj dużo – sporo przestronnych polan. Mało jest również ciasnych przejść, więc mamy dużo możliwości, aby wyminąć innych podróżujących. Pamiętajmy, że nawet jak mamy psa, który nie zawsze zachowuje się idealnie to nadal nie musimy rezygnować z różnych aktywności. Czasami wystarczy trochę lepiej planować lub wybrać się na wycieczkę wcześniej, kiedy jest mniej ludzi.

Błatnia z psem – parking i początek

Na początek trasy wybraliśmy wieś Brenna. Tutaj mamy dwie możliwości. Albo parkujemy przy Urzędzie Gminy Brenna i zaczynamy trasą czarną albo szukamy parkingu dalej, aby zacząć na trasie zielonej. Jest kilka opcji parkingowych, ale ja zdecydowałem się na parking przy Urzędzie Gminy. Trzeba wjechać za budynek i czeka nas tam kilkanaście miejsc oraz automat do opłacenia miejsca. Za bilet całodobowy zapłaciłem 20 zł. 

Plusem tego parkingu jest to, że zaraz za nim zaczyna się nasza trasa. Po krótkim spacerze dojdziemy do miejsca, gdzie trasa czarna zamienia się w zieloną, więc dużo nie tracimy. Jeśli zależy nam na trochę dłuższej trasie i zaczęciu od razu na trasie zielonej to musimy szukać miejsca parkingowego bliżej ulicy Józefa Madzi.

Błatnia i Wielka Cisowa z psem – trasa

Błatnia i Wielka Cisowa to na pewno szczyty, które warto odwiedzić w Beskidzie Śląskim. Bardzo popularne szczyty, a do tego stosunkowo proste, więc nie ma problemu, aby chodzić z psem. Na początku urzekną nas strumyczki, potem mamy sporo lasu, trochę łąki oraz bardzo fajne polany w bezpośredniej okolicy szczytów.

Sama trasa jest prosta, ale ma kilka bardziej stromych i mocno kamienistych podejść. Całkiem dobrze oznaczona, ale dwa razy musiałem posiłkować się nawigacją, co każdemu polecam, bo nie zawsze akurat trafimy na inne osoby, z którymi możemy pójść, żeby dobrze trafić.

Jeśli chodzi o Wielką Cisową to byłem trochę zawiedziony. Słupek z oznaczeniem szczytu nie znajduje się w faktycznym, najwyższym miejscu. Szczyt jest trochę dalej, ale mocno zarośnięty, więc nie wchodziłem tam bezpośrednio. Jak miniemy już Wielką Cisową to czeka na nas restauracja z dużą ilością miejsca na zewnątrz, gdzie można usiąść i odpocząć. Klimat psują trochę klasyczne parasole rodem z ogródków piwnych. Są również miejsca na zrobienie ogniska.

Kawałek dalej znajduje się schronisko PTTK Błatnia. Tutaj również mamy sporo miejsca na dużej polanie, można skorzystać z dużego miejsca na ognisko oraz leżaków. Sam szczyt Błatnia znajduje się ciut dalej za schroniskiem, ale podejście jest naprawdę proste. Na szczycie znajdziemy tron, na którym możemy usiąść i podziwiać widoki. Jest jednak sporo chętnych i ja akurat trafiłem na moment dużej kolejki, więc tylko poobserwowaliśmy z pieskiem okolicę. Szczyt piękny, otwarty i naprawdę fajne widoki.

Podsumowanie trasy na Błatnią z Brennej

Trasa bardzo mi się podobała, więc mogę polecić. Trochę trudniejsza i można się zmęczyć stromymi podejściami. Trzeba być gotowym na sporo ludzi, więc na pewno nie jest to trasa na ciche spacery. Następnym razem spróbowałbym może wyjść wcześniej, bo w godzinach popołudniowych na trasie dość tłoczno. Piesek zadowolony i bez problemu zaliczył oba szczyty, więc rekomenduję trasę jako psiolubną.

Ogólnie jestem zadowolony z wycieczki. Trasa trudniejsza (ale też bardziej przestronna) niż wcześniej opisywana Mała Czantoria, ale bardziej popularna i więcej ludzi.

Post Błatnia z psem – Brenna, Beskid Śląski pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.

Mam nadzieję, że tego typu artykuły zainspirują kogoś do takiej aktywności, bo to naprawdę fajna sprawa i świetna okazja do budowania jeszcze lepszej relacji ze swoim psem.

Data wycieczki: 1.06.2024

Dystans: około 5 km

Czas trwania: około 3h (na spokojnie z odpoczynkiem na szczycie)

Był to nasz pierwszy wypad w góry, więc skończyliśmy na szczycie Małej Czantorii. Dla bardziej zaprawionych jest możliwość dalszej trasy i zdobycie również szczytu Wielkiej Czantorii.

Parking i początek

Zaczynamy w Ustroniu, Jelenicy. Do komfortowej wycieczki najważniejszy jest parking – mnie zawsze stresuje szukanie miejsca parkingowego, więc staram się je wcześniej zlokalizować. Do zdobycia Małej Czantorii moim zdaniem najlepiej sprawdzi się parking przy ogólnodostępnym biwaku. Jest on bezpłatny. Na miejscu byliśmy w sobotę w okolicy godziny 10-11 i było jeszcze sporo miejsca. Dodatkowym plusem są dostępne ławki i miejsce na ognisko, co dodaje całemu miejscu klimatu.

Niestety z tego co się orientuję to wyszukując na mapach Google nie znajdziemy zaznaczonego tego parkingu. Polecam ręcznie wpisać lokalizację GPS: 49.7047389N, 18.7870397E – powinno nas ładnie pokierować na miejsce obok “Miejsce biwakowe z altaną”.

Mała Czantoria z psem – żółty szlak

Od parkingu trasa jest bardzo prosta i całkiem dobrze oznaczona. Trzeba tylko zwracać uwagę na drzewa, na których jest oznaczenie w kolorze żółtym. Idziemy praktycznie cały czas zgodnie z drogą, mijamy szlaban i dalej idziemy główną ścieżką. Tutaj trasa jest dość płaska i nie ma zbyt stromych podejść w górę. Dopiero po jakimś czasie zobaczymy miejsce z ostrym skrętem w lewo, gdzie zaczyna się robić “pod górkę”.

Cała trasa nie jest skomplikowana i każdy sobie poradzi z orientacją. Szczyt nie jest specjalnie oznaczony, znajdziemy tam ławeczki, miejsce na ognisko oraz kamień z napisem “Czantoryja Mała”. Tak czy inaczej jeśli doszliśmy do tego momentu to gratuluję, właśnie zdobyliśmy szczyt 866 m n.p.m.

Jeśli chodzi o podejście z psem to naprawdę polecam ten szlak. Pierwszy etap ma sporą ścieżkę, gdzie bez problemu miniemy inne osoby. Ten bardziej stromy odcinek jest węższy, ale nadal nie powinno być problemu. Na szlaku spotkaliśmy sporo innych psiaków, co wskazuje, że jest to popularna miejscówka na psią turystykę. Z drugiej strony warto być tego świadomy, jeśli nasz pies ma problem z innymi psami.

Moim zdaniem to dobry pomysł na właśnie takie początki, jeśli chodzi o wypad w góry z psem. Trasa stosunkowo łatwa, więc idealna na trenowanie naszej i psiej kondycji. Na trasie znajdziemy kilka fajnych elementów, które na pewno zaciekawią psiaka (na przykład źródełko z dostępem do wody). Dla opiekuna też się coś znajdzie, bo o ile początkowy etap jest przez las i nie widać gór, tak później będziemy mieli okazję pozachwycać się pięknymi widokami. 

Dla początkujących

Sam jestem początkujący, więc pomyślałem, że warto się tutaj podzielić kilkoma wskazówkami, które może się komuś przydadzą. Na pewno trzeba wiedzieć, że w górach znajdziemy sporo stromych podejść, tak jest również na opisanym tutaj szlaku. Trasa jest rekomendowana dla początkujących, ale nadal wymagana jest pewna kondycja. Od siebie mogę polecić iść powoli i robić częste przerwy. Godzinna trasa “pod górkę” jest naprawdę męcząca. Pamiętajmy wziąć wodę dla siebie i psa, a rekomendowany jest również jakiś lekki posiłek. Na przykład na szczycie, żeby mieć siłę na drogę powrotną.

Na trasie znajdziemy bardzo dużo kamieni i tego również trzeba być świadomym. Pamiętajmy o dobrym obuwiu sportowym, najlepiej rekomendowanym do turystyki górskiej. Osoby o słabych kostkach mogą pomyśleć o wzmacnianych, wyższych butach, które zapewnią nam stabilizację. Niektórzy decydują się na buty również dla psa, ale ja akurat nie widziałem takiej potrzeby i poradziliśmy sobie spokojnie bez tego. Trzeba jednak iść powoli, ostrożnie i robić przerwy. Dla psów często trudniejsze są zejścia niż wejścia, więc nie pośpieszajmy psiaka podczas drogi w dół.

Jeśli chodzi o sprzęt dla psa to na wycieczkę w góry potrzebujemy wygodnych szelek i smyczy, najlepiej z amortyzatorem. Proszę, nie korzystajmy ze smyczy automatycznej. Dla dodatkowego komfortu możemy wyposażyć się również w pas biodrowy, do którego możemy przyczepić smycz. Dzięki temu będziemy mogli iść bez trzymania smyczy w ręce. Pamiętajmy też, aby odpuścić sobie tego typu wycieczki ze szczeniakiem – tutaj zapraszam do wpisu o schodach. Bardziej wymagające wyprawy zostawmy aż nasz pies podrośnie, a jego układ ruchu w pełni się wykształci.

I jeszcze taka ciekawostka, która często zaskakuje początkujących. Na szlaku często usłyszymy “Dzień dobry” lub “Cześć” od zupełnie obcych osób. Jest to część kultury związanej z górskimi wycieczkami, gdzie osoby na szlaku pozdrawiają się w ten sposób.

Mam nadzieję, że ten artykuł Mała Czantoria z psem – żółty szlak z Ustronia się spodoba i komuś przyda. Naprawdę zachęcam do tego sposobu spędzania wolnego czasu ze swoim psem.

Post Mała Czantoria z psem – żółty szlak z Ustronia pojawił się poraz pierwszy w Życie z Psem.