Obserwuję twojego bloga już od dłuższego czasu i jestem bardzo zadowolony czytając twoje kolejne wpisy :) Bardzo fajnie się go czyta i każdy wpis jest coraz ciekawszy. Oby tak dalej!
Ciekawi mnie również jak wygląda wasz dzień z psami (treningi, spacery) i czy przystosowujecie się dalej, chociaż po części, do waszego planu treningowego z wpisu o Dog Overdrive oraz czy szkolicie dalej Legion i Leviego?

Może rzeczywiście nuda. Bieganie nie należy do najciekawszych aktywności niestety :) U nas też lepsze aportowanie, o ile mogę tak nazwać frisbee – Legion mogłaby cały dzień tak biegać.

Dzięki! :)

Bardzo chciałam biegać z moim ONkiem, czekałam, aż podrośnie.
Nando na początku wydawał się bardzo angażować w nasze bieganie, nie przystawał, nie zwracał uwagi na nic i trzymał się blisko nogi- bez smyczy. Nie wiem, czy po prostu mu się to znudziło, a może coś zaczęło doskwierać? Już nie biegamy codziennie wieczorem, nasze biegi odbywają się raz na tydzień. Częściej pies po prostu nie chce, a ja nie widzę sensu go zmuszać.
Kocha jednak aportować, naprawdę mam wrażenie, że moje ręce dziwacznie się wydłużyły od tego rzucania piłek :D Potrafi 4-5h bez przerwy aportować śnieżki/ piłeczki. Jednak da się wybiegać mojego psa tak, żeby sprawiało mu to frajdę :) Warto jest słuchać swojego czworonoga, jak wiadomo to nie są maszyny, jak i nam się coś nie podoba, po prostu tego nie robimy :)

Masz pięknego psa! Zostaję na dłużej, pozdrawiam!

nandoon.blogspot.com

Tak, dokładnie. Zwłaszcza, że bardzo długo pracowałam nad tym, żeby pies nie ciągnął na smyczy, a biegając luzem trzymał się blisko. Widocznie porządnie wbił to sobie do głowy chłopak. :)

Wydaje mi się, że wszystko zależy od psa. Jedne wolą spokojnie przy przewodniku, a inne wolą ciągnąć :) Nie ma sensu naciskać na canicross, jak pies woli bliskość człowieka jednak :)

Gratuluję umiejętności odpuszczania, to trudna rzecz i nie każdy potrafi powiedzieć sobie “dość”. Ja również musiałam dostosować aktywności do psów. Barney uwielbia aport (choć jeszcze ma problem z oddawaniem czasem, ale trzeba mu przyznać, że zrobił spory postęp) i węszenie, ale nie lubi skakać przez przeszkody, natomiast Zuza nie widzi sensu w gonieniu piłek czy dysków, za to chętnie sobie poskacze. Ostatnio próbowaliśmy trochę biegać i o ile zwykłe bieganie Barneyowi się podoba o tyle canicross nie do końca. Nie rozumie, czemu ma ciągnąć i biec przodem, skoro może obok? Starałam się mu to jakoś wytłumaczyć, pokazać, ale odpuściłam. Przecież równie dobrze może biec obok mnie, prawda? Zwłaszcza, że widzę ten błysk w jego oczach na słowo “biegamy”, a którego nie widziałam przy “ciągnij”.

Każdy ma tyle lat na ile się czuje! Ja czuję się na 80 czasami :D

No co Ty, rolki są super w każdym wieku. Ja tam jeżdżę, a jestem od Ciebie hm… trochę starsza :) Z psem też, ale trzeba wybrać właściwy i w miarę znany teren. Kiedyś próbowałam po mieście, chodnikami, ale nie można wtedy rozwijać żadnych prędkości, bo co chwilę jakieś przejścia, ulice, zmiana nawierzchni. Trzeba pamiętać, że pies przy rolkach biegnie cały czas po twardej nawierzchni, więc wg mnie to aktywność raczej sporadyczna. Są tylko dwie ważne zasady: pies musi znać na beton komendę stop oraz rolkarz musi umieć hamować na kilka sposobów, a nie tylko przez obrót, bo przecież smycz ma się w ręce :)

My mamy tunel i kilka słupków. Legion nie chce skakać – woli taranować przeszkody. Ona w ogóle ”taka sobie”, jeśli chodzi o skoczność i zwinność.

Natomiast Levi skacze jak szalony, aż trzeba go uspokajać, bo jeszcze szczeniak :) Jak podrośnie to może coś mocniej z nim porobimy w tym zakresie.

Mnie osobiście przeszła ochota na takie regularne psie spotkania. Legion lepiej się zachowuje jak sami ćwiczymy – teraz nawet nie chce, żeby psy podchodziły :)

Kiedyś tak zajarałem się na agility. Oczywiście jako dzieciak, nie miałem ani pieniędzy na sprzęt, ani doświadczenia, przez co ustawiałem patyk na pieńkach i jakoś to szło. Jakoś, ale opornie, Maja zupełnie nie była z tego zadowolona. Darowałem sobie, kiedy zrozumiałem, że robię źle. W zamian jednak we Fleur widzę potencjał i czekamy na otwarcie psiego “parku” u nas w mieście, gdzie ma podobnież znajdować się sprzęt do agility. Na razie jesteśmy na etapie skakania przez nogę i robienia slalomu. Też między nogami. Może się uda, a jeśli nie, nie mogę narzekać na naszą aktywność. Jej. Codziennie wieczorami mamy psie spotkania, gdzie młoda wyszaleje się ile wlezie, a wszyscy właściciele stoją i nie mają serce iśc do domu, mimo siekających nas komarów.