To zazdroszczę, że pies tak sam z siebie postanowił, że nie będzie Cię męczyć :) Legion teraz chodzi w miarę ok, tylko jak kota lub psa zobaczy to włącza jej się tryb ”pociąg” :D

U mnie Julek sam ogarnął jakoś, że ciągnięcie jest bez sensu. Coś tam niby ja go próbowałam uczyć, ale nie byłam w tym szczególnie konsekwentna. I idę sobie pewnego dnia i coś jest nie tak… JULEK NIE CIĄGNIE. Nie wiem czy to się stało akurat wtedy, czy po prostu dopiero zauważyłam, ale… ;) Jasne, zdarza mu się pociągnąć do psa, czy kota, ale to dla mnie nie jest problem, chodziło mi tylko o to, żeby cały spacer nie polegał na przeciąganiu. Czasem włącza mu się opcja “ciągnik” po szczególnie emocjonującym zdarzeniu (najczęściej spotkanie jakiejś agresywnej bestii) i później ciężko jest go wyciszyć, ale pracujemy nad tym.
Co ciekawe – inaczej niż u większości psów – na szelkach idzie grzecznie, a na obroży ciągnie tak, że kiedyś się udusi.

W ogóle wydaje mi się, że ”kiedyś” to psy były grzeczniejsze. Nie pamiętam, aby te 10-15 lat temu dużo mówiło się o podobnym problemie, ale wtedy oczywiście jeszcze tematyka psiego behawioru nie była tak modna.

Znajomi i sąsiedzi mieli psy i nikt nie był ciągnięty :)

Nic nie przychodzi łatwo :)

Mój pierwszy bokser to był ideał <3. Pies, którego nigdy nie trzeba było uczyć chodzenia na smyczy, który nigdy nie ciągnął. Żył dwanaście lat i ani razu nie zdarzyło mu się napiąć smyczy :). Tayra… O matko, za szczeniaka to ona dosłownie latała na smyczy. Na szczęście szybko udało się to opanować i teraz chodzi tak jak powinna, czyli kilka kroków przede mną, ale na luźnej smyczy :D.

Hmm rzeknę tylko, że to jest wypracowane poprzez łzy i pot. Nie ma nic za darmo :P

Może nie, że się boi, ale wujek może był bardziej konsekwentny i konkretny z psem :) Psy miewają tak, że z każdym chodzą inaczej.

Ja nigdy ze swoim psem nie potrafią chodzić tak aby mnie nie ciągnął. O dziwo wujek (2 razy większy i szerszy ode mnie) mojego kundelka prowadzi. Chyba się boi pies mojego wujka ;)

Też już od jakiegoś czasu zwiększamy uwagę na pracę na gestach oraz bardzo cichych komendach. Działa, bo pies musi się bardziej skupić :)

Ja zrewidowałam poglądy wcześniej, bo mam przypadek psa ignorującego mądrości behawiorystów, a nawet, powiedziałabym, że rady działały odwrotnie proporcjonalnie do zamierzonego efektu. Trenerzy również nie potrafili pokazać, o co im chodzi i jak to zrobić na moim psie. Rady były więc czysto teoretyczne i wymierzone w bliżej nieokreśloną czasoprzestrzeń kilku lat pracy. A już kompletnie mnie rozwaliło zdanie, że trenerka ze swoim psem ma podobny problem i stale ćwiczy, smaczki daje, barowanie, skupianie uwagi, itd. No to chyba na tamtego psa to też nie działa, no nie?! Szkolenie szkoleniem (mój pies zna i wykonuje bardzo wiele komend, łapie wszystko w lot, dla zabawy latamy po torach agility, ćwiczymy posłuszeństwo, i_co_z_tego!), a fiksacja fiksacją.
Bardzo się wciągnęłam w komunikację psią, dużo się naczytałam, naoglądałam, ale przede wszystkim dużo obserwuję psy i muszę powiedzieć, że daje to efekty. Dużo też pracuję z psem na gestach, choć to nie trenerskie, bo “celem jest, by pies znał komendy słowne”. Ale mój pies wraca zarówno na “do mnie”, jak i na nieznaczne kiwnięcie głową, reaguje na “w prawo”, ale wystarczy, że pokażę ręką. Oczywiście używam komend, mówię do psa, ale uznałam, że praca na gestach i mowie ciała jest dla psa czytelniejsza i … przyjemniejsza.
Efektem ubocznym mojej cichej komunikacji jest czasem stado psów przy mnie na wybiegu, gdy kiwnę na własnego i robię zwrot w kierunku wyjścia :)
Tak że polecam :)