“Możecie być wdzięczni Goferowi, że nie dziabnął w twarz żadnego z tych głaszczących go miłych dzieci ;-) Warto czytać takie historie, żeby zrozumieć swoje błędy albo ich uniknąć.”

No, jest całkiem sporo rzeczy, za które jestem Goferowi wdzięczna. Przede wszystkim za to, że zanim jeszcze nauczyłam się rozpoznawać jego potrzeby i choć trochę czytać jego komunikację. on dał mi sporo zaufania po prostu na kredyt. A potem było dokładnie tak, jak piszesz – jak już nauczyła się choc trochę rozumieć swojego psa, to on ogromnie to docenił. I mam z nim teraz taką relację, jakiej nie miałam z żadnym z dwóch poprzednich psów. On mnie nauczył, czym tak naprawdę może być wspólne życie z psem. I faktycznie przekonałam się, że znaczną część problemów udało nam się przepracować po prostu poprzez budowę zaufania.

Możecie być wdzięczni Goferowi, że nie dziabnął w twarz żadnego z tych głaszczących go miłych dzieci ;-) Warto czytać takie historie, żeby zrozumieć swoje błędy albo ich uniknąć.

Dla mnie szokującym odkryciem w budowaniu więzi z (drugim w moim życiu) psem było to, że kompletnie nie rozumiałam co pies mi komunikował i jakie ma potrzeby, oraz to że czasem moje starania choć w dobrej wierze podjęte, mijają się z nimi. Za to kiedy nauczyłam się go obserwować i czytać (przynajmniej część) sygnałów, wdzięczność i zaufanie jakimi mi się odpłacił były nieporównywalne z niczym, powstała więź i bezwarunkowa akceptacja, jakiej nie można z niczym porównać. Mam wrażenie, że pies dobrze wiedział, że do człowieka musi mówić cierpliwie i “dużymi literami” bo te ludzkie istoty mają problem z rozumieniem ;-) ale nauczyliśmy się dogadywać chyba całkiem nie najgorzej. Bardzo wyraźnie okazywał radość, kiedy został dobrze zrozumiany, albo kiedy sam zrozumiał, czego ja od niego chcę. Miał naprawdę dużo cierpliwości w komunikacji i ogromną ilość dobrej woli, żeby się porozumieć. Muszę zaznaczyć, że w naszym wypadku to już był dorosły (ale młody) pies z nie znaną nam bliżej, ale wyraźnie trudną przeszłością, kiedy do nas trafił.

Zrozumiałam, że warto się uczyć swojego psa i rozpoznawać jego reakcje i granice. Posłuszeństwo psa szło za tym. Na podstawie tych lat mogę powiedzieć, że im bliższa jest więź, tym pies jest bardziej posłuszny, w mądry sposób, bo bliskość i zaufanie tylko powodują ze pies ma ochotę współpracować. Nie chodzi tu o przysłowiowe “skakanie przez kij” kiedy ktoś chce się władzą nad psem popisać, tylko o codzienne kwestie: cierpliwości przy zabiegach, braku agresji wobec zwierząt i ludzi, ograniczenia lęków które bywają silne, skutecznego przywołania itd. Pies zrobiłby wszystko, żeby okazać nam swoje oddanie, tylko po co narażać go niepotrzebnie. Myślę że o to chodzi, żeby to załapać, że posłuszeństwo i wymagania, które musimy mieć bo żyjemy w określonych warunkach (miasto, więc tolerancja innych ludzi, zwierząt, przychodzenie na zawołanie itd) to jedna strona medalu ale druga to opieka, zaufanie i więź. Dobrze że więcej teraz niż kiedyś można znaleźć różnych informacji np. o psiej mowie ciała, niby to takie proste ale nie oczywiste i to naprawdę pomaga na początku.

Jak najbardziej to nic złego, wręcz zachęcam do polecania fajnych miejsc. Natomiast mam już swoje lata + doświadczenie w tej konkretnej branży, więc bez problemu potrafię odróżnić naturalne polecenie od sztucznego linkowania :)

Zwykli śmiertelnicy raczej nie linkują słów kluczowych :D Również nie chodzą po innych blogach, żeby tylko zostawić link.

Czy polecenie konkretnego miejsca to coś złego? W poście mowa o tym, że trudno trafić na prawdziwego specjalistę, a kiedy chciałabym pomóc czytelnikom, polecając szkolenie psów w Warszawie w Centrum Edukacji Kynologicznej Zuzik https://zuzik.pl/ – mój komentarz zostaje zmodyfikowany?

Wiadomo – ktoś trafi dobrze to chwali, ktoś trafi źle to ma negatywne doświadczenia :)

Albo coś się poprawiło w tej kwestii albo nam udało się po prostu lepiej trafić, ale nasze doświadczenia ze specjalistami wspominamy bardzo dobrze. Jeśli ktoś szuka miejsca na szkolenie szczeniąt w Warszawie, to mogę śmiało polecić Centrum Edukacji Zuzik – fachowa wiedza i ogromna pasja do zwierząt tych ludzi działają cuda!

A mnie się wydaje, że problem był i jest nieco inny. Ja np. zetknęłam się w tej swojej pierwszej szkółce ze szkoleniowcami, którzy mieli za sobą ładnych parę lat doświadczenia pracy z psami. I zapewne nie tylko z owczarkami, choćby dlatego, że pracująca tam trenerka hodowała cattle dogi. Ich problem polegał natomiast na tym, że brakowało im podstaw w postaci solidnej, konkretnej wiedzy z dziedziny psychologii psa, jego fizjologii, mechanizmów uczenia się, emocji, komunikacji itp. Bez takiej wiedzy, moim zdaniem, samo doświadczenie jest niewystarczające, bo samo w sobie nie daje trenerowi możliwości zrozumienia, dlaczego w niektórych przypadkach coś mu działa, a w innych nie. Innymi słowy, nie daje mu pełnej możliwości stałego uczenia się z własnych doświadczeń. Bez podstaw teoretycznych doświadczenie może być doskonaleniem się w powtarzaniu tych samych błędów. Moim zdaniem, główny problem ze szkoleniowcami polega ma tym, że niewielu z nich ma w ogóle świadomość tego, że w ich pracy taka szeroka wiedza z obszaru psiej psychologii jest konieczna. Sporo z nich uważa, że wystarczy opanować parę technik i tyle – jak pies ciągnie na smyczy, to “drzewko” albo korekty, jak wyskakuje od innych psów – to podwieszenie na kolcach. Albo w wersji ubogopozytywnej – za wszystko parówka. Nawet bez tej świadomości, że nagradzać też trzeba umieć.

Problem ze szkoleniowcami kilka lat temu był prosty: nie mieli doświadczenia, a jak już to w pracy z owczarkami niemieckimi. Z tego powodu nie potrafili po prostu pomagać, a wszystkie psy były uczone w jeden sposób. Nic dziwnego, że często pogarszali sprawę, ponieważ każdy pies powinien mieć dostosowane do siebie rozwiązanie.

Myślę podobnie – kiedyś burki latały i miały luz, teraz już tak nie wypada, więc są problemy :) Powodzenia w pracy z psem!

Ja też z drugiej ręki wiem o owczarku niemieckim, z którym w bardzo renomowanej szkole nad problemem agresji do innych psów pracowano w ten sposób, ze do kolczatki psu podpięto 10-metrową linkę treningową i pozwalano, żeby pies startował do innych psów, rozpędzał się i potem w tym pędzie był stopowany na końcu linki na kolcach. Świadomość tego, że praca z psem w ogóle, a z psem problemowym w szczególności nie polega na umiejętności mechanicznego zastosowania kilku metod na zasadzie “tu przyciśniesz, tam wyskoczy”, ale wymaga indywidualnego podejścia i konkretnej wiedzy dotyczącej psiej psychiki (która jest całkiem złożona), przebija się w światku szkoleniowym z trudem.